Εμφανίζει 14 αποτελέσματα

Ο Στέργιος Εμμανουηλίδης γεννήθηκε στον Χορτιάτη. Ήταν ημερομίσθιος εργάτης του ΛΤΘ και μέλος του ΕΛΑΣ κατά την κατοχή.
Προσλήφθηκε από το ΛΤΘ στις 11 Νοεμβρίου 1939 ως έκτακτος εργάτης στην Τεχνική Υπηρεσία για να καλύψει τις ανάγκες «μικροέργων επειγούσης φύσεως εν των λιμένι». Διατηρήθηκε στην υπηρεσία κατά τη διάρκεια της κατοχής με σκεπτικό «ότι απόλυσις αυτών εις τοιαύτας κρισίμους στιγμάς θα απετέλει δι’ αυτούς καταδίκην εις θάνατον». Στη συνέχεια ο Εμμανουηλίδης αποσπάσθηκε με διαταγή της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας (ΓΔΜ) ως κλητήρας στην Επιθεώρηση Σιδηροδρόμων Μακεδονίας Θράκης όπου «υπέδειξε υποδειγματική διαγωγήν». Ωστόσο, σύμφωνα με το ΛΤΘ, «ούτος εργάτης, είτε διότι επείσθη από τον εμπρησμόν του Χωρίου Χορτιάτη υπό των Γερμανών, όπερ τυγχάνει γενέτειρά του, είτε διότι έκλινε προς τον άκρατον αριστερισμόν», αν και τη διάρκεια της υπηρεσίας του ουδέποτε «εξεδήλωσε τας πολιτικάς του πεποιθήσεις» εγκατέλειψε την υπηρεσία την 1η Σεπτεμβρίου 1944, μετά τη λήξη της μηνιαίας άδειας που του είχε δοθεί, για να καταταγεί στον ΕΛΑΣ, προφανώς την 1 Αυγούστου 1944, ωστόσο συνέχιζε να αμείβεται από το ΛΤΘ με απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας, δηλαδή της Επιτροπής του ΕΑΜ που διοικούσε την Θεσσαλονίκη κατά την ΕΑΜοκρατία. Με εγκύκλιο διαταγή της ΓΔΜ στις 24 Ιανουαρίου 1945 ακυρώθηκαν όλες οι αποφάσεις της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας και διακόπηκε η μισθοδοσία των «εις την απελευθερωτικήν Οργάνωσιν ΕΛΑΣ υπηρετούντων υπαλλήλων ΛΤΘ» από την στιγμή που απουσιάζουν από την Υπηρεσία και μέχρι να παρουσιασθούν και συνεπώς ακυρώθηκε η μισθοδοσία του. Ο Εμμανουηλίδης επανήλθε από τον ΕΛΑΣ στη θέση του στον οργανισμό στις αρχές Μαρτίου 1945. Μετά την εγκατάσταση της τεχνικής υπηρεσίας του ΛΤΘ στα γραφεία του οργανισμού εντός του λιμένα, ο αρχιμηχανικός Κώστας Γκούτας ανασυγκροτώντας το εργατικό προσωπικό ζήτησε να τον χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, το Γραφείο Αντικατασκοπείας απαγόρευσε την είσοδό του στο λιμάνι καθώς θεωρήθηκε επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια. Ως εκ τούτου, παρέμεινε στη διάθεση της Υπηρεσίας Εκμεταλλεύσεως η οποία για να μην τον διατηρεί σε κατάσταση αναμονής ή αργομισθίας τον τοποθέτησε προσωρινά μέχρι να κριθεί η υπόθεσή του από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως εισπράκτορα σε κάποιο από τα φορολογικά φυλάκια. Ωστόσο, θεωρήθηκε πως δεν διέθετε τα πνευματικά προσόντα για να ανταποκριθεί στην συγκεκριμένη υπηρεσία και ούτε ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σε άλλη υπηρεσία. Τον Μάιο του 1946 ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης Σ. Κουκίδης έφερε το θέμα του στην Επιτροπεία του ΛΤΘ υποστηρίζοντας πως πρέπει να απολυθεί, αλλά δεν αποφασίστηκε. Παράλληλα, με επίκληση του πολύ χαμηλού εισοδήματος, αλλά μάλλον λόγω του συγκεκριμένου αδιεξόδου, επιτράπηκε από τον Αρχιμηχανικό Κώστα Γκούτα να εργάζεται τις απογευματινές ώρες ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους για να συμπληρώνει το πενιχρό του εισόδημα. Ως εκ τούτου, στις 22 Φεβρουαρίου 1946 προσλήφθηκε από την Εταιρία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτρισμού Θεσσαλονίκης ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους. Τον Ιούνιο του 1946 ο Σ. Κουκίδης επανέφερε το θέμα της απόλυσης και τότε παρά τα επιχειρήματα του Κώστα Γκούτα, η Επιτροπεία αποφάσισε την απόλυσή του με το αιτιολογικό της δεύτερης εργασίας. Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1946 απολύθηκε από το ΛΤΘ.

