Εμφανίζει 448 αποτελέσματα

Ο Ελευθέριος Γερωνυμάκης του Ιωάννη γεννήθηκε το 1921 στην Θεσσαλονίκη. Όταν προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ήταν φοιτητής Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του διαθέτοντας μόνο απολυτήριο Γυμνασίου. Ήταν έγγαμος με ένα παιδί. Στις 19 Δεκεμβρίου 1944 συμμετείχε στο Τάγμα Εθνοφυλακής και απολύθηκε στις 11 Ιουνίου 1945. Από 17 Ιουνίου 1945 έως 19 Ιουνίου 1946 υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία, ενώ μέχρι 19 Ιουνίου 1949 υπηρέτησε εθελοντικά στην ΕΑΤ- ΕΑΣ. Το 1949 θα είναι παντρεμένος με ένα τέκνο, αλλά το 1955 θα είναι χήρος.
Στις 24 Ιουλίου 1949 προσλήφθηκε με το βαθμό του γραφέα Β΄ ως έκτακτος υπάλληλος. Αργότερα όμως θεωρήθηκε ότι είχε προσληφθεί ως τακτικός υπάλληλος στο Γραφείο Εισαγωγής του Τμήματος Εισαγωγής και Αποταμιεύσεως. Στις 17 Οκτωβρίου 1951 προάχθηκε σε γραφέα Α΄. Στις 13 Αυγούστου 1953 μετατέθηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεως ως σημειωτής. Την 1 Οκτωβρίου 1954 θα μετατεθεί ως λογιστής στο Γραφείο Ελέγχου πληρωμών Κομιστικής του Τμήματος Ελέγχου της Διοίκησης Οικονομικών Υπηρεσιών ΕΖΛΘ με καθήκοντα τον έλεγχο πληρωμών των εργατών Κομιστικής, εργολάβου φορτηγίδων «Ποσειδών» και πάσης άλλης δαπάνης σχετικής με την κομιστική εν γένει εργασία και την τήρηση του σχετικού βιβλίου. Στις 29 Ιανουαρίου 1955 προάχθηκε κατ’ αρχαιότητα σε Γραμματέα Β΄. Στις 28 Ιουνίου 1957 κατατάχθηκε στο βαθμό 7 Α1 κατηγορίας Διοικητικού. Την 1 Αυγούστου 1957 μετατέθηκε ως επόπτης Αμτοπλοίων στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών της Διοίκησης Ελευθέρας Ζώνης. Στις 23 Απριλίου 1959 κατατάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό και από το 1960 επόπτης περιοχής Λαγκασάιρ. Από το 1962 ανέλαβε επόπτης επί των εργατών της Κομιστικής. Στις 7 Ιουλίου 1964 μετατέθηκε στο Γραφείο Τιμολογίων στο Τμήμα Τιμολογίων και Διαχείρισης Κομιστικής της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης με καθήκοντα την εκμάθηση έκδοσης τιμολογίων είσπραξης. Στις 18 Απριλίου 1968 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 5ο βαθμό.Στις 9 Φεβρουαρίου 1968 ανέλαβε Αναπληρωτής Διευθυντής ΕΖΘ. Στις 16 Μαΐου 1972 προάχθηκε στον 4ο βαθμό. Τις 20 Ιουλίου 1975 προάχθηκε κατ΄ εκλογή στον 3ο βαθμό. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 κατατάχθηκε με το νέο βαθμολόγιο στον ΑΡ1 κλάδο Διοικητικό. Στις 20 Αυγούστου 1979 προάχθηκε στον 2ο βαθμό. Στις 4 Δεκεμβρίου 1982 συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Δημήτριος Γιοβάνης του Αντωνίου γεννήθηκε το 1916 στην Επανομή. Είχε ολοκληρώσει το Δημοτικό. Ανήκε στην Στρατιωτική κλάση 1937 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Είχε απολυτήριο Δημοτικού Σχολείου. Κατά διαστήματα από την 19η Ιανουαρίου 1939 έως την 28 Οκτωβρίου 1940 εργάστηκε στην ΕΖΘ ως ημερομίσθιος εργάτης συντήρησης των σιδηροδρομικών γραμμών. Στις 30 Οκτωβρίου 1940 απολύεται λόγω στράτευσης από το Συνεργείο Συντήρησης Γραμμών. Την περίοδο της Ιταλικής εισβολής πολέμησε και τραυματίστηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, ενώ τραυματίστηκε ξανά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στη διάρκεια του οποίου πολέμησε μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Στρατού. Λόγω της συμμετοχής του αυτής προσλήφθηκε σύμφωνα με το νόμο 751/1948. Ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Μάρτη 1950 ως φύλακας της υπηρεσίας ασφαλείας και απεβίωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1973.

