Εμφανίζει 63 αποτελέσματα

Ο Ισαάκ Αμποάβ του Μωυσή ανήκε στην μεσοπολεμική ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης και χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1902. Αποφοίτησε από τη δεύτερη τάξη της τετραετούς Εμπορικής Σχολής, πιθανότατα της Ισραηλιτικής Εμπορικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Μιλούσε και έγραφε άπταιστα τρεις γλώσσες, ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν έφεδρος της κλάσης του 1922 και υπηρέτησε στο ελληνικό στρατό για τρία χρόνια. Αρχικά υπηρέτησε στο θρακικό Μέτωπο και στη συνέχεια σε διάφορες εμπιστευτικές υπηρεσίες ως διερμηνέας του στρατιωτικού ελέγχου του λιμένα, στη λογοκρισία και ως μεταφραστής στο 2ο Γραφείο του Γ Σώματος Στρατού. Ήταν έγγαμος.
Ο Αμποάβ προσλήφθηκε ως λογιστής στο Τμήμα Εκμετάλλευσης της Γαλλικής Εταιρίας στις 23 Ιουνίου 1924. Σύμφωνα με την συστατική επιστολή του διευθυντή της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρου Ενίκ προς τον πρόεδρο του ΛΤΘ: «υπήρξε πάντοτε εργατικός και δραστήριος υπάλληλος παρέχων πλήρη ικανοποίησιν προς την Εταιρίαν». Με απόφαση του προέδρου του ΛΤΘ Βασίλη Δημητρίου στις 20 Φεβρουαρίου 1930 παρέμεινε στην ίδια θέση ως Λογιστής Β καθώς διατηρήθηκε το ίδιο οργανόγραμμα. Προφανώς ήταν Έλληνας υπήκοος γνώστης, της ελληνικής γλώσσας και δεν είχε στρατιωτικές εκκρεμότητες καθώς ήταν οι τρεις προϋποθέσεις για να διατηρηθεί στο ΛΤΘ κατόπιν αίτησής του. Με το νέο οργανόγραμμα στα 1935 παραμένει στο Τμήμα Βεβαίωσης Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1937 συμμετείχε στο σκάνδαλο με τις διατακτικές επιταγές με πρωταγωνιστή ταμία του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ και ταμία του ΛΤΘ. Στις 29 Απριλίου 1939 επί προεδρίας του Γεωργίου Παπαβασιλείου προβιβάσθηκε σε Γραμματέας Α και τοποθετήθηκε στην Εσωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών.
Κατά την περίοδο της κατοχής, το ΛΤΘ φαίνεται να ανταποκρίνεται στη διαταγή του Γερμανικού Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία όσοι ισραηλίτες ήταν μέλη οποιουδήποτε φορέα έπαυαν να είναι μέλη του. Συγκεκριμένα, στα πρακτικά της 381ης Συνεδρίασης της 12ης Μαρτίου 1943 περιέχεται η σχετική απόφαση: «Συζητούμενον είτα του ζητήματος της θέσεως παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, η Επιτροπεία αποφασίζει μετά τα υπό του εκ των μελών κ. Φούκα λεχθέντα, όπως αναμείνη την επί ερωτήματος του ΤΑΚ εκδοθησομένην σχετικήν διαταγήν της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας περί της θέσεως των παρά τω Οργανισμώ τούτω υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, μέτρον όπερ θέλει ληφθή δια τους παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντας υπαλλήλους Ισραηλίτας. Εν τέλει εγκρίνεται υπό της Επιτροπείας η εκτέλεσις των ληφθεισών αποφάσεων προ της επικυρώσεως των πρακτικών και λύεται η συνεδρίασις.» Με άλλα λόγια, η Επιτροπεία του ΛΤΘ κινείται άμεσα να εφαρμόσει τη διαταγή, χωρίς πολλές συζητήσεις. Ο Αμποάβ πιθανότατα λοιπόν εκδιώχθηκε από το ΛΤΘ, αν και δεν υφίσταται στο φάκελό του, που έχει διατηρηθεί στο Ιστορικό Αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ, μια τέτοια απόφαση. Αντίθετα, αναγράφεται σε παρένθεση κάτω από το όνομά του «Εφονεύθη υπό των Γερμανών».

