Showing 63 results

Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.

Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.

Ο Περικλής Δερβίσης του Δημήτρη και της Χρύσας, κάτοικος Θεσσαλονίκης Παύλου Μελά 15. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν απόφοιτος νυκτερινής εμπορικής σχολής. Ανήκε στην κλάση του 1941 και υπηρέτησε ως δεκανέας στην ΕΣΑ. Προσελήφθη στις 15 Μαρτίου 1939 ως έκτακτος. Μονιμοποιήθηκε αργότερα. Τοποθετήθηκε αρχικά ως βοηθός Λογιστή Τεχνικής Υπηρεσίας. Την περίοδο της Κατοχής που η Τεχνική Υπηρεσία δεν λειτουργούσε τοποθετήθηκε στο Λιμενικό Φόρο Ξηράς ως εισπράκτορας μέχρι που επιστρατεύτηκε και ο ίδιος στις 15 Μαΐου 1945 ως έφεδρος δεκανέας στην Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (κλάση 1941), μάλιστα με σχετικές αιτήσεις 1945-46 ζητά την τακτοποίηση της θέσης του και να του καταβληθούν οι αμοιβές του ως έφεδρος. Αναφέρονται δύο προαγωγές, σε Γραμματέα Β στις 10/5/1945 και σε υπηρεσιακή έκθεση στις 24/4/1948 προτείνεται για προαγωγή στον επόμενο βαθμό ως φίλεργος και ευσυνείδητος με ανεπίληπτη συμπεριφορά. Εργάστηκε επίσης στη Γραμματεία του ΛΤΘ και στο Τμήμα Ελέγχου ΕΖΛΘ, Αποθήκη Α. Το διάστημα 1950-1955 υπάρχουν αρκετές κλήσεις σε απολογία, επιπλήξεις και πρόστιμα λόγω απουσιών που χαρακτηρίζονται αδικαιολόγητες και τελικά στις 30/1/1956 του κοινοποιείται έγγραφο οριστικής απόλυσης «δι αδικαιολόγητον εξακολουθητικήν αποχήν από της εκτελέσεως των καθηκόντων σας» μετά από τη σχετική διαδικασία εξέτασης του θέματος από Υπηρεσιακό Συμβούλιο, Απόφαση ΔΣ ΕΖΛΘ και δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Ο Τσώχος Βασίλειος του Νικολάου και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Αμάραντο της Επαρχίας Κονιτσής του Νομού Ιωαννίνων το 1910.
Υπηρέτησε τα στρατιωτικά του καθήκοντα το 1930 και υπήρξε έφεδρος υπολοχαγός πεζικού και έλαβε τιμητικές διακρίσεις. Τον Απρίλιο του 1934 ολοκλήρωσε τις φοιτητικές σπουδές του στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου κατατάχθηκε στη Σχολή Εφέδρων Κέρκυρας.
Ο Βασίλειος Τσώχος προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930 ως υπολογιστής Α τάξεως. Ανήκε στους 16 έμπιστους της νέας διοίκησης του ΛΤΘ οι οποίοι αντικατέστησαν τους 16 που δεν προσλήφθηκαν από την Γαλλική Εταιρία. Δεν εντοπίστηκε το 1935 στο νέο οργανόγραμμα. Μάλλον είχε απολυθεί πρόσφατα, μάλλον εξαιτίας την εμπλοκή του στο βενιζελικό πραξικόπημα του Μαρτίου 1935. Ωστόσο, μάλλον επαναπροσλήφθηκε. Στις 13 Μαρτίου 1946 προάχθηκε σε Τμηματάρχης Β τάξεως και ασκούσε τα καθήκοντα του Νομικού συμβούλου όπως του ανατέθηκαν με απόφαση της Επιτροπείας ΛΤΘ με αριθμό 2953/28.2.46. Ωστόσο, τον Οκτώβριο 1949 διορίστηκε Νομάρχης Κιλκίς και για αυτό παραιτήθηκε από τη θέση του. Η θητεία του ως Νομάρχης Κιλκίς ήταν από 7 Οκτωβρίου 1949 έως 1η Μαρτίου 1951. Συγκεκριμένα, κατηγορήθηκε από το Λαϊκό Κόμμα ότι αναμείχθηκε σε στρατιωτικά θέματα και συγκεκριμένα εναντιώθηκε στην προσπάθεια της στρατιωτικής ηγεσίας για την οργάνωση και αξιοποίηση Ταγμάων Εθνοφυλακής Αμύνης ζητώντας την άμεσο απομάκρυνσή του. Επίσης, κατηγορήθηκε από το τύπο του Λαϊκού Κόμματος και συγκεκριμένα την εφημερίδα Βραδυνή ότι είναι κομμουνιστής γιατί κατέβασε τις εικόνες του βασιλιά, ότι επιτέθηκε εναντίον των ΜΕΑ μη καταβάλλοντας τους μισθούς τους, ότι μοιράζει τρόφιμα σε δεδηλωμένους κομμουνιστές και ότι εμποδίζει την είσπραξη των χρεών των συμμοριτών. Σε απάντησή του στην εφημερίδα Το Βήμα ο Βασίλειος Τσώχος αρνείται όλες αυτές τις κατηγορίες. Πράγματι, ο πρωθυπουργός Σοφοκλής Βενιζέλος ζήτησε από τον Υπουργό Εσωτερικών να ενεργήσει σχετικά. ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα Βήμα αποκαλύπτει ότι η κριτική σε βάρος του σχετίζεται με τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε κατοίκους διαφορετικών χωριών και τη θέση που έλαβε ο Νομάρχης πάνω σε αυτήν την αντιπαράθεση. Συγκεκριμένα τα υπηρεσιακά όργανα των κρίνουν δραστήριο και καλώς εργαζόμενο και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ακολουθεί κομματική πολιτική ή έχει κωλυσιεργήσει ενέργειες στρατιωτικών. Στις 13 Μαρτίου 1953 ύστερα από όλη αυτήν την αναστάτωση ανέλαβε Νομάρχης Χανίων. Ωστόσο, θα τεθεί σε διαθεσιμότητα από τον Υπουργό Εσωτερικών για δύο μήνες στις 17 Μαρτίου 1953. Με την αλλαγή κυβέρνησης θα παυθεί ένα χρόνο αργότερα στις 30 Μαρτίου 1954. Εν όψει αυτής της εξέλιξης, στις 19 Φεβρουαρίου 1954 αιτήθηκε στο ΔΣ της ΕΖΛΘ την επιστροφή του ως Νομικός Σύμβουλος του οργανισμού επικαλούμενος συγκεκριμένη σχετική νομοθεσία. Ωστόσο, το ΔΣ ΕΖΛΘ έκρινε ότι δεν χρειάζεται επιπλέον Νομικό Σύμβουλο και απέρριψε το αίτημα. Πιθανότατα η άρνηση αυτή σχετίζεται με την γενική αντιπάθεια των παραγόντων της κυβερνητικής παράταξης προς το πρόσωπο του Β. Τσώχου και τη δραστηριότητά του στον ευρύτερο χώρο του κέντρου. Ο Βασίλειος Τσώχος απασχολήθηκε ως δικηγόρος στην Θεσσαλονίκη.