3 results directly related Exclude narrower terms
Ο Βερναδάκης Βασίλειος του Γεωργίου γεννήθηκε στα Τοπόλια Κρήτης το 1872. Ήταν έγγαμος και είχε διατελέσει οπλαρχηγός. Ανέλαβε καθήκοντα στις 6 Οκτωβρίου 1925 ως φύλακας. Την 1η Ιουλίου 1927 γίνεται φύλακας Α΄. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ΄ Συντακτικής Πράξης. Στις 23 Μαρτίου 1936 ανέλαβε καθήκοντα καθώς επαναπροσλήφθηκε στην ΕΖΘ. Στις 4 Ιανουαρίου 1937 απολύθηκε λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας.
Ο Δέλλιος Χρήστος ή Ζαχαροπλάστης του Κυριάκου ήταν οπλαρχηγός στον Μακεδονικό Αγώνα και πρόκριτος της Γευγελής, γεννημένος στην Βογδάντσα. Γεννήθηκε το 1869 στη Βογδάντσα. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από το Κοστουρίνο της Στρώμνιτσας, αλλά κατέφυγαν στη Βογδάντσα λόγω αναταραχών με τους Τούρκους. Ο ίδιος μεγάλωσε και πήγε σχολείο στις Σέρρες (1872-1885) και κατόπιν μετακόμισε στη Γευγελή το 1888. Γρήγορα αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους προκρίτους της πόλης. Ασκούσε το επάγγελμα του ζαχαροπλάστη (είχε καφενείο με μπιλιάρδο την κεντρική πλατεία), γεγονός που του έδωσε και το προσωνύμιο "Ζαχαροπλάστης". Με τη σύζυγό του, Μόσχου Μαρία του Αθανασίου απέκτησε τέσσερα παιδιά (Βασίλειος, Αναστασία, Βικτωρία που έζησαν στην Ελλάδα - Θεσσαλονίκη και Κορυφή Ημαθίας, και έναν γιο με το πιθανό όνομα Αντώνιος, του οποίου η τύχη αγνοείται μετά την μετοίκησή του στην Νότιο Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα).
Το 1898 όταν σημειώθηκαν μαζικές δολοφονίες προκρίτων και ιερέων με ελληνική συνείδηση από το Βουλγαρικό κομιτάτο στη Γευγελή και κατ επέκταση γενικότερα λόγω της εντεινόμενης βουλγαρικής δράσης στην περιοχή της Γευγελής, ο Δέλλιος Χρήστος αποφάσισε να ιδρύσει το 1902 τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα. Η Φιλόπτωχος Αδελφότητα της Γευγελής οργανώθηκε στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας και ενώ φαινομενικά εμφανίζονταν στις Οθωμανικές αρχές ως φιλανθρωπικό ίδρυμα, ωστόσο δρούσε κρυφά ως ένοπλος πυρήνας. Στην αδελφότητα μυήθηκαν μερικοί από τους πιο σημαντικούς και ικανούς Γευγελιώτες. Τα αρχικά στελέχη ήταν ο Αρβανίτης Αθανάσιος, ο Τσολάκης Γεώργιος, ο Χατζηζαφειρίου Χαρίσιος και ο Σιωνίδης Βασίλειος. Για να οργανώσει την ένοπλη ομάδα ο Δέλλιος Χρήστος φρόντισε να προμηθευτεί οπλισμό με ιδίους πόρους. Η πολιτοφυλακή αυτή, υπό την ηγεσία του Δέλλιου Χρήστου, έδρασε στην πόλη της Γευγελής και στα περίχωρα της.
Τη δεκαετία του 1920 ο Δέλλιος Χρήστος φαίνεται ότι ζούσε την Θεσσαλονίκη. Τότε, προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως φύλακας στις 27 Αυγούστου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 19 Αυγούστου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του φύλακα στην υπηρεσία Ασφάλειας της ΕΖΘ. Στη 1 Ιουλίου 1927 είχε τον τίτλο του Φύλακα Α΄. Στις 31 Δεκεμβρίου 1932 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (απεβίωσε το 1957) τα έζησε στην Κορυφή Ημαθίας όπου καλλιεργούσε τα χωράφια που του παραχώρησε το Ελληνικό κράτος (τότε Βασίλειο της Ελλάδος) μετά την παρασημοφόρηση του στις 7 Μαΐου 1938. Το 1970 στο χωριό Κορυφή Ημαθίας στήθηκε προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον καθηγητή Μηνόπουλο Αθανάσιο.
Ο Γεώργιος Πεντζίκης ήταν Έλληνας ιατρός, μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιατρός. Το 1898 εντάχθηκε στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης που αποτελούσε ελληνική πατριωτική οργάνωση που δραστηριοποιούνταν ήδη από το 1871 ενάντια στην βουλγαρική διείσδυση στη Θεσσαλονίκη.
Το 1905 μετά από συνεννόηση της Φιλοπτώχου με τον Αθανάσιο Σουλιώτη τοποθετήθηκε στο «Εκτελεστικό» της Ελληνικής Οργάνωσης, του οποίου μάλιστα ανέλαβε την αρχηγία καταφέρνοντας να αναδειχτεί σε σημαντικό στέλεχος του Κέντρου Θεσσαλονίκης του Μακεδονικού Κομιτάτου. Ως υπεύθυνος του εκτελεστικού τμήματος, συνεργάστηκε με τους Αθανάσιο Βόγα, Ιωάννη Εμίρη, Θεόδωρο Ζλατάνο, Αθανάσιο Καλλιδόπουλο, Γεώργιο Διβόλη, Ευάγγελο Δούμα, Αργύριο Ζάχο, Δημήτριο Μαργαρόπουλο κλπ σε επιχειρήσεις εντός της πόλης της Θεσσαλονίκης αλλά και στα πέριξ, κατά βουλγαρικών κυρίως στόχων μέχρι και το 1908 όταν η επανάσταση των Νεότουρκων οδήγησε στη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου κινδύνευσε μια φορά λόγω προσαγωγής του από τις οθωμανικές αρχές για ανάκριση μετά από χτύπημα του κομιτάτου εναντίον βουλγαρικού στόχου, μετά όμως από ενέργειες της οργάνωσης για την αθώωσή του κατάφερε να απαλλαγεί από τις κατηγορίες και να συνεχίσει τη δράση του. Για την προσφορά του ως αρχηγός και συντονιστής του «Εκτελεστικού», ο Πεντζίκης αναγνωρίστηκε ως πράκτορας β' τάξης και παράλληλα του απονεμήθηκε ο Αργυρούς Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος.
Ο Γεώργιος Πεντζίκης ήταν έγγαμος. Προσλήφθηκε ως ιατρός της στις 22 Νοεμβρίου 1929 με μηνιαίο μισθό 4000 δρχ. στο Τμήμα Ιατρικής Περιθάλψεως ΕΖΘ. Στις 24 Ιουλίου 1935 απολύθηκε με βάση την Δ Συντακτική πράξη άρθρο 5 παράγραφο δ΄. Στις 23 Μαρτίου 1936 ανέλαβε καθήκοντα σύμφωνα με την ΗΔ 353. Στις 18 Ιανουαρίου 1938 θεωρήθηκε απολυθείς.