Εμφανίζει 15 αποτελέσματα

Ο Ισαάκ Αμποάβ του Μωυσή ανήκε στην μεσοπολεμική ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης και χάθηκε στο Ολοκαύτωμα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1902. Αποφοίτησε από τη δεύτερη τάξη της τετραετούς Εμπορικής Σχολής, πιθανότατα της Ισραηλιτικής Εμπορικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Μιλούσε και έγραφε άπταιστα τρεις γλώσσες, ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν έφεδρος της κλάσης του 1922 και υπηρέτησε στο ελληνικό στρατό για τρία χρόνια. Αρχικά υπηρέτησε στο θρακικό Μέτωπο και στη συνέχεια σε διάφορες εμπιστευτικές υπηρεσίες ως διερμηνέας του στρατιωτικού ελέγχου του λιμένα, στη λογοκρισία και ως μεταφραστής στο 2ο Γραφείο του Γ Σώματος Στρατού. Ήταν έγγαμος.
Ο Αμποάβ προσλήφθηκε ως λογιστής στο Τμήμα Εκμετάλλευσης της Γαλλικής Εταιρίας στις 23 Ιουνίου 1924. Σύμφωνα με την συστατική επιστολή του διευθυντή της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρου Ενίκ προς τον πρόεδρο του ΛΤΘ: «υπήρξε πάντοτε εργατικός και δραστήριος υπάλληλος παρέχων πλήρη ικανοποίησιν προς την Εταιρίαν». Με απόφαση του προέδρου του ΛΤΘ Βασίλη Δημητρίου στις 20 Φεβρουαρίου 1930 παρέμεινε στην ίδια θέση ως Λογιστής Β καθώς διατηρήθηκε το ίδιο οργανόγραμμα. Προφανώς ήταν Έλληνας υπήκοος γνώστης, της ελληνικής γλώσσας και δεν είχε στρατιωτικές εκκρεμότητες καθώς ήταν οι τρεις προϋποθέσεις για να διατηρηθεί στο ΛΤΘ κατόπιν αίτησής του. Με το νέο οργανόγραμμα στα 1935 παραμένει στο Τμήμα Βεβαίωσης Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1937 συμμετείχε στο σκάνδαλο με τις διατακτικές επιταγές με πρωταγωνιστή ταμία του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ και ταμία του ΛΤΘ. Στις 29 Απριλίου 1939 επί προεδρίας του Γεωργίου Παπαβασιλείου προβιβάσθηκε σε Γραμματέας Α και τοποθετήθηκε στην Εσωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών.
Κατά την περίοδο της κατοχής, το ΛΤΘ φαίνεται να ανταποκρίνεται στη διαταγή του Γερμανικού Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία όσοι ισραηλίτες ήταν μέλη οποιουδήποτε φορέα έπαυαν να είναι μέλη του. Συγκεκριμένα, στα πρακτικά της 381ης Συνεδρίασης της 12ης Μαρτίου 1943 περιέχεται η σχετική απόφαση: «Συζητούμενον είτα του ζητήματος της θέσεως παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, η Επιτροπεία αποφασίζει μετά τα υπό του εκ των μελών κ. Φούκα λεχθέντα, όπως αναμείνη την επί ερωτήματος του ΤΑΚ εκδοθησομένην σχετικήν διαταγήν της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας περί της θέσεως των παρά τω Οργανισμώ τούτω υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, μέτρον όπερ θέλει ληφθή δια τους παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντας υπαλλήλους Ισραηλίτας. Εν τέλει εγκρίνεται υπό της Επιτροπείας η εκτέλεσις των ληφθεισών αποφάσεων προ της επικυρώσεως των πρακτικών και λύεται η συνεδρίασις.» Με άλλα λόγια, η Επιτροπεία του ΛΤΘ κινείται άμεσα να εφαρμόσει τη διαταγή, χωρίς πολλές συζητήσεις. Ο Αμποάβ πιθανότατα λοιπόν εκδιώχθηκε από το ΛΤΘ, αν και δεν υφίσταται στο φάκελό του, που έχει διατηρηθεί στο Ιστορικό Αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ, μια τέτοια απόφαση. Αντίθετα, αναγράφεται σε παρένθεση κάτω από το όνομά του «Εφονεύθη υπό των Γερμανών».

