Ο Μακρίδης Δημήτρης ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος και υποδιευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη. Με αυτήν την ιδιότητα συμμετείχε ως αναπληρωτής στην επιτροπεία της ΕΖΘ και ΛΤΘ το 1950. Συγκεκριμένα, συμμετέχει στην δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ για πρώτη φορά στις 16 Μαρτίου 1951 και στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Δεκεμβρίου 1951 ως αναπληρωτής του διευθυντή της Τράπεζας της Ελλάδος Στάϊκου Χρήστου.
Ο Λάλας Κωνσταντίνος ήταν πολιτικός μηχανικός και νομομηχανικός. Διετέλεσε μέλος της επιτροπείας ΛΤΘ και του ΔΣ ΕΖΛΘ. Το 1919 έλαβε το δίπλωμα ΕΜΠ. Το ίδιο έτος εργάστηκε ως μηχανικός Δημοσίων Έργων στο Υπουργείου Συγκοινωνίας, ενώ το 1934 εργάστηκε ως νομομηχανικός. Το 1953 διετέλεσε Επιθεωρητής Δημοσίων Έργων 7ης Περιφέρειας. Συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 3 Δεκεμβρίου 1945 ως αναπληρωτής του διευθυντή Δημοσίων Έργων Τριανταφυλλίδη. Ο Λάλας Κωνσταντίνος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ από τις 7 Δεκεμβρίου 1953 έως 30 Νοεμβρίου 1954.
Ο Κωνσταντίνος Λασκαρίδης ήταν διακεκριμένος δικηγόρος της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης, μέλος της επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ ως κυβερνητικός επίτροπος. Το δικηγορικό γραφείο “Λασκαρίδη και Συνεργατών” ιδρύθηκε το 1946. Το γραφείο συνέχισε ο γιος του Γεώργιος Λασκαρίδης. Ο Κωνσταντίνος Λασκαρίδης συμμετείχε στην δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 6 Απριλίου 1951 ως κυβερνητικός επίτροπος και στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 23 Απριλίου 1951. Διαδέχθηκε τον Καρατζίδη Κωνσταντίνο και στις 4 Μαΐου 1953 ανέλαβε ο Σήφακας Νικόλαος.
Ο Τριανταφυλλίδης Αβραάμ ήταν τοπογράφος μηχανικός. Το 1923 έλαβε δίπλωμα Ε.Μ.Π. Την ίδια χρονιά διορίστηκε τοπογράφος μηχανικός του Υπουργείου Συγκοινωνίας. Το 1930 εκτελούσε χρέη αρχιτοπογράφου στο Υπουργείο Συγκοινωνίας. Το 1940 μεταφέρθηκε στο Γραφείο Νομομηχανικού στην περιοχή των Σερρών. Με αυτές τις ιδιότητες συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 9 Απριλίου 1930 και στην πρώτη Περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 αναπληρώνοντας τον Καρπούζογλου Δημήτριο που ήταν επιθεωρητής Δημοσίων Έργων
Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και μηχανολόγος μηχανικός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΕΜΠ το 1900 και διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών ως Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου. Είχε δύο κόρες την Αγγελική και την Ελένη. Η τελευταία το 1931 παντρεύτηκε τον έμπορο Μενέλαο Ζαμβρέκα.
Στα 1919 ανέλαβε προϊστάμενος της επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων. Με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε Διευθυντής της Εταιρείας Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης κατά τη δεύτερη κρατική επίταξή της στα 1919 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1942 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ως εκπρόσωπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων. Στις 31 Οκτωβρίου 1925 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΖΘ. Στις δεύτερες αρχαιρεσίες της Επιτροπείας στις 2 Φεβρουαρίου 1926 θα εκλεγεί ξανά μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και Β΄ Αντιπρόεδρος. Ωστόσο, ο Δημητρίου δηλώνει ότι αδυνατεί να αναλάβει τη θέση του Β αντιπροέδρου και μέλους της ΕΕ. Όταν οι πρόεδρος και Σαράτσης και Γεωργακόπουλος θα επιμείνουν, ο Δημητρίου απαντά πως «οι προκαλέσαντες αυταίς λόγοι δεν εξέλιπον και βεβαιώνει πως το ενδιαφέρον του για την Ζώνη απαραμένει αμείωτο». Ωστόσο, δεν είναι κατανοητό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Στις αρχαιρεσίες κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος. Επίσης, την 1 Ιουλίου 1929 ανέλαβε προεδρεύων κατά την δίμηνη περίοδο ασθένειας και διάφορες άλλες ημέρες απουσίας λόγω ασθένειας του Προέδρου Βασίλειου Γεωργακόπουλου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα γίνει ειδική συνεδρία για το θάνατο του προέδρου Γεωργακόπουλου και στις 11 Φεβρουαρίου 1931 θα πραγματοποιηθεί η εκλογή νέου προέδρου. Οι υποψήφιοι θα είναι ο Σταύρος Γρηγοριάδης και ο Βασίλης Δημητρίου. Ο πρώτος θα λάβει 13 ψήφους και ο δεύτερος 1. Η υποψηφιότητα του Δημητρίου ήταν μάλλον εικονική. Στις 3 Ιουνίου 1931 θα αναπληρώσει τον πρόεδρο Γρηγοριάδη στην προεδρία της ΕΖΘ.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετέχει στην πρώτη περίοδο επιτροπείας του ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και διατελώντας αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ, θα αναλάβει πρώτος πρόεδρός του νέου οργανισμού. Θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου στις 27 Ιανουαρίου 1930 . Η αποζημίωση παράστασης του προέδρου ορίστηκε στις 2000 δρχ. Αντιπρόεδρος θα είναι ο Μιχάλης Σασαγιάννης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 4η Συνεδρία, 8/2/1930) Η δεύτερη θητεία της Επιτροπείας του ΛΤΘ ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 1932. Επανεκλέχτηκε πρόεδρος ο Δημητρίου και αντιπρόεδρος ο Σασαγιάννης.
Το 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων καθώς σημαδεύτηκε από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την αντιβενιζελική κυβέρνηση (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη), και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα. Ο Βασίλης Δημητρίου φαίνεται πως ως φιλοβενιζελικός υπήρξε θύμα των εκκαθαρίσεων της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος σε διάφορους φορείς. Για αυτό, ενώ συμμετείχε κανονικά στην 146η Συνεδρίαση στις 26 Φεβρουαρίου 1935, δεν συμμετέχει στην επόμενη την 147η στις 13 Μαρτίου1935 στην οποία προεδρεύει ο αντιπρόεδρος Μιχάλης Σασαγιάννης όπως και στις επόμενες. Όπως αναφέρει αργότερα (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος τρίτος, 179η Συνεδρίαση, 17/12/1935), αναχώρησε από την Θεσσαλονίκη στις 6 Μαρτίου 1935. Μόλις στην 149η Συνεδρίαση στις 26/3/1935, ο Σασαγιάννης ανακοινώνει επίσημα στην Επιτροπεία «ότι εκ παραδρομής παρέλειψε ν’ ανακοινώση εις την Επιτροπείαν την κοινοποιηθείσαν τω ΛΤΘ υπ’ αρ 36352 της 7/3/1935 Διαταγής της ΓΔ» με βάση την οποία «ο Πρόεδρος κ. Β. Δημητρίου ετέθη εις την διάθεσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας» (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Εντυπωσιάζει ότι απουσιάζει στα πρακτικά η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το γεγονός. Η θητεία του λοιπόν έληξε τυπικά στις 5 Απριλίου 1935 και μάλλον άδοξα σε σχέση με τη συνολική του προσφορά. Το 1937 θα κατηγορηθεί από τον οικονομικό επιθεωρητή ότι προσλάμβανε αντικανονικά υπαλλήλους στο ΛΤΘ δημιουργώντας μια κατάσταση ασυδοσίας στις προσλήψεις η οποία κληροδοτήθηκε στο διάδοχό του. Ο Δημητρίου Βασίλειος συμμετέχει εκ νέου στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως Επίτροπος Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρομικών από τις 3 Οκτωβρίου 1935. Τότε αποκαθίσταται ξανά στη θέση του μετά την απόλυσή του ως φιλο-βενιζελικού. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν καταγράφεται κάποιο σχόλιο. Φαίνεται ότι αρχίζει η αποκατάσταση των φιλοβενιζελικών υπαλλήλων και ο Δημητρίου αποκαταστάθηκε τόσο στη θέση του ως Επιθεωρητής Σιδηροδρόμων και στη θέση της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. θα παραμείνει στην Έκτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ και τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ. Ωστόσο, απουσιάζοντας συχνά τον αναπληρώνουν οι Βασιλειάδης και Τζωάνου. Επίσης, θα συμμετάσχει στην Έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. θα αποχωρήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1942 λόγω συνταξιοδότησης.
