Ο Νικόλαος Δημητρόπουλος του Ιωάννη ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1932 έλαβε δίπλωμα ΕΜΠ. Εργάστηκε ως νομομηχανικός στο Γραφείο Νομομηχανικού, Θεσσαλονίκη. Το 1962 ανέλαβε Διευθυντής Δημοσίων Έργων Μακεδονίας.
Δημητριάδης Γεώργιος (μηχανικός)
Ο Γεώργιος Δημητριάδης ήταν Πολιτικός μηχανικός - Μηχανολόγος. Τα έτη 1915 και 1917 σπούδασε και έλαβε το δίπλωμα από το Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1917-1919 ανέλαβε Μηχανικός μελετών παρά τον I. Landry διευθυντή Σχολής Μηχανικών Λωζάνης. Την περίοδο 1919-1920 απασχολήθηκε στην Εταιρεία ΕΟΣ. στην Ελβετία. Το 1920 ανέλαβε Διευθυντής Υδραυλικών έργων Γενικής Διοικήσεως Θράκης. Την περίοδο 1927-1930 υπήρξε Τεχνικός σύμβουλος Ελληνικής Αντιπροσωπείας ΚΤΕ. Την περίοδο 1927-1932 ανέλαβε Τεχνικός σύμβουλος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από 1924 κι έπειτα ήταν Συνδιευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" την οποία διατηρούσε με τον αδελφό του Ιωάννη Δημητριάδη, διαπρεπή αρχιτέκτονα μηχανικό της πόλης. Από 1928 κι έπειτα ανέλαβε Τεχνικός πραγματογνώμονας πρακτορείου Αγγλικού Lloyd Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως διατηρούσε σχέσεις με το Λαϊκό Κόμμα. Για αυτό το λόγο, ανέλαβε προσωρινά Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών στη θέση του Βασίλειου Δημητρίου μετά την καταστολή του κινήματος του 1935 στο οποίο ο τελευταίος φαίνεται πως είχε εμπλοκή. Με την εξομάλυνση των πολιτικών πραγμάτων ο Δημητριάδης αποχώρησε από την Υπηρεσία. Πάντως, στο ίδιο πλαίσιο ανέλαβε και τη θέση του Δημητρίου στην επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η τελευταία του παρουσία στην επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 8 Μαΐου 1935.
Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και μηχανολόγος μηχανικός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΕΜΠ το 1900 και διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών ως Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου. Είχε δύο κόρες την Αγγελική και την Ελένη. Η τελευταία το 1931 παντρεύτηκε τον έμπορο Μενέλαο Ζαμβρέκα.
Στα 1919 ανέλαβε προϊστάμενος της επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων. Με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε Διευθυντής της Εταιρείας Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης κατά τη δεύτερη κρατική επίταξή της στα 1919 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1942 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ως εκπρόσωπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων. Στις 31 Οκτωβρίου 1925 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΖΘ. Στις δεύτερες αρχαιρεσίες της Επιτροπείας στις 2 Φεβρουαρίου 1926 θα εκλεγεί ξανά μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και Β΄ Αντιπρόεδρος. Ωστόσο, ο Δημητρίου δηλώνει ότι αδυνατεί να αναλάβει τη θέση του Β αντιπροέδρου και μέλους της ΕΕ. Όταν οι πρόεδρος και Σαράτσης και Γεωργακόπουλος θα επιμείνουν, ο Δημητρίου απαντά πως «οι προκαλέσαντες αυταίς λόγοι δεν εξέλιπον και βεβαιώνει πως το ενδιαφέρον του για την Ζώνη απαραμένει αμείωτο». Ωστόσο, δεν είναι κατανοητό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Στις αρχαιρεσίες κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος. Επίσης, την 1 Ιουλίου 1929 ανέλαβε προεδρεύων κατά την δίμηνη περίοδο ασθένειας και διάφορες άλλες ημέρες απουσίας λόγω ασθένειας του Προέδρου Βασίλειου Γεωργακόπουλου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα γίνει ειδική συνεδρία για το θάνατο του προέδρου Γεωργακόπουλου και στις 11 Φεβρουαρίου 1931 θα πραγματοποιηθεί η εκλογή νέου προέδρου. Οι υποψήφιοι θα είναι ο Σταύρος Γρηγοριάδης και ο Βασίλης Δημητρίου. Ο πρώτος θα λάβει 13 ψήφους και ο δεύτερος 1. Η υποψηφιότητα του Δημητρίου ήταν μάλλον εικονική. Στις 3 Ιουνίου 1931 θα αναπληρώσει τον πρόεδρο Γρηγοριάδη στην προεδρία της ΕΖΘ.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετέχει στην πρώτη περίοδο επιτροπείας του ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και διατελώντας αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ, θα αναλάβει πρώτος πρόεδρός του νέου οργανισμού. Θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου στις 27 Ιανουαρίου 1930 . Η αποζημίωση παράστασης του προέδρου ορίστηκε στις 2000 δρχ. Αντιπρόεδρος θα είναι ο Μιχάλης Σασαγιάννης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 4η Συνεδρία, 8/2/1930) Η δεύτερη θητεία της Επιτροπείας του ΛΤΘ ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 1932. Επανεκλέχτηκε πρόεδρος ο Δημητρίου και αντιπρόεδρος ο Σασαγιάννης.
