Δημητρίου Βασίλειος

Μέλη Διοίκησης

Δημητρίου Βασίλειος

Ανάληψη θέσης: 1923-4-23 Αποχώρηση: 1935-3-1 Ανάληψη θέσης: 1935-10-3 Αποχώρηση: 1942-2-17

Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και μηχανολόγος μηχανικός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΕΜΠ το 1900 και διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών ως Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου. Είχε δύο κόρες την Αγγελική και την Ελένη. Η τελευταία το 1931 παντρεύτηκε τον έμπορο Μενέλαο Ζαμβρέκα.
Στα 1919 ανέλαβε προϊστάμενος της επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων. Με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε Διευθυντής της Εταιρείας Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης κατά τη δεύτερη κρατική επίταξή της στα 1919 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1942 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.

Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ως εκπρόσωπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων. Στις 31 Οκτωβρίου 1925 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΖΘ. Στις δεύτερες αρχαιρεσίες της Επιτροπείας στις 2 Φεβρουαρίου 1926 θα εκλεγεί ξανά μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και Β΄ Αντιπρόεδρος. Ωστόσο, ο Δημητρίου δηλώνει ότι αδυνατεί να αναλάβει τη θέση του Β αντιπροέδρου και μέλους της ΕΕ. Όταν οι πρόεδρος και Σαράτσης και Γεωργακόπουλος θα επιμείνουν, ο Δημητρίου απαντά πως «οι προκαλέσαντες αυταίς λόγοι δεν εξέλιπον και βεβαιώνει πως το ενδιαφέρον του για την Ζώνη απαραμένει αμείωτο». Ωστόσο, δεν είναι κατανοητό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Στις αρχαιρεσίες κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος. Επίσης, την 1 Ιουλίου 1929 ανέλαβε προεδρεύων κατά την δίμηνη περίοδο ασθένειας και διάφορες άλλες ημέρες απουσίας λόγω ασθένειας του Προέδρου Βασίλειου Γεωργακόπουλου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα γίνει ειδική συνεδρία για το θάνατο του προέδρου Γεωργακόπουλου και στις 11 Φεβρουαρίου 1931 θα πραγματοποιηθεί η εκλογή νέου προέδρου. Οι υποψήφιοι θα είναι ο Σταύρος Γρηγοριάδης και ο Βασίλης Δημητρίου. Ο πρώτος θα λάβει 13 ψήφους και ο δεύτερος 1. Η υποψηφιότητα του Δημητρίου ήταν μάλλον εικονική. Στις 3 Ιουνίου 1931 θα αναπληρώσει τον πρόεδρο Γρηγοριάδη στην προεδρία της ΕΖΘ.

Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετέχει στην πρώτη περίοδο επιτροπείας του ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και διατελώντας αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ, θα αναλάβει πρώτος πρόεδρός του νέου οργανισμού. Θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου στις 27 Ιανουαρίου 1930 . Η αποζημίωση παράστασης του προέδρου ορίστηκε στις 2000 δρχ. Αντιπρόεδρος θα είναι ο Μιχάλης Σασαγιάννης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 4η Συνεδρία, 8/2/1930) Η δεύτερη θητεία της Επιτροπείας του ΛΤΘ ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 1932. Επανεκλέχτηκε πρόεδρος ο Δημητρίου και αντιπρόεδρος ο Σασαγιάννης.

