Εμφανίζει 18 αποτελέσματα

Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.

Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.

Ο Σταμάτιος Αυγουστίδης του Ηλία και της Μαρίας γεννήθηκε το 1892 στο Αδραμύτιο, στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Στις 22 Ιουνίου 1909 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1913. Το 1943 και σε ηλικία 52 ετών παντρεύτηκε την Ευαγγελία Μπάλαρη από το Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης.
Προσλήφθηκε στις 14 Ιουλίου 1930 ως υπάλληλος για τη βεβαίωση του Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Μονιμοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1931 με το βαθμό του γραφέα ή λογιστή Β. Στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε Γραμματέα Α στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Με την κατάργηση της Υπηρεσίας Βεβαίωσης και Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στη 1 Ιουλίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Χαρακτηρίζεται πράος και ήπιος χαρακτήρας και γι’ αυτό το λόγο δεν του ανατέθηκε κάποια ανώτερη διοικητική θέση. Θεωρείται εξαιρετικός υπάλληλος. Στις 24 Απριλίου 1948 έλαβε το επίδομα ευδόκιμου υπηρεσίας. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1954 από την ΕΖΛΘ.

Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης του Κωνσταντίνου και της Δέσποινας γεννήθηκε το 1889 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το Μαράσλειο Σχολαρχείο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε τις Σπουδές στη Μεγάλου του Γένους Σχολή παρακολουθώντας μαθήματα μέχρι την Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1910 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Τον Ιούλιο του 1916 παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μουντούκη από την Ανατολική Θράκη και από το γάμο τους προέκυψαν δύο κόρες, το 1929 και το 1932. Ανήκε στην στρατολογική κλάση του 1910 και υπηρέτησε το 1916 και από το 1919 μέχρι το 1921 στη μεραρχία Σερρών.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης προσλήφθηκε στη Γαλλική Εταιρία στις 5 Μαΐου 1914 και εργαζόταν μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 1930 ως προϊστάμενος του Τμήματος Εισπράξεως Λιμενικών Δικαιωμάτων κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Ο Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρος Ενίκ τον περιγράφει ως εργατικό και δραστήριο υπάλληλο παρέχοντας πάντοτε πλήρη ικανοποίηση στην υπηρεσία. Στις 1 Μαΐου 1930 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην ίδια θέση καθώς διατηρείται το ίδιο οργανόγραμμα, με το βαθμό Τμηματάρχη Β. Το 1935 με το νέο οργανόγραμμα είναι Προϊστάμενος στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 διαβαθμίστηκε σε Εισηγητή και προάχθηκε σε Τμηματάρχη Β στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων. Ο Βαρουσιάδης ασχολήθηκε με τη συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ. Κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατίας ανέλαβε διευθυντής του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, στις 30 Δεκεμβρίου 1944 ανέλαβε προσωρινός διευθυντής ύστερα από απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας να ζητήσει την υποχρεωτική παραίτηση του διευθυντή Σωτήριου Κουκίδα με το σκεπτικό ότι δεν διέθετε από τα από νόμο τυπικά προσόντα. Για αυτό το λόγο ο Βαρουσιάδης ζήτησε στις 11 Ιανουαρίου 1945 από την ΧΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ ειδική άδεια ώστε να εισέρχεται στους χώρους του λιμένα. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1945 ζητήθηκε από τον Βαρουσιάδη να απόσχει από τα καθήκοντά του ως διευθυντή. Τον Μάρτιο του 1945 του επεβλήθηκε πρόστιμο 1500 δρχ διότι όταν ήταν διευθυντής του ΛΤΘ διέταξε την πληρωμή στους υπαλλήλους του ΛΤΘ χρωστούμενων ποσών για να μπορέσουν να προμηθευτούν τρόφιμα. Συνταξιοδοτήθηκε ως Τμηματάρχης Β από την ΕΖΛΘ τον Σεπτέμβριο του 1954.

