Εμφανίζει 9 αποτελέσματα

Ο Γεώργιος Τζωάννος ή Τζοάννος ήταν Ηλεκτρολόγος μηχανικός και ανώτερος δημόσιος υπάλληλος του Υπουργείου Συγκοινωνιών με μακρά θητεία στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Το 1917 έλαβε το δίπλωμα Universite Institut Polytechnique (Electrotechnique) Grenoble. Την περίοδο 1917-1919 εργάστηκε ως Μηχανικός εργοστασίων "Thomson-Houston", "Grammont" και "Berges" στη Γαλλία (κατασκευή ηλεκτρομηχανών, εκτέλεση και εκμετάλλευση ηλεκτρομηχανικών εγκαταστάσεων). Την περίοδο 1919-1924 υπήρξε αξιωματικός τεχνικών υπηρεσιών Στρατού και Πολεμικού Ναυτικού. Το 1924 και έπειτα ανέλαβε Μηχανικός Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνίας (τμήμα ηλεκτρολογικό). Το 1925 και έπειτα ανέλαβε Προϊστάμενος γραφείου ελέγχου ηλεκτρικών εγκαταστάσεων Μακεδονίας-Θράκης. Το 1934 έγινε Αρχιμηχανικός Α΄ και το 1935 ανέλαβε Επιθεωρητής Ηλεκτρολόγος και Προϊστάμενος του Γραφείου Επιθεώρησης Μηχανολογικών και Ηλεκτρολογικών Εγκαταστάσεων των Σιδηροδρόμων Μακεδονίας.

Ο Γεώργιος Τζωάννος εμφανίζεται στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 9 Μαΐου 1935 και στην πέμπτη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ ως αναπληρωτής από 11 Μαΐου 1935 έως 16 Μαΐου 1935 στη θέση του Επιθεωρητή Σιδηροδρόμων. Διαδέχθηκε τον Γεώργιο Δημητριάδη στην Επιτροπεία ΕΖΘ. Ο Δημητριάδης ανέλαβε προσωρινά τη θέση αυτή κατά την περίοδο του κινήματος 1935 ως έμπιστος της αντιβενιζελικής παράταξης. Αργότερα, ο Γεώργιος Τζωάννος συμμετέχει στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ ως αναπληρωτής στις 28 Σεπτεμβρίου 1939, στις 12 Ιουλίου 1940, στις 26 Ιουλίου 1940, στις 14 Αυγούστου 1940, στις 26 Σεπτεμβρίου 1940 και στις 27 Μαρτίου 1942 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 28 Σεπτεμβρίου 1939. Στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ συμμετείχε ως αναπληρωματικό μέλος αρχικά στις στις 31 Οκτωβρίου 1941 και τις 17 Δεκεμβρίου 1941. Αναλαμβάνει όμως ως τακτικός από 27 Μαρτίου 1942. Διαδέχτηκε στη θέση αυτή τον Βασίλειο Δημητρίου. Επίσης, συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 30 Ιανουαρίου 1942.
Ο Τζωάννος Γεώργιος συμμετείχε στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 26 Απριλίου 1944, στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 16 Απριλίου 1947 και στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 17 Απριλίου 1947. Κατά τις αρχαιρεσίες Επιτροπείας ΕΖΘ στις 16 Απριλίου 1946 αναλαμβάνει πρόεδρος για τη διαδικασία της εκλογής ως ανώτερος και αρχαιότερος δημόσιος υπάλληλος. Συμμετέχει στην δέκατη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ από τις 9 Μαΐου 1950 και στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 9 Μαΐου 1950. Η θέση του εκπροσώπου της Επιθεώρησης Σιδηροδρόμων στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ θα καταργηθεί με το νέο νόμο για την ΕΖΘ όταν αυτός θα εφαρμοστεί στις 8 Απριλίου 1952. Η τελευταία παρουσία του θα είναι στις 26 Μαρτίου 1952.

