Βέρρου Ζήσης

Μέλη Διοίκησης

Βέρρου Ζήσης

Γέννηση: 1883 Ανάληψη θέσης: 1927-6-17 Αποχώρηση: 1932-04-07 Απεβίωσε:1936-10

Ο Ζήσης Βέρρου ήταν έμπορος υφασμάτων, αντιπρόεδρος της ABEZ, όταν το 1926 η βιομηχανία μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, και ιδιοκτήτης ανώνυμης εμπορικής εταιρείας. Ο Βέρρου συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Ιουνίου 1927 και διαδέχθηκε στη θέση αυτή τον Δήμο Παπακωνσταντίνου. Ο Βέρρου Ζήσης συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930. Στις 7 Απριλίου 1932 απέτυχε να επανεκλεγεί από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Στην θέση του εκλέχθηκε ο Ιάκωβος Μόλχο με 23 ψήφους, ενώ πρώτος με 23 ψήφους ήρθε ο Μιχάλης Σασαγιάννης (Μακεδονία, 8/4/1932).

Σιάτιστα, Θεσσαλονίκη

Η οικογένεια Βέρρου προέρχεται από τα Σιάτιστα. Εκεί, ο Ιωάννης Βέρρος ήταν έμπορος και πρόκριτος και με τη γυναίκα του Φωτεινή απέκτησε πέντε παιδιά. Ο Ζήσης Βέρρου γεννήθηκε στη Σιάτιστα το 1883 και μαθήτευσε στην Αστική Σχολή Σιάτιστας και στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Ζήσης ήταν ακόμα μαθητής της τρίτης Γυμνασίου και ως πρωτότοκος συνέχισε τη δραστηριότητα του πατέρα του αναλαμβάνοντας αντιπρόσωπος της βιομηχανίας Αλλατίνι στο Ούντοβο. Την περίοδο αυτή και συγκεκριμένα στα χρόνια 1905-1907, διακινούσε όπλα στη Στρώμνιτσα για τον Μακεδονικό Αγώνα. Το 1913 παντρεύτηκε την Θωμαΐδα, κόρη του Κωνσταντίνου Πόντου με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Ιωάννη, τη Φωτεινή και την Αγνή.
Από το 1909 που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη συμμετείχε ως εταίρος στην Αγγλοελληνική Εταιρία Θεσσαλονίκης που είχε έδρα στο Μάντσεστερ διατηρώντας κατάστημα στην οδό του Αγίου Μηνά. Το 1913 σύστησε με έναν συνέταιρο τη δεύτερη επιχείρησή του με την επωνυμία "Βέρρος και Κωλτσάκης" η οποία εμπορευόταν σιτάρι και αποικιακά είδη. Το 1917 με τον αδελφό του Χριστόφορο ίδρυσε επιχείρηση εισαγωγής ζάχαρης, καφέ και ρυζιού με την επωνυμία "Ζήσης Βέρρος" διατηρώντας κατάστημα στην οδό Ζαφειράκη 21,ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1920 σε συνεργασία με τον Νικόλαο Χατζηγιάννη ίδρυσαν το μηχανοκίνητο Μακαρονοποιείο Χατζηγιάννη-Βέρρου στην οδό Εμ. Παπά 2, δίπλα από τα γραφεία του Βέρρου στην οδό Αιγύπτου 36. Το 1926 οι δυο τους συμμετείχαν στην ίδρυση της Ανωνύμου Εταιρίας Ζυμαρικών ΑΒΕΖ με ποσοστό 19%. Το 1931 ο Ζήσης Βέρρος θα αναλάβει πρόεδρος της Εταιρίας. Το 1935 η εταιρεία "Ζήσης Βέρρος" μετετράπη σε ΑΕ με την επωνυμία "Εμπορικός Οίκος Ζήση Ι. Βέρρου ΑΕ. Στις εκλογές του 1932 ο Ζήσης Βέρρου συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του Λαϊκού Κόμματος για τη Γερουσία. Εκλέχθηκε δεύτερος αναπληρωματικός με 4329 ψήφους.
Συγκεκριμένα, διετέλεσε επί μακρόν μέλος της 50μελούς Επιτροπής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ) από το 1919 και της Διοικητικής Επιτροπής από το 1921, ενώ διετέλεσε και πρόεδρός του στα 1934 μέχρι τον θάνατό του στα 1936. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Εμπόρων Αποικιακών, του Εμπορικού Συλλόγου. Για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων ανάμεσα ε Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία. και στη δημιουργία της Γιουγκοσλαβικής Ελεύθερας Ζώνης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης παρασημοφορήθηκε από τη Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση. Το 1934 συμμετείχε στο Δημοτικό Συμβούλιο, ενώ επίσης συμμετείχε στο ΔΣ της ΧΑΝΘ.
Ο Ζήσης Βέρρου απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1936. Η Διοικητική Επιτροπή του ΕΒΕΘ πληροφορείται έκπληκτη για τον θάνατο στην Αθήνα του Προέδρου του Ζήση Βέρρου. Η Διοικητική Επιτροπή κάλεσε αυθημερόν σε έκτακτη συνεδρίαση το ΔΣ, για να εκφράσει συλλυπητήρια στην οικογένεια του, να παρακολούθηση τη μεταφορά της σορού του από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό, να καταθέσει στεφάνι, να παρακολουθήσει την κηδεία του, η οποία, τιμής ένεκεν, θα γίνει με δαπάνη του Επιμελητηρίου, και τα γραφεία την ημέρα της κηδείας θα παραμείνουν κλειστά. Τον επικήδειο θα εκφωνήσει ο Αντιπρόεδρος Αλ. Κράλλης, στο μέγαρο του Επιμελητηρίου επί τριήμερο η σημαία θα είναι μεσίστια και η εικόνα του μεταστάντος θα αναρτηθεί στη μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων. Η επόμενη ΔΕ αποφασίζει να κατανείμει σε διάφορα Φιλανθρωπικά Ιδρύματα το εγκριθέν κονδύλιο των 20.000 Δρχ. εις μνήμην του αποθανόντος Ζ. Βέρρου. Ο γιος του Ιωάννης Βέρρος θα συνεχίσει την ενεργή δράση του στο ΕΒΕΘ διατελώντας πρόεδρος το 1959.

