Χατζηδημούλας Κωνσταντίνος

Μέλη Διοίκησης

Χατζηδημούλας Κωνσταντίνος

Γέννηση: 1906 Ανάληψη θέσης: 1935-4-8 Αποχώρηση: 1937-11-25 Απεβίωσε 1972-8-17

Ο Κωνσταντίνος Χατζηδημούλας ήταν βιομήχανος, μέλος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης και διετέλεσε μέλος Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 8 Απριλίου 1935 ως εκπρόσωπος Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης. Το Μάρτιο του 1935 έγινε η εκλογή εκπροσώπου του ΣΒΜ στην ΕΖΘ. Επί δώδεκα χρόνια ως εκπρόσωπος εκλεγόταν ο Κ. Σαράτσης, το γηραιότερο μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Στην ψηφοφορία της 30ής Μαρτίου 1935 ο Σαράτσης μειοψήφησε και εκλέχθηκε ο Κ. Χατζηδημούλας. Στις 8 Απριλίου1935 Κωνσταντίνος Χατζηδημούλας συμμετείχε ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ στην Επιτροπεία της ΕΖΘ στην πέμπτη περίοδο, αλλά αποχώρησε πολύ πριν τη λήξη της, στις 25 Νοεμβρίου 1937. Στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Απριλίου 1935 ως εκπρόσωπος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης. Στη συνεδρίαση της ίδιας ημέρας, πήρε μέρος στην μυστική ψηφοφορία για την εκλογή 2 μελών στην Εκτελεστική Επιτροπή και έλαβε 5 ψήφους.

Θεσσαλονίκη

Ο Κωνσταντίνος Χατζηδημούλας ήταν βιομήχανος, γιος του Ηρακλή Χατζηδημούλα γεννημένος στη Νάουσα το 1906. Πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδας στην περίοδο 1958-1966. Μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η οικογένεια Χατζηδημούλα κατάγεται από τη Νάουσα. Ο Ηρακλής Χατζηδημούλας εκπαιδεύτηκε κλώστης σε νηματουργείο του Λόγγου στη Νάουσα. Η μητέρα του προερχόταν από την οικογένεια Λόγγγου. Στη συνέχεια εργάστηκε ως κλώστης μηχανικός στην εταιρεία Γρηγόριος Τσίτσης και Σία στην Έδεσσα. Γύρω στο 1903 οι Ηρακλής και Λυσίμαχος Χατζηδημούλας ίδρυσαν μαζί με χρηματοδότηση από την οικογένεια Λάππα το νηματουργείο "Λάππα και Χατζηδημούλα". Το εργοστάσιο κατασκευάσθηκε σε οικόπεδο 35 στρ. Το 1913 διέθετε 7 κλώσστριες και 6000 ατράκτους. Όλα τα μηχανήματα προέρχονταν από την Αγγλία. Το 1919 ιδρύθηκε το υφαντουργείο βαμβακερών υφασμάτων "Βιομηχανική Κυψέλη Χατζηδημούλα και Σία", στην ¨Εδεσσα, δίπλα από τον καταρράκτη. Στη συνέχεια ιδρύθηκε σε συνεργασία με τον Δημήτριο Χατζόπουλο η εταιρεία "Βιομηχανική Εστία" Χατζηδημούλα και Σία με αντικείμενο την παραγωγή γεωργικών εργαλείων τα οποία εκείνη τη δεκαετία της αποκατάστασης των προσφύγων στη Βόρεια Ελλάδα είχαν μεγάλη ζήτηση και πριμοδοτούνταν από το κράτος. Το 1923 διέθετε χυτήριο, μηχανουργείο, σιδηρουργείο και ξυλουργείο. Σε μια πενταετία από το 1923 ως το 1928 το μηχανουργείο της «Εστίας» κατασκεύασε μόνο για τις ανάγκες της Υπηρεσίας Αποκαταστάσεως Προσφύγων 30.000 περίπου άροτρα που δόθηκαν μαζί με άλογα και βόδια στους πρόσφυγες για την καλλιέργεια των χωραφιών. Από την πλευρά αυτή το μηχανουργείο του ομίλου της «Εστίας», που περιλάμβανε χυτήριο και σιδηρουργείο, πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στην αποκατάσταση των προσφύγων και την αγροτική οικονομία της Μακεδονίας και γενικότερα της χώρας. Το 1927 οι επιχειρήσεις συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε η ένωσις Βιομηχανικών Επιχειρήσεων Εστία Α.Ε. με έδρα την Θεσσαλονίκη. Το εργοστάσιο της «Εστίας» στη δεκαετία του 1930 ήταν μια δυναμική επιχείρηση με σύγχρονες μηχανολογικές εγκαταστάσεις που κατασκεύαζε εκτός από γεωργικά μηχανήματα, διάφορα χυτοσιδηρά αντικείμενα και σιδηροκατασκευές καθώς και κουζίνες και θερμάστρες για ξύλα. Περίφημες ήταν οι θερμάστρες Νorma, καρβουνόσομπες και ξυλόσομπες που ήταν χυτές και καλύπτονταν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Επίσης ανταγωνιστικές με ευρωπαϊκά ανάλογα προϊόντα ήταν και οι κουζίνες Fame που λειτουργούσαν κι αυτές με καύσιμη ύλη το ξύλο, το λιγνίτη και το λιθάνθρακα (κοκ). Στις διαφημιστικές καταχωρήσεις της εποχής σε εφημερίδες και σε εμπορικούς οδηγούς η «Νόρμα» διαφημιζόταν ως «η ομορφότερη, οικονομικότερη και φθηνότερη θερμάστρα, συνεχούς και απλής καύσεως». Το 1931 η εταιρεία ενσωμάτωσε ακόμη ένα νηματουργείο, το "Νηματουργείο Γκούτα Καρατζά". Συνολικά η επιχείρηση διέθετε δύο νηματουργεία βαμακερών υφασμάτων, ένα στην Έδεσσα και ένα στην Νάουσα, και ένα μηχανουργείο στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα η επιχείρηση αντιπροσώπευε προϊόντα άλλων οίκων ή αναλάμβανε εργολαβικά διάφορες κατασκευές. Την περίοδο της Κατοχής, οι μονάδες λειτουργούσαν αντιμετωπίζοντας διάφορα προβλήματα. Το μηχανουργείο είχε επιταχθεί από γερμανούς. Στην πλατεία Αγίας Σοφίας, στη διασταύρωση των Ερμού και Καρόλου Ντηλ, κατασκευάστηκε η διατηρητέα οικία της οικογένειας Χατζηδημούλα.η οποία διασώζεται σήμερα ως κτήριο του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων. Ο Ηρακλής Χατζηδημούλας υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Μακεδονίας και Πρόεδρος του 1920-1924. Τα τελευταία υπολείμματα του εργοστασίου της ΕΣΤΙΑΣ στους Αμπελόκηπους κατεδαφίστηκαν το 2014. Στις 12 Μαρτίου 1934 πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Μακεδονίας αναδείχθηκε ο Δ. Χατζόπουλος, αντιπρόεδρος ο Γ. Λούλης και γενικός γραμματέας ο Κων. Χατζηδημούλας. Στις 27.5.1942, ο Κ. Χατζηδημούλας εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας, στις 21 Μαρτίου 1956 ο Κ. Χατζηδημούλας εκλέχθηκε α΄ αντιπρόεδρος. Στις 8 Απριλίου 1958 το ΔΣ του ΣΒΜ εξέλεξε ως νέο πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Χατζηδημούλα, εκπρόσωπο της Εστία Α.Ε.

