Τεκμήριο 03.34 - Ο Λιμήν της Θεσσαλονίκης 1952–58, Ελεύθερη Ζώνη και Λιμήν Θεσσαλονίκης

Στις σελίδες 64–65 έχουμε τον Πίνακα 17 (σελ. 64–65), που δίνει μια πιο θεματική ανάλυση των εισαγωγών σε σχέση με το 1936.
Πίνακας 17 – Εισαγωγές κατά κύρια κατηγορία (1952–1958, σε σύγκριση με το 1936)

Ο πίνακας παρουσιάζει τις βασικές κατηγορίες προϊόντων που εισήχθησαν από το εξωτερικό, χωρισμένες σε:
Καύσιμα (στερεά & υγρά)
Σιτάρι
Ζάχαρη
Διάφορα (λοιπά εμπορεύματα)
Κύριες Παρατηρήσεις:

Το 1952 καταγράφονται 314.671 τόνοι, ενώ το 1958 φτάνουν τους 441.892 τόνους, δηλαδή μια καθαρή αύξηση 40% περίπου μέσα σε έξι χρόνια.
Τα υγρά καύσιμα έχουν τον σημαντικότερο όγκο: από 162.510 τόνους το 1952 σε 196.589 τόνους το 1958.
Το σιτάρι παραμένει σταθερά μια μεγάλη κατηγορία: από 29.600 τόνους το 1952 σε 54.704 τόνους το 1958.
Η ζάχαρη κυμαίνεται μεταξύ 21.915 τόνων (1954) και 29.013 τόνων (1958).
Η κατηγορία «διάφορα» είναι πάντοτε η μεγαλύτερη, ξεπερνώντας τους 110.000 τόνους στο τέλος της περιόδου.

Ιστορική Σύγκριση με το 1936
Ο όγκος των εισαγωγών στη δεκαετία του 1950 υπερβαίνει κατά πολύ τα μεγέθη του 1936, αντικατοπτρίζοντας την ανοικοδόμηση και εκβιομηχάνιση της χώρας μετά τον πόλεμο.
Ενδεικτικά, οι εισαγωγές καυσίμων το 1958 είναι περισσότερες από τριπλάσιες σε σχέση με το 1936.

Συμπέρασμα
Η περίοδος 1952–1958 δείχνει μια συστηματική ενίσχυση των εισαγωγών με επίκεντρο τα καύσιμα, το σιτάρι και τη ζάχαρη, στοιχεία που αντανακλούν:
τις ενεργειακές ανάγκες,
την κάλυψη διατροφικών απαιτήσεων,
και τη διεύρυνση του εμπορίου της Θεσσαλονίκης σε διεθνές επίπεδο.