Εμφανίζει 25 αποτελέσματα

Ο Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη και της Ανδρομάχης γεννήθηκε το 1895 στο Κακόβατο Ηλείας και ολοκλήρωσε το Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο) Ζαχάρως. Υπηρέτησε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό από 20 Αυγούστου 1916 έως 4 Νοεμβρίου 1920 ως οπλίτης, δεκανέας και λοχίας και συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Στις 14 Μαρτίου 1921 κατετάγη ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και απολύθηκε στις 30 Ιουλίου 1923. Συμμετείχε στη μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 παντρεύτηκε την Βασιλική Λίτσα του Νικόλαου και της Δομνίκης, 35 ετών από τη Φλώρινα. Το 1931 γεννήθηκε ο γιος τους Ιωάννης. Στις 7 Μαρτίου 1935 κατετάχθηκε στο στρατό για μία εβδομάδα, καθώς απολύθηκε στις 15 Μαρτίου 1935, κατά τη μερική επιστράτευση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών. Στρατεύθηκε ξανά στην επιστράτευση του 1940.

Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης στις 12 Ιουνίου 1936. Στις 19 Αυγούστου 1936 τοποθετήθηκε ως εισπράκτορας ΛΦΞ στο 26ο φυλάκιο (Αίθουσα Σιδηροδρομικού Σταθμού). Στις 2 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 3.000 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε ως γραφέας ή υπολογιστής Α΄και τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Με την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας στη 1 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες στο ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Στις 23 Ιανουαρίου 1954 παραμένει διαχειριστής της Αποθήκης Γ' (καυσίμων). Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στο Τμήμα Ακινήτων-Μηχανημάτων και Υλικών. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατίθεται από το Τμήμα Εκμεταλλεύσεως στο Τμήμα Αποθηκών στην Αποθήκη Αζήτητων και έπειτα μετατίθεται από το Τμήμα Αποθηκών και την Αποθήκη Αζήτητων στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως.
Από τη σύσταση του Τμήματος Ακινήτων – Μηχανημάτων και Υλικών της ΕΖΛΘ και κατόπιν στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως ΕΖΛΘ και συγκεκριμένα από 1/4/1954 έως 28/6/1956, υπηρέτησε ως γραφέας Α΄ με καθήκοντα διαχειριστή στην Αποθήκη Γ Καυσίμων στο Μπέχτσινάρ. Στις 28 Ιουλίου 1956 αποσπάται από το Τμήμα Αποθηκών στην Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών από τις 27 Ιουλίου 1956. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 ανακαλείται από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών και αποσπάται στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ. και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε με βαθμό 7ο του Υ.Κ. Στις 9 Νοεμβρίου 1957 ορίζεται διαχειριστής της Αποθήκης 7 (Ελεγκτήριο).
Από 28/6/1956 έως 31/12/1960 υπηρέτησε με βαθμό 6 της Β κατηγορίας στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής στην Αποθήκη Αζήτητων, την Αποθήκη 7, στο ελεγκτήριο Α και Β και στο ζυγιστήριο πετρωμάτων. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31/12/1960.

Ο Νικόλαος Βασιλείου του Βασιλείου και της Φανής γεννήθηκε το 1902 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ τάξη Γυμνασίου. Υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία αρχικά από 21 Οκτωβρίου 1921 έως 21 Ιουνίου 1924 ως δεκανέας πεζικού στη Θεσσαλονίκη. Ήταν έγγαμος. Το 1937 δήλωσε μέλος της Ενώσεως Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης.
Στις 12/6/1936 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως τακτικός υπάλληλος ως εισπράκτορας της Υπηρεσίας Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 30 Ιουνίου 1949 "δυνάμει του άρθρου 10 του Αναγκαστικού Νόμου 843/1948," όταν δηλαδή καταργήθηκε ο Λιμενικός Φόρος Ξηράς και ως εκ τούτου καταργήθηκε η συγκεκριμένη υπηρεσία του ΛΤΘ, μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών του ΛΤΘ με βοηθητικές υπηρεσίες.