Ο Παναγιώτης Σταθακόπουλος ανέλαβε το 1935 προσωρινά Διευθυντής της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας και συμμετείχε ως εκπρόσωπος στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Το 1952 θα είναι διευθυντής της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης. Ο Παναγιώτης Σταθακόπουλος συμμετείχε για πρώτη φορά στην πέμπτη επιτροπεία ΕΖΘ την 1 Αυγούστου 1935 και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 2 Αυγούστου 1935 έως και τις 21 Νοεμβρίου 1935 ως εκπρόσωπος της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Ως αναπληρωτής κυβερνητικός επίτροπος συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 2 Ιουνίου 1941 έως 1 Αυγούστου 1941, στις 10 Σεπτεμβρίου 1941 και στις 26 Σεπτεμβρίου 1941 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 28 Ιουνίου 1941. Συμμετείχε στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ ως κυβερνητικός επίτροπος. Θα τον διαδεχθεί ο Αφουξενίδης αλλά ο Σταθακόπουλος παρέμεινε αναπληρωτής. Αναλαμβάνει πάλι μέλος στη δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 7 Απριλίου 1951 και στην όγδοη περίοδο της Επιτροπείας ΛΤΘ στις 20 Απριλίου 1951 στη νέα θέση του εκπροσώπου της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης. Παρέμεινε στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και ενδέκατη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ. Στις 5 Δεκεμβρίου 1953 η Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ συγχωνεύτηκαν.

Ο Παππάς (ή Παπάς) Νικόλαος ήταν πολιτικός μηχανικός. Έλαβε το 1910 δίπλωμα από Ε.Μ.Π. Την περίοδο 1911-1925 ήταν Μηχανικός Δημοσίων Έργων. Στη συνέχεια, την περίοδο 1925-1930 ανέλαβε Αρχιμηχανικός του Δήμου Θεσσαλονίκης (κατασκευή δικτύου υπονόμων καμμένης ζώνης, έργα οδοποιΐας και οδοστρωσίας). Κατά την περίοδο 1930-1931 ανέλαβε Τεχνικός διευθυντής ΑΟΣΚ (αντισεισμικές κατασκευές Κορίνθου, απλοποίηση στατικών υπολογισμών κατά το Ιταλικό σύστημα, προτυποποίηση κατασκευών, ρυμοτομία). Στα 1931 κι έπειτα ήταν Επιθεωρητής Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Στα 1949 ήταν στη Διεύθυνση Σχεδίου Πόλεων στο Υπουργείο Ανοικοδομήσεως. Αρθρογραφούσε στα περιοδικά Έργα και Τεχνικά Χρονικά.

Ο Παππάς Νικόλαος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 24 Απριλίου διαδεχόμενος τον Σ. Πελανό. Στις 30 Αυγούστου 1924 θα τον διαδεχθεί ο Αλέξιος Άκατος. Ο Παππάς Νικόλαος επανήλθε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 8 Απριλίου 1935 ως εκπρόσωπος Δημοσίων Έργων καθώς θα διαδεχθεί τον Καρπούζογλου Δημήτριο στη θέση του Επιθεωρητή Δημοσίων Έργων. Ταυτόχρονα, συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 9 Μαΐου 1935. Συμμετέχει στην έκτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ από τις 7 Απριλίου 1938 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 15 Απριλίου 1938. Συμμετέχει στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 31 Οκτωβρίου1941και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 14 Νοεμβρίου 1941.Στις 1943-5-19 τον αναπληρώνει ο Γιαννόπουλος Γεώργιος (στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ), και ο Λαζανάς Γεώργιος (στην Επιτροπεία ΛΤΘ) και αργότερα σταθερά ο Καραμουσουλάκης Χρήστος στις δύο επιτροπείες ο οποίος και τελικά τον διαδέχεται στην επόμενη περίοδο.

