Εμφανίζει 68 αποτελέσματα

Ο Απόστολος Αλεξιάδης του Φιλίππου γεννήθηκε στη Μισόπολη Προύσσης το 1883 και ήταν έγγαμος πρόσφυγας με δύο παιδιά. Την 3η Αυγούστου 1927 ανέλαβε καθήκοντα Φύλακα στα οποία μονιμοποιήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1929, ενώ την 21η Αυγούστου 1929 πήρε αύξηση λόγω οικογενειακών βαρών. Την 1η Ιανουαρίου 1937 πήρε αύξηση για την συμπλήρωση μίας δεκαετίας υπηρεσιών στην ΕΖΘ και στις 19 Μάη 1939 έλαβε επίδομα ευδοκίμου. Απολύθηκε από την υπηρεσία λόγω ηλικίας την 31 Δεκεμβρίου 1941.

Ο Ιωακείμ Αλεξιάδης του Φιλίππου γεννήθηκε το 1882 στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Ήταν έγγαμος και υπηρέτησε ως έφεδρος οπλίτης. Στις 4 Αυγούστου 1930 προσλήφθηκε ως σημειωτής Φορτοεκφορτώσεως Ατμοπλοίων με βαθμό και μισθό γραφέα Β΄. Στις 17 Νοεμβρίου 1930 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Μεταφορών Ξηράς και Φορτοεκφορτώσεως Θαλάσσης. Την 1 Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεων. Στις 23 Ιουλίου 1938 προάχθηκε σε Γραφέας Α΄. Από τις 1941-03-22 θα εργαστεί στην Υπηρεσία Λογοκρισίας. Στις 21 Ιουνίου 1941 τέθηκε στη Διάθεση της Επιτροπής Δελτίων Τροφίμων. Στις 9 Οκτωβρίου 1941 διατάχθηκε να παρουσιαστεί στο 20 Αστυνομικό Τμήμα για να τεθεί στην Υπηρεσία Διαχείρισης Τροφίμων. Στις 12 Νοεμβρίου ανακλήθηκε από την απόσπαση. Στις 13 Ιουλίου 1942 αποσπάστηκε στην Αυτόνομο Υπηρεσία Επισιτισμού Μακεδονίας. Στις 23 Μαρτίου 1943 διατάχθηκε να επανέλθει στην υπηρεσία της ΕΖΘ. Στη συνέχεια μάλλον συνέχισε να εργάζεται εκτός ΕΖΘ. Στις 12 Απριλίου 1943 ανακλήθηκε η απόσπαση και επέστρεψε στην Υπηρεσία. Από 1 Σεπτεμβρίου έως 5 Οκτωβρίου 1943 ήταν αποσπασμένος στην Αυτόνομο Υπηρεσία Επισιτισμού Μακεδονίας. Στις 26 Μαΐου 1944 επέστρεψε από την ΑΥΕΜ. Στις 2 Απριλίου 1945 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 7 Απριλίου 1948 καταλήφθηκε από το όριο ηλικίας.