Ο Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη και της Ανδρομάχης γεννήθηκε το 1895 στο Κακόβατο Ηλείας και ολοκλήρωσε το Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο) Ζαχάρως. Υπηρέτησε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό από 20 Αυγούστου 1916 έως 4 Νοεμβρίου 1920 ως οπλίτης, δεκανέας και λοχίας και συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Στις 14 Μαρτίου 1921 κατετάγη ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και απολύθηκε στις 30 Ιουλίου 1923. Συμμετείχε στη μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 παντρεύτηκε την Βασιλική Λίτσα του Νικόλαου και της Δομνίκης, 35 ετών από τη Φλώρινα. Το 1931 γεννήθηκε ο γιος τους Ιωάννης. Στις 7 Μαρτίου 1935 κατετάχθηκε στο στρατό για μία εβδομάδα, καθώς απολύθηκε στις 15 Μαρτίου 1935, κατά τη μερική επιστράτευση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών. Στρατεύθηκε ξανά στην επιστράτευση του 1940.

Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης στις 12 Ιουνίου 1936. Στις 19 Αυγούστου 1936 τοποθετήθηκε ως εισπράκτορας ΛΦΞ στο 26ο φυλάκιο (Αίθουσα Σιδηροδρομικού Σταθμού). Στις 2 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 3.000 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε ως γραφέας ή υπολογιστής Α΄και τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Με την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας στη 1 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες στο ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Στις 23 Ιανουαρίου 1954 παραμένει διαχειριστής της Αποθήκης Γ' (καυσίμων). Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στο Τμήμα Ακινήτων-Μηχανημάτων και Υλικών. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατίθεται από το Τμήμα Εκμεταλλεύσεως στο Τμήμα Αποθηκών στην Αποθήκη Αζήτητων και έπειτα μετατίθεται από το Τμήμα Αποθηκών και την Αποθήκη Αζήτητων στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως.
Από τη σύσταση του Τμήματος Ακινήτων – Μηχανημάτων και Υλικών της ΕΖΛΘ και κατόπιν στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως ΕΖΛΘ και συγκεκριμένα από 1/4/1954 έως 28/6/1956, υπηρέτησε ως γραφέας Α΄ με καθήκοντα διαχειριστή στην Αποθήκη Γ Καυσίμων στο Μπέχτσινάρ. Στις 28 Ιουλίου 1956 αποσπάται από το Τμήμα Αποθηκών στην Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών από τις 27 Ιουλίου 1956. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 ανακαλείται από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών και αποσπάται στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ. και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε με βαθμό 7ο του Υ.Κ. Στις 9 Νοεμβρίου 1957 ορίζεται διαχειριστής της Αποθήκης 7 (Ελεγκτήριο).
Από 28/6/1956 έως 31/12/1960 υπηρέτησε με βαθμό 6 της Β κατηγορίας στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής στην Αποθήκη Αζήτητων, την Αποθήκη 7, στο ελεγκτήριο Α και Β και στο ζυγιστήριο πετρωμάτων. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31/12/1960.

Ο Αργυρόπουλος Λαυρέντιος του Γρηγορίου και της Μακρίνας γεννήθηκε το 1914 στο Ικόνιο Μικρά Ασίας. Τον Ιούνιο 1929 ολοκλήρωσε την 6η Δημοτικού του 2ου Δημοτικού Σχολείου Καστοριάς όπου διέμεινε με την οικογένειά του ως πρόσφυγας. Είχε παντρευτεί την Αγάπη Αργυροπούλου και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια και ένα κορίτσι.
