Εμφανίζει 37 αποτελέσματα

Ο Αθανασιάδης Μηχαήλ του Γεωργίου γεννήθηκε το 1900. Ήταν παντρεμένος με 3 παιδιά. Ανήκε στην κλάση επιστράτευσης 19 και υπηρέτησε ως οπλίτης πεζικού. Την 1η Απριλίου 1935 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ. Τέθηκε στον ενοικιαστή του Λιμενικού Φόρου Ξηράς και τοποθετήθηκε στο Φυλάκιο 15. Στις 12 Οκτωβρίου 1935 μεταφέρθηκε στο φυλάκιο 20. Στις 20 Μαρτίου 1936 εντάχθηκε στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 25 Απριλίου 1939 το βαθμό του Γραμματέα Β΄. Στις 29 Απριλίου 1949 προάχθηκε στο βαθμό του Γραμματέα Α΄. Στις 23 Ιανουαρίου 1954 τέθηκε στη διάθεση της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης της ΕΖΛΘ. Στις 4 Φεβρουαρίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων. Στις 23 Μαρτίου 1954 επαναφέρεται στο τέως ΛΤΘ και αναλαμβάνει καθήκοντα ταμία. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Ταμείου της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών ΕΖΛΘ. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων της Β΄Κατηγορίας με βαθμό 6ο ΥΚ.

Προσλήφθηκε το 1935 ως γραμματέας και πήρε σύνταξη λόγω ηλικίας το 1965.

Ο Γεώργιος Αθηνέλης του Αναστασίου γεννήθηκε το 1889 στις Κυδωνίες Μικράς Ασίας. Ήρθε στην Ελλάδα το 1907 με πλαστό διαβατήριο και συμμετείχε στο Μακεδονικό Αγώνα.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 προσλήφθηκε με το βαθμό του Εισηγητή. Ανήκε στους 16 έμπιστους της νέας διοίκησης του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης (ΛΤΘ) οι οποίοι αντικατέστησαν τους 16 που δεν προσλήφθηκαν από την Γαλλοελληνική Εταιρία Εκμετάλλευσης Λιμένος Θεσσαλονίκης. Ανέλαβε αμέσως Προϊστάμενος Γραμματείας. Ο Αθηνέλης ασχολήθηκε με τη συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε Γραμματέας του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ. Aπολύθηκε το 1935 μετά το βενιζελικό πραξικόπημα ως φιλοβενιζελικός, αλλά επαναπροσλήφθηκε το 1936.

Ο Χρήστος Αθηνέλης του Δημητρίου και της Μαρίας γεννήθηκε το 1906 στις Κυδωνιές Μικράς Ασίας όπου και αποφοίτησε από το Δημοτικό σύμφωνα με υπεύθυνη δήλωσή του εφόσον τα προσωπικά αποδεικτικά του έγγραφα χάθηκαν λόγω της εμπόλεμης κατάστασης και μετά τις διώξεις που υπέστησαν οι Έλληνες και η οικογένειά του αναχώρησε για την Ελλάδα κι εγκαταστάθηκε στην Κοινότητα Καβαλλαρίου Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, συνοικισμός Σταυρουπόλεως. Κλήθηκε στο στρατό με την κλάση του 1926 και ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ως έφεδρος στρατιώτης Πεζικού βοηθητικός. Έλαβε Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων στις 22/2/1949 για να το χρησιμοποιήσει για πρόσληψη στην Αλλατίνη ή το ΛΤΘ. Εργάστηκε ως έκτακτος υπάλληλος συνεχόμενα κατά τη δεκαετία 1950 όπως φαίνεται από Εκθέσεις Υπηρεσιακής Επιδόσεως και διαγράφτηκε από το δυναμικό του προσωπικού εκτάκτων συνδεόμενων με σχέση αορίστου χρόνου με εγκύκλιο διαταγή στις 31/1/1959.

Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.

Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.

Ο Σταμάτιος Αυγουστίδης του Ηλία και της Μαρίας γεννήθηκε το 1892 στο Αδραμύτιο, στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Στις 22 Ιουνίου 1909 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1913. Το 1943 και σε ηλικία 52 ετών παντρεύτηκε την Ευαγγελία Μπάλαρη από το Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης.
Προσλήφθηκε στις 14 Ιουλίου 1930 ως υπάλληλος για τη βεβαίωση του Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Μονιμοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1931 με το βαθμό του γραφέα ή λογιστή Β. Στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε Γραμματέα Α στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Με την κατάργηση της Υπηρεσίας Βεβαίωσης και Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στη 1 Ιουλίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Χαρακτηρίζεται πράος και ήπιος χαρακτήρας και γι’ αυτό το λόγο δεν του ανατέθηκε κάποια ανώτερη διοικητική θέση. Θεωρείται εξαιρετικός υπάλληλος. Στις 24 Απριλίου 1948 έλαβε το επίδομα ευδόκιμου υπηρεσίας. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1954 από την ΕΖΛΘ.

Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης του Κωνσταντίνου και της Δέσποινας γεννήθηκε το 1889 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το Μαράσλειο Σχολαρχείο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε τις Σπουδές στη Μεγάλου του Γένους Σχολή παρακολουθώντας μαθήματα μέχρι την Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1910 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Τον Ιούλιο του 1916 παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μουντούκη από την Ανατολική Θράκη και από το γάμο τους προέκυψαν δύο κόρες, το 1929 και το 1932. Ανήκε στην στρατολογική κλάση του 1910 και υπηρέτησε το 1916 και από το 1919 μέχρι το 1921 στη μεραρχία Σερρών.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης προσλήφθηκε στη Γαλλική Εταιρία στις 5 Μαΐου 1914 και εργαζόταν μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 1930 ως προϊστάμενος του Τμήματος Εισπράξεως Λιμενικών Δικαιωμάτων κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Ο Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρος Ενίκ τον περιγράφει ως εργατικό και δραστήριο υπάλληλο παρέχοντας πάντοτε πλήρη ικανοποίηση στην υπηρεσία. Στις 1 Μαΐου 1930 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην ίδια θέση καθώς διατηρείται το ίδιο οργανόγραμμα, με το βαθμό Τμηματάρχη Β. Το 1935 με το νέο οργανόγραμμα είναι Προϊστάμενος στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 διαβαθμίστηκε σε Εισηγητή και προάχθηκε σε Τμηματάρχη Β στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων. Ο Βαρουσιάδης ασχολήθηκε με τη συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ. Κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατίας ανέλαβε διευθυντής του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, στις 30 Δεκεμβρίου 1944 ανέλαβε προσωρινός διευθυντής ύστερα από απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας να ζητήσει την υποχρεωτική παραίτηση του διευθυντή Σωτήριου Κουκίδα με το σκεπτικό ότι δεν διέθετε από τα από νόμο τυπικά προσόντα. Για αυτό το λόγο ο Βαρουσιάδης ζήτησε στις 11 Ιανουαρίου 1945 από την ΧΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ ειδική άδεια ώστε να εισέρχεται στους χώρους του λιμένα. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1945 ζητήθηκε από τον Βαρουσιάδη να απόσχει από τα καθήκοντά του ως διευθυντή. Τον Μάρτιο του 1945 του επεβλήθηκε πρόστιμο 1500 δρχ διότι όταν ήταν διευθυντής του ΛΤΘ διέταξε την πληρωμή στους υπαλλήλους του ΛΤΘ χρωστούμενων ποσών για να μπορέσουν να προμηθευτούν τρόφιμα. Συνταξιοδοτήθηκε ως Τμηματάρχης Β από την ΕΖΛΘ τον Σεπτέμβριο του 1954.

Η Δωροθέα Βοντετσιάνου του Αντωνίου και της Αναστασίας γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης και ήταν έγγαμος με τον Νικόλαο Αρβανιτόπουλο. Το 1953 ξεκίνησε να φοιτά στη Σχολή Διπλωματούχων Αδελφών.
Η Δωροθέα Βοντετσιάνου αρχικά εργάστηκε από 17 Αυγούστου 1946 στην Υπηρεσία Εφοδιασμού ως έκτακτος υπάλληλος και απολύθηκε λόγω περιορισμού των εργασιών στις 31 Μαΐου 1947. Κατόπιν εργάσθηκε ως έκτακτος υπάλληλος στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών από 1 Αυγούστου 1947 έως 13 Δεκεμβρίου 1947. Στις 17/2/1948 προσλήφθηκε ως έκτακτος ημερομίσθιος με καθήκοντα δακτυλογράφου στην Υπηρεσία Εκμετάλλευσης και συγκεκριμένα στο Τμήμα Γραμματείας. Αργότερα λόγω σοβαρής υπερκόπωσης και μερική χαλάρωση των μυών στο δεξί χέρι ανέλαβε καθήκοντα γραφικής εργασίας. Είχε αναλάβει τη δακτυλογραφική εργασία τόσο της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης (Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών, Γραμματείας, Γραφείου Νομικού Συμβούλου κλπ) όσο και της Τεχνικής Υπηρεσίας. Επειδή θεωρήθηκε ότι διαθέτει προσόντα μοναδικά για μια δακτυλογράφο, έλαβε ειδική αύξηση, ώστε να φτάσει στο μισθολογικό επίπεδο των δακτυλογράφων της Τεχνικής Υπηρεσίας. Για ένα διάστημα από τις 26 Φεβρουαρίου 1956 είχε προσωρινά αποσπασθεί στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Στις 25/11/1957 προσλήφθηκε στη μία από τις προκηρυχθείσες θέσεις Διοικητικού Υπαλλήλου β Κατηγορίας κλάδου Β1 των δακτυλογράφων. Ανέλαβε τη δακτυλογράφηση αποφάσεων, εγκύκλιων διαταγών, εγγράφων, αντιγράφων πρακτικών, την τήρηση του πρωτοκόλλου και τη διεκπεραίωση εγγράφων Παραιτήθηκε στις 17/1/1959 πιθανόν μετά από τη γέννηση παιδιού.