Το 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων καθώς σημαδεύτηκε από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την αντιβενιζελική κυβέρνηση (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη), και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα. Ο Βασίλης Δημητρίου φαίνεται πως ως φιλοβενιζελικός υπήρξε θύμα των εκκαθαρίσεων της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος σε διάφορους φορείς. Για αυτό, ενώ συμμετείχε κανονικά στην 146η Συνεδρίαση στις 26 Φεβρουαρίου 1935, δεν συμμετέχει στην επόμενη την 147η στις 13 Μαρτίου1935 στην οποία προεδρεύει ο αντιπρόεδρος Μιχάλης Σασαγιάννης όπως και στις επόμενες. Όπως αναφέρει αργότερα (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος τρίτος, 179η Συνεδρίαση, 17/12/1935), αναχώρησε από την Θεσσαλονίκη στις 6 Μαρτίου 1935. Μόλις στην 149η Συνεδρίαση στις 26/3/1935, ο Σασαγιάννης ανακοινώνει επίσημα στην Επιτροπεία «ότι εκ παραδρομής παρέλειψε ν’ ανακοινώση εις την Επιτροπείαν την κοινοποιηθείσαν τω ΛΤΘ υπ’ αρ 36352 της 7/3/1935 Διαταγής της ΓΔ» με βάση την οποία «ο Πρόεδρος κ. Β. Δημητρίου ετέθη εις την διάθεσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας» (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Εντυπωσιάζει ότι απουσιάζει στα πρακτικά η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το γεγονός. Η θητεία του λοιπόν έληξε τυπικά στις 5 Απριλίου 1935 και μάλλον άδοξα σε σχέση με τη συνολική του προσφορά. Το 1937 θα κατηγορηθεί από τον οικονομικό επιθεωρητή ότι προσλάμβανε αντικανονικά υπαλλήλους στο ΛΤΘ δημιουργώντας μια κατάσταση ασυδοσίας στις προσλήψεις η οποία κληροδοτήθηκε στο διάδοχό του. Ο Δημητρίου Βασίλειος συμμετέχει εκ νέου στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως Επίτροπος Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρομικών από τις 3 Οκτωβρίου 1935. Τότε αποκαθίσταται ξανά στη θέση του μετά την απόλυσή του ως φιλο-βενιζελικού. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν καταγράφεται κάποιο σχόλιο. Φαίνεται ότι αρχίζει η αποκατάσταση των φιλοβενιζελικών υπαλλήλων και ο Δημητρίου αποκαταστάθηκε τόσο στη θέση του ως Επιθεωρητής Σιδηροδρόμων και στη θέση της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. θα παραμείνει στην Έκτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ και τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ. Ωστόσο, απουσιάζοντας συχνά τον αναπληρώνουν οι Βασιλειάδης και Τζωάνου. Επίσης, θα συμμετάσχει στην Έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. θα αποχωρήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1942 λόγω συνταξιοδότησης.
Ο Δενδρινός ήταν τελωνειακός υπάλληλος κατά το μεσοπόλεμο. Διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος του εκπροσώπου Τελωνείων Θεσσαλονίκης Αντωνίου Πέππα στην Τρίτη Περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πρώτη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ αντί του Αντώνιου Πέππα.