Το 1935 ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, αλλά πολέμησε από 24 Μαρτίου 1941 έως 1 Μαΐου 1941 στο ελληνοϊταλικό πόλεμο.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1948 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως καθαριστής ελεύθερου λιμένα. Στις 12 Φεβρουαρίου 1948 κλήθηκε επιστρατεύθηκε και συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο μέχρι τις 22 Οκτωβρίου 1948 όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού. Την 1 Νοεμβρίου 1948 επανήλθε στην υπηρεσία του ΛΤΘ. Στις 9 Ιουνίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Φυλάκιων λόγω ζητήματος υγείας. Μετά την ενοποίηση των δύο οργανισμών τοποθετήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1954 στην υπηρεσία Ασφαλείας ΕΖΛΘ. Τα καθήκοντά του ήταν η φύλαξη του υπαίθριου χώρου του Οργανισμού, ενώ είχε εκπαιδευτεί στη χρήση των πυροσβεστικών μέσων
Στις 1 Ιουνίου 1958 προσλήφθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως τακτικός υπάλληλος με καθήκοντα φύλακα και το βαθμό 9ο Β8 κλάδου ασφαλείας. Συγκεκριμένα είχε 1) το καθήκον της φρούρησης των αποθηκών κατά τις μη εργάσιμες ώρες και των υπαίθριων χώρων των υποκείμενων και ελευθέρων εμπορευμάτων και 2) τη χρήση των πυροσβεστήρων του οργανισμού. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε μετά από διετή δοκιμαστική περίοδο με καθήκοντα της φρούρηση του οργανισμού και τον έλεγχο των εξερχομένων από τις θύρες εμπορευμάτων ως βοηθός επόπτη θυρών. Το 1964 θα προαχθεί στον 8ο βαθμό, το 1965 στον 7ο βαθμό και το 1968 στον 6ο βαθμό. Την ίδια χρονιά ως βοηθός επόπτης θυρών θα αναλάβει την Πύλη 7 των στάβλων. Το 1969 θα αναλάβει επόπτης θυρών Στις 10 Απριλίου 1972 ο Λ. Αργυρόπουλος και ο Ι.Πλούτσος είχαν την ευθύνη φρούρησης της περιοχής του κυλικείου όμως δεν έδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων με αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ να γίνει διάρρηξη του κυλικείου. Σύμφωνα με την απόφαση του Γενικού Διευθυντή ο Αργυρόπουλος λόγω ηλικίας και σωματικών δυνάμεων δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του φύλακα με αποτέλεσμα να γίνει η μετάθεση του στο τμήμα Αποθηκών ως βοηθός διαχειριστή ή κλητήρα. Το 1973 συνταξιοδοτήθηκε.

Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.

Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.

Ο Ευάγγελος Βίγκος του Γεωργίου γεννήθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη Ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Σεπτέμβρη 1946 ως έκτακτος ημερομίσθιος τεχνίτης στο ΛΤΘ με καθήκοντα υδραυλικού και σχέση προσωπικού ιδιωτικού δικαίου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου υπηρέτησε στον Εθνικό στρατό σε δύο φάσεις, από τις 4 Οκτωβρίου 1948 έως τις 4 Αυγούστου 1949 και από τις 12 Αυγούστου 1949 έως τις 31 Οκτωβρίου 1949, ως ναύτης στο πολεμικό ναυτικό. Ήταν έγγαμος με δύο τέκνα και από τις 12 Ιουνίου 1958 εργάζονταν ως τακτικός υπάλληλος, ενώ την 16η Σεπτέμβρη 1960 μονιμοποιήθηκε. Στις 25 Νοεμβρίου 1962 πήρε προαγωγή και στις 15 Σεπτέμβρη 1965 αύξηση, ενώ αύξηση έλαβε εκ νέου στις 2 Οκτωβρίου 1967, στις 2 Οκτωβρίου 1970, την 1η Αυγούστου 1973, την 21η Οκτωβρίου 1975 και την 30η Σεπτέμβρη 1976. Στις 16 Μάη 1979 έγινε δεκτή η παραίτηση που είχε υποβάλλει στις 27 Μάρτη 1979. Στη διάρκεια των υπηρεσιών του, τα καθήκοντα του περιλάμβαναν εργασίες επισκευής και συμπλήρωσης του υδραυλικού δικτύου, ενώ εκτελούσε και χρέη σιδηρουργού-λευκοσιδηρουργού και εργασίες οξυγονοκόλλησης.

Ο Γεώργιος Βαλινάκης του Νικολάου γεννήθηκε στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης το 1886.