Ο Δημήτριος Δαλέγκας του Κωνσταντίνου και της Βικτωρίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης, οδός Μόργκεντάου 8, γεννήθηκε το 1883 στο Μοναστήρι όπου και ήταν απόφοιτος της 5ης τάξης του Γυμνασίου. Ωστόσο, δεν την ολοκλήρωσε διότι εξαιτίας του μακεδονικού αγώνα η οικογενειακή οικία καταστράφηκε και η οικογένειά του κατέφυγε το 1903 στην Κωνσταντινούπολη. Το 1907, η οικογένειά του ήρθε στην Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με το εμπόριο υφασμάτων για 25 χρόνια μέχρι που προσλήφθηκε στο ΛΤΘ. Στην αίτησή του για εργασία ο ίδιος δηλώνει «γνώστης τέλειος της αγοράς μας εν τη οποία επί εικοσαετίαν ολόκληρον διετήρησα εμπορικά καταστήματα υπό την ιδίαν επωνυμίαν». Μάλιστα, 1906 συμμετείχε μέλος της Εμπορικής Λέσχης, γνωστής ως Νέας Λέσχης, ενώ το 1937 δήλωνε μέλος της Ένωσης Εφέδρων Υπαξιωματικών και παλαιών Πολεμιστών. Παντρεύτηκε την Κωνσταντία Γιάκου γεννημένη το 1886 και από το γάμο τους προέκυψαν τρία παιδιά, η Βικτωρία το 1910, η Ελένη το 1911 και η Αναστασία το 1918. Ανήκε στην κλάση του 1904 και αποστρατεύτηκε τον Αύγουστο του 1922 ύστερα από 15 μήνες θητείας.
Ο Δημήτριος Δαλέγκας προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 με το βαθμό του Εισηγητή στη θέση του ταμία γιατί ακριβώς εκτιμήθηκε η προϋπηρεσία του στην αγορά. Ανήκε στους 16 έμπιστους της νέας διοίκησης του ΛΤΘ οι οποίοι αντικατέστησαν τους 16 που δεν προσλήφθηκαν από την Γαλλική Εταιρία. Ανέλαβε προϊστάμενος στο Τμήμα Αποθηκών Εμπορευμάτων. Το 1939 αναβαθμίστηκε πάλι σε Εισηγητή και Τμηματάρχη Β και Προϊστάμενος στο Ελεγκτήριο μέχρι τις 27 Απριλίου 1941. Αργότερα ανέλαβε Προϊστάμενος στο Γραφείο Στατιστικής και Μελετών. Συμμετείχε στο Σύνδεσμο των Υπαλλήλων του ΛΤΘ και είχε αναλάβει για μία περίοδο ταμίας. Επίσης, πρωταγωνίστησε σε σκάνδαλο που ήρθε στην επιφάνεια το 1937 με διατακτικές στο όνομα υπαλλήλων για την αγορά εμπορευμάτων. Οι υπάλληλοι αγόραζαν με τις διατακτικές και στη συνέχεια ο Δαλέγκας αφαιρούσε το ποσό αυτό από το μισθό τους, ενώ χρησιμοποιούσε και ποσά από το Ταμείο του ΛΤΘ. Συνταξιοδοτήθηκε από το ΛΤΘ στις 8 Ιανουαρίου 1949.