Από το 1954 υπηρετούσε στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής της Αποθήκης 9. Από το 1957 ανέλαβε και την Αποθήκη 6 και την Αποθήκη Περιβόλου. Από 21 Δεκεμβρίου 1961 προάχθηκε σε Διαχειριστής των συγκεκριμένων Αποθηκών και τη θέση του βοηθού Διαχειριστή ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Φωκάς.
Στις 22 Νοεμβρίου 1965 διαγράφεται από το προσωπικό του ΕΖΛΘ

Ο Δημήτριος Γιοβάνης του Αντωνίου γεννήθηκε το 1916 στην Επανομή. Είχε ολοκληρώσει το Δημοτικό. Ανήκε στην Στρατιωτική κλάση 1937 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Είχε απολυτήριο Δημοτικού Σχολείου. Κατά διαστήματα από την 19η Ιανουαρίου 1939 έως την 28 Οκτωβρίου 1940 εργάστηκε στην ΕΖΘ ως ημερομίσθιος εργάτης συντήρησης των σιδηροδρομικών γραμμών. Στις 30 Οκτωβρίου 1940 απολύεται λόγω στράτευσης από το Συνεργείο Συντήρησης Γραμμών. Την περίοδο της Ιταλικής εισβολής πολέμησε και τραυματίστηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, ενώ τραυματίστηκε ξανά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στη διάρκεια του οποίου πολέμησε μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Στρατού. Λόγω της συμμετοχής του αυτής προσλήφθηκε σύμφωνα με το νόμο 751/1948. Ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Μάρτη 1950 ως φύλακας της υπηρεσίας ασφαλείας και απεβίωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1973.

Ο Πρόδρομος Ιωάννου του Τρύφωνα γεννήθηκε το 1916 στη Νίγδη. Ήταν απόφοιτος δημοτικού. Είχε παντρευτεί την Βασιλική Μυλωνίδη και από το γάμο τους προέκυψε μία κόρη, η Ελισσάβετ (1954). Επιστρατεύτηκε για πρώτη φορά το 1936 μέχρι το 1939, υπηρέτησε ξανά κατά την Διάρκεια της Ιταλικής εισβολής την περίοδο 1940-1941, ενώ την περίοδο 1947-1949 συμμετείχε μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Στρατού στα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου. Για αυτό το λόγο ήταν μέλος του Συνδέσμου Τραυματιών και Πολεμιστών Οπλιτών Νομού Θεσσαλονίκης, ενώ θεωρούταν τραυματίας πολέμου. Ως ανάπηρος πολέμου λοιπόν θα προσληφθεί στην ΕΖΘ με τις ευεργετικές διατάξεις του Νόμου 751/1948 "περί προστασίας των απολυομένων εκ των υπηρετούντων ή υπηρετησάντων εις τας τάξεις του στρατού κατά την διάρκεια της παρούσης κατά του έθνους συμμοριακής δράσεως".