Ο Κωνσταντίνος Γκούτας του Άγγελου και της Πηνελόπης ήταν Πολιτικός μηχανικός. Γεννήθηκε το 1905 στην Αίγυπτο, αλλά η οικογένειά του ζούσε στη Νάουσα Ημαθίας.
Παντρεύτηκε τη Νινέττα Τσακασιάνου κόρη εμπόρου από την Αθήνα στις 7 Μαΐου 1947, αλλά από το γάμο τους δεν προέκυψε τέκνο. Πιθανότατα συγγενείς του είναι ο νηματουργός Θωμάς Κ. Γκούτας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη του βιομήχανου Ηρακλή Χατζηδημούλα Ουρανία Χατζηδημούλα. Η άλλη αδελφή Μαρία Χατζηδημούλα είχε παντρευτεί τον Αιγύπτιο βιομήχανο Κωστή Λάππα και πιθανόν με αυτόν τον τρόπο σχετίζεται η μετοίκηση της οικογένειας στην Αίγυπτο.
Έλαβε το πτυχίο του το 1931 από το Universite-Ecole du Genie Civil des Arts et Manufactures Gand (πολυτεχνείο της Γάνδης). Από το 1932 έως το 1939 εργάστηκε ως Μηχανικός με σύμβαση Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Αρθρογραφούσε στο περιοδικό Τεχνικά Χρονικά.
Ο Κωνσταντίνος Γκούτας προσλήφθηκε στις 23 Ιουνίου 1939 αρχικά ως έκτακτος «λόγω επειγουσών αναγκών της Τεχνικής Υπηρεσίας» στο ΛΤΘ στις ως μηχανικός Β και στη συνέχεια ως μόνιμος.
Τον Ιούνιο του 1943, εν μέσω κατοχής, λαμβάνει δίμηνη αναρρωτική άδεια «προς αποκατάστασιν της υγείας του.» Τον Αύγουστο του 1943 εμφανίζεται να βρίσκεται στην Αθήνα με τη δίμηνη αναρρωτική άδεια να λήγει και να δηλώνει κώλυμα επιστροφής στην Θεσσαλονίκη λόγω έλλειψης συγκοινωνίας.
Από το 1945 έως και τον θάνατό του ανέλαβε Αρχιμηχανικός του ΛΤΘ.
Τον Σεπτέμβριο του 1950, ο πρόεδρος της Επιτροπείας του ΛΤΘ Γεώργιος Φαλτσής απευθύνεται στον Γκούτα και γράφει:
«ότι η καθ’ ημας Λιμενική Επιτροπή εκτιμώσα τας, διαρκούσης της ανασυγκροτήσεως του Λιμένος Θεσσαλονίκης, παρασχεθείσας και εξακολουθητικώς μέχρι σήμερον προσφερομένας παρ’ υμών εξαιρέτους υπηρεσίας, υπό την ιδιότητά σας ως αρχιμηχανικο΄του ΛΤΘ, και φρονούσα ότι το υπηρεσιακό υμών ενδιαφέρον και αι καταβαλλόμεναι προσπάθειαι προς προαγωγήν και επιτυχή έκβασιν των τεχνικών ζητημάτων υπερβαίνουσι την έννοιαν ης απλής εκτελέσεως του καθήκοντος, ομοφώνως εκφράζει προς υμάς […] την πλήρη αυτής ευαρέσκειαν, διότι, χάρις εις τας υπηρεσίας υμών, σπουδαία πλεονεκτήματα προέκυψαν προς όφελος του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης.» (23/9/1950)
Τον Ιούνιο του 1951 δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδα του ημερήσιου τύπου της Θεσσαλονίκης άρθρα για ατασθαλίες στην κατασκευή των Νέων Λιμενικών Έργων της Θεσσαλονίκης, ζητήθηκε επίμονα από την Γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος να διορισθεί οικονομικός επιθεωρητής, να διενεργηθεί έρευνα. και διατυπώθηκαν επιφυλάξεις για τα ενδεχόμενο διαπιστώσεως ανωμαλίας στα εκτελούμενα έργα. Τα εκτελούμενα έργα ανασυγκροτήσεως τελούσαν υπό την άμεση επίβλεψη του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και της Αμερικανικής Αποστολής. Μετά από σχεδόν ένα μήνα συνεχών δημοσιευμάτων, ο ηλικίας 42 ετών Κωνσταντίνος Γκούτας έπεσε στο κενό από τον εξώστη του 5ου ορόφου του κτιρίου της Γενικής Διοίκησης Βορείου Ελλάδος (Μέγαρο ΚΟΦΦΑ) όπου στεγαζόταν η Διεύθυνση Δημοσίων Έργων. Τα δημοσιεύματα της εφημερίδας «ΦΩΣ» σταμάτησαν, αφού προηγουμένως αναφέρθηκε εκτενώς στο ατυχές συμβάν.