Ο Ιωάννης Βανίδης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1926 στη Θεσσαλονίκη και ήταν έγγαμος με δυο παιδιά. Υπηρέτησε ως υποσμηνίας-ηλεκτροτεχνίτης στην πολεμική αεροπορία από τις 9 Ιουνίου 1947 έως τις 17 Φεβρουαρίου 1950 παίρνοντας μέρος σε επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Στις 20 Νοεμβρίου 1950 αποφοίτησε από το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ηλεκτροτεχνητών του Εθνικού Στρατού. Ανέλαβε καθήκοντα με σχέση προσωπικού ιδιωτικού δικαίου στις 2 Απριλίου 1951 και στις 12 Ιουνίου 1958 διορίστηκε ως τακτικός, ενώ στις 16 Σεπτέμβρη 1960 μονιμοποιήθηκε. Στις 31 Μάη 1963 πήρε προαγωγή, ενώ το ίδιο συνέβη και στις 26 Μάη 1966 και στις 20 Οκτώβρη 1975. Στις 28 Ιουλίου 1965 του χορηγήθηκε βεβαίωση προκειμένου να μεταβεί στο εξωτερικό για υπηρεσιακούς λόγους, όπως και στις 23 Ιουνίου 1976, αλλά και την 21η Οκτωβρίου 1978 για να ταξιδέψει στις Ανατολικές χώρες και εκ νέου στις 4 Νοέμβρη 1978. Την 21η Οκτώβρη 1975 πήρε αύξηση, όπως και την 1η Απρίλη 1976, ενώ από την 1η Ιανουαρίου 1978, την 2α Απρίλη 1979, την 1η Ιανουαρίου 1980 και την 2α Απρίλη 1980 λάμβανε επιδόματα. Στις 2 Μάρτη 1983 έγινε δεκτή η παραίτηση που είχε υποβάλλει για να συνταξιοδοτηθεί. Στην διάρκεια των χρόνων που υπηρέτησε τον οργανισμό εργάστηκε ως ηλεκτροτεχνίτης γενικών καθηκόντων και με την ευθύνη λειτουργίας των γερανών και του υποσταθμού της 3η προβλήτας και ως ηλεκτρολόγος στο συνεργείο συντήρησης και επισκευών.

Ο Νικόλαος Βασιλείου του Βασιλείου και της Φανής γεννήθηκε το 1902 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ τάξη Γυμνασίου. Υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία αρχικά από 21 Οκτωβρίου 1921 έως 21 Ιουνίου 1924 ως δεκανέας πεζικού στη Θεσσαλονίκη. Ήταν έγγαμος. Το 1937 δήλωσε μέλος της Ενώσεως Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης.
Στις 12/6/1936 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως τακτικός υπάλληλος ως εισπράκτορας της Υπηρεσίας Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 30 Ιουνίου 1949 "δυνάμει του άρθρου 10 του Αναγκαστικού Νόμου 843/1948," όταν δηλαδή καταργήθηκε ο Λιμενικός Φόρος Ξηράς και ως εκ τούτου καταργήθηκε η συγκεκριμένη υπηρεσία του ΛΤΘ, μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών του ΛΤΘ με βοηθητικές υπηρεσίες.
Από το 1954 υπηρετούσε στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής της Αποθήκης 9. Από το 1957 ανέλαβε και την Αποθήκη 6 και την Αποθήκη Περιβόλου. Από 21 Δεκεμβρίου 1961 προάχθηκε σε Διαχειριστής των συγκεκριμένων Αποθηκών και τη θέση του βοηθού Διαχειριστή ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Φωκάς.