Ο Ιωάννης Ζάρρας του Γεωργίου και της Μαγδαληνής, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Κασσιανής 1, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1891. Ανήκοντας στην κλάση του 1912 υπηρέτησε στο στρατό το 1916 μέχρι το 1919 στα έμπεδα της Μακεδονίας και μετά πάλι την περίοδο 1921-1922. Παντρεύτηκε 1933 με την Κυριακή Μαυρομάτη από την Τυρολόη. Από το γάμο προέκυψε ένας γιος το 1935.
Ο Ιωάννης Ζάρας προλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία στις 28 Σεπτεμβρίου 1915 ως σημειωτής γερανών. Προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 από το ΛΤΘ στη θέση του σημειωτή στην Υπηρεσία Γερανών ως επικεφαλής του τμήματος. Παραμένει στην ίδια θέση στο οργανόγραμμα του 1935 στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε γραφέα Α και τοποθετήθηκε στην Εξωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Λιμενικών Συμβατικών Δικαιωμάτων και Τελών ως σημειωτής και υπεύθυνος των γερανών. Στις 10 Μαΐου 1949 συνέχιζε να είναι επικεφαλής των γερανών και έλαβε το βαθμό του γραμματέα Β. το 1951 αποσπάστηκε στην υπηρεσία Γερανών της ΕΖΘ. Ο ίδιος περιγράφει την εργασία του κατά την περίοδο αυτή. Στις 7.30 (το 1948, όταν ήταν στο ΛΤΘ, αναφέρει 8:00) το πρωί βρίσκεται στο πόστο του με αντικείμενο τη σημείωση των εμπορευμάτων που εισέρχονται και αποφασίζει τη χορήγηση γερανών ανάλογα με τις ανάγκες. Στις 12 μέχρι το μεσημέρι μεταβαίνει στα γραφεία της ΕΖΘ και ενημερώνει τον Προϊστάμενο στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων Βαρουσιάδη για ποσά που πρέπει να εισπράξει από κάθε πλοίο, το ακριβές βάρος από κάθε εμπόρευμα που φορτώνεται και εκφορτώνεται. Στη συνέχεια συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία και τα καταχωρεί στα «οικεία» βιβλία για να συντάξει την ημερήσια κίνηση την οποία υποβάλει στην υπηρεσία το πρωί της επόμενης ημέρας. Αποχωρεί στις 4:30 κανονικά (το 1948, όταν ήταν στο ΛΤΘ, αναφέρει 5:00) το απόγευμα. Ωστόσο, «η πέραν της 5μμ ώρας απασχόλησις […] είτε ένεκα λόγων υπηρεσιακής ανάγκης, είτε προς εξυπηρέτησιν ιδιωτών, αμείβεται παρά του καρπούμενου το αποτέλεσμα της εργασίας […] υπό μορφήν υπερωριών, καταβαλλομένων […] μέσω του ταμείου του καθ’ ημάς Οργανισμού». Στις 27 Αυγούστου 1954 συνταξιοδοτήθηκε από την ΕΖΛΘ.

Ο Γεώργιος Πολυλώνης ή Κοκκινάκης του Νικολάου και της Θεοδώρας, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Γραβιάς 28, ήταν απόφοιτος του Αυτοκρατορικού Λυκείου Σεράι Κωνσταντινουπόλεως κατά δήλωσή του. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930 και ανήκε στους 16 έμπιστους της νέας διοίκησης του ΛΤΘ οι οποίοι αντικατέστησαν τους 16 που δεν προσλήφθηκαν αν και προέρχονταν από τη Γαλλική Εταιρία. . Ο Γεώργιος Κοκκινάκης ήταν μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου υπαλλήλων ΛΤΘ, όταν ιδρύθηκε το 1930.Τοποθετήθηκε Προϊστάμενος στην Εξωτερική Υπηρεσία Συμβατικών Δικαιωμάτων, όπου βρίσκεται στο οργανόγραμμα του 1935 και για μικρό χρονικό διάστημα στο Ελεγκτήριο, ενώ το 1948 βρίσκεται στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς ως Επιθεωρητής. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, από τα μέσα του 1942 μέχρι τα μέσα του 1944 επιδίωξε και κατάφερε να πάρει απόσπαση στην Αυτόνομη Υπηρεσία Επισιτισμού Μακεδονίας. Αυτή η στάση του ενόχλησε τον οργανισμό καθώς η διοίκηση προσδοκούσε από τα ανώτερα στελέχη να δίνει το 'καλό παράδειγμα', για αυτό η έκθεση αξιολόγησης για τον Κοκκινάκη από τον Διευθυντή θα είναι αρνητική. Στις 29 Απριλίου 1949 έλαβε προαγωγή σε Τμηματάρχη Β΄. Από το 1950 μέχρι και αρχές του 1954 έλαβε χώρα συνεχής δικαστική διαμάχη σε όλους τους βαθμούς (Ειρηνοδικείο, Πρωτοδικείο, Εφετείο, Νομικό Συμβούλιο του Κράτους) για την διόρθωση της ηλικίας εκ μέρους του προς αποφυγή απόλυσης λόγω ορίου ηλικίας και προτάσεις αντίκρουσης από ΛΤΘ καθώς και εκτεταμένη αλληλογραφία μεταξύ Υπουργείων, Νομαρχίας και ΛΤΘ. Τελικά απολύθηκε από 18 Ιουλίου 1954