Το ημερολόγιο έγραφε Τετάρτη 19 Ιουνίου 1951. Όπως αναφέρει την ίδια ημέρα ο Γεώργιος Φαλτσής στην έκτακτη σύγκληση της Επιτροπείας του ΛΤΘ, « ερρίφθη εις το κενόν σήμερον και ώραν 8:30 πρωινήν από του εξώστου του 5ου ορόφου του κτιρίου της γενικής Διοικήσεως Βορείου Ελλάδος, ένθα στεγάζεται η Διεύθυνσις Δημοσίων Έργων, ευρών ακαριαίως οικτρόν θάνατον επί του πεζοδρομίου της οδού Τσιμισκή». Όπως γράφεται στο πιστοποιητικό θανάτου, «ο θάνατος επήλθεν εκ βαρυτάτων κακώσεων συνεπεία πτώσεως εξ ύψους (αυτοκτονία)».
Σε σύντομη επιστολή του απευθυνόμενος στη σύζυγό του ο «αυτόχειρ γράφει ότι του ήτο αδύνατον να υποφέρη την δημοσιογραφική εκστρατείαν της εφημερίδος «Φως» όσον αφορά το ποσόν των εκτελούμενων λιμενικών έργων και τονίζει ότι είναι εντελώς αθώος των καταγγελλομένων».
Σύμφωνα με τον Φαλτσή, τον ώθησε στο διάβημα «η παθολογοική ευθιξία και η νευρικότης του χαρακτήρος του». Από τη μεριά της Υπηρεσίας, ο φαλτσής δηλώνει πως «εκ των μέχρι τούδε γνωστών δεδομένων υπό υπηρεσιακής πλευράς ουδεμία επιλήψιμος πράξις εβάρυνε προσωπικώς τον ίδιον λαμβανομένου υπ’ όψιν […] ότι οι ενεργούντες τον οικονομικόν έλεγχον των Υπηρεσιών του Οργανισμού εμεπιρογνώμονες εύρον τα επί αποδώσει λογαριασμού εντάλματα προπληρωμής τηε Τεχνικής Υπηρεσίας εν απολύτω τάξει.» Το γεγονός ότι είχε κληθεί σε απολογία από τον ανακριτή δεν δικαιολογεί «μίαν τόσον τραγικήν απόφασιν.» Στη συνέχεια ο Φαλτσής λέει: «Ευρισκόμεθα όθεν προ ενός θλιβερού συμβάντος και το μόνον, το οποίον δυνάμεθα σήμερον να είπωμεν είναι ότι ο αείμνηστος Γκούτας υπήρξε παρανάλωμα του καθήκοντος. Ήτο τόσον προσηλωμένος εις την αποστολήν του, τόσο εύθικτος, τόσον τυπικός και σταθερός εις τας πεποιθήσεις του ως επιστήμονος, ώστε να προκαλή τα παράπονα όλων ανεξαιρέτως των εργοληπτών λιμενικών και άλλων έργων δια την άκραν αυστηρότητα και την άκαπμπτον στάσιν του επί ζητημάτων, εφ’ ων επίστευεν ότι η ελαχίστη υποχώρσηις θα ηδύνατο να παραβλάψη τα συμφέροντα του Οργανισμού». Ολοκληρώνει λέγοντας πως «όταν αναλογισθώμεν ότι από ένα σωρόν ερειπίων και ναυαγίων τα οποία μας εκληοδότησεν ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος, εδημιουργήθη ο θαυμάσιος αυτός Λιμήν, χάρις εις την ασυνήθη δραστηριότητα, την τεραστίαν προσπάθειαν, τους κόπους και την αξιόλογν επιστημονικήν εκείνου εργασίαν, δεν δυνάμεθα παρά να αναγνωρίσωμεν, ότι άνευ της εργασίας του Γκούτα θα ήτο αδύνατον εις ημάς να συνεχίσωμεν την εκτέλεσιν των έργων αυτών.»