Την 4η Ιανουαρίου 1950 άρχισε να παρέχει τις υπηρεσίες του στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως τακτικός υπάλληλος - φύλακας με βαθμό γραφέα Β΄ τάξης και καθήκοντα τη φρούρηση του υπαίθριου χώρου υποκειμένων εμπορευμάτων σε φόρους και ελευθέρων εμπορευμάτων ως φύλακας ημέρας και νυκτός και την συμμετοχή στην πυροσβεστική άσκηση. Στις 24 Μαρτίου 1952 προάχθηκε κατά αρχαιότητα σε φύλακα με βαθμό γραφέα Α΄ τάξης. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Υπηρεσία Ασφαλείας Διευθύνσεψς Ελευθέρας Ζώνης. Στις 28 Ιουνίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β8 Κλάδου ασφαλείας Β΄ Κατηγορίας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1957 προάχθηκε κατά αρχαιότητα στον 7ο βαθμό. Το 1962 ανέλαβε βοηθός επόπτη θυρών στη φύλαξη των θυρών κατά την είσοδο και έξοδο εμπορευμάτων. Στις 3 Νοεμβρίου 1962 μετατίθεται ως σημειωτής ατμοπλοίων στο Τμήμα Φορτώσεων και Μεταφορών ΕΖΛΘ. Από 1 Ιανουαρίου έως 21 Ιουλίου 1963 αποσπάστηκε για εκπαίδευση και στις 22 Ιουλίου 1963 επέστρεψε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως φύλακας του οργανισμού αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα βοηθός επόπτης θυρών για τον έλεγχο των διακινούμενων εμπορευμάτων. Στις 31 Δεκεμβρίου 1965 προάχθηκε κατά αρχαιότητα στον 6ο βαθμό. Το 1966 ανέλαβε επόπτης θυρών. Στις 30 Μαΐου 1968 ανέλαβε υπαρχιφύλακας και σύντομα αρχιφύλακας της Υπηρεσίας Ασφαλείας. Το 1970 επιπλέον ανέλαβε και γραμματέας του Τμήματος Ασφαλείας. Το 1973 ανέλαβε αναπληρωτής προϊστάμενος του Τμήματος Ασφαλείας και ειδικότερα επόπτης της πύλης της Ελευθέρας Ζώνης. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 διαπιστώθηκε η αυτοδίκαια κατάταξή του στον Κλάδο ΜΕ6 Ασφαλείας. Στις 10 Μαΐου 1979 προάχθηκε στον 5ο βαθμό. Μεταξύ των καθηκόντων του ήταν η διενέργεια ελέγχων στα εισερχόμενα και εξερχόμενα εμπορεύματα ως επόπτης πύλης, ενώ αργότερα, γενικότερα η φύλαξη των χώρων του λιμανιού ως αρχιφύλακας. Το 1975 ανέλαβε αποκλειστικά την εργασία του επόπτη θυρών. Στις 16 Ιουνίου 1979 έγινε δεκτή η αίτηση παραίτησης που είχε υποβάλλει για λόγους υγείας και συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Ηλίας Ιώβης του Κωνσταντίνου και της Αθηνάς γεννήθηκε το 1897 στην ΄. Ο πατέρας του ήταν έμπορος ζώων. Ολοκλήρωσε την 4η Γυμνασίου στο Γυμνάσιο στη Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα στο Τσοτούλι. Η σύζυγός του ονομαζόταν Ευρυδίκη. Όντας στρατολογικής κλάσης 1917 την 1η Μαΐου 1917 υπηρέτησε στην Αγγλική Επιμελητεία της Θεσσαλονίκης ως διερμηνέας. Στις 3 Μαΐου 1920 υπηρέτησε τη θητεία του ως δεκανέας και απολύθηκε 16 Αυγούστου 1923. Συμμετείχε στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας από 6 Ιουλίου έως 27 Αυγούστου 1922. Ακολούθως στην εκστρατεία της Κωνσταντινούπολης από Μάιο 1922 και της Ανατολικής Θράκης από 28 Αυγούστου 1922 έως 16 Αυγούστου 1923. Έλαβε ένα μετάλλιο από το Διασυμμαχικό στρατό της Αντάντ και ένα Στρατιωτικής Αξίας από τον ελληνικό στρατό. Στις 5 Μαρτίου 1935 συμμετείχε στην επιστράτευση και απολύθηκε στις 23 Μαρτίου 1935. Στις 17 Ιουλίου 1938 έλαβε το βαθμό του έφεδρου ανθυπολοχαγού. Στις 29 Οκτωβρίου 1940 συμμετείχε στην επιστράτευση και απολύθηκε την 1η Μαΐου 1941. Ήταν μέλος στον Σύνδεσμο Εφέδρων Μακεδονίας, στο Φυσιολατρικό Όμιλο Θεσσαλονίκης και στο Σύλλογο Κλεισουρέων.