Ο Βλάσσιος Δίτσας ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος. Συμμετέχει στο ΔΣ της ΕΖΛΘ ως αναπληρωτής του Διευθυντή. Συμμετέχει στη Δωδέκατη Περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ της ΕΖΛΘ στις 6 Αυγούστου 1965 ως αναπληρωτής του Διευθυντή Χειμώνα Χρήστου.
Ο Γραμματικός Κ. ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τελωνείο Θεσσαλονίκης.Ο Γραμματικός Κ. συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 7 Απριλίου 1938 και στην τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ ως αναπληρωτής στη θέση του διευθυντή του Τελωνείου, Κώνστα Κωνσταντίνου.
Ο Γιούλης Χαράλαμπος ήταν οικονομικός επιθεωρητής στη Θεσσαλονίκη και διετέλεσε μέλος της επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος εκπροσωπώντας τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας. Ο Γιούλης Χαράλαμπος συμμετείχε στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 26 Απριλίου 1944 και στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 3 Μαΐου 1944 ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας Διαδέχθηκε τον Φούκα Ιωάννη. Στην ένατη περίοδο θα τον διαδεχθεί ο Μιχαήλ Αλμέιδα.
Ο Γεώργιος Γιαννόπουλος ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1915 έλαβε το δίπλωμα από ΕΜΠ. Από το 1915- ανέλαβε Μηχανικός Δημοσίων Έργων του Υπουργείου Συγκοινωνίας. Εργαζόταν στο Γραφείο Νομομηχανικού της Θεσσαλονίκης και το 1934 ανέλαβε Νομομηχανικός Θεσσαλονίκης. Με αυτή την ιδιότητα αναπλήρωνε τον Επιθεωρητή Δημοσίων Έργων στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ ως αναπληρωτής του Φιλίπποβιτς Μιχαήλ. Πρώτη φορά παρίσταται στις 17 Ιουλίου 1929 έως τις 24 Ιουλίου 1929. Θα συμμετάσχει πάλι στις 14 Αυγούστου 1929, στις 2 έως 11 Δεκεμβρίου 1929 και κατόπιν στις 25 Ιανουαρίου 1936. Ταυτόχρονα, συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από 8 Απριλίου 1935 έως 30 Μαρτίου 1938 και από τις 25 Φεβρουαρίου 1936 ως αναπληρωτής του Παππά Νικολάου εκπροσώπου δημοσίων έργων. Επίσης, συμμετείχε ως αναπληρωτής στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 11 Ιανουαρίου 1939 συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 27 Ιανουαρίου 1941, ως αναπληρωτής του Νικολάου Παππά μια κρίσιμη περίοδο για τις υποδομές του λιμένα καθώς είχαν δεχθεί μεγάλες καταστροφές από βομβαρδισμούς. Επίσης, συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 19 Μαΐου 1943 και στην έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ.
Ο Γεωργόπουλος ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος και Διευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Ο Γεωργόπουλος συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ για πρώτη φορά στις 20 Μαρτίου 1935 και στην τρίτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Απριλίου 1935 ως εκπρόσωπος του τελωνείου Θεσσαλονίκης.
Ο Βασίλειος Γεωργακόπουλος ήταν Διευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ καθώς και πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ. Γεννήθηκε το 1871 στα Μαζαίικα Καλαβρύτων, όπου και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο. Κατόπιν σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Ήταν έγγαμος. Άσκησε τα καθήκοντα του δικηγόρου για ένα διάστημα στην Πάτρα και κατόπιν διορίσθηκε στην τελωνειακή υπηρεσία ως Γραμματέας Α', αλλά σύντομα εξελίχθηκε καταλαμβάνοντας διακεκριμένη θέση στο Τελωνείο. Το 1917 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Επισιτισμού, κατόπιν Γενικός Γραμματέας της Γενικής Διοίκησης Μυτιλήνης και κατόπιν Γενικός Γραμματέας της Γενικής Διοίκησης Θράκης. Το 1920 ανέλαβε την Διεύθυνση του Τελωνείου Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Το 1922 αποποιήθηκε την πρόταση να αναλάβει την Διεύθυνση των Έμμεσων Φόρων και την Γενική Γραμματεία του υπουργείου Οικονομικών.