Ο Οικονομίδης ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος και τον Μάιο του 1935 ανέλαβε Διευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε συνεπώς στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Μαΐου 1935 ως εκπρόσωπος του Τελωνείου. Αργότερα, την περίοδο της Κατοχής, στις 29 Οκτωβρίου 1942 θα αναλάβει Οικονομικός Επιθεωρητής στο Υπουργείο Οικονομικών και μέλος της έβδομης και όγδοης Επιτροπείας ΕΖΘ ως εκπρόσωπος του Υπουργείου. Σύμφωνα με το Νομοθετικό Διάταγμα 115/1942 επιτρέπεται στον υπουργό των Οικονομικών με απόφασή του να διορίζει αντιπρόσωπό του έναν από τους υπαλλήλους της γενικής Διοίκησης Βορείου Ελλάδας ή άλλων οικονομικών υπαλλήλων στα διοικητικά συμβούλια οργανισμών δημοσίου δικαίου στους οποίους παρασχέθηκαν ή θέλουν να παρασχεθεί δάνεια ή προκαταβολές δανείων εκ μέρους του Δημοσίου. Η συμμετοχή αυτή διαρκεί μέχρι την ολοσχερή εξόφληση των δανείων και των προκαταβολών. Ο Υπουργός Οικονομικών διόρισε λοιπόν εκπρόσωπό του στην Επιτροπεία ΕΖΘ, αλλά όχι στην Επιτροπεία ΛΤΘ.

Ο Κωνσταντίνος Κώνστας ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος και διετέλεσε Διευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης την δύσκολη περίοδο από το 1936 μέχρι και το 1947. Θα επιτελέσει κεντρικό ρόλο στα πράγματα του λιμανιού καθώς θα διατελέσει πρόεδρος του ΛΤΘ την πρώτη μεταπολεμική περίοδο.

Θα συμμετάσχει πρώτη φορά στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 22 Δεκεμβρίου 1936 και στην πέμπτη περίοδο Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 27 Νοεμβρίου 1936 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 1937, όταν θα τον διαδεχθεί ο προκάτοχός του Κωνσταντίνος Στριφτάρης. Στις 9 Δεκεμβρίου 1937 ο Κ. Κώνστας επανέρχεται στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938 και στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 7 Απριλίου 1938. Εκλέχθηκε Α΄Αντιπρόεδρος, ενώ προήδρευσε στις 29 Σεπτεμβρίου 1938 όταν απουσίαζε ο πρόεδρος Γρηγοριάδης. Στην έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ στις 31 Οκτωβρίου 1941 εκλέχθηκε εκ νέου Α΄Αντιπρόεδρος, ενώ συμμετέχει παράλληλα στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. Ο Κώνστας θα αποτύχει να εκλεγεί πρόεδρος, αλλά θα εκλεγεί αντιπρόεδρος του ΛΤΘ. Στην όγδοη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ εκλέγεται α΄ Αντιπρόεδρος. Κατά την έκτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ, εκλέχθηκε πρόεδρος. Συγκεκριμένα, διετέλεσε πρόεδρος Επιτροπείας ΛΤΘ από 3 Μαΐου 1944 έως 17 Απριλίου 1947. Συμμετείχε στην δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 9 Μαΐου 1950 και εκλέχθηκε β Αντιπρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ. Επίσης, ο Κώνστας Κωνσταντίνος συμμετείχε στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 17 Απριλίου 1947. Στην επαναληπτική συνεδρίαση της ίδιας ημέρας , ο Φαλτσής συμμετείχε στην διαδικασία εκλογής προέδρου μαζί με τον Κώνστα Κωνσταντίνο. Ο Φαλτσής συγκέντρωσε 10 ψήφους και εκλέχθηκε πρόεδρος, ενώ ο Κώνστας είχε συγκέντρωσε μόλις 4 ψήφους. Έκτοτε, αποχώρησε από τις δύο Επιτροπείες παραμένοντας διευθυντής των Τελωνείων Θεσσαλονίκης και ανώτατος Επόπτης περιφερειακών Εφορειών Εξαγωγών. Ακόμα, ο Κώνστας Κωνσταντίνος συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΖΛΘ. Ωστόσο, επανήλθε στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 9 Μαΐου 1950 και παρέμεινε αργότερα στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και στην ενδέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 14 Μαΐου 1953. Ο Κώνστας Κωνσταντίνος συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΖΛΘ στις 5 Δεκεμβρίου 1953. Η τελευταία φυσική παρουσία του Κώνστα Κωνσταντίνου είναι στις 7 Δεκεμβρίου 1953 σε συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΖΛΘ. Έπειτα αναπληρώνει τη θέση του για ένα διάστημα ο Μελισσαράτος Σπύρος μέχρι τις 9 Απριλίου 1954 και από τις 16 Απριλίου 1954 αναλαμβάνει ως τακτικός στη θέση του αντιπροσώπου του Τελωνείου Θεσσαλονίκης ο Λεονταρίδης Σταύρος.