Ο Δημήτριος Αρβανιτάκης (ή Αρναούτογλου) γεννήθηκε στη Μπάλια της Μικράς Ασίας το 1905. Ήταν απόφοιτος γυμνασίου και ήταν έγγαμος με δύο παιδιά (ήταν εγγεγραμμένος στο Μητρώο Θεσσαλονίκης, 2215). Ανήκε στην κλάση 1925 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Εργάστηκε πρώτη φορά στον οργανισμό στις 12 Δεκεμβρίου 1929 ως ημερομίσθιος υπάλληλος. Από τις 31 Μαρτίου 1939 εργάζονταν ως τακτικός Γραφέας. Την 1η Απρίλη 1939 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 13, την 25η Ιούλη 1940 ως βοηθός στην Αποθήκη 14 και την 7η Δεκεμβρίου 1940 στα γραφεία του Τμήματος Αποθηκεύσεων. Στις 10 Οκτωβρίου 1941 διετάχθη να παρουσιαστεί στο 7 Αστυνομικό τμήμα για την Διαχείριση Δελτίων Τροφίμων, ενώ την 2α Απρίλη 1945 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεων. Την 1η Σεπτεμβρίου 1945 παραπέμφθηκε στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο λόγω κατηγοριών που τον βάραιναν. Στις 25 Οκτωβρίου 1945 μεταφέρθηκε στην Αποθήκη 4. Στις 14 Ιουνίου 1946 ανακοινώθηκε η απόλυση του σύμφωνα με σχετική απόφαση του υπουργού οικονομικών, ωστόσο στις 18 Ιουλίου 1947 ανέλαβε εκ νέου καθήκοντα καθώς κρίθηκε ότι η δικαιολόγηση της απόλυσης δεν ήταν επαρκής και στις 28 Ιανουαρίου 1948 προήχθη σε Γραφέα Α. Στις 9 Ιουλίου 1951 μετατέθηκε στην Αποθήκη 16. Στις 17 Απριλίου 1952 προάχθηκε σε γραμματέας Β΄. Στις 17 Μαρτίου 1953 ανέλαβε τη διαχείριση της Αποθήκης 6. Στις 20 Φεβρουαρίου 1954 μετατέθηκε στην Αποθήκη 1 και 2. στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκών Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ. Στις 26 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στην αποθήκη 1 και 2. Στις 18 Οκτωβρίου 1954 προάχθηκε σε γραμματέας Α΄. Στις 19 Οκτωβρίου 1956 μετατίθεται στο Υπόστεγο 4 Λάνκασάιρ. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση Β1 κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων της Β΄Κατηγορίας με βαθμό 6ο. Στις 29 Ιουλίου 1957 τοποθετήθηκε από την Αποθήκη 11 και τον περίβολο στον περίβολο ξυλείας.

Ο Ηλίας Αρβανιτάκης γεννήθηκε το 1913 στη Μπάλια Προύσσας, ήταν έγγαμος και είχε ολοκληρώσει Στ Δημοτικού. Είχε υπάρξει έφεδρος υπαξιωματικός (ήταν επίσης εγγεγραμμένος στο Μητρώο Αρρένων Δήμου Θεσσαλονίκης, 196). Στις 19 Ιουλίου 1938 του ανετέθησαν καθήκοντα Φύλακα Β, μέχρι την απόλυση του στις 19 Ιανουαρίου 1939 λόγω νομίμου κωλύματος, ωστόσο τις 17 Μαρτίου 1939 ανέλαβε ξανά καθήκοντα σύμφωνα με το άρθρο 17 του Α.Ν. 962/1937. Στις 25 Ιουνίου 1940 κλήθηκε για στράτευση από την οποία αποδεσμεύτηκε στις 27 Ιουλίου 1940, ενώ την 28η Οκτωβρίου 1940 αποχώρησε για το μέτωπο από το οποίο επέστρεψε στις 20 Μάη 1941. Στις 9 Οκτωβρίου 1941 διετάχθη να παρουσιαστεί στο 11ο Αστυνομικό Τμήμα για την Διαχείριση Δελτίων Τροφίμων.
Στις 11 Νοεμβρίου 1944 φαίνεται ότι είναι αποσπασμένος στην υπηρεσία Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης, αλλά πιθανόν να έχει αποσπαστεί νωρίτερα.
Την 1η Ιούλη 1945 επέστρεψε στις υπηρεσίες του και την 5η Ιούλη 1946 ανακοινώθηκε η προαγωγή του σε Φύλακα Α με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ. Στις 28 Μάη 1949 έλαβε επαίνους και στις 29 Οκτωβρίου 1949 προήχθη σε Γραφέα Α. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ΕΖ της ΕΖΛΘ. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων της Β΄Κατηγορίας με βαθμό 8ο. Στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε στον 7ο βαθμό.

Ο Αρσόπουλος Ιωάννης του Αλεξάνδρου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1875. Δεν είχε στρατευθεί. Προσλήφθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1925 στην ΕΖΘ με βάση την απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ ως φύλακας. Απολύεται από 1η Ιουνίου 1926 «εξαιτίας υπηρεσιακής ανεπάρκειας».