Ο Ανδρέας Κυριάδης του Παύλου και της Γλυκερίας, γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1911, αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1929 και ανήκε στην κλάση του 1932. Ήταν μέλος του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης. Ο αδελφός του ήταν γνωστός ιατρός καρδιολόγος της πόλης και είχε προσληφθεί ως ιατρός της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης.

Ο Μαυρουδής Σταύρος του Κωνσταντίνου προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 3 Μαρτίου 1930 και απολύθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1944. Συγκεκριμένα, είχε κατηγορηθεί από την Επιτροπεία του ΛΤΘ ότι όταν εισήλθαν οι Γερμανοί στην πόλη είχε καταδώσει τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΛΤΘ Σωτήριο Κουκίδη, Ηλία Ιώβη, Παναγιώτη Κωνσταντινίδη και Ανδρέα Κυριάδη του στην Γκεστάπο «επί αντιγερμανική προπαγάνδα, δυσφημίσει του γερμανικού στρατού και μεταφορά ειδήσεων των ραδιοφωνικών σταθμών». Συγκεκριμένα κατηγορήθηκαν ότι «ήκουον τον Ραδιοφωνικόν Σταθμόν Λονδίνου και μετέδιδον τας ειδήσεις αυτού εις τους συναδέφλους των με προφανή σκοπόν να αναπτερώσουν το θάρρος των συναδέλφων των επί την τελικήν νίκην των Συμμάχων». Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι συνελήφθηκαν και υπέστησαν βασανιστήρια. Ωστόσο, μετά τη γερμανική ανάκριση αφέθησαν ελεύθεροι, ενώ ο Μαυρουδής για αυτή την κακόβουλη πράξη του συνελήφθηκε από τις γερμανικές αρχές και κλείστηκε στις φυλακές Επταπυργίου και αργότερα σύρθηκε ενώπιον του Εκτάκτου Γερμανικού Στρατοδικείου «ίνα δικασθή ως υπαίτιος ότι από εμπάθειαν προς τους συναδέλφους του εξέθεσεν εις κινδύνον την ζωήν των και δια της αδίκου ταύτης πράξεώς του εξέθεσεν την υπόληψιν της Γερμανικής Δικαιοσύνης εις τα μάτια των κατεχομένων λαών». Ο Πρόεδρος του Γερμανικού Δικαστηρίου ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του, αλλά ο Δικαστικός Επίτροπος προσπάθησε να ελφρύνει τη θέση του κατηογρουμένου υποστηρίζοντας ότι επειδή είχε γερμανίδα γυναία ενδιαφερόταν για την ασφάλεια των γερμανικών στρατευμάτων. Το ΛΤΘ δεν προέβη στην παραδειγματική τιμωρία του για να μην εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή των υπαλλήλων του και των συμβούλων της Επιτροπείας, αλλά αποφασίστηκε να απολυθεί μετά την απελευθέρωση. Καθώς πλησίαζε η μέρα της απελευθέρωσης, ο Μαυρουδής ζήτησε να μεταβεί στην Αθήνα και να χαθούν τα ίχνη του στη μεγαλούπολη. Αφού λοιπόν μετέφερε όλα του τα έπιπλα αναχώρησε αεροπορικώς στην Αθήνα. Ωστόσο, οι υπάλληλοι του ΛΤΘ ζήτησαν την τον εγκλεισμό του και την τιμωρία του. Για αυτό το λόγο, σύμφωνα με την επιτροπεία του ΛΤΘ πρέπει να θεωρηθεί δωσίλογος. Από την εισαγγελική ανάκριση στις 26 Ιουλίου 1946 προέκυψε ωστόσο πως «αντί του καταδότου μετά της Γερμανίδος συζύγου, απεδείχθη ότι επρόκειτο περί ενός μικρού πτωχού υπαλλήλου του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης έχοντος σύζυγον μίαν εκ Βιέννην Αυστριακήν διδασκάλισσαν σφοδροτάτην πολεμίαν του Χιτλερισμού, παρακολουθουμένην υπό των οργάνων της Γερμανικής Αστυνομίας.» Ο ίδιος θα υποστηρίξει πως διώχθηκε από τους Γερμανούς «επί συνεργεία εις την απόκρυψιν Άγγλων αιχμαλώτων» οι οποίο αργότερα στάλθηκαν στο Κάιρο μέσω τη βοήθεια του αδελφού του κατηγορουμένου. Επειδή λοιπόν είχε καταστεί ύποπτος στις γερμανικές αρχές διέφυγε στην Αθήνα. Αφορμή για την απόλυσή του δόθηκε ακριβώς η απουσία του χωρίς να έχει προηγηθεί άδεια από τη διοίκηση του Οργανισμού. Το ΛΤΘ όμως θα αρνηθεί την επιστροφή του επιμένοντας στις αρχικές κατηγορίες.