Ο Δημήτριος Καρπούζογλου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1896 έλαβε δίπλωμα ΕΜΠ. Κατά την περίοδο 1896-1904, εργάστηκε ως Μηχανικός κατασκευής της Εταιρείας Σιδηροδρόμων Πελοποννήσου (μελέτη, κατασκευή και συντήρηση τμήματος Μύλων-Καλαμάτας, μελέτη γραμμής Λεονταρίου Σπάρτης κλπ). Ακολούθως την περίοδο 1904-1917 ανέλαβε Διευθυντής ηλεκτροφωτισμού Τρίπολης. Το 1917 διορίστηκε Μηχανικός Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας, κατόπιν Νομομηχανικός, και στη συνέχεια Προϊστάμενος Γραφείου Μελετών Οδοποιΐας. Ως Επιθεωρητής Δημοσίων Έργων συμμετείχε στην Επιτροπεία ΕΖΘ και του ΛΤΘ από τις 8 Φεβρουαρίου 1930. Το 1934 ανέλαβε Επιθεωρητής Γ΄ Περιφέρειας (αναγνωρίσεις, μελέτες, εκτέλεση έργων οδοποιίας Θράκης, Ηπείρου, Μακεδονίας).
Ο Καρπούζογλου Δημήτριος συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 7 Αυγούστου 1929. Ο Καρπούζογλου Δημήτριος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Φεβρουαρίου 1930 ως επιθεωρητής Δημοσίων Έργων. Οι εμφανίσεις του ήταν σπάνιες στις συνεδριάσεις της επιτροπείας, καθώς τον αντικαθιστούσαν ο Τριανταφυλλίδης Αβραάμ και ο Παπαδόπουλος Ορέστης, ως αναπληρωτής του. Στην Επιτροπεία του ΛΤΘ συχνά συμμετείχαν αναπληρωτές του.
Ο Αλέξανδρος Κράλλης ήταν επιχειρηματίας έμπορος και βιομήχανος, δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης, μέλος και πρόεδρος του ΕΒΕΘ, μέλος της Επιτροπείας του ΛΤΘ και της ΕΖΘ. Θα διατελέσει τρίτος πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ διαδεχόμενος τον Σταύρο Γρηγοριάδη κατά την πέμπτη περίοδο λειτουργίας της. Είναι ένας από τους πρωτεργάτες της συγκρότησης και της λειτουργίας του λιμένα της Θεσσαλονίκης.
Ο Αλέξανδρος Κράλλης γεννήθηκε το 1884, ήταν γιός του Νικολάου Κράλλη. Το 1912 παντρεύτηκε την Ασπασία Αναγνωστοπούλου. Η οικογένεια Κράλλη πρωτοεμφανίζεται στη Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου στα τέλη του 15ου αιώνα, για να συνεχίσει, μετά τα Ορλωφικά και την εγκατάλειψη της Μοσχόπολης, στο Κρούσεβο, κοντά στο Μοναστήρι, στο 1785. Ο Νικόλαος Κράλλης σε ηλικία 16 ετών υπήρξε ένοπλος οδηγός και συνοδός καραβανιών (κυρατζής, αγωγιάτης) με τα οποία διεξαγόταν το εμπόριο στα Βαλκάνια. Μετά από έναν τραυματισμό σε μία σύγκρουση, ο Νικόλαος Κράλλης άλλαξε επάγγελμα και ήρθε στη Θεσσαλονίκη γύρω στα 1860. Αρχικά εργάστηκε ως υπάλληλος και στη συνέχεια αξιοποιώντας την εμπειρία και διασυνδέσεις ασχολήθηκε με το εμπόριο. Το 1889 ίδρυσε με τον γιό του Γεώργιο την ομόρρυθμη εταιρία "Ν. Κράλλης & Υιός" η οποία διενεργούσε διάφορες εμπορικές, παραγγελιοδοχικές και μεσιτικές εργασίες. Το 1905 όταν εισήλθαν σ’ αυτήν και οι άλλοι 2 γιοί του Περικλής και Αλέξανδρος μετετράπη σε "Ν. Κράλλης και Υιοί". Πολύ σύντομα η εταιρία απέκτησε υποκαταστήματα στον Πειραιά, στα Σκόπια, στο Γαλάζιο (Γαλάτσι της Ρουμανίας) και αργότερα στην Αθήνα. Η έδρα μεταφέρθηκε στην Αθήνα λίγο μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου. Το 1907 το εμπορικό ενδιαφέρον της οικογένειας στράφηκε στο φαρμακεμπόριο. Η νέα εταιρία "Ν. Κράλλης και Σία" με ομόρρυθμο μέτοχο τον Αλέξανδρο Κράλλη και ετερόρρυθμους διάφορους παντοπώληδες και εμπορομεσίτες εμπορευόταν φαρμακευτικά προϊόντα. Το 1912 οι Ν. και Αλ. Κράλλης έγιναν οι μόνοι ιδιοκτήτες της εταιρίας. Διακινούσαν μουρνουνέλαιο και θείο στη Μακεδονίας, αλλά και "τέιον, ανελίνης χρώματα και όλα τα είδη βαφικής, μεταλλικά ύδατα Αλασέιρ, γαλακτούχο άλευρο Lactgene και συμπυκνωμένο γάλα Hollandia." Το 1917 με την πυρκαγιά, οι αποθήκες των επιχειρήσεων Κράλλη καταστρέφονται, οι φαρμακαποθήκες όμως που λειτουργούσαν υπό τη διεύθυνση του Αλεξάνδρου Κράλλη είναι ασφαλισμένες και αποζημιώνονται. Έτσι, το 1919 οι υπάρχουσες επιχειρήσεις "Ν.Κράλλης & Σια" και "Ν.Κράλλης & Υιοί" συγχωνεύονται με την επωνυμία Καταστήματα Ν. Κράλλη & Υιών. Το 1923 η οικογένεια Κράλλη κατασκεύασε διώροφο κτίριο στη συμβολή των οδών Καρόλου Ντηλ και Τσιμισκή. Το 1924 πεθαίνει ο Νικόλαος Κράλλης και την επιχείρηση συνεχίζουν οι γιοί του Αλέξανδρος και Γεώργιος και την επεκτείνουν στον Πειραιά και το Γαλάτσι της Ρουμανίας κλπ. Αντικείμενο της εταιρίας η εισαγωγή-εξαγωγή και διακίνηση εδωδίμων-αποικιακών, μπαχαρικών, ειδών βαφικής, ζαχαροπλαστικής, ποτοποιίας, 124 ειδών βοτάνων, χημικών προϊόντων κλπ. κλπ. Στη Θεσσαλονίκη αρχικά λειτουργούσαν 5 καταστήματα, το τμήμα εξαγωγών στην οδό Σόλωνος 2, το τμήμα εισαγωγών στην οδό φράγκων 41 και το τμήμα Λιανικών Πωλήσεων στην οδό Εδέσσης 2. μετά το 1924 συνέχισαν να λειτουργούν τα τρία καταστήματα. Το τμήμα προμηθειών στην οδό Πάικου 2-4, το τμήμα εισαγωγής στην