Ο Άγγελος ή Ευάγγελος Κοσμίδης του Γεωργίου και της Μελανίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Μηδείας 18 Κ. Τούμπα, προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην 1/11/1931 ως Εισπράκτορας στην Υπηρεσία Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Προερχόμενος από τον Πόντο, ήταν απόφοιτος του εκεί ημιγυμνασίου. Το 1940 εντάχθηκε στον βαθμό Γραφέως Α΄ παραμένοντας σε αυτόν καθ΄ όλο το χρόνο υπηρεσίας του, αν και είχε προταθεί για προαγωγή. Σε αναφορά του στις 27/6/1949 με την οποία εξιστορεί τον προηγούμενο βίο του ως επιχείρημα κατά του χαρακτηρισμού του ως κομμουνιστή –με αποτέλεσμα να εξαιρεθεί προσλήψεων- αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου 1914-1918 υπηρέτησε στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό και καταδιωκόμενος από τους Μπολσεβίκους κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη. Από κει πήγε στη Σμύρνη όπου κατετάγη στη Στρατιά της Μικράς Ασίας και μετείχε στον πόλεμο την περίοδο 1919-1922 με το βαθμό του Υπαξιωματικού. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη και αφοσιώθηκε στη συντήρηση της οικογένειάς του. Κατά την περίοδο της κατοχής συνελήφθη επειδή άκουγε τον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Λονδίνου και καταδικάστηκε από Γερμανικό Στρατοδικείο σε 8μηνη φυλάκιση κινδυνεύοντας αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του να καταλήξει στο εκτελεστικό απόσπασμα. Κατά την περίοδο της Εαμοκρατίας, παρόλο που κατοικούσε στην «κομμουνιστοκρατούμενη» Τούμπα, έκανε το παν για να αποφύγει την συμμετοχή στις λαϊκές συγκεντρώσεις, τις «κατά τον γνωστόν τρόπον οργανωθείσας». Έχοντας νουθετήσει κατάλληλα τους γιούς του, ο μεγαλύτερος, ο Γεώργιος, υπηρετούσε ήδη 14 μήνες στον Εθνικό Στρατό μαχόμενος στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της Στερεάς Ελλάδος, ενώ ο μικρότερος, ο Νικόλαος, ετοιμαζόταν να παρουσιαστεί με την κλάση 1948. Ζητά να ανακληθεί η εξαίρεσή του, που βασίστηκε σε πλάνη «εντέχνως προκληθείσαν». Κατόπιν αυτού επαναπροσλήφθηκε με την Απόφαση με αρ. 4543/10-8-1949 της Επιτροπείας ΛΤΘ. Μετά την κατάργηση της Υπηρεσίας Είσπραξης Λιμενικών Φόρων μεταφέρθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών. Την 1 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 9 στο Γραφείο Εισπράξεως δικαιωμάτων στο Δ΄ Τελωνείο. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκών Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ.

Ο Κωνσταντίνος Κουΐδης του Λεωνίδα και της Σοφίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Καρμπολά 10, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποφοίτησε από την Γ΄ Γυμνασίου του Ιδιωτικού Εκπαιδευτηρίου Χατζηχρήστου. Ήταν υπάλληλος του Τμήματος Εκμεταλλεύσεως κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας από τις 15 Ιανουαρίου 1925. Συνέχισε στο ΛΤΘ με ημερομηνία πρόσληψης στις 20/2/1930 καθώς διατηρείται στο ίδιο οργανόγραμμα ως Γραφέας Α στην Υπηρεσία Βεβαίωσης Λιμενικών Δικαιωμάτων και μετά το Οργανόγραμμα του 1939 με τον ίδιο βαθμό, ενώ παράλληλα φαίνεται πως ασχολούταν και με εμπορικές υποθέσεις ως ιδιωτική δραστηριότητα. Το 1935 με το νέο Οργανόγραμμα παραμένει στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Στις 24 Ιουλίου 1935 απολύθηκε ως φιλοβενιζελικός από το ΛΤΘ με βάση Δ΄ Συντακτική πράξη με βάση το άρθρο 5 παράγραφος δ΄(1935) μετά το βενιζελικό πραξικόπημα. Θα επαναπροσληφθεί και θα παραμείνει μέχρι τις 15/10/1950 οπότε καταργείται η θέση και αποχωρεί λόγω συνταξιοδότησης.