Showing 5 results

Ο Κωνσταντίνος Σταμάτης του Ιωάννου και της Μαρίας γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1901. Ολοκλήρωσε τη Β΄ Γυμνασίου Αθήνας. Υπηρέτησε στα στρατιωτικά του καθήκοντα το 1921. Προσλήφθηκε στις 1 Μαΐου 1930 και εργαζόταν ως μόνιμος γραφέας Α΄ τάξης στην Υπηρεσία Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και κατόπιν στην Υπηρεσία Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Μετά τη διάλυση της υπηρεσίας απασχολήθηκε στη στο Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών ΛΤΘ. Συνταξιοδοτήθηκε το 1950 και πέθανε ύστερα από δύο χρόνια. Έπειτα η κόρη του Μαρία Καράμπελα έστειλε επιστολή στην ΕΖΛΘ για την τακτοποίηση εισφορών του πατέρα της.

Ο Παναγιώτης Γερμανός, κάτοικος οδού Λήμνου 6 στην Αθήνα, προσελήφθη με την ίδρυση του ΛΤΘ, συγκεκριμένα στις 20/2/1930, ως έκτακτος υπάλληλος και ανέλαβε Προϊστάμενος στο Τμήμα Αποθήκης Υλικών. Στις 11/4/1940 του χορηγήθηκε επίδομα συμπλήρωσης δεκαετούς υπηρεσίας. Στις 20/11/1940 αιτήθηκε εθελουσία έξοδο βάσει της τρέχουσας νομοθεσίας, έλαβε έγκριση από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας στις 11/12/1940 και δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στα τέλη Δεκεμβρίου οπότε καταγράφεται η οριστική του αποχώρηση. Στις 15/5/1945 υποβάλλει αίτηση για αποκατάσταση και επαναφορά του στην Υπηρεσία με το επιχείρημα ότι εξαναγκάστηκε σε αποχώρηση και υπήρξε θύμα των πολιτικών και πολιτειακών του φρονημάτων. Από το 1945 μέχρι το 1947 γίνεται διακίνηση σχετικής αλληλογραφίας ανάμεσα σε ΛΤΘ, Υπουργείο Δημ. Έργων και Γενική Διοίκηση Μακεδονίας μετά από συνεχή και επίμονα αιτήματά του για ανάκληση της παραίτησής του. Στην αναφορές του ΛΤΘ προς το Υπ. Δημ. Έργων και τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας η απάντηση της Υπηρεσίας είναι ότι ουδείς τον ώθησε σε παραίτηση, αντίθετα κατέβαλε εργώδεις προσπάθειες και υποκίνησε ο ίδιος -μαζί με 2 άλλους υπαλλήλους- ευνοϊκή αλλαγή στη νομοθεσία (Α.Ν. 2131/1939) για να μπορέσει να τύχει των ωφελημάτων της εθελουσίας εξόδου και να αποχωρήσει αυτοβούλως με παχυλή αποζημίωση. Οπότε δεν έχει καμία σχέση το αίτημά του με την Συντακτική Πράξη 24/1945 στην οποία προσπαθεί να το εντάξει και τα σχετικά επιχειρήματα ελέγχονται ως αναληθή. Στις 5/2/1947 λαμβάνει τελικά αρνητική απάντηση με υπογραφή του Υπουργού Δημ. Έργων Στυλιανού Γονατά, που αναφέρει ότι η παραίτησή του «δεν οφείλεται σε πολιτικούς αποκλειστικώς λόγους». Ωστόσο, στην συνεχιζόμενη προσπάθειά του περιλαμβάνεται προσωπικό σημείωμα του 1951 με την προσφώνηση «Αγαπητέ μου Γιώργο», που πιθανώς απευθύνεται στον Πρόεδρο ΛΤΘ Γεώργιο Φαλτσή, με το οποίο ζητά να λάβει δικαιολογητικά άμεσα αεροπορικώς για να τα καταθέσει εντός προθεσμίας για συνταξιοδότηση, υποβάλλει μάλιστα σχετική αίτηση στις 13/1/1951 και λαμβάνει πιστοποιητικό που βεβαιώνει χρόνο υπηρεσίας 10 ετών και 10 μηνών μέχρι την αποχώρησή του κάνοντας χρήση της δυνατότητας εθελουσίας εξόδου.

Ο Παναγιώτης Γρηγοριάδης προσελήφθη στο ΛΤΘ στις 15/3/1939 ως έκτακτος υπάλληλος που αντιστοιχούσε σε βαθμό Γραφέως Α. Υπηρέτησε συνεχόμενα μέχρι και τις 27/4/1947. Στις 5/10/1942 ζήτησε και έλαβε άδεια μετ΄ αποδοχών για μετάβαση στην Αθήνα λόγω σοβαρότατων οικογενειακών προβλημάτων –τα οποία περιγράφει στην αίτησή του- και βαριάς ασθένειας της αδελφής του Αναστασίας Τζοάννου που κατοικούσε στο συνοικισμό Νέας Φιλαδέλφειας με τον σύζυγό της Ευάγγελο και ένα ανήλικο παιδί. Την περίοδο 1944-45 νοσηλεύτηκε για 2 μήνες και έλαβε 6μηνη αναρρωτική άδεια λόγω εμπύρετης πνευμονικής φυματίωσης. Στις 22/2/1945 η χήρα του Ιφιγένεια υποβάλλει αίτηση για καταβολή αποζημίωσης και εξόδων κηδείας και λαμβάνει αρνητική απάντηση Στις 22/8/1947 η χήρα του Ιφιγένεια έκανε αίτηση για Πιστοποιητικό χρόνου υπηρεσίας και υπηρεσιακών μεταβολών για την έκδοση σύνταξης.

Ο Παναγιώτης Μπιτσάκης ήταν κάτοικος Αθήνας και παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη μόνο κατά τη διάρκεια της εργασίας του στον οργανισμό. Εργάστηκε από τις 4 Σεπτεμβρίου 1931 έως στις 1 Ιανουαρίου 1944 ως επόπτης λιμενικού φόρου ξηράς.