Showing 9 results

Ο Σκλαβούνος Κωνσταντίνος του Σπυρίδωνος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1895. Ήταν έγγαμος με δύο παιδιά και ήταν τελειόφοιτος ελληνογαλλικού λυκείου Θεσσαλονίκης. Ανήκε στην κλάση 1914 και είχε υπηρετήσει ως έφεδρος υπαξιωματικός με το βαθμό του λοχία Μηχανικού Σώματος.
Προσλήφθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1926 ως ημερομίσθιος έκτακτος σχεδιαστής στην Τεχνική Υπηρεσία. Την 1η Ιουλίου 1927 προσλήφθηκε ως μόνιμος με απόφαση της επιτροπείας στις 6 Ιουλίου 1927. Στις 24 Αυγούστου 1929 προάχθηκε στο βαθμό του Γραμματέα Α΄. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών. Στις 25 Ιουλίου 1935 τοποθετήθηκε ως διαχειριστής στην Αποθήκη Υλικού. Στις 23 Μαρτίου 1936 τοποθετήθηκε στην Τεχνική Υπηρεσία. Στις 4 Ιανουαρίου 1937 του ανατέθηκε η διαχείριση της Αποθήκης Υλικού. Την 1η Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία κτιρίων και Υλικού. Την 1η Δεκεμβρίου 1937 του χορηγήθηκε προσαύξηση 5% για συμπλήρωση δεκαετίας. Στις 19 Μαΐου 1939 έλαβε επίδομα ευδοκίμου παραμονής στον ίδιο βαθμό. Στις 9 Ιουλίου 1941 ανακοινώνεται σε αυτόν ότι από 1 Δεκεμβρίου 1940 λαμβάνει επίδομα ευδοκίμου παραμονής στον ίδιο βαθμό επί τριετία. Στις 21 Ιουνίου 1942 τέθηκε στη διάθεση της Επιτροπής Δελτίου Τροφίμων ΕΒΕΘ.
Στις 6 Ιουνίου 1945 τοποθετήθηκε ως βοηθός στην Αποθήκη 17. Στις 3 Αυγούστου 1945 τοποθετήθηκε στην ΠΕΓΑ προς παρακολούθηση των εργατών. Στις 14 Δεκεμβρίου 1945 τιμωρήθηκε με πρόστιμο διότι στις 6 Ιουνίου 1945 αρνήθηκε να αναλάβει υπηρεσία. Στις 12 Ιανουαρίου 1946 απολύεται «ως συνεργασθείς μετά του εχθρού κατά την περίοδο της κατοχής (αποφάσει του Υπουργού Οικονομικών Θ6240/1945). Στις 7 Νοεμβρίου 1947 ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντα καθώς επαναπροσλήφθηκε στην υπηρεσία γιατί «δια ΒΔ της 2.10.47 συμφώνως προς τας διατάξεις του Θεσπίσματος 1946 και μετά γνωμοδοτήσεως της οικείας Επιτροπής προτάσει του Υπουργού οικονομικών ηκυρώθη η απόλυσις αυτού ως ανωτέρω, ως γενομένη άνευ επαρκούς δικαιολογίας (αριθ. Εγκρίσεως Υπουργού Οικονομικών 140717/18.6.47). Διαγράφηκε από τους Συνταξιούχους της ΕΖΘ διακόπτοντας την περεταίρω συνταξιοδότησή του. Τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεως ως αποθηκάριος επί της ξυλείας. Στις 24 Νοεμβρίου 1950 αυξήθηκε ο μισθός του λόγω εξαετίας στον ίδιο βαθμό. Στις 19 Δεκεμβρίου 1950 προάχθηκε στο βαθμό του Εισηγητή. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινώς στο Τμήμα Αποθηκών Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ. Στις 26 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 13. Τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη Α. Τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 4. Στις 19 Φεβρουαρίου 1957 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 15. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων Β΄Κατηγορίας με βαθμό 5ο. Στις 29 Ιουλίου 1957 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Κινήσεως Εμπορευμάτων της ΕΖΛΘ.