Το 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων καθώς σημαδεύτηκε από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την αντιβενιζελική κυβέρνηση (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη), και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα. Ο Βασίλης Δημητρίου φαίνεται πως ως φιλοβενιζελικός υπήρξε θύμα των εκκαθαρίσεων της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος σε διάφορους φορείς. Για αυτό, ενώ συμμετείχε κανονικά στην 146η Συνεδρίαση στις 26 Φεβρουαρίου 1935, δεν συμμετέχει στην επόμενη την 147η στις 13 Μαρτίου1935 στην οποία προεδρεύει ο αντιπρόεδρος Μιχάλης Σασαγιάννης όπως και στις επόμενες. Όπως αναφέρει αργότερα (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος τρίτος, 179η Συνεδρίαση, 17/12/1935), αναχώρησε από την Θεσσαλονίκη στις 6 Μαρτίου 1935. Μόλις στην 149η Συνεδρίαση στις 26/3/1935, ο Σασαγιάννης ανακοινώνει επίσημα στην Επιτροπεία «ότι εκ παραδρομής παρέλειψε ν’ ανακοινώση εις την Επιτροπείαν την κοινοποιηθείσαν τω ΛΤΘ υπ’ αρ 36352 της 7/3/1935 Διαταγής της ΓΔ» με βάση την οποία «ο Πρόεδρος κ. Β. Δημητρίου ετέθη εις την διάθεσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας» (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Εντυπωσιάζει ότι απουσιάζει στα πρακτικά η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το γεγονός. Η θητεία του λοιπόν έληξε τυπικά στις 5 Απριλίου 1935 και μάλλον άδοξα σε σχέση με τη συνολική του προσφορά. Το 1937 θα κατηγορηθεί από τον οικονομικό επιθεωρητή ότι προσλάμβανε αντικανονικά υπαλλήλους στο ΛΤΘ δημιουργώντας μια κατάσταση ασυδοσίας στις προσλήψεις η οποία κληροδοτήθηκε στο διάδοχό του. Ο Δημητρίου Βασίλειος συμμετέχει εκ νέου στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως Επίτροπος Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρομικών από τις 3 Οκτωβρίου 1935. Τότε αποκαθίσταται ξανά στη θέση του μετά την απόλυσή του ως φιλο-βενιζελικού. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν καταγράφεται κάποιο σχόλιο. Φαίνεται ότι αρχίζει η αποκατάσταση των φιλοβενιζελικών υπαλλήλων και ο Δημητρίου αποκαταστάθηκε τόσο στη θέση του ως Επιθεωρητής Σιδηροδρόμων και στη θέση της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. θα παραμείνει στην Έκτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ και τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ. Ωστόσο, απουσιάζοντας συχνά τον αναπληρώνουν οι Βασιλειάδης και Τζωάνου. Επίσης, θα συμμετάσχει στην Έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. θα αποχωρήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1942 λόγω συνταξιοδότησης.

Αθήνα, Θεσσαλονίκη,

Ανώτερος Δημόσιος Υπάλληλος

Ο Δημητρίου Βασίλειος ως μέλος της ΕΖΘ ανέλαβε διάφορες ευθύνες από την αρχή της λειτουργίας της Επιτροπείας, όπως τη μελέτη της λειτουργίας της ΕΖ του λιμένα του Αμβούργου, την καταμέτρηση των αποθηκών και των κτιρίων εντός των ορίων της ΕΖ και γενικά συμμετείχε στη μελέτη και την εισήγηση περί των εκτελεστέων στη ζώνη συγκοινωνιακών και τεχνικών εν γένει έργων. Με δική του εισήγηση αποφασίστηκε η κατασκευή των Στάβλων της ΕΖΘ. Η συμβολή του στην επίβλεψη των μηχανικών της ΕΖΘ «δια την ταχίστην εκτέλεσιν των πολαπλών έργων προς έναρξη της λειτουργίας της ζώνης» χαρακτηρίστηκε από τον πρόεδρο της ΕΖΘ «ακάματος» ώστε «να περατωθούν τα έργα εμπροθέσμως» και να καταστεί «έτσι δυνατή η έναρξη της λειτουργίας της Ζώνης την ορισθείσα ημέρα». Όταν μετά τη λειτουργία της Ζώνης, θα προκύψει πρόβλημα με την εργολαβία που θα αναλάβει την Κομιστική Υπηρεσία, θα είναι από τους πρωταγωνιστές στην επίλυση του προβλήματος.

