Εμφανίζει 66 αποτελέσματα

Ο Λαλακάκης Μιχαήλ του Νικόλαου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1925 έλαβε δίπλωμα Ε.Μ.Π. Το 1925- ανέλαβε Μηχανικός Τεχνικής Εταιρείας "Δ. Καψαμπέλης και Σία" και το 1934 ανέλαβε Διευθυντής γραφείου Θεσσαλονίκης (εργοστάσια χαρτοποιΐας Αιγίου, αποθήκες Εμπορικής Τραπέζης Βόλου, οικοδομές Εμπορικής και Ιονικής Τραπέζης Θεσσαλονίκης). Ήταν εργολάβος Δ τάξεως, μέλος του τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας στο Τμήμα Θεσσαλονίκης και του Συνδέσμου Εργοληπτών Θεσσαλονίκης.

Ο Δημήτριος Λεοντής του Φώτιου ήταν Ηλεκτρολόγος μηχανικός. Το 1917 ήταν δίπλωμα Universite Faculte des Sciences techniques Grenoble. Την περίοδο 1917-1919 διετέλεσε Μηχανικός γραφείου μελετών της "Cie Generale d'Electrochimie" στο Bozel, Γαλλία. Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε Επιμελητής του Πανεπιστημίου Grenoble. Την περίοδο1920-1922 διετέλεσε Ελεύθερος επαγγελματίας (εγκαταστάσεις ηλεκτροφωτισμού Πρέβεζας). Την περίοδο 1922-1924 διετέλεσε Μηχανικός εταιρείας "Electrica", Ρουμανία. Μετά το 1925 διετέλεσε Τμηματάρχης συντήρησης Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου. Από το 1934 διετέλεσε Μηχανικός στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 η Επιτροπεία του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης παραλαμβάνει τις εγκαταστάσεις, τις υπηρεσίες και το προσωπικό του τελωνειακού λιμένα από τη Γαλλική Εταιρία. Το οργανόγραμμα καθώς και οι υπηρεσίες παραμένουν ίδια. Το Λογιστήριο της Γαλλικής Εταιρίας λειτουργεί πλέον ως υπηρεσία του ΛΤΘ. Ο νέος οργανισμός λειτουργίας του ΛΤΘ θα κατατεθεί τον Μάρτιο του 1935 και το Λογιστήριο θα μετονομαστεί σε Τμήμα Λογιστηρίου και Ελέγχου αναλαμβάνοντας και τις αρμοδιότητες εσωτερικού ελέγχου. Με βάση τον "Οργανισμό Υπηρεσιών του ΛΤΘ" (16/11/1938), επανασυστήνεται ως διακριτή υπηρεσία το Λογιστήριο του ΛΤΘ το οποίο υπάγεται στο Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών ΛΤΘ.

O Μάνου Λιάου ή Mano Liaou ήταν ισραηλίτης λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο, αρχηγός της ομάδας 10. Στις 4 Νοεμβρίου 1929, διαγράφηκε διότι κατηγορήθηκε για κλοπή στην Αποθήκη 13. Χάθηκε κατά το ολοκαύτωμα στο Άουσβιτς.

Ο Ελί Μοδιάνο (1881-1968) ήταν εβραίος αρχιτέκτονας, γόνος της γνωστής και πλούσιας οικογένειας Μοδιάνο, μια από τις πιο δυνατές οικογένειες της εβραϊκής σεφραδιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Ο Ελί Μοδιάνο ήταν ένα από τα εγγόνια του Σαούλ, καθώς πατέρας του ήταν ο τραπεζίτης Ιακώβ (Γιακό) Μοδιάνο.
Ο Ελί Μοδιάνο σπούδασε στην École Centrale des Arts et Manufactures στο Παρίσι και αφού γύρισε στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς αρχιτέκτονες που άφησαν το στίγμα τους στην πόλη αφού ανέλαβε τον σχεδιασμό σημαντικών κτηρίων της πόλης, όπως το Τελωνείο, το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης και η Αγορά Μοδιάνο. Η σπουδαιότητα του έργου του Μοδιάνο αναγνωρίστηκε και εκτός των ελληνικών συνόρων, όταν το 1922 του απονέμεται ο τίτλος του Ιππότη από τον βασιλιά της Ιταλίας Βιττόριο Εμμανουήλ Β’. Ο Ελί Μοδιάνο άφησε τη τελευταία του πνοή το 1968.
Παρακάτω αναφέρονται κάποια από τα κτίρια που αποτέλεσαν σημεία αναφοράς τόσο της αρχιτεκτονικής του Μοδιάνο όσο και της ιστορίας της Θεσσαλονίκης:
Η Οικία Γιακό Μοδιάνο ή Έπαυλη Μοδιάνο ή Παλαιό Κυβερνείο. Σήμερα στο κτίριο στεγάζεται το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης (έτος κατασκευής 1905-1906).