οδό Εμ. παπά 2 και 10. Το αντικείμενο της εταιρείας παρέμενε η εισαγωγή, η εξαγωγή, οι προμήθειες και οι αντιπροσωπείες εδώδιμων αποικιακών ειδών, μπαχαρικών, ειδών βαφικής, ζαχαροπλαστικής, ποτοποιίας, νημάτων και σερβικών προϊόντων. Το 1928 στο κατάστημα της οδού Πάικου ίδρυσαν φαρκαμευτικό εργαστήριο στο οποίο παρασκεύαζαν εντομοκτόνα σπιράλ, φαρμακευτικό βάμβακα, καθώς και οδοντόκρεμα με το σήμα Odontal. Αργότερα συνεργάστηκαν με την Bayer και κατασκεύασαν ασπιρίνη. Την επιχείρηση διηύθυνε μέχρι τον θάνατο του το 1973, ο Αλέξανδρος Κράλλης. Ο Αλέξανδρος μιλούσε Γαλλικά, Γερμανικά, Τούρκικα, Ισπανοεβραϊκά και Βλάχικα. Μετά την απελευθέρωση συνελήφθη από το ΕΑΜ και μεταφέρθηκε μαζί με τους άλλους ομήρους στην Αριδαία απ’ όπου και απελευθερώθηκε από τους Άγγλους στις 21/2/1945 μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας
Ο Αλέξανδρος Κράλλης συνέβαλε στην ίδρυση του Χρηματιστηρίου Εμπορευμάτων Θεσσαλονίκης. Επίσης, συνέβαλε στην ενίσχυση του εμπορίου με την Σερβία και για αυτό παρασημοφορήθηκε από την Σερβική κυβέρνηση. Ήταν μέλος στο ΔΣ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο ΔΣ των ΣΕΚ. Χορήγησε υποτροφίες στο Αμερικανικό Κολέγιο και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στις 27 Οκτωβρίου 1916 ήταν ανάμεσα στους δεκατρείς επιφανείς εμπόρους της Θεσσαλονίκης που ίδρυσαν τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης. Επίσης, ήταν ιδρυτικό μέλος του Εμπορικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Στο ΕΒΕΘ ξεκίνησε ως Γενικός Γραμματέας του ΔΣ το 1919, Αντιπρόεδρος το 1934 και Πρόεδρος του από τον Σεπτέμβριο 1941 μέχρι τον Μάρτιο 1945.Συμμετείχε ως μέλος της 50μελούς Επιτροπής από το 1919 ενεργά σε όλες τις διαδικασίες και πρωταγωνίστησε σε πολλές αποφάσεις ως μέλος της Διοικητικής Επιτροπής αρχικά την περίοδο 1919-1921 και έπειτα από το 1934. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1924 διεκδίκησε την προεδρία του ΕΒΕΘ, αλλά εκλέχθηκε ο Δήμος Παπακωνσταντίνου. Τον Ιανουάριο 1934, ο Αλέξανδρος Κράλλης εκλέχθηκε νέα Διοικητική Επιτροπή από τους Ζήση Βέρρου ως Πρόεδρο, Αλέξανδρου Κράλλη και Ιορδάνη Γεωργιάδη ως Αντιπροέδρων, Κ. Δημητριάδη ως Γενικού Γραμματέα και του Αλμπέρ Τσενίο ως Ταμία. Το 1936 μετά τον θάνατο του Ζήση Βέρρου ανέλαβε Προεδρεύων Αντιπρόεδρος. Ο Κράλλης ως προεδρεύων αντιπρόεδρος της ΕΒΕΘ πρωταγωνίστησε σε όλα τα μεγάλα συμβάντα του Επιμελητηρίου και της πόλης και πολλές φορές προέδρευσε σε κρίσιμες αποφάσεις. Θα επανεκλέγεται σταθερά αντιπρόεδρος μέχρι το 1941. Στη συνεδρίαση του ΔΣ της 16/9/1941, ο Αλέξανδρος Κράλλης εκλέχθηκε πρόεδρος του ΕΒΕΘ εγκαινιάζοντας την κατοχική Προεδρία του Επιμελητηρίου αντιμετωπίζοντας κρίσιμα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας, ιδιαίτερα το ζήτημα της διαγραφής των εβραίων και της διαχείρισης της περιουσίας τους. Στις 9/10/1944 επανεκλέχθηκε πρόεδρος για να διαταχθεί η σύλληψή του από τον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Χρυσοχόου. Ο Αλέξανδρος Κράλλης παραιτήθηκε στις 12 Απριλίου 1945 και στη θέση του εκλέχθηκε Πρόεδρος ο Σταύρος Γρηγοριάδης.
Ο Αλέξανδρος Κράλλης συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923. Στις 15 Μαρτίου 1923 το δημοτικό συμβούλιο εξέλεξε τον Σ. Νεγρεπόντηνα να αναλάβει εκπρόσωπος του δήμου στην υπό σύσταση Επιτροπεία της ΕΖΘ, με το σκεπτικό ότι είχε συντάξει μια έκθεση σχετικά με την Ελευθέρα Ζώνης της Τεργέστης. Ωστόσο, τελικά ο Αλέξανδρος Κράλλης συμμετείχε ως πρώτος εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην πρώτη θητεία της Επιτροπείας της ΕΖΘ η οποία ξεκίνησε στις 23 Απριλίου 1923. Έθεσε υποψήφιος για την προεδρία της Επιτροπείας, αλλά έλαβε μόνο μία ψήφο. Στις 9 Φεβρουαρίου 1926, ο Αλέξανδρος Κράλλης θα υποβάλει την παραίτησή του από την Επιτροπεία επικαλούμενος λόγους υγείας, αν και διαφαίνεται ότι υπήρχε εσωτερική αντιπαράθεση στην Επιτροπεία. Ο πρόεδρος Σταύρος Γρηγοριάδης εκφράζει τη λύπη του εξαίροντας την πολύτιμη συμβολή του στο έργον της Ζώνης αναφέροντας πως «εάν δεν επροβάλλατο και λόγον υγείας, η επιτροπεία θα πρέπει να επιμείνη όπως μη γίνη αποδεκτή η παραίτησις του αγαπητού συναδέλφου, καθόσον διαφορά αντιλήψεων μέλους τινός ως προς τας λαμβανομένας υπό της πλειοψηφίας της επιτροπείας αποφάσεις, δεν δύναται ν αποτελέση αποχώντα λόγον παραιτήσεως αυτού.» Συνεπώς, ενδεχομένως να υπήρχαν και διαφωνίες του Κράλλη με την πλειοψηφία της Επιτροπείας, ιδιαίτερα την περίοδο της δικτατορίας του Παγκάλου. Η Επιτροπεία πάντως αποδέχεται την παραίτηση του Κράλλη και αποφασίζει την διαβίβαση αυτής στην Γενική Διοίκηση.