Ο Ευστράτιος Αυγουστίδης του Αργυρίου γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1896. Δεν είχε στρατευθεί. Ήταν έγγαμος και είχε ολοκληρώσει την Α΄Γυμνασίου. Από 27 Νοεμβρίου 1926 μέχρι 30 Ιουνίου 1927 διετέλεσε ημερομίσθιος φύλακας υπάλληλος Κομιστικής Υπηρεσίας. Την 1η Ιουλίου 1927 προσλήφθηκε μόνιμος φύλακας Β’ με απόφαση 13 Ιουλίου 1927. Από 1 Φεβρουαρίου 1929 προάχθηκε σε Φύλακα Α΄. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών.
Στις 9 Ιουνίου 1931 τιμωρήθηκε επιεικώς από το πειθαρχικό συμβούλιο με αργία δύο ημερών για βραδεία προσέλευση στην υπηρεσία και επανειλημμένα έδωσε αφορμές. Στις 9 Ιανουαρίου 1934 Η Επιτροπεία της ΕΖΘ εξέφρασε την ευαρέσκειά της για τη συμβολή στην κατάσβεση πυρκαγιάς στα παραπήγματα της Σερβικής Ζώνης. Από 1 Δεκεμβρίου 1937 του χορηγήθηκε προσαύξηση μισθού 5% για συμπλήρωση δεκαετίας. Στις 19 Μαΐου 1939 έλαβε επίδομα ευδοκίμου παραμονής στον ίδιο στον ίδιο βαθμό. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προάχθηκε.

Ο Αυγουστίδης Νικόλαος του Ευστρατίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1896. Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ στις 28 Ιανουαρίου 1927. Ανέλαβε καθήκοντα ως μόνιμος στις 1 Ιουλίου 1927 με βαθμό Φύλακα Β'. Η κλάση επιστράτευσης του ήταν το 1916 και υπηρέτησε στο πεζικό με βαθμό στρατιώτη. Στις 1 Φεβρουαρίου 1929 προάχθηκε σε Φύλακα Α'. Στις 9 Ιανουαρίου 1934 του εκφράστηκε ευαρέσκεια για την συμμετοχή του σε κατάσβεση πυρκαγιάς. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προάχθηκε σε Επόπτης Θυρών Β'. Στις 29 Οκτωβρίου 1949 κατατάχθηκε σε Γραφέας Α'. Στις 22 Δεκεμβρίου 1952 προάχθηκε σε επόπτης με βαθμό Γραμματέα Β'. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Διευθύνσεως της Ελευθέρας Ζώνης. Στις 23 Νοεμβρίου 1955 προάχθηκε σε Επόπτης με το βαθμό Γραμματέα Α' Τάξεως. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β8 Κλάδου Ασφαλείας της Β' Κατηγορίας με βαθμό 6ο του Υπαλληλικού Κώδικα.

Ο Διονύσιος Βάλσαμος του Ιωάννη είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη το 1861. Καταγόταν από την Κεφαλλονιά και ήταν έγγαμος. Πριν την έλευσή του στην Ελλάδα, είχε διατελέσει διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Προκυμαίων Κωνσταντινούπολης. Ανέλαβε ο πρώτος διευθυντής της ΕΖΘ. Η συμβολή του υπήρξε καθοριστική για τη λειτουργία της Ζώνης και την οργάνωση των υπηρεσιών.

Η Επιτροπεία συζητούσε την αναγκαιότητα πρόσληψης ενός διευθυντή της Ζώνης ο οποίος θα αναλάμβανε να διαμορφώσει το νέο οργανισμό και να τον θέσει σε λειτουργία. Αίτηση για διευθυντές της Ζώνης είχαν καταθέσει οι Τροχανάς, Νάλτσας, Βογιατζίδης, Θεοδωρίδης και Βάλσαμος. Η πρόσληψη του Βάλσαμου εγκρίθηκε σε συνεδρίαση της Επιτροπείας στις 17 Ιουλίου 1924 και θα ίσχυε από 1 Αυγούστου 1924. Συγκεκριμένα, ο Βάλσαμος διέθετε εξαίρετες συστάσεις από σημαίνοντα πρόσωπα της ελληνικής επιχειρηματικότητας, από τον πρώην υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ανδρέα Χατζηκυριάκο, τον Γενικό Διευθυντή της Τραπέζης Αθηνών Ιωάννη Ηλιάκο, τον πρώην Γενικό Διευθυντή Τραπέζης Αθηνών Θεσσαλονίκης Αδαμίδη και τον πρώην υπουργό Οικονομικών Μιλτιάδη Νεγρεπόντη.