Ο Κάρολος Βιανέλλο του Αντωνίου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατάγεται από μεγάλη εμπορική οικογένεια. Από τα τέλη του 18ου αιώνα ο Τζιοβάνι Βιάνελο ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ενετούς εμπόρους της Θεσσαλονίκης. Είχε την εταιρία G. Vianello Sons & Co. Εκείνη την εποχή η Βενετία βρισκόταν υπό την κυριαρχία της αυστριακής ουγγρικής αυτοκρατορίας, οπότε ο Τζιοβάνι ήταν Αυστριακός πολίτης. Ο Τζιοβάνι Βιανέλο παντρεύτηκε την Σάρλοτ Άδελε Λαφόν κόρη του Felix Lafont και της Caroline Sarah Abbott. Ο αδερφός του Niccolo Vianello παντρεύτηκε την Emilia Charnaud, κόρη του Προξένου Francis Charnaud και Catherine Kneping. Πριν από την ελληνική επανάσταση (1821) η οικογένεια ήταν από τις πλουσιότερες της πόλης. Οι συναλλαγές τους πήγαν από τη Βιέννη στη Βρέμη, τη Φρανκφούρτη και τη Λειψία, τη Μασσαλία και την Τεργέστη, κυρίως σε αποικιακά αγαθά. Στα 1840 ζούσαν οι Αντώνιος Βιανέλο, γαιοκτήμονας που διέθετε την αυστριακή προστασία. Γιος του ήταν ο Τζόρτζης Βιανέλο, ο οποίος ανέλαβε Πρόξενος του Βασιλείου της Σαρδηνίας από το 1840 έως το 1861, όταν, μαζί με το βασίλειο των δύο Σικελίων, έγινε το πρώτο ενοποιημένο βασίλειο της Ιταλίας. Πιθανόν ο Κάρολος ήταν απόγονος του γαιοκτήμονα. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1892 ξεκίνησε να φοιτά και στις 6 Ιουλίου αποφοίτησε από το College St Jean Baptiste de la Salle που βρισκόταν επί της οδού Φράγκων στην Θεσσαλονίκη. Παντρεύτηκε την Μαγδαληνή και από τον γάμο τους προέκυψαν δύο παιδιά, η Μαίρη και ο Μιχαήλ.
Ο Κάρολος Βιανέλλο προσλήφθηκε από την Γαλλική Εταιρία ως υπάλληλος Γραμματείας μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Κατόπιν προσλήφθηκε έως έκτακτος υπάλληλος από το ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930 στη θέση του ελεγκτή στο τελωνείο. Την 1η Μαΐου 1930 έλαβε το βαθμό του εισηγητή. Στο οργανόγραμμα του 1935 βρίσκεται στο Τμήμα Λογιστηρίου και Ελέγχου. Το 1938 έγινε μόνιμος με το βαθμό του εισηγητή. Στις 9 Ιανουαρίου 1942 απεβίωσε. Το 1948 η σύζυγός του Μαγδαληνή, η οποία πέθανε το 1968, διεκδίκησε σύνταξη.

Ο Αλέξανδρος Δημάδης του Μάρκου και τις Αικατερίνης, κάτοικος Περδίκ(κ)α 34, συνοικισμός Παπάφη, γεννήθηκε το 1888 στην Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην κλάση του 1904 και το 1937 ανέφερε ότι ήταν μέλος της Ένωσης Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης, σωματείου το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε «εθνικιστικό και πατριωτικό». Το 1946 παντρεύτηκε την Αθανασία Χατζηζήση ετών 38.
Ο Αλέξανδρος Δημάδης εργαζόταν στην Γαλλική Εταιρία και ενδεχομένως να προσλήφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Στο ΛΤΘ προσλήφθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1930 με το βαθμό Λογιστή Β, και τοποθετήθηκε «βοηθός επόπτη 1ης επί των φορτοεκφορτώσεων». Στο οργανόγραμμα του 1935 εργαζόταν στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 προήχθη σε γραμματέα Α΄ και τοποθετήθηκε στην Εξωτερική Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών έχοντας εποπτεία την υπηρεσία Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Το 1945 έχει αναλάβει Προϊστάμενος στην ίδια υπηρεσία. Το 1949 θεωρούταν ένας «από τους αρχαιότερους υπαλλήλους» με «αρκούσαν πείραν», ενώ «χαίρει κοινωνικής υπολήψεως, δεν κυριαρχείται από πάθος τι» και «ο ιδιωτικός του βίος ως οικογενειάρχου και πολίτου είναι άμεμπτος». Η μόνη ποινή που του είχε επιβληθεί ήταν ότι ως προϊστάμενος δεν επόπτευε σωστά το τμήμα του με αποτέλεσμα να απουσιάσουν δύο υπάλληλοι αδικαιολογήτως με αποτέλεσμα ο έλεγχος στα εισαγόμενα και εξαγόμενα προϊόντα να είναι πλημμελής. Το 1950 και το 1953 ασθένησε και υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Συνταξιοδοτήθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Ο Βασίλειος Καρακίτσος του Ευάγγελου και της Ελένης από το Λιτόχωρο Κατερίνης, ήταν υπάλληλος στην Υπηρεσία Ύδατος κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Παραμένει στην ίδια θέση στο ΛΤΘ προσλαμβανόμενος ως Βοηθός Υδρεύσεως στις 20/2/1930 και στο νέο οργανόγραμμα (1938), αφού μονιμοποιήθηκε με το βαθμό Γραφέως Α΄, παραμένει στο ίδιο τμήμα . Πέθανε στις 6/8/1944 από πνευμονική φυματίωση αφήνοντας την χήρα Κλεονίκη το γένος Γρατσιάνη και τέσσερα παιδιά, τους Θεοχάρη, Ελένη, Νικόλαο και Ζαχαρία.