Ο Κράλλης Αλέξανδρος συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 8 Απριλίου 1935. Όπως αναφέρθηκε, το 1934, ο Αλέξανδρος Κράλλης θα συμμετάσχει στη νέα Διοικητική Επιτροπή του ΕΒΕΘ. Το 1935, φαίνεται να ασχολείται επισταμένα με τις υποθέσεις του λιμένα της Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα στις 21/2/1935 το ΔΣ ασχολείται με την Ελευθέρα Ζώνη, με εισήγησή του, που ξεκινάει με το ενδιαφέρον ιστορικό της:
« Μετά την ψήφισιν του περί Ε.Ζ.Θ. Νόμου 390 της 14/11/1924 και του «περί καθορισμού των ορίων της ΕΖΘ» ΒΔ της 21/9/1915, ουδεμία πλέον εγένετο ανακίνησις του ζητήματος τούτου και επί 7ετίαν σχεδόν και μόνον περί τα μέσα του 1922 εγένετο ποια τις απόπειρα καταρτισμού σχεδίων ΕΖΘ ανασταλείσα και αύθις εκ της επελθούσης Μικρασιατικής συμφοράς. Κατά Νοέμβριον όμως του 1922 εξ αφορμής δημοσιεύματος της ΕΝΤΕΠΑΝΤΑΝ περί συζητουμένης τότε συμβάσεως με την γείτονα Σερβίαν, προεκλήθη σύσκεψις διαφόρων εμπόρων και τραπεζιτών εν τη αιθούση του Επιμελητηρίου δώσασα την αφορμήν εις την τότε Διοίκησιν αυτού να ζητήση παρά της Κυβερνήσεως πληροφορίας επί των λεπτομερειών της συμβάσεως, αίτινες είχον εμβάλει εις ανησυχίας τον εμπορικόν κόσμον της Θεσσαλονίκης. Αι πληροφορίαι τότε εδόθησαν, ως φαίνεται εκ πρακτικού της 28/11/1922, αλλά και πάλιν ουδεμία επηκολούθησε άμεσος ενέργεια. Μόνον εις την συνεδρίαν του 50μελούς Συμβουλίου του Επιμελητηρίου της 3/1/1923 εξ αφορμής αιτήσεως υφασματεμπόρων σχετικής με την βελτίωσιν των μετά τις Σερβίας συναλλαγών, κατόπιν υποδείξεως μου ότι έπρεπε το Επιμελητήριον να ανακινήση το ζήτημα της Ε.Ζ.Θ. και να επιδιώξη την ταχυτέραν ίδρυσιν τοιαύτης, εξελέγη αμέσως επί συνεδρία πολυμελής Επιτροπή, όπως μελετήση το ζήτημα και μετά δεκαήμερον ακριβώς εισηγήσει της Επιτροπής ταύτης, η Διοίκησις του Επιμελητηρίου απεφάσιζε την άμεσον αποστολήν διμελούς Επιτροπής εις Αθήνας, όπως επιδιώξη την Κυβερνητικήν έγκρισιν ταχυτέρας ιδρύσεως και λειτουργίας ΕΖ εν Θεσσαλονίκη. Η Επιτροπή απετελέσθη εκ του γνωστού εκ Τεργέστης ομογενούς εμπόρου κ. Μ. Νεγρεπόντη και του έχοντος την τιμήν να σας διηγείται την μικράν αυτήν ιστορίαν απόψε. Αναχωρήσασα αυθημερόν εις Αθήνας, δηλ την 13/1/1923, η εν λόγω Επιτροπή επέστρεψεν μετά δεκαήμερον εν Αθήναις διαμονήν και τα αποτελέσματα των ενεργειών της εξετέθησαν εγγράφως κατά την επακολουθήσασαν συνεδρίαν του ΔΣ του Επιμελητηρίου την 30/1/23… Δεκαπέντε ημέρας μετά την συνεδρίαν ταύτην υπεγράφετο το ΒΔ της 15/2/1923 “Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Ν. 390”, βάσει του οποίου συνεστήθη εντός του μηνός Μαρτίου η πρώτη “Επιτροπεία Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης” και την 23/41923 εις το Γραφείον της Γεν. Διοικήσεως διεξήχθη η εκλογή του πρώτου Προεδρείου αυτής εκλεγέντος ως Προέδρου του και σήμερον προεδρεύοντος ταύτης κ. Στ. Γρηγοριάδου, της οποίας εκείνης Επιτροπείας συμμετείχε και ο ομιλών ως αντιπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Το έργον το οποίον είχε να επιτελέση η Επιτροπεία ήτο όντως τεράστιον και ενθυμείται βεβαίως ο φίλος κ. Γρηγοριάδης με ποίον ζήλον συνειργάσθημεν επί 3ετίαν σχεδόν….
Μετά την νομοθετικήν πλέον κατοχύρωσιν των κανονισμών και εσωτερικών Οργανισμών της ΕΖΘ η Επιτροπεία ησχολήθη άπαν το έτος 1924 και το πρώτον εξάμηνον του 1925 εις την λήψιν των προπαρασκευαστικών μέτρων διά την λειτουργίαν της ΕΖΘ, ήτις μόλις την 18ην Οκτωβρίου 1925 κατέστη δυνατόν να γίνη εν πάση επισημότητι.»
Τελικά η συνεδρίαση καταλήγει με τον ορισμό Επιτροπής για την λεπτομερέστερη εξέταση των ζητημάτων της ΕΖΘ αποτελούμενη από τους Συμβούλους Κράλλη, Γρηγοριάδη, Κύρτση, Χαμπούρη και Παπαθανασίου. Η διαδικασία του ΕΒΕΘ τον Μάρτιο του 1935 για την εκλογή μελών στην ΕΖΘ και ΛΤΘ ήταν επεισοδιακή. Το 50μελές συμβούλιο δεν ακολούθησε την παράδοση να μοιράζονται οι δύο έδρες που εδικαιούτο στην ΕΖΘ σε έναν έμπορο και ένα βιομήχανο, και εξέλεξε δύο εμπόρους. Η εκλογή ακυρώθηκε για τυπικούς λόγους μετά από ένσταση των ενδιαφερομένων. Δημιουργήθηκε όμως ένταση μεταξύ βιομηχάνων και εμπόρων, την οποία ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ζ. Βέρρος κατόρθωσε να κατευνάσει. Στην επόμενη συνεδρίαση οι βιομήχανοι - μέλη του 50μελούς, 12 τον αριθμό, ζήτησαν να εκλέξει το κάθε τμήμα (Εμπορικό και Βιομηχανικό) δικό του εκπρόσωπο για την ΕΖΘ, πρόταση που δεν ερχόταν σε αντίθεση με τον νόμο. Είχαν προηγηθεί σχετικές ζυμώσεις και οι βιομήχανοι γνώριζαν ότι αρκετοί έμποροι θα υποστήριζαν την πρότασή τους. Ο προεδρεύων όμως -ο Ζ. Βέρρος απουσίαζε- αρνήθηκε να θέσει την πρόταση σε ψηφοφορία και τότε οι βιομήχανοι «απεχώρησαν εν σώματι εις ένδειξιν διαμαρτυρίας». Οι εναπομείναντες ψήφισαν και εξέλεξαν δύο εμπόρους. Τα πνεύματα διαταράχθηκαν. Σε κοινή συνεδρίαση των βιομηχανικών μελών του 50μελούς με το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΒΜ συζητήθηκε μέχρι και η πλήρης αποχώρηση των βιομηχάνων από το ΕΒΕΘ και η ίδρυση ξεχωριστού επιμελητηρίου. Τελικά, αποφασίστηκε αφενός μεν να επιδιωχθεί η ακύρωση της εκλογής των δύο αντιπροσώπων αφετέρου δε να μην επανέλθουν οι 12 αποχωρήσαντες, αν δεν κατοχυρωνόταν η ξεχωριστή εκλογή αντιπροσώπων για την ΕΖΘ από εσωτερικό κανονισμό του ΕΒΕΘ. Ο Γ. Λούλης πρότεινε την προσφυγή στο ΣτΕ επικαλούμενος λόγους ακυρότητας της εκλογής. Ωστόσο, η υπόθεση διευθετήθηκε και εκλέχθηκε ο Παπαθανσίου εκ μέρους των Εμπόρων και ο Κράλλης εκ μέρους των βιομηχάνων στη δεύτερη θέση ο οποίος θα αναλάβει και την προεδρία της ΕΖΘ. Στις 8 Απριλίου 1935 θα συμμετάσχει στην Επιτροπεία της ΕΖΘ στη δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ και στις αρχαιρεσίες θα εκλεγεί πρόεδρος.