Ο Ελευθέριος Σιδηρόπουλος του Ιωάννη και της Σουζάνας γεννήθηκε στην Αξιούπολη της Παιονίας το 1924. Ο πατέρας του Ιωάννης Σιδηρόπουλος ήταν υπάλληλος της ΕΖΘ. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής η οικογένεια μετοίκησε στην Αξιούπολη όπου ήταν εγκατεστημένος ο παππούς του Επαμεινώνδας. Από την 1η Ιανουαρίου έως τα τέλη Δεκεμβρίου 1942 ο Ελευθέριος διορίστηκε Επόπτης Μύλων ως τελειόφοιτος Γυμνασίου υπαγόμενος στην Υπηρεσία Επισιτισμού του Υπουργείου Εφοδιασμού με τη βοήθεια του και υπό τις διαταγές τότε επάρχου Παιονίας Σταύρου Κωστόπουλο, ο οποίος αργότερα εκτελέστηκε ως δοσίλογος από τον ΕΛΑΣ, και στη συνέχεια υπό τον Ταγματάρχη Αθανάσιο Τασούδη. Καθήκον της εργασίας του ήταν να παρακολουθεί αν οι κομιστές φορτίων σιτηρών προς άλεση ήταν εφοδιασμένοι με σχετικές άδειες εκ μέρους των οικείων Κοινοτήτων και γενικά αν τόσο αυτοί, όσο και οι μυλωθροί συμμορφώνονταν με την υποχρέωση να αφήσουν ορισμένο παρακράτημα το οποίο η αρμόδια επιτροπή κατένεμε σε οικογένειες που είχαν άμεση ανάγκη βοήθειας. Στη συνέχεια αποφοίτησε από το 4ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης, ενώ μιλούσε λίγα αγγλικά και γαλλικά.
Προσλήφθηκε ως ημερομίσθιος διαλογέας στις 8 Νοεμβρίου 1948 αποσπασμένος στο Τμήμα Αποθηκεύσεων ως βοηθός αποθηκάριος. Στις 27 Ιουλίου 1949 αποχώρησε για να υπηρετήσει την στρατιωτική θητεία κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου χωρίς όμως να πολεμήσει. Στις 8 Αυγούστου 1949 επέστρεψε στην υπηρεσία μετά την προσωρινή αναβολή κατάταξης από τον στρατό για να εργαστεί στην Αποθήκη 4, μέχρι την εκ νέου αποχώρηση του για τη θητεία του στις 30 Αυγούστου 1949. Με την οριστική απόλυση του από τις τάξεις του στρατού ανέλαβε εκ νέου καθήκοντα στις 8 Σεπτέμβρη 1951 στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων ως σημειωτής. Στις 27 Ιουνίου 1952 μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών ως βοηθός αποθηκάριου. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στο Τμήμα Τιμολογίων και Διαχειρίσεως Κομιστικής, στις 6 Ιουνίου 1955 μεταφέρθηκε στην Τεχνική Υπηρεσία, στις 6 Ιουλίου 1955 επανήλθε στο Τμήμα Τιμολογίων και Διαχειρίσεως Κομιστικής με καθήκοντα την τήρηση των βιβλίων εργασίας των εργατών μονίμων αι εκτάκτων κατά ημέρα και εγγραφή των εργατικών απολαβών που αναλογούν στον καθένα κατά μήνα. Σύνταξη αναλυτικώς των υπέρ του ΙΚΑ αναλογούντων δικαιωμάτων για την περεταίρω αγορά ενσήμων. Σύνταξη πινάκων για το Ταμείο Προνοίας εργατών. Τήρηση αναλυτικού ευρετηρίου όσων εργάστηκαν κατά ημέρα και μήνα. Στις 10 Σεπτέμβρη 1955 αποσπάστηκε ξανά στην Τεχνική Υπηρεσία. Σύνταξη καταστάσεων χορήγησης επιδομάτων προσαύξησης στους