Ο Τσώχος Βασίλειος του Νικολάου και της Βασιλικής γεννήθηκε στο Αμάραντο της Επαρχίας Κονιτσής του Νομού Ιωαννίνων το 1910.
Υπηρέτησε τα στρατιωτικά του καθήκοντα το 1930 και υπήρξε έφεδρος υπολοχαγός πεζικού και έλαβε τιμητικές διακρίσεις. Τον Απρίλιο του 1934 ολοκλήρωσε τις φοιτητικές σπουδές του στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου κατατάχθηκε στη Σχολή Εφέδρων Κέρκυρας.
Ο Λυκοβαρδάκης Νικόλαος του Ευστράτιου γεννήθηκε στα Χανιά το 1889. Ήταν έγγαμος με πέντε παιδιά και ήταν τελειόφοιτος Σχολαρχείου. Υπηρέτησε ως έφεδρος υπαξιωματικός.
Ο Ευθύμιος Καλλιόπουλος γεννήθηκε στη Στρογγυλό Κοζάνης το 1906. Είχε υπηρετήσει ως έφεδρος οπλίτης.
Ο Πασάλογλου Νικόλαος του Φώτιου γεννήθηκε σε Παντείχιο στα 1878. Ήταν έγγαμος δεν είχε στρατευθεί.
Ο Σπυρίδων Δούμας του Γεωργίου γεννήθηκε το 1878.
Ο Γεώργιος Βασδραβέλλης του Ιωάννη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1871, είχε καταγωγή από το Βλατσί Δυτικής Μακεδονίας και σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και έπειτα στη Βιέννη. Εγκαταστάθηκε στη Κωνσταντινούπολη και ασχολήθηκε με τα εθνικά ζητήματα ταξιδεύοντας στην Τραπεζούντα και την Οδησσό. Στην παραμονή του εκεί εξελέγη επανειλημμένα σύμβουλος του Πατριαρχείου, διετέλεσε διευθυντής των Γαλλικών Νοσοκομείων Heremia Κωνσταντινουπόλεως και για πολλά χρόνια γενικός γραμματέας και πρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητος που δρούσε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ είχε υπάρξει και τακτικό μέλος του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή επέστρεψε στην Ελλάδα και αναμείχθηκε εκ νέου με τη Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, ενώ φρόντισε για την τύχη του ιστορικού Γυμνασίου και Οικοτροφείου του οποίου υπήρξε απόφοιτος Τσοτυλίου.
Ο Μπακιρτζής Κωνσταντίνος του Νικολάου και της Ρόδης γεννήθηκε το 1903 και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας. Ήταν έγγαμος και υπηρέτησε ως έφεδρος οπλίτης την στρατιωτική θητεία του από 1922 έως 1923.
Ο Γεώργιος Πεντζίκης ήταν Έλληνας ιατρός, μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιατρός. Το 1898 εντάχθηκε στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης που αποτελούσε ελληνική πατριωτική οργάνωση που δραστηριοποιούνταν ήδη από το 1871 ενάντια στην βουλγαρική διείσδυση στη Θεσσαλονίκη.
Το 1905 μετά από συνεννόηση της Φιλοπτώχου με τον Αθανάσιο Σουλιώτη τοποθετήθηκε στο «Εκτελεστικό» της Ελληνικής Οργάνωσης, του οποίου μάλιστα ανέλαβε την αρχηγία καταφέρνοντας να αναδειχτεί σε σημαντικό στέλεχος του Κέντρου Θεσσαλονίκης του Μακεδονικού Κομιτάτου. Ως υπεύθυνος του εκτελεστικού τμήματος, συνεργάστηκε με τους Αθανάσιο Βόγα, Ιωάννη Εμίρη, Θεόδωρο Ζλατάνο, Αθανάσιο Καλλιδόπουλο, Γεώργιο Διβόλη, Ευάγγελο Δούμα, Αργύριο Ζάχο, Δημήτριο Μαργαρόπουλο κλπ σε επιχειρήσεις εντός της πόλης της Θεσσαλονίκης αλλά και στα πέριξ, κατά βουλγαρικών κυρίως στόχων μέχρι και το 1908 όταν η επανάσταση των Νεότουρκων οδήγησε στη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου κινδύνευσε μια φορά λόγω προσαγωγής του από τις οθωμανικές αρχές για ανάκριση μετά από χτύπημα του κομιτάτου εναντίον βουλγαρικού στόχου, μετά όμως από ενέργειες της οργάνωσης για την αθώωσή του κατάφερε να απαλλαγεί από τις κατηγορίες και να συνεχίσει τη δράση του. Για την προσφορά του ως αρχηγός και συντονιστής του «Εκτελεστικού», ο Πεντζίκης αναγνωρίστηκε ως πράκτορας β' τάξης και παράλληλα του απονεμήθηκε ο Αργυρούς Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος.
Ο Γεώργιος Πεντζίκης ήταν έγγαμος. Προσλήφθηκε ως ιατρός της στις 22 Νοεμβρίου 1929 με μηνιαίο μισθό 4000 δρχ. στο Τμήμα Ιατρικής Περιθάλψεως ΕΖΘ. Στις 24 Ιουλίου 1935 απολύθηκε με βάση την Δ Συντακτική πράξη άρθρο 5 παράγραφο δ΄. Στις 23 Μαρτίου 1936 ανέλαβε καθήκοντα σύμφωνα με την ΗΔ 353. Στις 18 Ιανουαρίου 1938 θεωρήθηκε απολυθείς.