Η τελευταία του συμμετοχή στην Επιτροπεία της ΕΖΘ και στη θέση του προέδρου ήταν στις 7 Απριλίου 1938. Κατά την Έκτη περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ, στις 15 Απριλίου 1938 ο Σταύρος Γρηγοριάδης επανεκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ.
Ο Ιωάννης Λαζαρίδης ήταν ανώτερος δημόσιος υπάλληλος στην Θεσσαλονίκη. Στα 1923 είναι διευθυντής της Νομαρχίας Μακεδονίας, ενώ στα 1925 διευθυντής στη Γενική Διοίκηση. Την περίοδο 1930-1932 ήταν διευθυντής Εσωτερικών και κατόπιν γενικός γραμματέας της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλά κομβικά θέματα της εποχής, αλλά και την κοσμική ζωή της πόλης. Μάλιστα, στα τέλη του 1932, διετέλεσε για ένα μήνα προσωρινός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας την περίοδο ανάμεσα στην παραίτηση του Στυλιανού Γονατά και έλευση του διαδόχου του Φίλιππου Δραγούμη. Με αυτήν την ιδιότητα υποδέχθηκε τόσο τον Στυλιανό Γονατά όταν επισκέφθηκε την πόλη ως πρόεδρος της Γερουσίας πλέον στις 6 Νοεμβρίου 1932, όσο και τον νέο διοικητή στις 2/12/1932. (Μακεδονία, 6-7/11, 2/12/1932) Φαίνεται ότι ήταν φιλοβενιζελικός διότι με την αλλαγή διοίκησης, μέλη του Λαϊκού Κόμματος παρουσιάστηκαν στον Δραγούμη και του ζήτησαν να τον απομακρύνει. (Μακεδονία, 7/12/1932) Η εφημερίδα Μακεδονία υπερασπίζεται τον Λαζαρίδη από τους "ανθρωποφάγους", δηλαδή τους «εδώ παράγοντες του Λαϊκού Κόμματος οι οποίοι «επεδίωξαν ‘‘να φάγουν’’ τον κ. Λαζαρίδην και μερικούς άλλους υπαλλήλους της Γενικής Διοικήσεως που δεν συμβαίνει να κάμνουν τα κέφια των περιφερομένων εις τους διαδρόμους της Γενικής Διοικήσεως μαγγουροφόρων». (Μακεδονία, 8/12/1932) Ως εκπρόσωπος του Υπουργείου συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές και ΔΣ, όπως και στην ΕΖΘ και το ΛΤΘ.
Ο Λαζαρίδης συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος . Στις 23 Απριλίου 1923, συμμετείχε με την ιδιότητα του ανώτερου διοικητικού υπαλλήλου στην Επιτροπεία της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης. Στις 12 Μαΐου 1925, η Γενική Διοίκηση ανακοινώνει τον εκ νέου διορισμό του «παρ αυτή Διευθυντού Ι. Λαζαρίδη ως μέλους της Επιτροπείας ΕΖΘ». Στις 30 Ιουνίου 1926, ο Ιωάννης Λαζαρίδης εκλέγεται Β' Αντιπρόεδρος στη θέση του Β. Δημητρίου που είχε παραιτηθεί. Ο Ιωάννης Λαζαρίδης συμμετέχει στην τρίτη και τέταρτη περίοδο της Επιτροπείας. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Θα αποχωρήσει στις 8 Μαΐου 1935. Θα τον διαδεχθεί ο Νικόλαος Κώττας.
Ο Γιακόμπ Μόλχο ήταν ναυτικός πράκτορας και μέλος της ισραηλίτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε το 1941. Ο Ιάκωβος Μόλχο διατηρούσε Γραφείο Ναυτικού Πράκτορα μαζί με τον αδελφό του Δαβίδ. Το Γραφείο του βρισκόταν στο Αλαττίνι Χάνι 34. Το 1932 λειτουργούσε η Μόλχο Α.Ε. οι οποίοι εκτός από ναυτική πρακτόρευση εκτελούσαν ασφάλειες, μεταφορές, διαμετακομίσεις, ναυλομεσιτείες και εμπόριο γαιανθράκων. Ο Γιακόμπ ήταν μέλος του Συλλόγου Ναυτικών Πρακτόρων Θεσσαλονίκης συντέλεσε στη ανασύσταση του Συλλόγου διατελώντας μάλιστα πρόεδρός του την περίοδο από 1925 έως 1926. Στο Γραφείο του διεξάγονταν οι γενικές συνελεύσεις των μελών και οι συνεδριάσεις του Ναυτικού Επιμελητηρίου. Επίσης, ο Γιακόμπ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ) και επί σειρά ετών (από 1914 έως 1941) μέλος της Διοικητικής Επιτροπής και μάλιστα στη θέση του Ταμία. Το 1931 ο Ι. Μόλχο μαζί με τον Σοφ. Σταμάτη κατέθεσαν έγγραφη παράκληση το Επιμελητήριο να κάνει έκκληση να σταματήσει η εγερθείσα τελευταίως πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου από μερικές εφημερίδες της πόλης. Η Διοικούσα Επιτροπή αποφάσισε την έκδοση ανακοινωθέντος ως εξής: “Το ΕΒΕΘ μετά λύπης του παρατήρησαν ότι άνευ λόγου ηγέρθη ποια τις πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου της πόλεως μας, έχον δε την γνώμην ότι το τοιούτον ου μόνον θίγει την αξιοπρέπειαν του τόπου μας, αλλά παραβλάπτει και τα γενικά συμφέροντα της χώρας μας διά της διαταράξεως της από ετών υφισταμένης ενότητος των δύο στοιχείων, του Ελληνικού και του Ισραηλητικού, ποιείται έκκλησιν προς όλα τα μέλη του να συντελέσωσι κατά το δυνατόν όπως παύση η κατά των συμπολιτών μας Ισραηλιτών διεξαγομένη πολεμική προς το συμφέρον επαγγελματικής συναδελφώσεως.»
Στις 23 Απριλίου 1923, ο Ιάκωβος Μόλχο μετείχε ως εκπρόσωπος του Εμπορικού Επιμελητηρίου στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Τον Νοέμβριο του 1925 θα εκλεχθεί αναπληρωματικό μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Τον επόμενα μήνα θα θέσει υποψήφιος για τη θέση του Β΄ Αντιπροέδρου, αλλά θα λάβει μόνο τη δική του ψήφο. Τον Μάιο του 1926 το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο θα ανανεώσει τη θητεία του Μόλχο στην Επιτροπεία για μια ακόμη τριετία. Η θητεία του έληξε στις 17 Απριλίου 1929 και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης. Στις 7 Απριλίου 1932 επανεκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Επίσης, εκλέχθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης, ενώ δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους. (Μακεδονία, 8/4/1932) Ο Γιακόμπ Μόλχο θα συμμετάσχει και στη δεύτερη περίοδο, αλλά όχι στην τρίτη. Θα τον διαδεχθεί στη δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ ο Ζήσης Βέρρου. Στις 7 Απριλίου 1932 εκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους, ενώ επανεκλέχθηκε πρώτος ο Μιχάλης Σασαγιάννης με 28 ψήφους. Στις 5 Μαΐου 1932 ο Γιακόμπ Μόλχο συμμετείχε στην πρώτη συνεδρία της τέταρτης περιόδου της Επιτροπείας ΕΖΘ. Δεν θα συμμετάσχει στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας. Στην δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ θα τον διαδεχθεί ο Αλέξανδρος Κράλλης.
