Μακρής Αθανάσιος

Μέλη Διοίκησης

Μακρής Αθανάσιος

Γέννηση: 1874 Ανάληψη θέσης: 1923-3-1 Παραίτηση: 1925-11-23 Απεβίωσε: 1952-4

Ο Αθανάσιος Ζήκου Μακρής ήταν έμπορος και βιομήχανος της Μακεδονίας, μέλος Επιτροπείας ΕΖΘ. Γεννήθηκε το 1874 στα Σιάτιστα της Μακεδονίας και πέθανε το 1952 στην Θεσσαλονίκη. Ήταν παντρεμένος με την Ευθυμία Βαμβακά από την Κοζάνη. Στις 23 Απριλίου 1923, ο Αθανάσιος Μακρής συμμετείχε στην Επιτροπεία της ΕΖΘ ως ένας από τους δύο εκπροσώπους του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου. Στις αρχαιρεσίες για την εκλογή προέδρου, οι υποψήφιοι ήταν τρεις, ο Σταύρος Γρηγοριάδης, ο Αθανάσιος Μακρής και ο Αλέξανδρος Κράλλης. Εκλέχθηκε ο πρώτος με 8 ψήφους, ενώ δύο έλαβε ο Μακρής και μία ο Κράλλης. Στις 23 Νοεμβρίου 1925 θα υποβάλει την παραίτησή του, χωρίς να διαφαίνεται κάποιος σοβαρός λόγος. Η Επιτροπεία θα παρακαλέσει να την αποσύρει. Τη θέση του ως αντιπρόσωπος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου θα αναλάβει Δημήτριος Παπακωνσταντίνου.

Σιάτιστα, Θεσσαλονίκη

Ο Αθανάσιος Μακρής ίδρυσε το 1891 την εταιρία "Ο.Ε. Αθανάσιος Μακρής και Σία" με αντικείμενο την εισαγωγή και εξαγωγή υφασμάτων. Το 1910 διέθετε κατάστημα στην Αγίου Μηνά, το οποίο πωλούσε κασμήρια, σαγιάκα, αμπάδες, γαϊτάνια και υφάσματα. ταυόχρονα, λειτουργούσε ως πρατήριο των υφασμάτων του εργοστασίου "Χατζηλαζάρου και Σία". Τη δεκαετία του 1920 το κατάστημα λειτουργούσε στην οδό Φράγκων 42, ενώ λειτουργούσε υποκατάστημα στην οδό Εθνικής Αμύνης 22. Την περίοδο αυτή πωλούσε αγγλικά υφάσματα. Στα τέλη της δεκαετίας μεταφέρθηκε στο Μέγαρο Εργάνη, στην οδό Τσιμισκή 21. Το 1935 η εταιρία ανασυστάθηκε ως Ανώνυμος Εμπορική Εταιρεία Υφασμάτων Μακρής και Σία". Την πρώτη μεταπολεμική περίοδο οι επιχειρηματίες ίδρυσαν υποκαταστήματα μέχρι τη δεκαετία του 1980.
Παράλληλα με την εμπορική δραστηριότητα στον τομέα των υφασμάτων, ο Αθανάσιος Μακρής συμμετείχε έμμεσα ή άμεσα σε παραγωγικές μονάδες τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και σε άλλες μακεδονικές πόλεις. Το 1907 ιδρύθηκε στην Νάουσα υφαντουργείο με μέτοχο την ομόρρυθμη εταιρεία "Χατζηλάζαρος-Αγγελάκης και Σία. Το 1915 η εταιρεία αυτή μετονομάστηκε σε ανώνυμη υφαντουργική εταιρεία "Εργάνη" η οποία το 1921 εξαγόρασε τις εγκαταστάσεις της “Ανωνύμου Οθωμανικής Εταιρίας Υφασμάτων και Φεσιών”. Στόχος της Εργάνης ήταν η εγκατάσταση, εξαγορά και εκμετάλλευση εργοστασίου εριουργίας στη Θεσσαλονίκη, καθώς και η διενέργεια βιομηχανικών και εμπορικών εργασιών πάσης φύσεως. Ο ίδιος επιχειρηματίας, μεταξύ άλλων μετόχων, ήταν μέτοχος και στα εργοστάσια εριουργίας «Έρια» στη Νάουσα και «Βέρμιον» στη Βέροια. Το 1926 ο Αθ. Μακρής και ο συνεργάτης του Γεώργιος Μήλιος, συνεπικουρούμενοι από την Τράπεζα Αθηνών (η οποία συμμετείχε κατά 25% στο μετοχικό κεφάλαιο) ίδρυσαν την Ανώνυμη Εταιρεία Βιομηχανίας Υφασμάτων «Υφανέτ». Στη νέα εταιρεία συγχωνεύτηκε η «Εργάνη» το 1935. Η επιχείρηση υπήρξε κερδοφόρα. Στη διάρκεια της κατοχής το εργοστάσιο υπολειτουργούσε, αλλά δεν έκλεισε. Σχεδόν όλα τα μέλη της οικογένειας Μακρή εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Επίσης, ο Αθανάσιος Μακρής ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΑΕ Λιμενικών Μεταφορών Θεσσαλονίκης "Ο Ποσειδών" που ιδρύθηκε το 1931. Το 1928 συμμετείχε στην "Πρώτη Οικοδομική Εταιρεία Θεσσαλονίκης Α.Ε.". Επίσης, ήταν μέτοχος στο Γαλλοελληνικόν Συνδικάτον Μελετών προς Ανοικοδόμνησιν της Θεσσαλονίκης", στα Ψυγεία Θεσσαλονίκης Επαμεινώνδας Χαρίλαος (1923), κ.α.