Τον Φεβρουάριο του 1926, ο πρόεδρος εξαίροντας «την άοκνον προσπάθειαν την καταβληθείσαν υπό της Εκτελεστικής Επιτροπής δια την επίσπευσιν, παρακολούθησιν και εκτέλεσιν των έργων δι ων εξησφαλίσθη η εμπρόθεσμος και απρόσκοπτος λειτουργία της Ζώνης,» ιδιαιτέρως θα μνημονεύσει «την πολύτιμον όντως εν τη περιπτώσει ταύτη συμβολήν του κ. Δημητρίου.» Ο Δημητρίου παρατηρεί ότι «η πραγματοποίησις δε και μόνη του μεγάλου έργου της ενάρξεως της λειτουργίας της ΕΖ, αποτελεί ουσιωδεστάτην αντιστάθμισιν της σημειωθείσης ανωμαλίας, ήτις θα είνε δυνατόν να μη σημειωθή εις το μέλλον, εφ όσον αι περιστάσεις θα επιτρέπωσι τη Επιτροπεία να προβαίνη εις ακριβεστέρους προϋπολογισμούς των εκτελεστέων έργων και να προκαλείται εγκαίρως οσάκις συντρέχει λόγος έγκρισις συμπληρωματικών πιστώσεων.» Τέλος, δική του ιδέα ήταν η δημιουργία διαφημιστικών της Ζώνης μέσω του υπουργείου Εξωτερικών «περί της ενάρξεως της λειτουργίας της ΕΖΘ» και την έκδοση εντύπων για να σταλούν στα Επιμελητήρια των ξένων κρατών.

Μετά τη λειτουργία της Ζώνης αναγνώρισε πρώτος ότι η παρατηρούμενη αύξηση της κίνησης των εμπορευμάτων σύντομα θα καταδείξει πως ο υπάρχων χώρος της ζώνης θα είναι ανεπαρκής «και θα ευρεθώμεν προ μεγάλης στεναχωρίας». Στα τέλη του 1925 θα παρουσιάσει μια μελέτη για τα αναγκαία λιμενικά έργα υποστηρίζοντας την άμεσο ανάγκη της χρησιμοποίησης του Δυτικού Τμήματος της Ζώνης «καθότι τα εκτελεστέα έργα θέλουσιν απαντήσει αρκετόν χρονικόν διάστημα και επομένως δέον να αρχόσωσι το ταχύτερον.» Για την εκτέλεση των έργων αυτών ο Δημητρίου εισηγείται «όπως ληφθή υπ’ όψιν σχέδιον της Εταιρίας Λιμένος όπερ υποβάλλει, φρονών ότι δια της εφαρμογής αυτού θα εξυπηρετείται προσφόρως από πάσης απόψεως πολύς χώρος του Δυτικού Τμήματος.» Η Εταιρία υπολογίζει τη δαπάνη που θα απαιτηθεί σε 100.000.000 δραχμές περίπου. Προτείνει λοιπόν την εκτέλεση των έργων να αναλάβει η Εταιρία λιμένος «εξευρίσκουσα το αιτούμενο Κεφάλαιο δι εκδόσεως ομολογιών και δεχομένης όπως τη εξοφληθή τούτο μέχρι πέρατος της εν ισχύει σήμερν συμβάσεως της δια τον ήδη υπάρχοντα λιμένα.» Ο Δημητρίου ελπίζει ότι δια κατάλληλων συνδυασμών θα καθίσταται δυνατή η επίτευξη συμφωνίας με την Εταιρία Λιμένος ώστε τα χρήματα να προέλθουν από τα ποσά που αποδίδει στην ΕΖΘ από τα λιμενικά δικαιώματα. Στα 1926 θα εισηγηθεί το σχέδιο επέκτασης της Ζώνης όταν «η κτηθείσα τριετής πείρας» θα επιτρέπει «τον σχεδιασμό της μελλοντικής κατεύθυνσης». Προτείνει την κατάρτιση δύο σχεδίων, ενός γενικού και ενός ειδικού. Στο πρώτο θα περιγράφονται οι ανάγκες της Ζώνης και στο δεύτερο τα άμεσα εκτελεστέα έργα. Τέλος, προτείνει ένα ακόμη πρόγραμμα «περί της εσωτερικής οργανώσεως της ζώνης από απόψεως βελτίωσης των συνθηκών λειτουργίας και εμπορικής εξυπηρετήσεως».