Μελέτη κατασκευής του Παλιού Τελωνείου. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Alexandre Vallaury (έτος κατασκευής 1912).
Η Στοά ή Αγορά Μοδιάνο (έτος κατασκευής από το 1922 έως το 1925).
Η πρώην Ιονική και Λαϊκή τράπεζα, κτίριο σημερινής Alpha Bank (έτος κατασκευής 1924).
Το Μέγαρο Άτλας (έτος κατασκευής 1925).
Η προσθήκη στη Στοά Σαούλ περί το 1929.
Το Μανδαλίδειον Μέγαρον και η Ιταλική σχολή Alessandro Manzoni (κατασκευή 1931 και 1933 αντίστοιχα).

Ο Μπελενιώτης Νικόλαος ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο.

Ο Μάρκος Μπούρος του Γεωργίου γεννήθηκε το 1912 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν Πολιτικός Μηχανικός και έλαβε πτυχίο το 1939. Ήταν μέλος του Τεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου. Στις 30 Αυγούστου 1939, μάλλον αμέσως μετά την αποφοίτησή του ανέλαβε εργασία στην ΕΖΘ ως έκτακτος πολιτικός μηχανικός και Προϊστάμενος Συνεργείου Συντήρησης Γραμμών ΕΖΘ. Μέχρι τη δεύτερη πρόσληψή του στην ΕΖΘ ήταν ελεύθερος επαγγελματίας ως εργολάβος Δημοσίων έργων Δ΄τάξης για οικοδομικά έργα. Μάλιστα σε συνεργασία με τον εργολάβο Κωνσταντινίδη Κωνσταντίνο είχαν καταθέσει στις 26 Ιουνίου 1947 πρόταση για την ανάληψη της εργολαβίας κατασκευής της Αποθήκης 9. Ωστόσο, δεν μειοδότησαν. Σύντομα, στις 29 Ιουλίου 1947 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας της ΕΖΘ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον οργανισμό επέβλεψε πολλά έργα. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1953 απολύθηκε.

Ο Αθανάσιος Μπρόικος του Ιωάννη ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1922 έλαβε δίπλωμα από τη Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1922-1923 εργάστηκε παρά του καθηγητή του σιδηροπαγούς σκυροδέματος στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης A.Paris. Την περίοδο 1923-1930 εργάστηκε ως (i) Μηχανικός και έπειτα ως (ii) Νομομηχανικός Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Την περίοδο 1930-1932 εργάστηκε ως Διευθυντής τεχνικών υπηρεσιών Δήμου Θεσσαλονίκης. Το 1932 κι έπειτα εργάστηκε ως Βοηθός επιθεωρητή VIII περιφέρειας Δημοσίων Έργων στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας. Το 1934 ανέλαβε Μηχανικός Εταιρείας "ΕΡΘΑ". Το 1945 έως το 1947 εργάστηκε ως μηχανικός στην ΕΖΘ.

Ο Στέφανος Νίκογλου του Αντωνίου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Έλαβε πτυχίο το 1935. Το 1947 εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα ως μηχανικός και προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας της ΕΖΘ.

Ο Ξύδης Γεώργιος του Πέτρου ήταν πολιτικός μηχανικός και νομομηχανικός. Το 1926 έλαβε δίπλωμα Ε.Μ.Π. Την περίοδο 1926-1927 ήταν Μηχανικός Δήμου Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 1927-1930 ήταν Μηχανικός εταιρείας "Foundation" (αποξηραντικά έργα πεδιάδας Θεσσαλονίκης). την περίοδο 1931-1933 διετέλεσε Μηχανικός Ταμείου επαρχιακής οδοποιΐας νομού Θεσσαλονίκης. Από το 1934 διατελεί Μηχανικός στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας. Από το 1938 εργάζεται στο Γραφείο Νομομηχανικού Θεσσαλονίκης.