Στις 22 Νοεμβρίου 1965 διαγράφεται από το προσωπικό του ΕΖΛΘ

Ο Κάρολος Βιανέλλο του Αντωνίου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατάγεται από μεγάλη εμπορική οικογένεια. Από τα τέλη του 18ου αιώνα ο Τζιοβάνι Βιάνελο ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ενετούς εμπόρους της Θεσσαλονίκης. Είχε την εταιρία G. Vianello Sons & Co. Εκείνη την εποχή η Βενετία βρισκόταν υπό την κυριαρχία της αυστριακής ουγγρικής αυτοκρατορίας, οπότε ο Τζιοβάνι ήταν Αυστριακός πολίτης. Ο Τζιοβάνι Βιανέλο παντρεύτηκε την Σάρλοτ Άδελε Λαφόν κόρη του Felix Lafont και της Caroline Sarah Abbott. Ο αδερφός του Niccolo Vianello παντρεύτηκε την Emilia Charnaud, κόρη του Προξένου Francis Charnaud και Catherine Kneping. Πριν από την ελληνική επανάσταση (1821) η οικογένεια ήταν από τις πλουσιότερες της πόλης. Οι συναλλαγές τους πήγαν από τη Βιέννη στη Βρέμη, τη Φρανκφούρτη και τη Λειψία, τη Μασσαλία και την Τεργέστη, κυρίως σε αποικιακά αγαθά. Στα 1840 ζούσαν οι Αντώνιος Βιανέλο, γαιοκτήμονας που διέθετε την αυστριακή προστασία. Γιος του ήταν ο Τζόρτζης Βιανέλο, ο οποίος ανέλαβε Πρόξενος του Βασιλείου της Σαρδηνίας από το 1840 έως το 1861, όταν, μαζί με το βασίλειο των δύο Σικελίων, έγινε το πρώτο ενοποιημένο βασίλειο της Ιταλίας. Πιθανόν ο Κάρολος ήταν απόγονος του γαιοκτήμονα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1892 ξεκίνησε να φοιτά και στις 6 Ιουλίου αποφοίτησε από το College St Jean Baptiste de la Salle που βρισκόταν επί της οδού Φράγκων στην Θεσσαλονίκη. Παντρεύτηκε την Μαγδαληνή και από τον γάμο τους προέκυψαν δύο παιδιά, η Μαίρη και ο Μιχαήλ.
Ο Κάρολος Βιανέλλο προσλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία ως υπάλληλος Γραμματείας μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Κατόπιν προσλήφθηκε έως έκτακτος υπάλληλος από το ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930 στη θέση του ελεγκτή στο τελωνείο. Την 1η Μαΐου 1930 έλαβε το βαθμό του εισηγητή. Στο οργανόγραμμα του 1935 βρίσκεται στο Τμήμα Λογιστηρίου και Ελέγχου. Το 1938 έγινε μόνιμος με το βαθμό του εισηγητή. Στις 9 Ιανουαρίου 1942 απεβίωσε. Το 1948 η σύζυγός του Μαγδαληνή, η οποία πέθανε το 1968, διεκδίκησε σύνταξη.

Ο Κωνσταντίνος Γκούτας του Άγγελου και της Πηνελόπης ήταν Πολιτικός μηχανικός. Γεννήθηκε το 1905 στην Αίγυπτο, αλλά η οικογένειά του ζούσε στη Νάουσα Ημαθίας.
Παντρεύτηκε τη Νινέττα Τσακασιάνου κόρη εμπόρου από την Αθήνα στις 7 Μαΐου 1947, αλλά από το γάμο τους δεν προέκυψε τέκνο. Πιθανότατα συγγενείς του είναι ο νηματουργός Θωμάς Κ. Γκούτας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη του βιομήχανου Ηρακλή Χατζηδημούλα Ουρανία Χατζηδημούλα. Η άλλη αδελφή Μαρία Χατζηδημούλα είχε παντρευτεί τον Αιγύπτιο βιομήχανο Κωστή Λάππα και πιθανόν με αυτόν τον τρόπο σχετίζεται η μετοίκηση της οικογένειας στην Αίγυπτο.
Έλαβε το πτυχίο του το 1931 από το Universite-Ecole du Genie Civil des Arts et Manufactures Gand (πολυτεχνείο της Γάνδης). Από το 1932 έως το 1939 εργάστηκε ως Μηχανικός με σύμβαση Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Αρθρογραφούσε στο περιοδικό Τεχνικά Χρονικά.
Ο Κωνσταντίνος Γκούτας προσλήφθηκε στις 23 Ιουνίου 1939 αρχικά ως έκτακτος «λόγω επειγουσών αναγκών της Τεχνικής Υπηρεσίας» στο ΛΤΘ στις ως μηχανικός Β και στη συνέχεια ως μόνιμος.
Τον Ιούνιο του 1943, εν μέσω κατοχής, λαμβάνει δίμηνη αναρρωτική άδεια «προς αποκατάστασιν της υγείας του.» Τον Αύγουστο του 1943 εμφανίζεται να βρίσκεται στην Αθήνα με τη δίμηνη αναρρωτική άδεια να λήγει και να δηλώνει κώλυμα επιστροφής στην Θεσσαλονίκη λόγω έλλειψης συγκοινωνίας.