Ιδιαίτερα ασχολήθηκε με τη μελέτη για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής και τις διαπραγματεύσεις με την Β Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας για διάφορα θέματα, όπως η ανταλλαγή περιουσιών, η λειτουργία των σιδηροδρόμων, η κατασκευή νέων σιδηροδρομικών γραμμών κ.α. Η αντιπαράθεση μάλιστα της Επιτροπείας με τον διευθυντή των Σιδηροδρόμων Μελισσινό, όταν θεωρήθηκε πως δεν είχε ενημερώσει την Επιτροπεία για τα νέα σχέδια των σιδηροδρόμων, οδήγησε τον Δημητρίου στην απόφαση να παραιτηθεί την παραίτηση από μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής τον Αύγουστο του 1925 με την επίκληση του φόρτου εργασίας. Ο πρόεδρος Στ. Γρηγοριάδης θα εξάρει τη συμβολή το Δημητρίου «εις το έργο της εκτελεστικής επιτροπής λόγω ακριβώς των τεχνικών γνώσεων ας κατέχει» και ζήτησε «να μη γίνει αποδεκτή η αίτησή του», ενώ ο Διευθυντής του Τελωνείου Γεωργακόπουλος τόνισε «τη συμβολή τους τις παραμονές της λειτουργίας της ΕΖΘ» και πρότεινε να παραμείνει. Τελικά, ύστερα από πίεση της Επιτροπείας αναίρεση την απόφασή του. Ωστόσο, όπως αναφέρθηκε, το 1926 θα αρνηθεί την επανεκλογή του στη θέση του μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής και του Β΄ Αντιπροέδρου. Με δικές του εισηγήσεις η Επιτροπεία αποφάσιζε για ζητήματα σιδηροδρομικής φύσης. Γενικά εμφανίζεται συχνά με λύσεις σε διάφορα ανακύπτοντα προβλήματα, ακόμη και για τις φορτοεκφορτώσεις. Επίσης, θα συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους τη Γ' Σώματος Στρατού για την εκκένωση των στρατιωτικών των χώρων που κατέχουν στο λιμάνι και την εγκατάσταση στα δυτικά του λιμένος. Συγκεκριμένα, προτείνει «την εγκατάσταση δυτικότερα της Ζώνης μετά τις εγκαταστάσεις της Standard, στο Μπέχτσινάρ ή και λίγο ακόμη πιο μακριά», ώστε να μην αποτελέσουν πρόσκομμα στα σχέδια επέκτασης της Ζώνης στα δυτικά.

Γενικά διακρίθηκε για την έντιμη στάση του. Ήταν αυτός που είχε φέρει στην επιφάνεια το μικρό σκάνδαλο με την εργολαβική εταιρία που είχε αναλάβει την κατασκευή του περιτειχίσματος. Συγκεκριμένα, ο εργολήπτης είχε πληρωθεί από ξυλεμπόρους για να καθυστερήσει το έργο μπροστά από τα καταστήματά τους. Διορίστηκε από την κυβέρνηση κυβερνητικός επίτροπος παρά την Σερβική Ζώνη, δηλαδή ανέλαβε τον έλεγχο από τη μεριά του Δημοσίου. Η τοποθέτηση σε αυτό το κρίσιμο πόστο ενός μέλους της Επιτροπείας θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία γιατί ουσιαστικά διαμόρφωνε μια σχέση εξουσίας ανάμεσα στην Σερβική και την Ελληνική Ελευθέρα Ζώνη. Οι συστάσεις του και η γνώμη του είχαν καθοριστικό ρόλο για την πρόσληψη στελεχών, ιδιαιτέρως των μηχανικών, όπως ο Παύλος Καμπάς, ο Κοκόλης και ο Κατσουλίδης. Επίσης, είναι ο μοναδικός που θα προβάλει ενστάσεις για τη διαδικασία επιλογής του προσωπικού πριν την έναρξη της λειτουργίας της Ζώνης αφήνοντας να εννοηθεί ότι ακολουθήθηκαν μη αξιοκρατικές επιλογές. Όταν η καθυστέρηση της λειτουργίας της Ζώνης άρχισε να αποτελεί πρόβλημα ήταν αυτός που υπέδειξε τον κίνδυνο η επιτροπεία να κατηγορηθεί για αυτό. Όταν προέκυψε ζήτημα απολύσεων στα 1926, διαφώνησε υποστηρίζοντας ότι προβλέπεται επέκταση της Ζώνης στο δυτικό τμήμα και άρα η ανάγκη προσωπικού.