Ο Κουνέλης Παύλος ήταν τελωνειακός υπάλληλος και υποδιευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Ο Κουνέλης Παύλος συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 3 Ιουνίου 1937 και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 10 Ιουνίου 1937 ως αναπληρωτής εκπροσώπου του τελωνείου Θεσσαλονίκης. Τέλος, συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 22 Αυγούστου 1938 επίσης ως αναπληρωτής αντιπροσώπου για το τελωνείου Θεσσαλονίκης.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης ήταν Πολιτικός μηχανικός - Μηχανολόγος. Τα έτη 1915 και 1917 σπούδασε και έλαβε το δίπλωμα από το Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1917-1919 ανέλαβε Μηχανικός μελετών παρά τον I. Landry διευθυντή Σχολής Μηχανικών Λωζάνης. Την περίοδο 1919-1920 απασχολήθηκε στην Εταιρεία ΕΟΣ. στην Ελβετία. Το 1920 ανέλαβε Διευθυντής Υδραυλικών έργων Γενικής Διοικήσεως Θράκης. Την περίοδο 1927-1930 υπήρξε Τεχνικός σύμβουλος Ελληνικής Αντιπροσωπείας ΚΤΕ. Την περίοδο 1927-1932 ανέλαβε Τεχνικός σύμβουλος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από 1924 κι έπειτα ήταν Συνδιευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" την οποία διατηρούσε με τον αδελφό του Ιωάννη Δημητριάδη, διαπρεπή αρχιτέκτονα μηχανικό της πόλης. Από 1928 κι έπειτα ανέλαβε Τεχνικός πραγματογνώμονας πρακτορείου Αγγλικού Lloyd Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως διατηρούσε σχέσεις με το Λαϊκό Κόμμα. Για αυτό το λόγο, ανέλαβε προσωρινά Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών στη θέση του Βασίλειου Δημητρίου μετά την καταστολή του κινήματος του 1935 στο οποίο ο τελευταίος φαίνεται πως είχε εμπλοκή. Με την εξομάλυνση των πολιτικών πραγμάτων ο Δημητριάδης αποχώρησε από την Υπηρεσία. Πάντως, στο ίδιο πλαίσιο ανέλαβε και τη θέση του Δημητρίου στην επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η τελευταία του παρουσία στην επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 8 Μαΐου 1935.

Ο Μιχαήλ Αλμέιδα κατάγεται από τη γνωστή οικογένεια του Πορτογάλου φιλέλληνα, Αντόνιο Φιγκέϊρα ντ' Αλμέιντα (Antonio Figueira d' Almeida) ο οποίος έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια υπηρέτησε σε διάφορες στρατιωτικές θέσεις του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ο εγγονός του Αντώνιος Αλμέιδα, εκ των ιδρυτών του Ομίλου Αντισφαιρίσεως Αθηνών το 1895, σκοτώθηκε στη Μάχη Κιλκίς - Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913), κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Ο ίδιος ο Μιχαήλ Αλμέιδα πολέμησε στους Βαλκανικούς αγώνες και συνέχισε τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη. Πριν τον πόλεμο ο Αλμέιδα αποφοίτησε το 1908 από τη νομική σχολή με βαθμό "Άριστα." Ο απόγονός του Απόστολος Παπαδόπουλος Αλμέιδα σήμερα είναι στέλεχος της ΟΛΘ Α.Ε.