Ο Γεώργιος Παπαβασιλείου του Βασιλείου ήταν πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου από το 1924 έως το 1944. Υπήρξε μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ, του ΛΤΘ και του ΔΣ ΕΖΛΘ. Συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 1929 ξεκίνησε η προσπάθεια του Εμπορικού Επιμελητηρίου να συμμετέχει στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Οι προσπάθειες στέφθηκαν με επιτυχία με το νόμο 4493/1930 και στις 16 Απριλίου 1930 ορίστηκε πρώτο μέλος ο Γεώργιος Παπαβασιλείου στην τρίτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από την συγκρότησή της στις 27 Ιανουαρίου 1930. Ο Παπαβασιλείου Γεώργιος συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 1933 και στην δεύτερη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ μέχρι τις 11 Ιανουαρίου 1933, όταν τον διαδέχθηκε ο ζαχαροπλάστης Αρ. Λαζάρου. Στη συνέχεια ανέλαβε πάλι μέλος στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 8 Απριλίου 1935 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 12 Απριλίου 1935. Συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 12 Απριλίου 1935 και στην τρίτη περίοδο ΕΖΘ. Μάλιστα, θα εκλεγεί πρόεδρος του ΛΤΘ από 12 Μαΐου 1936 μετά την παραίτηση του Αναστάσιου Μιχόπουλου.
Ο Γεώργιος Παπαβασιλείου συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. Επανεκλέχθηκε πρόεδρος επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938. Στις 2 Ιουνίου 1941 θα απουσιάσει προσωρινά από την Επιτροπεία ΕΖΘ, αλλά θα επανέλθει στις 20 Ιουνίου 1941. Συμμετείχε στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. Στις 14 Νοεμβρίου 1941γίνονται οι διαδικασίες αρχαιρεσίας της Επιτροπείας ΛΤΘ. Ο Παπαβασιλείου είναι υποψήφιος για την εκλογή προέδρου με αντιπάλους τους Κύρτση Κύρο και Κώνστα Κωνσταντίνο. Ωστόσο, δεν θα καταφέρει να επανεκλεγεί καθώς πρόεδρος στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ανακηρύχθηκε ο Κύρτσης Κύρος. Στην όγδοη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και την έκτη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ εκπρόσωπος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου θα αναλάβει ο Καρδασιάδης Αλέξανδρος.
Ο Παπαβασιλείου Γεώργιος θα επανεμφανιστεί στη διοίκηση του οργανισμού την δεκαετία 1950. Συγκεκριμένα, συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ στις 15 Ιουνίου 1955 ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ειδικότερα αναφέρεται πως σε αυτή τη συνεδρίαση ο Παπαβασιλείου αντικαθιστά τον Πετρίδη Βασίλειο, στη θέση του εκπροσώπου του Δήμου Θεσσαλονίκης στην ΕΖΛΘ. Κατόπιν συμμετέχει ενεργά ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην τρίτη και τέταρτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Μάλιστα θα εκλεγεί αντιπρόεδρος του ΔΣ. Στις 27 Φεβρουαρίου 1957, από τις 29 Μαρτίου 1957 έως 5 Απριλίου 1957, στις 3 Μαΐου 1957 και τις 31 Μαΐου 1957 ο Γεώργιος Παπαβασιλείου αναπληρώνει ως αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΕΖΛΘ τον πρόεδρο Χρήστο Λαμπριανίδη. Την περίοδο από 14 Ιουνίου 1957 έως 13 Σεπτεμβρίου 1957 και από 11 Οκτωβρίου 1957 έως 18 Οκτωβρίου 1957, αναπληρώνει σταθερά τον ασθενούντα πρόεδρο σε όλες τις συνεδριάσεις. Στις 25 Νοεμβρίου 1957 έως 11 Δεκεμβρίου 1957 αναλαμβάνει αναπληρωτής πρόεδρος και από 11 Δεκεμβρίου 1957 προεδρεύων λόγω ασθένειας του προέδρου. Στην πέμπτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ απέτυχε να εκλεγεί πρόεδρος μετά από 6 ψηφοφορίες. Θα πάρει το λόγο μετά τις ευχαριστίες του νέου προέδρουέγοντας: "Πριν η καταλίπω την θέσιν αυτήν εις ην με έταξεν η αβίαστος και ελευθέρα εκδήλωσις της θελήσεώς σας, καθήκον μου θεωρώ να ευχαριστήσω υμάς δια την εκλογήν μου ως Αντιπρόεδρον κατά το παρελθόν έτος και δια την μετέπειτα αναγνώρισίν μου ως Προεδρεύοντος ως του πρεσβυτέρου των μελών. Εκφράζω τας θερμάς ευχαριστίας εις εκείνους εκ των κκ Συμβούλων οίτινες με ετίμησαν δια της ψήφου των εις συνεχείς ψηφοφορίας. Φίλοι κ. Σύμβουλοι συνήθισα να δίδω τας μάχας των ιδεών μου αι οποίαι πιστεύω ότι αποβλέπουν προς το συμφέρον του Οργανισμού και από της θέσεως του απλού Συμβούλου. Και αφού άπαξ έτι θα ευχαριστήσω δια την τιμήν παρακαλώ τον νέο εκλεγέντα πρόεδρον κ. πετρίδην όπως καταλάβη θέσιν". Κατά τις αρχαιρεσίες για την εκλογή της πρώτης θέσης της Εκτελεστικής Επιτροπής ο Γεώργιος Παπαβασιλείου έλαβε τέσσερις και δεν εκλέχθηκε. Ο Αλέξανδρος Καρδασιάδης εκλέχθηκε με επτά. Επίσης, ο Γεώργιος Παπαβασιλείου έλαβε τέσσερις. ψήφους για την ψηφοφορία της δεύτερης θέσης της Εκτελεστικής Επιτροπής. Εκλέχθηκε ο Ισίδωρος Βασιλειάδης στη δεύτερη θέση με έξι ψήφους.
Την 1 Δεκεμβρίου 1958 είναι η τελευταία συνεδρίαση στην οποία ο Γεώργιος Παπαβασιλείου μετά από 28 χρόνια συμμετέχει σε συνεδρίαση του οργανισμού. Ο Πρόεδρος εκφράζει προς τον Παπαβασιλείου τις ευχαριστίες του για την πολύτιμο και άξια λόγου βοήθειά την οποία παρείχε καθόλο το διάστημα της θητείας στο έργο της Διοίκησης και για τις υπηρεσίες του ως Προέδρου στο τέως ΛΤΘ, ενώ προσθέτει τις προσωπικές ευχές του για την υγεία του. Ο Γενικός Διευθυντής εκ μέρους των υπηρεσιών εκφράζει προς τον απερχόμενο σύμβουλο τα παρόμοια συναισθήματα λέγοντας "καίτοι ολίγον καιρόν έχω εις τον Οργανισμόν ως Γενικός Διευθυντής, εν τούτοις μοι εδόθη η ευκαιρία ν' ανατρέξω εις πολλάς αποφάσεις του τέως ΛΤΘ και του νέου Οργανισμού και να διαπιστώσω την θετική θέση και την ειλικρίνεια του κ. Παπαβασιλείου εν τη αντιμετωπίση των ζητημάτων του Οργανισμού ούτως ώστε να κατέχη υψηλήν όντως θέσιν εις την ιστορίαν του Οργανισμού."