Ο Δημητρίου κυρίως ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις και γενικότερα τις επαφές με την Γαλλική Εταιρία για το θέμα της αποζημίωσής της στα υπό απαλλοτρίωση οικόπεδα, κτίρια και αποθήκες. Μιλούσε απευθείας με τον διευθυντής της εταιρίας Πουάρ. Η υπόθεση αυτή εξελίχθηκε σε πολύ δύσκολη, καθώς οι αξιώσεις ης Γαλλικής Εταιρίας θεωρήθηκαν υπερβολικές. Όταν θα τεθεί για πρώτη φορά το ζήτημα της εξαγοράς της Εταιρίας Λιμένος, θα εκτιμήσει πως «το ζήτημα δεν είναι εισέτι ώριμον και ότι προτιμότερον θα ήτο να εξετασθή τούτο βραδύτερον αφού εν των μεταξύ διαμορφωθή μια κατάστασις μάλλον καθωρισμένη από γενικωτέρας απόψεως». Οι προστριβές της ΕΖΘ με την Γαλλική Εταιρίας θα είναι συνεχείς. «Επί τω σκοπώ όπως αι μετά της Εταιρίας Λιμένος σχέσεις της Επιτροπείας λάβωσι επισημότερον και ουσιαστικώτερον χαρακτήρα», οι αντιπρόσωποι της ΕΖΘ εζήτησαν από την κυβέρνηση και πέτυχαν «όπως διορισθή κυβερνητικός επίτροπος παρά τη εταιρία Λιμένος εν μέλος της ΕΖΘ» ώστε να «μεταβιβασθώσιν» σε αυτήν «όλα τα δικαιώματα του δημοσίου». Για τη θέση αυτή υποδείχθηκε ο Δημητρίου, ενώ διατάχθηκε η εταιρία να κανονίζει απ’ ευθείας «μετά της επιτροπείας τους λογαριασμούς της διανομής των κερδών».

Προφανώς, η απόφαση της κυβέρνησης να δώσει στον Βασίλειο Δημητρίου κεντρικό ρόλο στο νεοϊδρυθέντα οργανισμό λιμένα Θεσσαλονίκης ως προέδρου ΛΤΘ σχετίζεται με τα σχέδια για την ανάπτυξη του λιμένα μέσων νέων μεγάλων λιμενικών έργων και την στενή διασύνδεση αυτών με το σιδηροδρομικό δίκτυο. Για αυτό το λόγο, ο Δημητρίου θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στον σχεδιασμό των νέων έργων. Γενικά, κατάφερε να εγκαταστήσει με επιτυχία το νέο φορέα στην εκμετάλλευση του τελωνειακού εδάφους χρησιμοποιώντας από τη μία τους υπαλλήλους και την εμπειρία της Γαλλικής Εταιρείας και λαμβάνοντας από την άλλη υπόψιν της ανάγκες του εμπορικού κόσμου, καθώς και τα κρατικά συμφέροντα και σχέδια για το λιμένα. Επιπλέον, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με το υπουργείο και τον γαλλικό όμιλο που ανέλαβε την εκπόνηση της πρώτης μελέτης των λιμενικών έργων, που αποτελούταν από την Γαλλική Εταιρία Εκμετάλλευσης Λιμένα Θεσσαλονίκης και την εταιρία Έρσαν. Οργάνωσε την συνάντηση παραγόντων της πόλης για την συζήτησης σχετικά μεν τη χωροθέτηση της νέας προβλήτας και είχε καταλυτική συμβολή στην υιοθέτηση του σχεδίου που προέβλεπε τη χωροθέτηση στα δυτικά του παλαιού λιμένα καθορίζοντας το χωροταξικό μέλλον του λιμένα και της πόλης. Μάλιστα, ήρθε σε αντιπαράθεση με άλλα μέλη της επιτροπείας που υποστήριζαν τη χωροθέτηση στα ανατολικά του παλαιού λιμένα προκαλώντας μεγάλη εσωτερική κρίσης στην Επιτροπεία. Ύστερα από έντονες συγκρούσεις υπέβαλε την παραίτησή του για να επανεκλεγεί με 8 ψήφους έναντι 6 του Κωνσταντίνου Σαράτση. Ακολούθως ανέλαβε προσωπικά να διαχειριστεί τις διαφωνίες ανάμεσα στην Ανάδοχο εταιρεία και το υπουργείο πάνω στα προτεινόμενα σχέδια.