Ο Μαυρουδής Σταύρος του Κωνσταντίνου προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 3 Μαρτίου 1930 και απολύθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1944. Συγκεκριμένα, είχε κατηγορηθεί από την Επιτροπεία του ΛΤΘ ότι όταν εισήλθαν οι Γερμανοί στην πόλη είχε καταδώσει τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΛΤΘ Σωτήριο Κουκίδη, Ηλία Ιώβη, Παναγιώτη Κωνσταντινίδη και Ανδρέα Κυριάδη του στην Γκεστάπο «επί αντιγερμανική προπαγάνδα, δυσφημίσει του γερμανικού στρατού και μεταφορά ειδήσεων των ραδιοφωνικών σταθμών». Συγκεκριμένα κατηγορήθηκαν ότι «ήκουον τον Ραδιοφωνικόν Σταθμόν Λονδίνου και μετέδιδον τας ειδήσεις αυτού εις τους συναδέφλους των με προφανή σκοπόν να αναπτερώσουν το θάρρος των συναδέλφων των επί την τελικήν νίκην των Συμμάχων». Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι συνελήφθηκαν και υπέστησαν βασανιστήρια. Ωστόσο, μετά τη γερμανική ανάκριση αφέθησαν ελεύθεροι, ενώ ο Μαυρουδής για αυτή την κακόβουλη πράξη του συνελήφθηκε από τις γερμανικές αρχές και κλείστηκε στις φυλακές Επταπυργίου και αργότερα σύρθηκε ενώπιον του Εκτάκτου Γερμανικού Στρατοδικείου «ίνα δικασθή ως υπαίτιος ότι από εμπάθειαν προς τους συναδέλφους του εξέθεσεν εις κινδύνον την ζωήν των και δια της αδίκου ταύτης πράξεώς του εξέθεσεν την υπόληψιν της Γερμανικής Δικαιοσύνης εις τα μάτια των κατεχομένων λαών». Ο Πρόεδρος του Γερμανικού Δικαστηρίου ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του, αλλά ο Δικαστικός Επίτροπος προσπάθησε να ελφρύνει τη θέση του κατηογρουμένου υποστηρίζοντας ότι επειδή είχε γερμανίδα γυναία ενδιαφερόταν για την ασφάλεια των γερμανικών στρατευμάτων. Το ΛΤΘ δεν προέβη στην παραδειγματική τιμωρία του για να μην εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή των υπαλλήλων του και των συμβούλων της Επιτροπείας, αλλά αποφασίστηκε να απολυθεί μετά την απελευθέρωση. Καθώς πλησίαζε η μέρα της απελευθέρωσης, ο Μαυρουδής ζήτησε να μεταβεί στην Αθήνα και να χαθούν τα ίχνη του στη μεγαλούπολη. Αφού λοιπόν μετέφερε όλα του τα έπιπλα αναχώρησε αεροπορικώς στην Αθήνα. Ωστόσο, οι υπάλληλοι του ΛΤΘ ζήτησαν την τον εγκλεισμό του και την τιμωρία του. Για αυτό το λόγο, σύμφωνα με την επιτροπεία του ΛΤΘ πρέπει να θεωρηθεί δωσίλογος. Από την εισαγγελική ανάκριση στις 26 Ιουλίου 1946 προέκυψε ωστόσο πως «αντί του καταδότου μετά της Γερμανίδος συζύγου, απεδείχθη ότι επρόκειτο περί ενός μικρού πτωχού υπαλλήλου του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης έχοντος σύζυγον μίαν εκ Βιέννην Αυστριακήν διδασκάλισσαν σφοδροτάτην πολεμίαν του Χιτλερισμού, παρακολουθουμένην υπό των οργάνων της Γερμανικής Αστυνομίας.» Ο ίδιος θα υποστηρίξει πως διώχθηκε από τους Γερμανούς «επί συνεργεία εις την απόκρυψιν Άγγλων αιχμαλώτων» οι οποίο αργότερα στάλθηκαν στο Κάιρο μέσω τη βοήθεια του αδελφού του κατηγορουμένου. Επειδή λοιπόν είχε καταστεί ύποπτος στις γερμανικές αρχές διέφυγε στην Αθήνα. Αφορμή για την απόλυσή του δόθηκε ακριβώς η απουσία του χωρίς να έχει προηγηθεί άδεια από τη διοίκηση του Οργανισμού. Το ΛΤΘ όμως θα αρνηθεί την επιστροφή του επιμένοντας στις αρχικές κατηγορίες.