Στη συνέχεια λαμβάνει το λόγο ο Παπαβασιλείου και λέει ότι "κατά την μακράν ανάμιξίν του εις την οικονομικήν και κοινωνικήν ζωήν του τόπου, κατά δύο,περιόδους εθήτευσεν εις τον οργανισμόν, όστις σήμερον ονομάζεται ΕΖΛΘ. Η μία πρώτη περίοδος ήτο προπολεμική. Δεν θα περιαυτολογήσω, αλλά θ' αρκεσθώ εις την απλήν εξιστόρησιν ωρισμένων γεγονότων τα οποία ίσως να αποβούν χρήσιμα δια τους μεταγενεστέρους. Εισήλθον το πρώτον εις την διοίκησιν των δύο συγχνευθέντων οργανισμών , τέως ΛΤΘ και ΕΖΘ κατά το 1930 ως αντιπρόσωπος του ηνωμένου τότε Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου της πόλεώς μας. Το 1936 εγενόμην Πρόεδρος του ενός των Οργανισμών του ΛΤΘ. παραμείνας απλώς σύμβουλος του ετέρου και διατελέσας τοιούτος μέχρι την είσοδον των κατακτητών εις την πόλιν μας ήτοι μέχρι του Απριλίου του 1941 οπότε και απεμακρύνθην του αξιώματος του Προέδρου. Ε'αν προσέφερον υπηρεσίας εις τους δύο Οργανισμούς είναι άλλοι αρμόδιοι να κρίνουν περί τούτου και η δράσις μου εις αυτούς αναγράφεται εις τα πρακτικά άτινα αποτελούν την εικόνα της προσωπικής ενός εκάστου εξ ημών πολιτείας εν τη Διοικήσει των Οργανισμών. Ένα μόνον έχω να είπω ότι από της θέσεως του Συμβούλου της ΕΖ επετέλεσα το καθήκον μου. Επεδίωξαν τότε την απόλυσιν μιας εκατοντάδος υπαλλήλων ομαδικώς θεωρηθέντων ως μη εμπνεόντων εμπιστοσύνην εις το Κράτος. Η υπόδειξίς μου υπό του Συμβουλίου ως αντιπροσώπου του εις την συγκροτηθείαν 3μελή Επιτροπήν κρίσεως των υπαλλήλων μεθ ένός Εφέτου ως προέδρου και του Κυβερνητικού Επιτρόπου υπήρξεν επιτυχής άμα δε και ευεργετική δια τους παραπεμφθέντας ως ασφαλώς ίσως και πολλοί των παρισταμένων σήμερον ανωτέρων υπαλλήλων θα ευθυμούνται. Ευτυχώς συνειργάσθην με τον αλησμόνητον εκείνον δικαστήν Εφέτην τότε και μετέπεια Αεροπαγίτην κ. Κανελλόπυλον και χάρις εις την σύμπτωσον των αντιλήψεών μας εκρίναμεν ημείς ευρεθέντες εν διαφωνία μετά του τότε Κυβερνητικού Επιτρόπου Δ. Ηλιάδη, τους παραπεφθέντας ως εμπνέοντας εμπιστοσύνην εις το Κράτος και εις τον Οργανισμόν ως ον υπηρέτησαν επί μακράν σειράν ετών. Η απόφασις της Επιτροπής της Επιτροπής εκείνης ήτο οριστική και αμετάκλητος. Και απηλλάξαμεν όλους πάσης κατηγορίας, πλην ενός, δι ον οι αρμόδιοι Διευθυνταί της της Ελ Ζώνης Δούμας και Τότσιος εβεβαίωσαν ότι επιζημία θα ήτο η παραμονή του εις τον Οργανισμόν διότι έπασχεν εκ σχιζοφρενείας. Ούτω δια της απολύσεως τούτου επληρώθη και το γράμμα του Νόμου. Οι Δύο αναφερόμενοι διευθυνταί Δούμας και Τότσιος συμφώνως τω Νόμω όστις τότε είχεν εκδοθή προς τούτομ θα εκρίνοντο υπό την ολομελείας της Επιτροπείας ης πρόεδρος ήτο ο κ. Αλέξανδρος Κράλλης. κατά την συνεδρίασον εκείνην ελήφθη απόφασις κατά πελιοψηφίαν περί απολύσεως και απομακρύνσεως των δύο Διευθυντών κατά την επί του θέματος τούτου γενομένην συνεδρίασιν της Επιτροπείας δεν ηρκέσθην εις απλήν μειοψηφίαν. Ωμίλησα. Ανέπτυξα εφθαρσώς τας αντιλήψεις μου και αι διατυπωθείσαι εν τοις πρακτικοίς απόψεις μου συνετέλεσαν ώστε να δικαιωθώσιν οι δύο Διευθυνταί, προσφύγοντες ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας και να επανέλθουν μετ' ολίγον εις τας θέσεις των. και εις το ΛΤΘ, του οποίου ετύγχανον Πρόεδρος ο αυτός κανών ετηρήθη. καθ' όλην την διάρκεια της θητείας μου εις του δύο Οργανισμούς είχον ως γνώμονα την απροσωποληψίαν προσπαθών όπως η κρίσις μου είναι κρίσις δικαίου ανδρός. Εν τη εκτελέσει του καθήκοντός μου δεν εδίστασα να φθάσω εις ρήξιν και σύγκρουσιν με Υπουργούας μανισχύρους τότε, άλλως όμως σκεπτομένους, και εις αντίθεσιν ακόμη και με την Κυβέρνησιν, υποστηρίζων ότι η κ. Διοίκησις του Οργανισμού πρέπει να είναι Ελευθέρα εις την άσκησιν των υπό υου Νόμου παρεχωμένων δικαιωμάτων της. Ως Πρόεδρος του ενός των Οργανισμών, του ΛΤΘ, πρώτον μέλημά μου είχον να κατοχυρωθή το προσωπικόν δ' Οργανισμού Υπηρεσιών, του οποίου εστερείτο έωε τότε, καθ' όσον το πελίστον εκ των υπαλλήλων του προήσρχετο εκ της Γαλλοελληνικής Εταιρίας. Επίσης, εξ ίσου πρωτεύον εεωρήσαμε με την συμπαράστασιν κατά παντός αξιών και αλησμονήτων συναδέλφων μου, να εξωραΐσωμεν τον Ελεύθερον Λιμέναν και ν' απομακρύνωμεν την Γαλλοελληνικήν Εταιρείαν πάσης αναμίξεως της εις τα του Οργανισμού. Επί των ημερών μας ηυτυχήσαμεν να ίδωμεν θεμελιούμενα και συντελούμενα τα δύο μέγαρα του Ελ. Λιμένος, εις των οποίω στεγάζονται σήμερον αι Υπηρεσίαι ως και το έτερον ένθα στεγάζονταθ το ΚΛΘ και το ΓΕΛΘ, εις ένα χώρον όπου έως τότε μόνον παραπήγματα υπήρχον και αυτής της Υγειονομικής Υπηρεσίας στεγαζομένης επίσης εις παράγκαν. Διεμορφώσαμε τον χώρον της προβλήτος αυτής διανοίξαντες είσοδον από την λεωφόρον Νίκης διότι μέχρι τότε η επικοινωνία με το Λιμεναρχείον και το Υγειονομείον εγένετο δια της οδού Κουντουριώτου συνάμα δε εστρώθη η προβής δια των και σήμερον υφισταμένων γρανιτολίθων και εμφανίζει οίαν μορφήν εμφανίζει και σήμερον. Ταυτοχρόνως όμως μας απησχόλησε και η εκπλήρωσις του μεγάλου σκοπού τον οποίον έταξεν ο Νόμος περί ιδρύσεως του ΛΤ της πόλεώς μας, δηλαδή η συντήρησις των υφισταμένων τότε λιμενικών έργων τα οποία είχον γίνει υπό της Γαλλοελληνικής Εταιρείας επί Τουρκοκρατίας ακόμη, ως και η επέκτασις