Θα ακολουθήσουν δύο συσκέψεις υπό την προεδρία του νέου υπουργού Γενικού Διοικητή Φίλιππου Δραγούμη. Η πρώτη στις 14/2/1934 και η δεύτερη στις 21/2/1934, ενώ είχε μεοσλαβήσει μία τρίτη στο υπουργείο Ναυτιλίας με την παρουσία του δημάρχου Θεσσαλονίκης. Στις συσκέψεις αυτές αναιρέθηκαν οι προηγούμενες αποφάσεις κυρίως για τη χωροθέτηση της προβλήτας ιστιοφόρων. Τόσο ο υπουργός όσο και ο γενικός γραμματέας της ΓΔΜ συμφωνώντας για την αναγκαιότητα των έργων αμφισβητούσε τη δυνατότητα του ΛΤΘ να τα χρηματοδοτήσει και προσωπικά. Το τιθέμενο διακύβευμα διευρυνόταν και αφορούσε το κατά πόσο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης επαρκεί για την πόλη ή όχι. Οι αντιβενιζελικοί παράγοντες ανοικτά υποστηρίζουν πως επαρκεί κατηγορώντας τους βενιζελικούς για υποθετικά σενάρια δυσχεραίνοντας τα οικονομικά του λιμένα. Αντίθετα, οι βενιζελικοί παράγοντες που διευθύνουν το λιμένα επιμένουν στην οραματική προοπτική και στην ανάληψη του επενδυτικού ρίσκου. Πράγματι, ένα από τα ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσει το ΛΤΘ ήταν η χρηματοδότηση των έργων καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονταν την εποχή της κορύφωσης της οικονομικής κρίσης. Συνεπώς, έπρεπε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη χρηματοδότηση από το κράτος και τις τράπεζες, αλλά και να αποφευχθεί ο κίνδυνος τα έργα να μείνουν ημιτελή. Ωστόσο, ο Δημητρίου συνέχιζε να πιστεύει στην ικανότητα του ΛΤΘ να καλύψει τα έξοδα τόσο με το αποθεματικό του όσο και με δανεισμό. Για τον σκοπό αυτό προσπάθησε και κατάφερε να πετύχει πολλές ευνοϊκές φορολογικές παρεμβάσεις υπέρ του ΛΤΘ. Ως εκ τούτου, στα τέλη του 1934 η εικόνα είχε αλλάξει και τα έσοδα του οργανισμού αυξήθηκαν πολύ παραπάνω από τα προϋπολογισθέντα, ώστε ο Δημητρίου να είναι σε θέση θεμελιώνει τον σχεδιασμό των έργων. Στις αρχές του νέου έτους το κλίμα στο ΛΤΘ ήταν πολύ διαφορετικό εξαιτίας της τεράστιας αύξησης των εσόδων κατά των τελευταίο ενιάμηνο της οικονομικής χρήσης 1934-1935.