Από το 1945 έως και τον θάνατό του ανέλαβε Αρχιμηχανικός του ΛΤΘ.
Τον Σεπτέμβριο του 1950, ο πρόεδρος της Επιτροπείας του ΛΤΘ Γεώργιος Φαλτσής απευθύνεται στον Γκούτα και γράφει:
«ότι η καθ’ ημας Λιμενική Επιτροπή εκτιμώσα τας, διαρκούσης της ανασυγκροτήσεως του Λιμένος Θεσσαλονίκης, παρασχεθείσας και εξακολουθητικώς μέχρι σήμερον προσφερομένας παρ’ υμών εξαιρέτους υπηρεσίας, υπό την ιδιότητά σας ως αρχιμηχανικο΄του ΛΤΘ, και φρονούσα ότι το υπηρεσιακό υμών ενδιαφέρον και αι καταβαλλόμεναι προσπάθειαι προς προαγωγήν και επιτυχή έκβασιν των τεχνικών ζητημάτων υπερβαίνουσι την έννοιαν ης απλής εκτελέσεως του καθήκοντος, ομοφώνως εκφράζει προς υμάς […] την πλήρη αυτής ευαρέσκειαν, διότι, χάρις εις τας υπηρεσίας υμών, σπουδαία πλεονεκτήματα προέκυψαν προς όφελος του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης.» (23/9/1950)
Τον Ιούνιο του 1951 δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδα του ημερήσιου τύπου της Θεσσαλονίκης άρθρα για ατασθαλίες στην κατασκευή των Νέων Λιμενικών Έργων της Θεσσαλονίκης, ζητήθηκε επίμονα από την Γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος να διορισθεί οικονομικός επιθεωρητής, να διενεργηθεί έρευνα. και διατυπώθηκαν επιφυλάξεις για τα ενδεχόμενο διαπιστώσεως ανωμαλίας στα εκτελούμενα έργα. Τα εκτελούμενα έργα ανασυγκροτήσεως τελούσαν υπό την άμεση επίβλεψη του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και της Αμερικανικής Αποστολής. Μετά από σχεδόν ένα μήνα συνεχών δημοσιευμάτων, ο ηλικίας 42 ετών Κωνσταντίνος Γκούτας έπεσε στο κενό από τον εξώστη του 5ου ορόφου του κτιρίου της Γενικής Διοίκησης Βορείου Ελλάδος (Μέγαρο ΚΟΦΦΑ) όπου στεγαζόταν η Διεύθυνση Δημοσίων Έργων. Τα δημοσιεύματα της εφημερίδας «ΦΩΣ» σταμάτησαν, αφού προηγουμένως αναφέρθηκε εκτενώς στο ατυχές συμβάν.
Το ημερολόγιο έγραφε Τετάρτη 19 Ιουνίου 1951. Όπως αναφέρει την ίδια ημέρα ο Γεώργιος Φαλτσής στην έκτακτη σύγκληση της Επιτροπείας του ΛΤΘ, « ερρίφθη εις το κενόν σήμερον και ώραν 8:30 πρωινήν από του εξώστου του 5ου ορόφου του κτιρίου της γενικής Διοικήσεως Βορείου Ελλάδος, ένθα στεγάζεται η Διεύθυνσις Δημοσίων Έργων, ευρών ακαριαίως οικτρόν θάνατον επί του πεζοδρομίου της οδού Τσιμισκή». Όπως γράφεται στο πιστοποιητικό θανάτου, «ο θάνατος επήλθεν εκ βαρυτάτων κακώσεων συνεπεία πτώσεως εξ ύψους (αυτοκτονία)».
Σε σύντομη επιστολή του απευθυνόμενος στη σύζυγό του ο «αυτόχειρ γράφει ότι του ήτο αδύνατον να υποφέρη την δημοσιογραφική εκστρατείαν της εφημερίδος «Φως» όσον αφορά το ποσόν των εκτελούμενων λιμενικών έργων και τονίζει ότι είναι εντελώς αθώος των καταγγελλομένων».