Το 1914 ο Αθανάσιος Μακρής συμμετείχε στην ίδρυση του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος. Στις 23/4/1914, συνέρχονται τα μέλη του Επιμελητηρίου για τη σύνταξη υπομνήματος προς την Κυβέρνηση σχετικά με τα εκκρεμή εμπορικά ζητήματα της πόλης. Στη συνεδρίαση παρίστανται 27 μέλη, εκ των οποίων 18 Ισραηλίτες, 3 Μουσουλμάνοι και 6 Έλληνες. Από το προεδρείο προτείνεται το υπόμνημα να περιλαμβάνει θέματα, όπως η άρση του χρεοστασίου αλλά και της πώλησης και υποθήκευσης ακινήτων, η επαναφορά του νόμου περί προληπτικού συμβιβασμού και η ανακήρυξη της Θεσσαλονίκης ελεύθερης πόλης. Για το τελευταίο θέμα γίνεται μεγάλη συζήτηση με ψηφοφορία στο τέλος, κατά την οποία οι 6 Έλληνες ψηφίζουν υπέρ της «ελευθέρας ζώνης» (Τάσκος Γιαννούλης, Κύρος Κύρτσης, Ζάχος Ευσταθιάδης, Αθανάσιος Μακρής, Κ. Σέρτσος και Διευθυντής της Εθνικής Γ. Ροδόπουλος), 2 Ισραηλίτες απέχουν της ψηφοφορίας και οι υπόλοιποι 19 Ισραηλίτες και Μουσουλμάνοι ψηφίζουν υπέρ της «ελευθέρας πόλεως». Την 1η Δεκεμβρίου 1916 συμμετείχε στην ίδρυση του του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και ανέλαβε πρώτος πρόεδρός του μέχρι το 1920. Ο Αθανάσιος Μακρής υπήρξε, επίσης, από το 1917 μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, ενώ από την 21 Ιουλίου 1919 ανέλαβε Πρόεδρος. Στις 12/6/1924 παραιτήθηκε λόγω υγείας.
Την πρώτη περίοδο της δραστηριότητας της Επιτροπείας, ο Μακρής ανέλαβε απευθείας συνομιλίες με την κυβέρνηση για τη χορήγηση δανείου στην ΕΖΘ χωρίς όμως αποτέλεσμα. Στο ζήτημα της επιλογής διευθυντή υποστήριξε την αναζήτηση στο εξωτερικό και στήριξε την επιλογή του Διονύση Βάλσαμου, ενώ θα αναπτύξει ενεργή δράση σε διάφορα θέματα της ΕΖΘ.

Με βάση το άρθρο 2 του ΝΔ "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του νόμου 390 της 17 Νοεμβρίου 1914 "περί Ελευθέρας Ζώνης εν Θεσσαλονίκη", ΦΕΚ τ.Α, 1/3/1923" Στην Επιτροπεία της ΕΖΘ συμμετέχουν ως μέλη ο "δύο αντιπρόσωποι του Εμπορικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης".

έμπορος και βιομήχανος,
μέλος Επιτροπείας ΕΖΘ

Ποσειδών Α.Ε. Λιμενικών Μεταφορών Θεσσαλονίκης

Επιτροπεία ΕΖΘ (από 1923-3-1 έως 1953-12-5)

Παπακωνσταντίνου Δημοσθένης (Ανάληψη Θέσης: 1926-1-19 Παραίτηση: 1927-6-17 Απεβίωσε: Δεκέμβριος 1960-12)

Historical Archive of ThPA S.A.

ΔΙΠΚΑΕ (ΝΦΠΟ)

Final

Minimal

Δημιουργία: 2021-11-18. Αναθεώρηση: 2022-7-14. Κώστας Παλούκης, υπεύθυνος Ιστορικού Αρχείου ΟΛΘ Α.Ε.

• Greek

• Greek

1. Ένας Αιώνας Δεσμοί Εμπιστοσύνης, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ΕΒΕΘ, Θεσσαλονίκη 2016
2. Πρακτικά Επιτροπείας ΕΖΘ
   3.. φωτογραφία: Αθανάσιος Μακρής. (Πηγή: Συλλογή Γιάννη Μέγα). Ένας Αιώνας Δεσμοί Εμπιστοσύνης, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ΕΒΕΘ, Θεσσαλονίκη 2016
3. Ευφροσύνη Ρούπα- Ευάγγελος Χεκίμγολου, Η ιστορία της Επιχειρηματικότητας στην Θεσσαλονίκη, Μεγάλες Επιχειρήσεις και Επιχειρηματικές Οικογένειες, τ.Γ, Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, Θεσσαλονίκη 2004, σ. 200-9.