Σύμφωνα λοιπόν με τις εκτιμήσεις του Δημητρίου, τα πλεονάσματα σε συνδυασμό με το ποσοστό από τη φορολογία του καπνού θα έφταναν τα 10 εκατομμύρια το έτος τα οποία ήταν επαρκή «αφ’ ενός μεν δια την εξυπηρέτησιν του συναφθησομένου δανείου έως 15 ετών, αφ’ ετέρου δε τα περισσεύματα θα δύνανται να διατεθώσι ως δια τον οπλισμόν των νέων κρηπιδωμάτων». (Πρακτικά ΛΤΘ, 143η Συνεδρίαση, 17/1/1935) Αυτό σήμαινε πως τον Ιούλιο του 1936, το ΛΤΘ θα είχε αποθεματικό 38 εκατομμύρια δρχ συν το δάνειο των 74 εκατομμυρίων. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 146η Συνεδρίαση, 26/2/1935) (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 146η Συνεδρία, 22/11/1935) Ωστόσο, οι γραφειοκρατικές και οικονομικές δυσκολίες καθώς και οι διαφωνίες για τις χωροθετήσεις καθυστερούσαν την επόμενη φάση, δηλαδή την κήρυξη διαγωνισμού. Τελικά, θα προκηρυχθεί τον Σεπτέμβριο του 1934 και οι πλειοδότες θα προκύψουν το 1935. Εκτός από τα μεγάλα λιμενικά έργα το ΛΤΘ την περίοδο της προεδρία του Δημητρίου σχεδίασε παρεμβάσεις καλλωπισμού και βελτίωσης των υποδομών με την κατασκευή Ναυτώνος, την επισκευή της λεωφόρου Νίκης κ.α. Επιπλέον, ο Δημητρίου διαχειρίστηκε και αντιμετώπισε τις δυσκολίες της συλλογής του Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Επίσης, γενικότερα διαχειρίστηκε προσωπικά τις καθημερινές υποθέσεις του ΛΤΘ. Ωστόσο, το 1933 επέλεξε και διόρισε διευθυντή του ΛΤΘ τον δημοσιογράφο Πέτρο Λούβαρη.

Σε κάθε περίπτωση, η λειτουργία του ΛΤΘ τα πρώτα χρόνια θεωρείται επιτυχής και πιστώνεται προσωπικά στον ίδιο τον πρώτο πρόεδρό του και μάλιστα από την αντιπολίτευση εντός της Επιτροπείας. Με αφορμή την πρόταση του προέδρου για το διορισμό διευθυντή του ΛΤΘ, η μειοψηφούσα άποψη εκπροσωπούμενη από τον Κ. Σαράτση υποστήριξε ότι το ΛΤΘ λειτουργεί εξαιρετικά και ότι δεν είναι αναγκαία αυτή η θέση. Μάλιστα, ο επιλιμενάρχης υποστηρίζει πως μέσα από τη δική του καθημερινή επαφή με τις υπηρεσίες του ΛΤΘ έχει διαπιστώσει «ότι υπάρχει πλήρης τάξις και ότι όλαι αι υποθέσεις διεξάγονται αμέσως και ευχερώς και όλοι οι υπάλληλοι είναι εν τάξει». (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 106η Συνεδρία, 27/11/1933) Στις 20 Φεβρουαρίου 1935 η Λιμενική Επιτροπή του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου συζήτησε το θέμα των λιμενικών έργων και γενικότερα του ΛΤΘ παρόντος του Βασίλη Δημητρίου και εκτίμησε ότι «χάριν του ΛΤΘ ο εμπορικός κόσμος επεβεβαρύνθη με 17 εκατομμύρια επί πλέον, εκτός 9 από λιμενικόν φόρον και 8 από αύξησιν Λιμενικών Δικαιωμάτων». Κατά την άποψη του Δημητρίου βέβαια η επιβάρυνση είναι κατά πολύ μικρότερη, 2 ½-3 εκατομμύρια για τους λιμενικούς φόρους ξηράς, ενώ για τους υπολοίπους λιμενικούς φόρους είναι ελάχιστη καθώς το ποσοστό για το ΛΤΘ είναι 4 έως 8% επί του Δημοτικού Δασμολογίου, όταν στους υπόλοιπους λιμένες είναι από 25 έως 30%. Όσον αφορά τις αυξήσεις των λιμενικών συμβατικών δικαιωμάτων, ο πρόεδρος του ΛΤΘ απάντησε πως με την Γαλλική Εταιρία τα δικαιώματα θα ήταν βαρύτερα καθώς θα υπολογίζονταν με βάση το γαλλικό φράγκο τιμής 7 δρχ και όχι 4,5 που ισχύει με το ΛΤΘ. Τέλος, Λιμενική Επιτροπή του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου ζήτησε την κατάργηση του ΛΦΞ. ( Αξίζει λοιπόν να επισημανθεί πως ο «λαοκρατικός» έλεγχος του οργανισμού από τον εμπορικό κόσμο της Θεσσαλονίκης ουσιαστικά λειτουργούσε. Βέβαια, παρά την αλλαγή κυβέρνησης, η διοίκηση συνέχιζε να ελέγχεται από τους βενιζελικούς παράγοντες της πόλης και μάλιστα να υπηρετεί το βενιζελικό σχέδιο των μεγάλων έργων, παρά τις αντιστάσεις και τις ενστάσεις των παραγόντων του Λαϊκού Κόμματος.