Ο Σταύρος Γρηγοριάδης,πρόεδρος της ΕΖΘ, εξαίρει επίσης «την επιστημονικήν κατάρτισην και εργατικότητα του αυτόχειρος». Υπογραμμίζε μάλιστα ότι ήταν πάντα απορρηπτικός στις αιτήσεις των εργολάβων για αναθεωρήσεις τιμών ή ημερομισθίων. Συνεπώς, «όλη η πολεμική των εφημερίδων […] δ’υναται να θεωρηθή από τους γνωρίζοντας τα πράγματα ως άδικος.»
Όμως υπήρχαν μέλη της Επιτροπείας τα οποία ζήτησαν να προστατευθεί το ΛΤΘ από ενδεχόμενη απόδειξη ευθυνών στον Γκούτα. Βέβαια, η άποψη αυτή δέχθηκε επικρίσεις βεβαιώνοντας την αθωότητα του Γκούτα.
Οι φήμες υποστήριζαν ότι ο Γκούτας είχε δεχθεί την επίπληψη του διευθυντή Δημοσίων Έργων ΓΔΒ Ελλάδας Τριανταφυλλίδης και αυτή τον ώθησε στην αυτοκτονία. Ο ίδιος ωστόσο καταγγέλλει αυτές τις φήμες ως αναληθέστατες υποστηρίζοντας πως ακόμη και εάν υπήρχε κάποιο ζήτημα οικονομικής δυσχέρειας δεν ήταν ούτε θα μπορούσε να είναι υπαίτιος ο Γκούτας.
Το ΛΤΘ ανέλαβε τα έξοδα της κηδείας του Γκούτα
Όταν πέθανε ο Γκούτας, η σύζυγός του Αννέτα ήταν μόλις 27 ετών. Διεκδίκησε και έλαβε σύνταξη από το ΛΤΘ.

Η Δέσποινα Γουλιανού του Αχιλλέα, υπαλλήλου της ΕΖΘ, και της Όλγας είχε γεννηθεί το 1930 στην Θεσσαλονίκη. Όταν είχε προσληφθεί ήταν τελειόφοιτος και το 1952 ολοκλήρωσε το Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Επίσης, όταν είχε προσληφθεί ήταν άγαμος. Ο πατέρας της εργαζόταν στην ΕΖΘ, αλλά απεβίωσε.
Στις 5 Αυγούστου 1949 η Δέσποινα Γουλιανού είχε προσληφθεί ως έκτακτος δακτυλογράφος στο Τμήμα Διοικητικό. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινώς στο Τμήμα Προσωπικού και Γραμματείας. Την 1 Ιουλίου 1958 ανέλαβε καθήκοντα ως τακτικός υπάλληλος με καθήκοντα δακτυλογράφους του Β2 κλάδου δακτυλογράφου Β΄ Κατηγορίας. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε και με το νέο βαθμολόγιο ήταν Δακτυλογράφος 9ου βαθμού. Τα καθήκοντά της ήταν η δακτυλογράφηση, η παραλαβή εγγράφων και η τήρηση του πρωτοκόλλου όταν απουσιάζει η αρμοδία υπάλληλος. Στις 14 Νοεμβρίου 1962 προάχθηκε σε Δακτυλογράφο 8ου βαθμού. Στις 31 Δεκεμβρίου 1963 αποχώρησε λόγω σοβαρής νόσου.