αυτών καθώς και η απομάκρυνσις εκ του Λιμένος Θεσσαλονίκης της προνομιούχου εκείνης Εταιρείας δυνάμει της συμβάσεώς της μετά του Τουρκικού Δημοσίου. Ευτυχώς τότε, επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά, αρμόδιος υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων ¨Εργων ήτο ο αλησμόνητος Άγγελος Οικονόμου προερχόμενος από την ανωτάτην ιεραρχίαν του δημοσίου υπαλληλικού κλάδου, όστις διετέλεσεν επί σειράν ετών Γενικού Διευθυντή του ιδίου Υπουργείου, Μηχανικός και Νομικός και συγγραφεύς πολλών έργων του Κλάδου του. Ούτος εις μίαν ιδιαιτέραν συνεργασίαν μοι ενεπιστεύθη ότι θα είναι συμπαραστάτης μας εις κάθε απόφασίν μας αποβλέπουσαν εις την ολοκλήρωσιν της αυτοδιοικήσεως δια της απομακρύνσεως της Γαλλογαλλικής Εταιρείας και την ολοκλήρωσιν των προβλεπομένων λιμενικών έργων, συμφώνως με το προϋπάρχον σχέδιον της παγκοσμίου φήμης Αγγλικής Εταιρείας ΕΡΣΑΝ . Διότι, έως τότε, μέρος μόνον του σχεδίου είχε πραγματοποιηθή υπό της Γαλλοελληνικής Εταιρείας περιοριζ΄κενενον από τη προβλήτα αυτής όπου ευρίσκεται το κτίριον των Κεντρικών Γραφείων μέχρι της Σερβικής Ελ. Ζώνης. Επίσης, δε μοι ενεπιστεύθη ο αείμνηστος Υπουργός Οικονόμου ότι ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως του εξέφρασε την επιθυμίαν όπως εκτός της επεκτάσεως των λιμενικών έργων, ν'αποκτήση η πόλις Θεσσαλονίκης επί των ημερών του εν μνημειώδες έργον εξωραϊστικόν, προς την ανατολικήν πλευράν της πόλεως ώστε να εξωραϊσθή και το τμήμα εκείνο. Τούτο δε το έργον επωνομάσθη νέα παραλιακή λεώφορος Θεσσαλονίκης το οποίον θεμελιωθέν και αρξάμενον τότε, συνεχίζεται και σήμερον. Από οικονομικής πλευράς το ΛΤΘ υπήρξεν αυτοδύναμος Οργανισμός. Από οικονομικής πλεύράς το ΛΤΘ υπήρξεν αυτοδύναμος οργανισμός. Δεν προσεφύγαμεν εν ουδεμία περιπτώσει, εις δάνειον αντιμετωπίζοντες τας οικονομικάς ανάγκας του οργανισμού εκ των πόρων του ΛΤΘ και μάλιστα και η κατοχή και κατέλαβον έχοντας 6000000 δρχ. περίπου εις την Τράπεζαν της Ελλάδος. Είναι αληθές ότι προ της ενάρξεως του εμγάλου τούτου έργου παρουσιάσθησαν μεγάλαι και σοβαραί αντιδράσεις εκ μέρους σοβαρωτάτων παραγόντων κατοικούντων παραθαλασσίως. Αι αντιδράσεις όμως αυταί εκάμφθησαν τόσον από την γρανιτώδη άμυναν του Συμβουλίου του Οργανισμού, όσον και από την άρνησιν του τότε προέδρου της Κυβερνήσεως και του αρμοδίου Υπουργού ν' αποστούν από τας αρχικάς απόψεις των και ούτως κατά το 1937 έγινε η δημοπρασία της αναθέσεως της προεκτάσεως έργων του Λιμένος, ταυτοχρόνως δε και η έναρξις των έργων της παραλιακής λεωφόρου ανατεθέντος του έργου εις την μεγάλην εταιρίαν Λιμενικών Έργων ΕΡΘΑ η οποία λίαν φιλοτίμως και ευσυνειδήτως επιληφθείσα της εκτελέσεως αυτού συνέχισε μέχρι της εισόδου των κατακτητών εις την χώραν μας οπότε και εσταμάτησαν τα έργα, δια να επαναρχίσουν και πάλιν μεταπολεμικώς μετά την απελευθέρωσιν. Κατά την ιδίαν όμως εποχήν ετέθη ενώπιον του Συμβουλίου και η απομάκρυνσις της Γαλλοελληνικής Εταιρίας εφ όσον το προνόμιόν της έληγε κατά το 1944. Εξουσιοδοτήθη υπό του Συμβουλίου εγώ ως πρόεδρος του ΛΤΘ και ο κ.Κράλλης ως πρόεδρος της ΕΖΘ να έλθωμεν εις επικοινωνίαν με τους αρμοδίους εν Αθήναις ινα τύχωμεν εγκρίσεως της ληφθείσης ως άνω α[ποφάσεως. Παρουσιάσθημεν ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου συνεδριάζοντος και αναπτύξαμε τας απόψεις μας. Αι απόψεις μας έγιναν αποδεκταί υπό της Κυβερνήσεως και προσεκλήθη ο εν παρισίοις Γενικός Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας να κατέλθη εις τας Αθήνας προς διακανονισμόν του ζητήμτος. Μετά πολλάς συσκέψεις γενομένας εις την Τράπεζαν της Ελλάδος κατελήξαμεν εις οριστικόν συμπέρασμα και ούτως εξηγοράμεν το υπό του οργανισμού το δικαίωμα της ταιρίας, δια το υπόλοιπον χρονικόν διάστημα μέχρι της λήξεως του προνομίου και απεμακρύνετο η Γαλλική Εταιρεία εκ του Λιμένος, του ΛΤ υποκαταστήσαντος της Εταιρείαν εις άπαντα τα δικαιώματά της. Η δευτέρα περίοδος της θητείας μου εις τον Οργανισμόν είναι μεταπολεμική, αντιπροσωπεύσας εν τω Συμβουλίω αυτού τον Δήμον Θεσσαλονίκης επί μίαν τετραετίαν και ήδη, ληξάσης της θητείας μου, υπεδείχθη υπό του Δημοτικού Συμβουλίου εις αξιόλογος της πόλεώς μας δικηγόρος και πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Θ. Μαναβής, όστις κατόπιν της σχετικής αποφάσεως της Νομαρχίας, από 5/12/1958 θα είναι ο νόμιμος Σύμβπουλος εν τω Οργανισμώ, ως αντιπρόσωπος του Δήμου. Είμαι πεπεισμένος ότι ο κ. Μαναβής θα εισφέρη εις τον Οργανισμόν πολύ περισσοτέρα των όσων προσέφερα εγώ. [...]
Φεύγων από τον Οργανισμόν αποκομίζω τας καλλιτέρας των εντυπώσεων εκ της συνεργασίας μεθ' όλων σας. Δεν θα παύσω εκτός του Οργανισμού ευρισκόμενος να παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα απασχολούντα τον οργανισμόν θέματα πρόθυμος να παράσχω εν την Διοίκησιν και Διεύθυνσιν του οργανισμού οιανδήπιτε πληροφορίαν θεωρηθησομένην χρήσιμον δια τον Οργανισμόν. Απερχόμενος όμως εν όψει των παραμονών των μεγάλων της Χριστιανοσύνης εορτών απευθύνω τας πλέον ενθέρμους ευχάς μου προς όλους υμάς όπως διέλθητε χαρμοσύνως μετά των οικογενειών σας τας εορτάς των Χριστουγένων. [...]