εργάτες βάσει των δεδομένων των βασικών απολαβών. Σύνταξη κατάστασης χορήγησης επιδομάτων για τις περιπτώσεις εργασίας των επί ημερισθίω ασχολούμενων εργατών καθώς και για τις απολαβές για δώρα νέου ¨Έτους και Πάσχα. Στις 13 Οκτωβρίου 1955 επανήλθε ξανά στο Τμήμα Τιμολογίων και Διαχειρίσεως Κομιστικής, ενώ από την 1η Ιούλη 1958 προσλήφθηκε ως τακτικός υπάλληλος με βαθμό 9ο Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων και τοποθετήθηκε στο Τμήμα Προσωπικού της Διεύθυνσης Διοικητικών Υπηρεσιών με τα καθήκοντα την αντιγραφή των πρακτικών του Υπηρεσιακού Συμβουλίου και τη σύνταξη μισθοδοτικών καταστάσεων. Στις 20 Ιουνίου 1959 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1959 μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ως βοηθός διαχειριστή Αποθήκης 15. Την 1η Ιανουαρίου 1959 μετατέθηκε στο Γραφείο Κομιστικής στο Τμήμα Κομιστικής και Τιμολογίων με καθήκοντα την τακτοποίηση και τήρηση σε βιβλία των στοιχείων επί των απολαβών των εργατών κομιστικής υπηρεσίας. Έκδοση των σχετικών καταστάσεων ΙΚΑ, Ταμείο Προνοίας Υπαλλήλων, επιδομάτων κλπ. Εάν υπάρχει ανάγκη βοηθά στην έκδοση τιμολογίων εισπράξεως. Από 1 Ιανουαρίου 1960 μετατέθηκε στο Γραφείο Τιμολογίων και επικουρικά στο Γραφείο Κομιστικής με έκδοση τιμολογίων είσπραξης και επικουρικά με την τήρηση των βιβλίων και καταστάσεων εργασίας εργατών κομιστικής (του γραφείου Κομιστικής). Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε αφού συμπλήρωσε 2ετή δοκιμαστική υπηρεσία. Στις 14 Νοεμβρίου 1962 προάχθηκε στον 8ο βαθμό. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1965 στον 7ο βαθμό. Από 24 Μαΐου 1964 μετατέθηκε στο Τμήμα Γραμματείας της Διεύθυνσης Διοικητικών Υπηρεσιών με την παραβολή των αποφάσεων εγγράφων και την αντιγραφή των πρακτικών της ΔΣ και ΕΕ, την τήρηση του αρχείου του Διευθυντού των αποφάσεων ΔΣ και ΕΕ. Στις 10 Δεκεμβρίου 1965 προάχθηκε στον 6ο βαθμό. Στις 11 Ιουλίου 1967 μετατέθηκε στο Τμήμα Προσωπικού της Διεύθυνσης Διοικητικών Υπηρεσιών με καθήκοντα την έκδοση οικείων καταστάσεων πληρωμής, των αποδοχών και λοιπών αποδοχών και σύνταξης τακτικούς και εκτάκτου προσωπικού, συνταξιούχων κλπ. Από το 1969 χειρίζεται τα μισθολογικά θέματα του προσωπικού του οργανισμού. Συγκεκριμένα, ανέλαβε την εκκαθάριση αποδοχών τακτικού και εκτάκτου προσωπικού, την εκκαθάριση συντάξεων, τη σύνταξη καταστάσεων αποζημιώσεων, εξόδων παραστάσεων, οδοιπορικών κλπ., τήρηση Μητρώου Συνταξιούχων. Στις 20 Ιουλίου 1976 προάχθηκε στον 5ο βαθμό και στις 3 Δεκεμβρίου 1976 διαπιστώθηκε αυτοδίκαια η κατάταξή του στον ΜΕ1 κλάδο Διοικητικού. Στις 20 Αυγούστου 1980 προάχθηκε στον 40 βαθμό. Στις 9 Νοεμβρίου 1983 συνταξιοδοτήθηκε.