Εργάστηκε την περίοδο από 1 Φεβρουαρίου 1929 έως 30 Οκτωβρίου 1934 στην Κοινότητα Κλεισούρας.

Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης στις 12 Ιουνίου 1936 με βάση τη νομοθεσία «περί προστασίας Εφέδρων Παλαιών Πολεμιστών» και τοποθετήθηκε προσωρινά στο λογιστήριο με το βαθμό του Γραμματέα Α΄. Στις 25 Φεβρουαρίου 1939 έλαβε το βαθμό του Εισηγητή και τοποθετήθηκε στην Τεχνική Υπηρεσία ως τεχνικός λογιστής μέχρι τον Ιούνιο 1942. Τότε αποσπάστηκε προσωρινώς στην Αυτόνομο Υπηρεσία Επισιτισμού Μακεδονίας. Στις 29 Αυγούστου 1942 επανήλθε στο ΛΤΘ και ανέλαβε καθήκοντα Προϊσταμένου Λογιστηρίου και Τμήματος Οικονομικών Υπηρεσιών. Στις 31 Ιανουαρίου 1946 προήχθη στο βαθμό του Τμηματάρχη Β΄. Ως προϊστάμενος Οικονομικών Υπηρεσιών διαχειρίστηκε από 1945 έως το 1050 διάφορα αξιόλογα ποσά περίπου 35 δισεκατομμύρια δρχ.
Την 1η Ιουνίου 1952 τέθηκε προσωρινώς εκτός υπηρεσίας λόγω καταγγελιών διαχειριστικών ανωμαλιών στην Υπηρεσία των Γερανών. Συγκεκριμένα στις 28 Ιανουαρίου 1950 ο Ηλίας Ιώβης είχε εισπράξει από το ναυτικό πρακτορείο Σαλτιέλ για τη χρήση του πλωτού γερανού Dravo ένα ποσό το οποίο δεν ανταποκρινόταν σε εκείνο που κατατέθηκε στο ταμείο. Ακολούθησε ένορκη διοικητική εξέταση από τριμελή επιτροπή. Σύμφωνα με τον ίδιο δεν πρόκειται για υπεξαίρεση, αλλά εκκρεμότητα. Ο ίδιος θεωρεί πως έφθασε στο εδώλιο άδικα καθώς προσπάθησε να διευκολύνει την πληρωμή του πληρώματος του συγκεκριμένου πλωτού γερανού. Απολύθηκε στις 24 Απριλίου 1953 καθώς καταδικάσθηκε για τριετή φυλάκιση για υπεξαίρεση σε βάρος του ΛΤΘ. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσής του στην Επιτροπεία του ΛΤΘ το μέλος της Επιτροπείας Θεοδώρου υποστηρίζει ότι η Επιτροπείας πρέπει να λάβει συνολικά υπόψιν την πολιτείας του Ιώβη τόσο ως υπαλλήλου όσο και ως πολίτη. Κατά την άποψή του πρόκειται για σικαστική πλάνη υποστηρίζοντας την αναψηλάφιση της δίκης. Καθώς «δεν είναι επιτρεπτόν να σφαγιάζωνται κατ’ αυτόν τον τρόπον οι έντιμοι υπάλληλοι». Ο Κωνσταντίνος Κώνστας, πρώην πρόεδρος του ΛΤΘ και διευθυντής του Τελωνείου, αναφέρει ότι ήταν «τύπος και υπογραμμός υπαλλήλου αφοσιωμένου εις το καθήκον και μόνον» και γι’ αυτό συνέχει η ίδια αγανάκτηση. Επίσης, ο Κύρτσης, εξίσου πρώην πρόεδρος του ΛΤΘ, προσθέτει ότι είχε εκτιμήσει την υπηρεσιακή προσήλωση του Ιώβη και την εντιμότητά του. Ωστόσο, η Επιτροπεία ήταν υποχρεωμένη να ακολουθήσει το νόμο. Για αυτό το λόγο και ανεξαρτήτως της διαχειριστικής «ανωμαλίας» το ΛΤΘ θα δώσει πιστοποιητικό προϋπηρεσίας.