Ο Δημήτριος Σταματιάδης του Νικολάου γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1902. Το 1937 είναι μέλος της Ένωσης Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ με βαθμό υπολογιστή. Τοποθετήθηκε από την 1η Μαΐου 1930 ως βοηθός επόπτη επί των φορτοεκφορτώσεων. Το 1935 ήταν προϊστάμενος στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 έλαβε το βαθμό του Γραφέα Α και είχε τη θέση του σημειωτή στην Εξωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών. Τον Νοέμβριο του 1940 απουσιάζει από την υπηρεσία, ενώ τον αναζητάει και η χωροφυλακή. Για αυτό το λόγο υποβλήθηκαν από την υπηρεσία κυρώσεις. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, υπηρέτησε με απόσπαση αρχικά στην Υπηρεσία Εξωτερικού και Διαχείρισης της Διοίκησης της Αεροπορίας Νοτιοανατολής ως διερμηνέας από τις 10 Μαΐου 1941 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1942, κατόπιν έλαβε άδεια άνευ αποδοχών για το πρώτο εξάμηνο του 1943 και τέλος υπηρέτησε με μετάταξη στην υπηρεσία Στρατιωτικού Ταχυδρομείου του Γερμανικού Στρατού (Dienstelle) από τις 20 Ιουνίου 1943 έως τις 15 Δεκεμβρίου 1943. Κατόπιν έλαβε εκ νέου τρίμηνη κανονική άδεια. Σε αυτές τις μεταθέσεις συνέχισε να πληρώνεται από το ΛΤΘ. Στις 16 Αυγούστου 1945 απολύθηκε από το ΛΤΘ διότι εγκατέλειψε τη θέση του «αυτοβούλως και αυτοδικαίως». Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι δεν επέστρεψε στην υπηρεσία μετά την απελευθέρωση της χώρας και γι’ αυτό το λόγο απολύθηκε. Ο ίδιος δεν εμφανίστηκε να απολογηθεί παρότι του ζητήθηκε και το 1947 επικαλέστηκε οικογενειακούς λόγους γνωστούς στην υπηρεσία. Τότε ζήτησε να επιστραφεί στην υπηρεσία θεωρώντας ως μη νόμιμη την απόλυσή του. Υπέρ του παρενέβη και η Νομαρχία.

Ο Φρατζής Διαμαντής του Νικολάου και της Θωμαΐδος γεννήθηκε το 1911 στο Μαγαρίσιο της Μικράς Ασίας. Παντρεύτηκε στα Χανιά την Αμαλία Μαγιοράκη του Ιωάννου. Ήταν έμπορος ελαίου.
Στις 15 Φεβρουαρίου 1938 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθιος υπάλληλος στη Τεχνική Υπηρεσία. Αργότερα προάχθηκε σε μόνιμος υπάλληλος στη θέση του βοηθού αποθηκαρίου. Θα κατηγορηθεί ως γερμανόφιλος κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής με σκοπό να παραμείνει στον Οργανισμό. Το 1945 απολύθηκε. Επαναπροσλήφθηκε, αλλά στις 9 Δεκεμβρίου 1949 απολύθηκε από το ΛΤΘ ως μη νομιμόφρων, αλλά ως δωσίλογος. Αργότερα έκανε αίτηση για επαναπρόσληψη και εργάστηκε για λίγους μήνες από τις 9/11/50 έως στις 2/4/51. Μετά από αυτό, επέβαλε εξώδικο για επαναπρόσληψη. Η Επιτροπεία δέχτηκε την επαναπρόσληψή του, αλλά η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως είχε ήδη βγάλει ανακοίνωση με τις απολύσεις οπότε δεν έγινε τελικά δεκτή.