Στις 16 Απριλίου 1931 συμμετείχε στη μεγάλη σύσκεψη για τη χωροθέτηση του λιμένα υποστηρίζοντας την κατασκευή στα δυτικά με το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να διχοτομηθεί η ΕΖΘ με μία λωρίδα για τα ελεύθερα εμπορεύματα. Ο ίδιος προτείνει πως εφόσον έχει επιτευχθεί η πλεύριση των ατμόπλοιων κατά 70% στη ΕΖΘ να διατηρηθεί το ισχύον καθεστώς μέχρι την εκτέλεση των νέων λιμενικών έργων και η πρώτη προβλήτα να διατεθεί για τις ανάγκες της ακτοπλοΐας και της ιστιοπλοΐας, ενώ θα μπορούσε να κατασκευασθεί προσωρινή αποβάθρα στο ανατολικό μέρος για την εκφόρτωση των ιστιοφόρων που μεταφέρουν ξυλεία, ξυλάνθρακα, άμμο κλπ. (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, 38η Συνεδρίαση, 16/4/1931).
Ο Βέρρου παρότι έπαψε να είναι μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ το 1932 συνέχιζε να παρεμβαίνει στα πράγματα του λιμένος ως αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου στις συσκέψεις με θέμα την κατασκευή των λιμενικών έργων. Στη σύσκεψη παραγόντων της πόλης στις 14/2/1934 υπό την προεδρία του Γενικού Διοικητή Φίλιππου Δραγούμη, το θέμα ήταν η εκτίμηση των οικονομικών δυνατοτήτων του ΛΤΘ για την υλοποίηση των σχεδιαζόμενων έργων. Ο Βέρρος ως αντιπρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου τοποθετήθηκε λέγοντας ότι ο εμπορικός κόσμος δέχθηκε την επιβολή φορολογίας για την κατασκευή του λιμένα, αλλά δεν μπορεί να αποδεχθεί την αύξηση και συνεπώς η Επιτροπεία δεν πρέπει να προβεί σε υποχρεώσεις μεγαλύτερες της δυναμικότητας του ΛΤΘ. Ωστόσο εάν χρειαστεί η ανάγκη πρόσθετων πόρων, αυτοί να «ζητηθούν άλλοθεν και όχι από τον εμπορικόν κόσμον». Επίσης, υποστήριξε πως η Θεσσαλονίκη πρέπει να απαλλαγεί το ταχύτερο από το βάρος του προνομίου της Γαλλικής Εταιρίας καθώς μέχρι το 1945 το ΛΤΘ έπρεπε να καταβάλει υψηλό ετήσιο ενοίκιο. Για αυτό, πρότεινε την προεξόφληση του οφειλόμενου υπολοίπου ώστε να εκλείψει το βάρος της εταιρίας. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 112η Συνεδρίαση, 14/2/1934). Στις 6 Μαρτίου 1934 η Λιμενική Επιτροπή του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου συζήτησε το θέμα. Ο Ζήσης Βέρρος υποστήριξε πως λόγω της σημασίας των λιμενικών έργων «κάθε νέα τυχόν επιβάρυνσις δι’ αυτά δέον ν’ αντιμετωπισθή υπό του κράτους» (Μακεδονία, 7/3/1934).