Ο Δημήτρης Καραδήμας του Ιωάννη και της Ειρήνης και σύζυγος της Ευγενίας, γεννήθηκε στο Δήμο Αγρινίου Τριχωνίδος Αιτωλοακαρνανίας το 1885 και ήταν απόφοιτος ημιγυμνασίου (Σχολαρχείου). Κατετάγη στο στρατό ως εθελοντής στις 26/4/1904 -αν και ανήκε στην κλάση του 1906. Στις 22/3/1905 καταγράφεται ως λιποτάκτης, στις 2/8/1908 ενεγράφη εκ λιποταξίας και απολύθηκε την 1/10/1908 με διαγωγήν άμεμπτον. Την 1/5/1909 προσλήφθηκε στο Δήμο Αγρινίου ως Τεχνικός έως τις 31/7/1910. Στις 20/9/1912 προσήλθε στο 1ο Σύνταγμα Μηχανικού απ΄ όπου απολύεται στις 11/11/1913. Στις 10/1/1915 διορίστηκε ως Επιστάτης Οικοδόμος Α΄τάξεως στην Κεντρική Επιτροπή επί της εγκαταστάσεως προσφύγων. Στις 18/9/1915 κατετάγη στο Η΄ Σύνταγμα σκαπανέων μέχρι τις 2/7/1916 οπότε και απολύθηκε. Στις 25/3/1918 προάχθηκε σε έφεδρο ανθυπασπιστή πεζικού και στις 8/8/1918 τέθηκε στη διάθεση του Γενικού Επιτελείου μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου απολύθηκε οριστικά από τη Μεραρχία Σερρών. Στην 1/8/1932 προσλήφθηκε στο Ταμείο Ασφαλίσεως Καπνεργατών ως έκτακτος υπάλληλος όπου και παρέμεινε μέχρι τις 21/6/1937. Προσλήφθηκε στην Τεχνική Υπηρεσία του ΛΤΘ στις 4/6/1937 ως Επιστάτης με βαθμό Γραμματέα Β΄ και υπηρέτησε χωρίς διακοπή μέχρι τις 15/4/1950 οπότε και απολύθηκε λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας 65 ετών.

Ο Αθανάσιος Κωνσταντίνου του Χαρίλαου και της Ειρήνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1926 και ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο. Όταν προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ήταν άγαμος, αλλά αργότερα παντρεύτηκε την Ευγενία Ακράνη και από το γάμο τους προέκυψαν τρία παιδιά, ένα κορίτσι, η Ειρήνη (1960), και δύο αγόρια, ο Κωνσταντίνος (1963) και ο Χαρίλαος (1968). Άρχισε να εργάζεται την 22α Μάρτη 1946 αποσπασμένος στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως φύλακας. Στις 29 Μαρτίου 1948 υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία του ως ναύτης-μηχανικός στο Σκαραμαγκά. Στις 23 Μαΐου 1950 απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού και ανέλαβε υπηρεσία στην ίδια θέση. Από την 12η Σεπτέμβρη 1951 προσλήφθηκε ως τακτικός υπάλληλος στο βαθμό φύλακα Α΄ με καθήκοντα φύλακα ημέρας και νύκτας για τη φρούρηση του υπαίθριου χώρου υποκειμένων εμπορευμάτων σε φόρους και την παρακολούθηση των πυροσβεστικών θεωρητικών και πρακτικών ασκήσεων. Στις 28 Ιουνίου 1957, με το νέο βαθμολόγιο της ΕΖΛΘ είχε τον 8ο βαθμό Β8 Κλάδου Ασφαλείας Β΄ Κατηγορίας. Στις 9 Μαΐου 1958 προάχθηκε κατ’ αρχαιότητα στον 7ο βαθμό. Το 1964 ανέλαβε φύλακας θυρών και βοηθός επόπτη θυρών 2 και 6 για τον έλεγχο των διακινούμενων υποκειμένων και μη σε φόρους εμπορευμάτων. Στις 31 Δεκεμβρίου 1965 προάχθηκε στον 6ο βαθμό. Το 1970 προάχθηκε σε υπαρχιφύλακα και το 1973 ανέλαβε αρχιφύλακας. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 αυτοδίκαια κατατάχθηκε στον Κλάδο ΜΕ6 Ασφαλείας. Στις 11 Απριλίου 1979 συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Νικόλαος Λαλίδης του Αστέριου και της Ελένης γεννήθηκε το 1912 στην Θεσσαλονίκη. Είχε ολοκληρώσει το δημοτικό σχολείο. Υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία του από 21 Σεπτεμβρίου 1933 έως 21 Ιανουαρίου 1934. Στις 21 Ιουλίου 1940 κατετάγη ως έφεδρος και συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο «στη γραμμή των πρώσσω», δηλαδή στο μέτωπο, μέχρι την 1 Μαΐου 1941. Θα παντρευτεί την Χρυσούλα Ιωαννίδου από τις Σέρρες.
Στις 12 Μαΐου 1945 προσλήφθηκε ως Διαλογέας του Τμήματος Μεταφορών Ξηράς και Φορτοεκφορτώσεων Θαλάσσης ΕΖΘ. Το 1948 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκών ως βοηθός Αποθηκάριος και τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 14. Στις 3 Αυγούστου 1949 μετατέθηκε στην Αποθήκη 1 και στις 17 Αυγούστου 1949 επέστρεψε στην Αποθήκη 14. Στις 14 Αυγούστου 1952 απολύθηκε από την υπηρεσία και στις 16 Δεκεμβρίου 1952 επαναπροσλήφθηκε για να απολυθεί πάλι στις 2 Αυγούστου 1953. Στις 12 Ιουνίου 1958 διορίστηκε ως τακτικός υπάλληλος του Β8 Κλάδου Ασφαλείας Β Κατηγορίας με τον βαθμό 11ο καθήκοντα φύλακα. Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του 1958 αποσπάστηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών με καθήκοντα τη διαχείριση Αποθηκών Αδιαβρόχων και εργαλείων καθώς και του σημειωτή ατμοπλοίων. Την 1η Ιουλίου 1959 τοποθετήθηκε στην υπηρεσία Ασφαλείας ως φύλακας για τη φρούρηση του οργανισμού και τον έλεγχο των εξερχομένων από τις θύρες εμπορευμάτων.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε επειδή συμπλήρωσε 2ετή ευδόκιμη υπηρεσία. Στις 15 Οκτωβρίου 1960 προάχθηκε στο 10ο βαθμό, ενώ θα αναλάβει επιπλέον και το καθήκον του βοηθού επόπτη ασφαλείας. Στις 22 Ιουλίου 1964 προάχθηκε στον 9ο βαθμό. Στις 31 Δεκεμβρίου 1965 προάχθηκε στον 7ο βαθμό. Στις 3 Οκτωβρίου 1967 προάχθηκε στον 6ο βαθμό. Στις 11 Δεκεμβρίου 1968 μετατέθηκε στο Γραφείο Εισπράξεων στο Τμήμα Ταμείου της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών και ανέλαβε ως εισπράκτορας εσωτερικός την είσπραξη των διαφόρων δικαιωμάτων του οργανισμού, ενώ εάν υπήρχε ανάγκη ενεργούσε και τις πληρωμές. Στις 3 Δεκεμβρίου 1976 κατατάχθηκε αυτοδίκαια στον κλάδο ΜΕ6Ασφαλείας με βάση το νέο βαθμολόγιο. Την 1 Ιανουαρίου 1978 συνταξιοδοτήθηκε.