Σύμφωνα με τον Φαλτσή, τον ώθησε στο διάβημα «η παθολογοική ευθιξία και η νευρικότης του χαρακτήρος του». Από τη μεριά της Υπηρεσίας, ο φαλτσής δηλώνει πως «εκ των μέχρι τούδε γνωστών δεδομένων υπό υπηρεσιακής πλευράς ουδεμία επιλήψιμος πράξις εβάρυνε προσωπικώς τον ίδιον λαμβανομένου υπ’ όψιν […] ότι οι ενεργούντες τον οικονομικόν έλεγχον των Υπηρεσιών του Οργανισμού εμεπιρογνώμονες εύρον τα επί αποδώσει λογαριασμού εντάλματα προπληρωμής τηε Τεχνικής Υπηρεσίας εν απολύτω τάξει.» Το γεγονός ότι είχε κληθεί σε απολογία από τον ανακριτή δεν δικαιολογεί «μίαν τόσον τραγικήν απόφασιν.» Στη συνέχεια ο Φαλτσής λέει: «Ευρισκόμεθα όθεν προ ενός θλιβερού συμβάντος και το μόνον, το οποίον δυνάμεθα σήμερον να είπωμεν είναι ότι ο αείμνηστος Γκούτας υπήρξε παρανάλωμα του καθήκοντος. Ήτο τόσον προσηλωμένος εις την αποστολήν του, τόσο εύθικτος, τόσον τυπικός και σταθερός εις τας πεποιθήσεις του ως επιστήμονος, ώστε να προκαλή τα παράπονα όλων ανεξαιρέτως των εργοληπτών λιμενικών και άλλων έργων δια την άκραν αυστηρότητα και την άκαπμπτον στάσιν του επί ζητημάτων, εφ’ ων επίστευεν ότι η ελαχίστη υποχώρσηις θα ηδύνατο να παραβλάψη τα συμφέροντα του Οργανισμού». Ολοκληρώνει λέγοντας πως «όταν αναλογισθώμεν ότι από ένα σωρόν ερειπίων και ναυαγίων τα οποία μας εκληοδότησεν ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος, εδημιουργήθη ο θαυμάσιος αυτός Λιμήν, χάρις εις την ασυνήθη δραστηριότητα, την τεραστίαν προσπάθειαν, τους κόπους και την αξιόλογν επιστημονικήν εκείνου εργασίαν, δεν δυνάμεθα παρά να αναγνωρίσωμεν, ότι άνευ της εργασίας του Γκούτα θα ήτο αδύνατον εις ημάς να συνεχίσωμεν την εκτέλεσιν των έργων αυτών.»
Ο Σταύρος Γρηγοριάδης,πρόεδρος της ΕΖΘ, εξαίρει επίσης «την επιστημονικήν κατάρτισην και εργατικότητα του αυτόχειρος». Υπογραμμίζε μάλιστα ότι ήταν πάντα απορρηπτικός στις αιτήσεις των εργολάβων για αναθεωρήσεις τιμών ή ημερομισθίων. Συνεπώς, «όλη η πολεμική των εφημερίδων […] δ’υναται να θεωρηθή από τους γνωρίζοντας τα πράγματα ως άδικος.»
Όμως υπήρχαν μέλη της Επιτροπείας τα οποία ζήτησαν να προστατευθεί το ΛΤΘ από ενδεχόμενη απόδειξη ευθυνών στον Γκούτα. Βέβαια, η άποψη αυτή δέχθηκε επικρίσεις βεβαιώνοντας την αθωότητα του Γκούτα.
Οι φήμες υποστήριζαν ότι ο Γκούτας είχε δεχθεί την επίπληψη του διευθυντή Δημοσίων Έργων ΓΔΒ Ελλάδας Τριανταφυλλίδης και αυτή τον ώθησε στην αυτοκτονία. Ο ίδιος ωστόσο καταγγέλλει αυτές τις φήμες ως αναληθέστατες υποστηρίζοντας πως ακόμη και εάν υπήρχε κάποιο ζήτημα οικονομικής δυσχέρειας δεν ήταν ούτε θα μπορούσε να είναι υπαίτιος ο Γκούτας.
Το ΛΤΘ ανέλαβε τα έξοδα της κηδείας του Γκούτα
Όταν πέθανε ο Γκούτας, η σύζυγός του Αννέτα ήταν μόλις 27 ετών. Διεκδίκησε και έλαβε σύνταξη από το ΛΤΘ.