Ο Αλμείδα Μιχαήλ δούλεψε ως δημόσιος διοικητικός υπάλληλος από το 1926 έως το 1953. Καθ' όλη την διάρκεια αυτών των χρόνων εργάστηκε ως νομικός δημόσιος υπάλληλος σε αρκετές νομαρχίες και κατάφερε να ανέλθει σε υψηλόβαθμες θέσεις. Πιο συγκεκριμένα: Τις χρονιές 1926-1927 ξεκίνησε να εργάζεται ως διοικητικός υπάλληλος στην νομαρχία Σερρών. Το 1927 μετατίθεται στον δήμο Ξάνθης, εκεί κατάφερε να παίξει σημαντικό ρόλο και να εμπλακεί στην κατασκευή διαφόρων δημοσιών έργων. Στις 15 Ιανουαρίου του 1929 μεταφέρεται ξανά από τη περιφέρεια Γενικής Διοίκησης Θράκης στη νομαρχία Σερρών (πιο συγκεκριμένα στη κοινότητα Σιδηροκάστρου) εξαιτίας διάφορων εντάσεων με άλλους υψηλόβαθμους δημοσίους υπαλλήλους. Το 1930 παίρνει μετάθεση στον νομό Αχαΐας, όπου και παραμένει μέχρι το 1933. Στη συγκεκριμένη νομαρχία είχε αναλάβει τα έργα στο νομικό τους πλαίσιο και πιο συγκεκριμένα για τον Δήμο Πάτρας. Μάλιστα, το 1933 λαμβάνει και την πρώτη του προαγωγή στη θέση τμηματάρχη Β τάξης.
Στις 29 Μάϊου του 1935 μετατίθεται στη νομαρχία Αττικής και Βοιωτίας. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο Μιχαήλ Αλμέιδα ήταν Τμηματάρχης Β του Υπουργείου Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Το 1938 καταφέρνει και παίρνει κι άλλη προαγωγή και εξελίσσεται σε τμηματάρχης Α. Θα παραμείνει στη Νομαρχία Μακεδονίας μέχρι και το 1941.
Το 1941 μεταφέρεται στη Νομαρχία Φλώρινας και προάγεται σε Διευθυντής Β' τάξης και θα παραμείνει μέχρι και το 1945. Το 1945 μετατίθεται εκ νέου στη Νομαρχία Δράμας. Το 1947, υποβιβάζεται από θέση του Β΄ διευθυντή και ξανά λαμβάνει το βαθμό του τμηματάρχη Α΄ τάξης. Τον Δεκέμβρη του 1949 έθεσε αίτηση στο Συμβούλιο Διοικητικής Υπηρεσίας διεκδικώντας λόγω παλαιότητας τη θέση του Διευθυντή Α΄ τάξης. Το αίτημά του του απορρίφθηκε με 2 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Το 1950 αποφάσισε να κινηθεί νομικά προσφεύγοντας στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τη λάθος, κατά τη γνώμη του, απόφαση να μη προαχθεί ως αρχαιότερος στη θέση του Διευθυντή Α' τάξης. Τελικά, αποσύρει τη καταγγελία και παραμένει στην ίδια θέση. Τον Δεκέμβρη του 1949 μεταφέρεται στη νομαρχία Πέλλας και προάγεται σε διευθυντή Β τάξης. Το 1952 μεταφέρεται στη νομαρχία του Κιλκίς, πάλι ως Διευθυντής Β τάξης. Το 1953, αφού είχε συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του συνταξιοδοτείται.

Ο Αλμέιδα Μιχαήλ συμμετέχει στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 13 Δεκεμβρίου 1935 ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος εκπροσωπώντας την Γενική Διοίκηση Μακεδονίας. Διαδέχθηκε τον Παναγιώτη Σταθακόπουλο. Συμμετέχει στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 7 Απριλίου 1938 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938 ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος. Τέλος, επανέρχεται στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 17 Απριλίου 1947 και στην Ένατη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ 16 Απριλίου 1947 ως αντιπρόσωπος της Γενικής Διοίκησης Κεντρικής Μακεδονίας. Διαδέχθηκε τον Χαράλαμπο Γιούλη