Ωστόσο, ο Βάλσαμος βρήκε το μισθό ανεπαρκή ζητώντας τουλάχιστον μηνιαίο μισθό 10.000 δρχ ο οποίος κατά την γνώμη του θα επέτρεπε «αξιοπρεπήν παράστασιν λόγον προς την σημασίαν της θέσεως ην κατείχεν». Η Επιτροπεία κατέληξε ότι ο μισθός δεν μπορεί να υπερβεί τις 7.000 δραχμές μηνιαίως. Ο πρόεδρος εξέφρασε τη γνώμη «όπως οι μισθοί του προσληφθησομένου προσωπικού της Ζώνης είναι ικανοποιητικοί και ανάλογοι προς του της Διευθύνσεως». Το μέλος της Επιτροπείας και έμπορος Αθανάσιος Μακρής ανέλαβε να μεσολαβήσει, αλλά ο Βάλσαμος θα επιμείνει στις 10.000 δραχμές. Παρά την αρχική αρνητική αντίδραση η Επιτροπεία θα δεχθεί την πρότασή του. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης αναφέρει συγκεκριμένα ότι «μετά τας εξαιρέτους συστάσεις του κ. Βάλσαμον» αυτός «θα φανεί αντάξιος της σοβαράς αποστολής του». Ονομάζεται Διευθυντής Γραμματείας της ΕΖΘ και τελικά ξεκίνησε την εργασία του από 1η Οκτωβρίου 1924. Επιπλέον λάμβανε επιμίσθιο 4000 δρχ. και την 1 Μαΐου 1926 αυξήθηκε στις 14.000 δρχ.