Με βάση το άρθρο 2 του ΝΔ "περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του νόμου 390 της 17 Νοεμβρίου 1914 "περί Ελευθέρας Ζώνης εν Θεσσαλονίκη", ΦΕΚ τ.Α, 1/3/1923" Στην Επιτροπεία της ΕΖΘ συμμετέχει ως μέλος " εις εκπρόσωπος του Βιομηχανικού Συνδέσμου Θεσσαλονίκης".
Με βάση το άρθρο 1 του Νόμου 4463 "Περί Συστάσεως εν Θεσσαλονίκη Λιμενικού Ταμείου" ΦΕΚ, Α, 25/1/1930, η Επιτροπεία του Λιμενικού Ταμείου αποτελείται από τα ίδια μέλη της Επιτροπείας της ΕΖΘ.

Βιομήχανος,
μέλος και πρόεδρος ΔΣ Συνδέσμου Βιομηχανιών,
μέλος Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ

ΔΙΠΚΑΕ (ΝΦΠΟ)

Αναθεωρημένο

Μερική

Δημιουργήθηκε στις 2022-7-26 από τον Κώστα Παλούκη, υπεύθυνο Ιστορικού Αρχείου ΟΛΘ Α.Ε.
Αναθεωρήθηκε στις 31/08/2022 από Σκόνδρα Χριστίνα, φοιτήτρια Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης

• Ελληνικά

• Ελληνικό

1. Χρίστος Ζαφείρης, Το μέγαρο Χατζηδημούλα και οι περίφημες ξυλόσομπες «Νόρμα», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΠΙΟΓΡΑΦΙΑ ~ ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΖΑΦΕΙΡΗ, 3/1/2017
2. Ευφροσύνη Ρούπα- Ευάγγελος Χεκίμγολου, Η ιστορία της Επιχειρηματικότητας στην Θεσσαλονίκη, Μεγάλες Επιχειρήσεις και Επιχειρηματικές Οικογένειες, τ.Γ, Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος, Θεσσαλονίκη 2004, σ. 464-77.