Ένα χρόνο αργότερα, στις 20 Φεβρουαρίου 1935 η Λιμενική Επιτροπή του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου συζήτησε το ξανά θέμα παρόντος αυτή τη φορά του προέδρου του ΛΤΘ και εκτίμησε ότι «χάριν του ΛΤΘ ο εμπορικός κόσμος επεβεβαρύνθη με 17 εκατομμύρια επί πλέον, εκτός 9 από λιμενικόν φόρον και 8 από αύξησιν Λιμενικών Δικαιωμάτων». Κατά την άποψη του Δημητρίου βέβαια η επιβάρυνση είναι κατά πολύ μικρότερη, 2 ½-3 εκατομμύρια για τους λιμενικούς φόρους ξηράς, ενώ για τους υπολοίπους λιμενικούς φόρους είναι ελάχιστη καθώς το ποσοστό για το ΛΤΘ είναι 4 έως 8% επί του Δημοτικού Δασμολογίου, όταν στους υπόλοιπους λιμένες είναι από 25 έως 30%. Όσον αφορά τις αυξήσεις των λιμενικών συμβατικών δικαιωμάτων, το ΛΤΘ εκτιμούσε πως με την Γαλλική Εταιρία τα δικαιώματα θα ήταν βαρύτερα καθώς θα υπολογίζονταν με βάση το γαλλικό φράγκο τιμής 7 δρχ και όχι 4,5 που ισχύει με το ΛΤΘ. Τέλος, η Λιμενική Επιτροπή του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου ζήτησε την κατάργηση του ΛΦΞ. (Μακεδονία, 21/2/1935).

1) Με βάση το άρθρο 2 του ΝΔ "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του νόμου 390 της 17 Νοεμβρίου 1914 "περί Ελευθέρας Ζώνης εν Θεσσαλονίκη", ΦΕΚ τ.Α, 1/3/1923" Στην Επιτροπεία της ΕΖΘ συμμετέχουν ως μέλη ο "δύο αντιπρόσωποι του Εμπορικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης".
2) Με βάση το άρθρο 1 του Νόμου 4463 "Περί Συστάσεως εν Θεσσαλονίκη Λιμενικού Ταμείου" ΦΕΚ, Α, 25/1/1930, η Επιτροπεία του Λιμενικού Ταμείου αποτελείται από τα ίδια μέλη της Επιτροπείας της ΕΖΘ.

έμπορος, βιομήχανος
μέλος ΕΘΕΘ,
μέλος επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ

Επιτροπεία ΛΤΘ (από 1930-1-27 έως 1953-12-5)

Επιτροπεία ΕΖΘ (από 1923-3-1 έως 1953-12-5)

Παπακωνσταντίνου Δημοσθένης (Ανάληψη Θέσης: 1926-1-19 Παραίτηση: 1927-6-17 Απεβίωσε: Δεκέμβριος 1960-12)

Μόλχο Γιακόμπ (Ανάληψη θέσης: 1923-4-23 Αποχώρηση: 1929-4-17 Ανάληψη θέσης: 1932-5-5 Αποχώρηση: 1935-4-8)

Historical Archive of ThPA S.A.

ΔΙΠΚΑΕ (ΝΦΠΟ)

Revised

Minimal

Δημιουργήθηκε από τον Κώστα Παλούκη, υπεύθυνο Ιστορικού Αρχείου ΟΛΘ Α.Ε. στις 2021-11-18.
Αναθεωρήθηκε στις 30/09/2022 από Σκόνδρα Χριστίνα, φοιτήτρια Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης

• Greek

• Greek

1. Ένας Αιώνας Δεσμοί Εμπιστοσύνης, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ΕΒΕΘ, Θεσσαλονίκη 2016
2. Φωτογραφία Ζήσης Βέρρου. (Πηγή: Συλλογή ΕΒΕΘ).
3. Μακεδονία, 1932-10-5
4. Ευφροσύνη Ρούπα- Ευάγγελος Χεκίμγολου, Η ιστορία της Επιχειρηματικότητας στην Θεσσαλονίκη, Μεγάλες Επιχειρήσεις και Επιχειρηματικές Οικογένειες, τ.Γ, Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, Θεσσαλονίκη 2004, σ. 92-6.