Στα τέλη Μαρτίου 1925 ο Βάλσαμος θα θεωρήσει τον εαυτό του θιγμένο από τις συζητήσεις περί καθυστέρησης της έναρξης της λειτουργίας της Ζώνης και θα υποβάλλει την παραίτησή του δηλώνοντας ότι «υπό τας παρούσας συνθήκας και άνευ της παραμικράς δικαιοδοσίας δεν δύναται να εγγυηθή ως διευθυντής την ευόδωσιν της λειτουργίας της Ζώνης την οποίαν δεν διοργάνωσε, ούτε την κανονικήν έναρξιν δια της 1ης Μαΐου αφ’ ου δεν εξετελέσθη η προπαρασκευαστική εργασία ή τα μέτρα άτινα υπέδειξε δι’ εκθέσεώς του προ τριών μηνών, συνεπώς δεν δύναται να αναλάβη τας σχετικάς ευθύνας.» Τέλος, θεώρησε ότι υφίσταται ζήτημα σύγκρουσης δικαιοδοσιών ανάμεσα στην Επιτροπεία και τον Διευθυντή και για αυτό πρότεινε ότι «δια την καλήν πρόοδον τη ζώνης δεον να δοθούν από τούδε εις τον διευθυντήν οιονδήποτε και αν είναι ούτος, τα μέσα αλλά και ευρείαι δικαιοδοσίας αίτινες να του επιτρέπωσιν την πραγματικήν διεύθυνσι και οργάνωσιν του έργου, καθότι μέχρι τούδε διευθύνει μόνο η επιτροπεία.» Ο πρόεδρος Σταύρος Γρηγοριάδης απάντησε πως «η επιτροπεία διεξήγε μέχρι σήμερον το παν καθότι επρόκειτο περί της ιδρύσεως της Ζώνης» και μόνο αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί «αρμοδία» διότι «δεν συντελέσθη εισέτι ολοκληρωτικώς». Τέλος, έπλεξε το εγκώμιο του Βάλσαμου αναφέροντας ότι «τον εθεώρησε πάντοτε συνεργάτην αυτής» και ότι άκουγε «μετά προσοχής τας υποβαλλομένας εκάστοτε γνώμας αυτού» εγκρίνοντας «εκείνας μόνο εξ αυτών ας εθεώρησεν ως πρακτικάς ή πραγματοποιήσιμους». Επίσης, σημείωσε πως «το κυρίως έργον του Διευθυντού άρχεται από της ημέρας της ενάρξεως της λειτουργίας της Ζώνης δι ην θα έχη την απαιτουμένη δικαιοδοσίαν ώστε και ανάλογον να υπέχη ευθύνην». Ο Βάλσάμος επέμεινε στην παραίτησή του λέγοντας ότι «θα εξακολουθήσει εκτελών την υπηρεσίαν μέχρις ότου κανονισθή το ζήτημα ή ευρεθή άλλος διευθυντής». Το ζήτημα όμως δεν φαίνεται να έληξε και τον Ιούνιο του 1925 ο Βάλσαμος επανάφερε τη διαφωνία του υποστηρίζοντας ότι στον υπό έγκριση κανονισμό λειτουργίας της Ζώνης οι αρμοδιότητες ανάμεσα σε Διευθυντή και Επιτροπεία παραμένουν σε αλληλοσύγκρουση «καθότι υφίστανται προς εκτέλεσιν των αποφάσεων της επιτροπέιας δύο όργανα, η εκτελεστική επιτροπή και η διεύθυνση». Συνεπώς, ο ίδιος θεωρεί ότι «ως έχουν τα πράγματα […] εκτελεί χρέη διεκπεραιωτού και όχι διευθυντή». Ως εκ τούτου, υποβάλλει πάλι «την παραίτησίν του δεχόμενος παραμένη επί ένα περίπου μήνα μέχρι την εξεύρεσιν αντικαταστάτην». Ακολουθεί μια συζήτηση για το χαρακτήρα του νέου οργανισμού. Ο Γρηγοριάδης παρατηρεί ότι ο διευθυντής επαναφέρει θέματα πάνω στα οποία η επιτροπεία είχε αποφανθεί τελεσιδίκως και επισημαίνει πως οι προτεινόμενες αλλαγές θα προκαλέσουν δυσλειτουργία. Το μέλος της Επιτροπείας και διευθυντής της γενικής Διοίκησης Ιωάννης Λαζαρίδης υποστηρίζει ότι η ΕΖΘ είναι δημόσιος οργανισμός και όχι ιδιωτική επιχείρηση για να δώσει αρμοδιότητες πέρα του νόμου στον διευθυντή. Ο Βάλσαμος επιμένει, αλλά τελικά υπαναχωρεί μετά δεχόμενος τη διαβεβαίωση ότι η Επιτροπεία τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη. Έκτοτε, ο ρόλος τους στις αποφάσεις φαίνεται να είναι πιο ενεργός.

Τον Νοέμβριο του 1926, ο Βάλσαμος θα υποβάλλει την παραίτησή του. Ο πρόεδρος θα ζητήσει να αναιρέσει την απόφασή του. Ο διευθυντής απαντώντας ευχαριστεί την επιτροπεία για την εκδήλωση «την προς αυτόν εμπιστοσύνης» της Επιτροπείας και εκφράζει «εν τούτοις τη λύπην του διότι ως και στο έγγραφο της παραίτησης αναφέρει λόγοι σοβαροί τον υποχρεώνουν να μην αποσύρει την παραίτησή του καιτοι τόύτο προξενεί σε αυτόν βαθειαν λύπην και δια την αγάπην ην τρέφει προς το έργον της ζώνης και δια την εξαιρετικήν εκτίμησιν ην αισθάνεται προς τον κ πρόεδρο και τα αξιότιμα μέλη.» Τέλος, προτείνει την έγκαιρη εύρεση αντικαταστάτη του. Ωστόσο, μέχρι την οριστική αποχώρησή του θα εκτελεί τα καθήκοντά του. Συγκεκριμένα, ο διευθυντής δέχεται να παραμείνει μέχρι 31 Δεκεμβρίου για να μη δυσχεράνει το έργο της επιτροπείας, αλλά πέραν της προθεσμίας αυτής «λυπείται ότι δεν δύναται να αναλάβη υποχρέωσιν και μόνον εάν αι περιστάσεις τω επιτρέψωσι θα ηδύνατο εν απολύτω ανάγκη ν’ αναβάλη επί μακρόν έτι την αποχώρησίν του». Τελικά, παραιτήθηκε στις 31 Μαρτίου 1927.