Ο Ιωσήφ Πέρετς του Δαυίδ γεννήθηκε το 1880 στη Θεσσαλονίκη. Την 1η Μαρτίου 1912 προσλήφθηκε ως σημειωτής στην Υπηρεσία Γερανών Γαλλικής Εταιρίας. Παραμένει στην ίδια θέση στο ΛΤΘ στις 20 Φεβρουαρίου 1930, ενώ στο οργανόγραμμα του 1935 έχει μεταφερθεί στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων.

Ο Αντζέλ Σαρφάτι του Γιομπώβ γεννήθηκε το 1898 στη Θεσσαλονίκη και ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Ήταν απόφοιτος της Σχολής της Ισραηλιτικής Κοίνοτητας Αλλιάνς.
Την 1η Οκτωβρίου 1919 προσλήφθηκε από τη Γαλλική Εταιρία ως υπάλληλος «επί της εξαγωγής εμπορευμάτων». Ο διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρος Ενίκ τον χαρακτηρίζει τίμιο και εργατικό υπάλληλο. Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ ως υπολογιστής Β Την 1η Μαΐου 1930 τοποθετήθηκε ως βοηθός Β Φορτοεκφορτώσεως στη Εξωτερική Υπηρεσία. Στο οργανόγραμμα του 1935 στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων, μετεξέλιξη Εξωτερικής Υπηρεσίας. Στις 29 Απριλίου 1939 παρέμεινε σημειωτής, αλλά προάχθηκε σε γραφέα Α στην υπηρεσία βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών.
Κατά την περίοδο της κατοχής, το ΛΤΘ φαίνεται να ανταποκρίνεται στη διαταγή του Γερμανικού Στρατιωτικού Διοικητή Θεσσαλονίκης Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία όσοι ισραηλίτες ήταν μέλη οποιουδήποτε φορέα έπαυαν να είναι μέλη του. Συγκεκριμένα, στα πρακτικά της 381ης Συνεδρίασης της 12ης Μαρτίου 1943 περιέχεται η σχετική απόφαση: «Συζητούμενον είτα του ζητήματος της θέσεως παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, η Επιτροπεία αποφασίζει μετά τα υπό του εκ των μελών κ. Φούκα λεχθέντα, όπως αναμείνη την επί ερωτήματος του ΤΑΚ εκδοθησομένην σχετικήν διαταγήν της Γενικής Διοικήσεως Μακεδονίας περί της θέσεως των παρά τω Οργανισμώ τούτω υπηρετούντων υπαλλήλων Ισραηλιτών, μέτρον όπερ θέλει ληφθή δια τους παρά τω ΛΤΘ υπηρετούντας υπαλλήλους Ισραηλίτας. Εν τέλει εγκρίνεται υπό της Επιτροπείας η εκτέλεσις των ληφθεισών αποφάσεων προ της επικυρώσεως των πρακτικών και λύεται η συνεδρίασις.» Με άλλα λόγια, η Επιτροπεία του ΛΤΘ κινείται άμεσα να εφαρμόσει τη διαταγή, χωρίς πολλές συζητήσεις. Ο Σαρφάτι πιθανότατα λοιπόν εκδιώχθηκε από το ΛΤΘ, αν και δεν υφίσταται στο φάκελό του, που έχει διατηρηθεί στο Ιστορικό Αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ, μια τέτοια απόφαση. Αντίθετα, αναγράφεται σε παρένθεση κάτω από το όνομά του «Εφονεύθη υπό των Γερμανών».