Atkinson-Drake-Park

Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου

Atkinson-Drake-Park

Η Atkinson-Drake-Park (ADP) ήταν αμερικάνικη κοινοπραξία εταιριών που ανέλαβε να εκτελέσει μέρος των εργασιών της αμερικάνικης Βοήθειας στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα, κατόπιν αιτήματος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, δύο κοινοπραξίες αμερικανών εργολάβων ανέλαβαν τις εργασίες στην Ελλάδα. Η πρώτη ήταν η Atkinson-Drake-Park (ADP) η οποία αποτελείτο από την εταιρία Guy F. Atkinson Company of San Francisco, California, Johnson-Drake και Piper της Minneapolis, Μινεσότα και Starr-Park και Freeman της Νέας Υόρκης. Αυτή η κοινοπραξία ανέλαβε τη σύμβαση για την ανακατασκευή αυτοκινητοδρόμων και σιδηροδρόμων. Η δεύτερη κοινοπραξία Steers-Grove.
Κατά τη διάρκεια ολόκληρου του ελληνικού κατασκευαστικού προγράμματος του 1947-1949, οι δύο αμερικανικές κοινοπραξίες δαπάνησαν περίπου 56 εκατομμύρια δολάρια, αρκετά κάτω από τα 70 εκατομμύρια δολάρια που είχαν εγγραφεί στο πρόγραμμα. Τον Απρίλιο του 1949, έφτασε στην κεντρική διοίκηση της Αθήνας η εντολή για κλείσιμο του προγράμματος.

Έδρα: Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής (ΗΠΑ)
Περιοχή δράσης: Ελλάδα, Μακεδονία, Πειραιάς, Διώρυγα Κορίνθου, λιμάνι Θεσσαλονίκης

Η απόφαση δημιουργίας Αμερικανικής Αποστολής Βοηθείας στην Ελλάδα (AMAG), αποκάλυπτε το ενεργό ενδιαφέρον της κυβερνήσεως Τρούµαν για τη χώρα στα πλαίσια του νέου δόγματος.Aποτέλεσε συνέχιση προσπαθειών οικονομικής σταθερότητας και την αναχαίτιση της κομμουνιστικής απειλής.
Επειδή το πλήρες εύρος των εργασιών ήταν δύσκολο να προσδιοριστεί πριν αρχίσει η δουλειά, το Σώμα Μηχανικών του Στρατού των ΗΠΑ και το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ αποφάσισαν να χρηματοδοτήσει τα έργα με βάση τις συμβάσεις τύπου CPFF (cost-plus-fixed-fee). Οι συμβάσεις CPFF χρησιμοποιήθηκαν ευρέως κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, επειδή πρόσφεραν οφέλη και για τα δύο μέρη. Η κυβέρνηση μπορούσε να ξεκινήσει ένα έργο γρήγορα, ακόμη και πριν το σχεδιασμό ολοκληρωθεί. Οι εταιρείες μπορούσαν να αποδεχθούν ένα έργο στο οποίο το κόστος και οι κίνδυνοι ήταν πολύ δύσκολο να υπολογιστούν. Οι συμβάσεις CPFF απαιτούσαν στενούς κρατικούς ελέγχους, οι οποίοι καθιστούσαν δύσκολη και δαπανηρή την εποπτεία και τη διοίκηση. Και η κυβέρνηση έπρεπε να διαθέσει εξοπλισμό και υλικά κατά την ολοκλήρωση του έργου. Από την αρχή της εφαρμογής του δόγματος Τρούμαν στην Ελλάδα το 1947, οι συμβάσεις CPFF εξελίχθηκαν σε ένα τυπικό χαρακτηριστικό στοιχείων των στρατιωτικών κατασκευών του αμερικανικού στρατού.
Την 1η Αυγούστου 1947, ιδρύθηκε το Ελληνικό Περιφερειακό Τμήμα του Σώματος Μηχανικών του Στρατού υπό τη διεύθυνση του Βορειοατλαντικού Σώματος των Μηχανικών στη Νέα Υόρκη. Δέκα ημέρες αργότερα, ο περιφερειακός μηχανικός, Col. D. W. Griffiths, εγκατέστησε την έδρα του στην Αθήνα. Ο αναπληρωτής του, Paul D. Troxler, και το προσωπικό του Περιφερειακού Τμήματος συνεργάστηκαν με τους εργολάβους για το σχεδιασμό της ανασυγκρότησης. Ταυτόχρονα, το Περιφερειακό Τμήμα δημιούργησε ένα γραφείο στη Νέα Υόρκη για να επιταχύνει τις προμήθειες και να διαχειριστεί όλα τα ζητήματα. Και οι δύο εργολαβικές κοινοπραξίες ίδρυσαν γραφεία στη Νέα Υόρκη. Τελικά, το Ελληνικό Περιφερειακό Τμήμα συγκρότησε γραφεία περιοχής στη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, τη Λαμία, την Πάτρα, την Κόρινθο και τον Πειραιά για να επιβλέπει το αρχικό πρόγραμμα: εργασία σε τρεις λιμένες, ανακατασκευή των οδικών και σιδηροδρομικών συστημάτων και εκκαθάριση της διώρυγας της Κορίνθου. Το σχέδιο διαιρούσε τα καθήκοντα μεταξύ των συμβαλλομένων εταιρειών και των ελληνικών κυβερνητικών φορέων στο βαθμό που ήταν σε θέση να συμβάλουν στην εκτέλεση του έργου.
Εξαρχής οι Αμερικανικές εργολαβικές εταιρίες αντιμετώπισαν δυσκολίες στη συναρμολόγηση εξοπλισμού και την οργάνωση προσωπικού. Χρειάστηκαν έξι μήνες εντατικής προσπάθειας για την αποτελεσματική οργάνωση. Κατά την κορύφωση των δραστηριοτήτων στα κατασκευαστικά έργα εργάστηκαν 629 αμερικανικοί μηχανικοί και κυβερνητικοί υπάλληλοι και 12.113 Έλληνες υπήκοοι.
Κατά τη διάρκεια ολόκληρου του ελληνικού κατασκευαστικού προγράμματος του 1947-1949, οι δύο αμερικανικές κοινοπραξίες δαπάνησαν περίπου 56 εκατομμύρια δολάρια, αρκετά κάτω από τα 70 εκατομμύρια δολάρια που είχαν εγγραφεί στο πρόγραμμα. Τον Απρίλιο του 1949, έφτασε στην κεντρική διοίκηση της Αθήνας η εντολή για κλείσιμο του προγράμματος. Το καλοκαίρι το Ελληνικό Περιφερειακό Τμήμα έκλεισε τα γραφεία του. Το κλείσιμό της απομάκρυνε από τη Μεσόγειο το μοναδικό οργανισμό ο οποίος λειτουργούσε απευθείας κάτω υπό τη διοίκηση του Σώματος Μηχανικών του Στρατού, αλλά οι αξιωματικοί του παρέμειναν στην ευρύτερη περιοχή για να βοηθήσουν στα προγράμματα στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ σε άλλα κράτη.

ΔΙΚΠΚΑΕ

Τελικό

Ελάχιστο

1/9/2023: Κώστας Παλούκης, υπεύθυνος Ιστορικού Αρχείου

• Ελληνικά

• Ελληνικό