1) Με βάση το άρθρο 2 του ΝΔ "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του νόμου 390 της 17 Νοεμβρίου 1914 "περί Ελευθέρας Ζώνης εν Θεσσαλονίκη", ΦΕΚ τ.Α, 1/3/1923" Στην Επιτροπεία της ΕΖΘ συμμετέχει ως μέλος ο "εν Θεσσαλονίκη Κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων".
2) Με βάση το άρθρο 1 του Νόμου 4463 "Περί Συστάσεως εν Θεσσαλονίκη Λιμενικού Ταμείου" ΦΕΚ, Α, 25/1/1930, η Επιτροπεία του Λιμενικού Ταμείου αποτελείται από τα ίδια μέλη της Επιτροπείας της ΕΖΘ.

μηχανολόγος μηχανικός πτυχιούχος ΕΜΠ, Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών, προϊστάμενος της Επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων,
μέλος και αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης,
μέλος και πρόεδρος της Επιτροπείας Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης

Γρηγοριάδης Σταύρος (Ανάληψη θέσης: 1923-3-1 Αποχώρηση: 1953-5-8 Απεβίωσε: 1956-5)

Γεωργακόπουλος Βασίλειος (Γέννηση: 1871 Ανάληψη θέσης: 1923-4-23 Απεβίωσε: 1931-2-2)

Βασιλειάδης Βασίλειος (μέλος ΔΣ) (Ανάληψη θέσης: 1938-12-7 Αποχώρηση: 1941-10-27)

Πρόεδρος Επιτροπείας ΛΤΘ (από 1930-1-27 έως 1953-12-5)

Επιτροπεία ΕΖΘ (από 1923-3-1 έως 1953-12-5)

Επιτροπεία ΛΤΘ (από 1930-1-27 έως 1953-12-5)

Σασαγιάννης Μιχάλης (Ανάληψη θέσης: 1929-5-1 Αποχώρηση: 1935-4-5)

Μπαρτισόλ Έντμοντ (Γέννηση: 1841 Ανάληψη δράσης: 1896 Αποχώρησε 1930-2-8 Απεβίωσε: 1916)

Τζωάννος Γεώργιος (Ανάληψη θέσης: 1935-5-11 Αποχώρηση: 1952-3-26)

Δημητριάδης Γεώργιος (Ανάληψη θέσης: 1935-3-20 Αποχώρηση: 1935-5-8)

Historical Archive of ThPA S.A.

ΔΙΠΚΑΕ (ΝΦΠΟ)

Revised

Partial

Δημιουργήθηκε από τον Κώστα Παλούκη, υπεύθυνο Ιστορικού Αρχείου ΟΛΘ Α.Ε. στις 2021-10-5
Αναθεωρήθηκε στις 01/09/2022 από Σκόνδρα Χριστίνα, φοιτήτρια Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης

• Greek

• Greek