Εμφανίζει 133 αποτελέσματα

O Μαρτίν Αντρέ ήταν γερμανός μηχανικός κατά το μεσοπόλεμο και έκτακτος υπάλληλος μηχανικός στην Υπηρεσία Ψυγείων ΕΖΘ.

Ο Στυλιανός Μαυρογένης ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1926 έλαβε δίπλωμα ΕΜΠ. Την ίδια χρονιά, το 1926 διορίστηκε Μηχανικός Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Από το 1933 αναλαμβάνει θέση . Νομομηχανικού. Το 1940 είναι στο Γραφείο Νομομηχανικού Καβάλας. Το 1950 είναι Νομομηχανικός στο Γραφείο Νομομηχανικού Δράμας. Το 1959 εργάζεται στη Διεύθυνση Δημοσίων Έργων της Μακεδονίας. Με αυτή την ιδιότητα αναπληρώνει τον Διευθυντή Δημοσίων έργων, Ιωάννη Κοτσερώνη, στο ΔΣ της ΕΖΛΘ στην έβδομη και όγδοη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ.

Ο Σ Μεζανός ήταν επιθεωρητής Δημοσίων Έργων Θεσσαλονίκης. Στις 23 Απριλίου 1923, συμμετείχε με την ιδιότητα αυτή στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Κατά την πρώτη ιδρυτική διαδικασία, προέδρευσε ως ανώτερος σε βαθμό δημόσιος υπάλληλος οργανώνοντας τις αρχαιρεσίες εκλογής προεδρείου. Θα αντικατασταθεί από τον Νικόλαο Παππά. Η τελευταία του παρουσία σε συνεδρίαση θα είναι στις 4 Φεβρουαρίου 1924.

Ο Κωνσταντίνος Μελισσινός ήταν πολιτικός μηχανικός και ανώτερος σιδηροδρομικός υπάλληλος. Το 1907 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Φυσικομαθηματικών Επιστημών Εθνικού Πανεπιστημίου και στα 1912 έλαβε δίπλωμα Universite Ecole Speciale du Genie Civil et des Arts et Manufactures Gand. Την περίοδο 1912-1913 ανέλαβε Μηχανικός Δημοσίων Έργων Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Στα 1914 ανέλαβε Μηχανικός Υπηρεσίας ελέγχου κατασκευής σιδηροδρόμου Παπαπούλι-Πλατύ. Την περίοδο 1915-1917 ήταν Μηχανικός Β΄ τάξης της Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων του Υπουργείου Συγκοινωνίας. Την περίοδο αυτή εκπόνησε τη μελέτη σιδηροδρομικής γραμμής Σπάρτης-Γυθείου, ήταν μηχανικός συντήρησης σιδηροδρόμων Μακεδονίας και μηχανικός μελετών στην Αθήνα. Στα 1917 ανέλαβε Μηχανικός Α΄ τάξης Γραφείου μελετών και κατασκευών οδοποιΐας Κρήτης. Την περίοδο 1918-1923 ανέλαβε Νομομηχανικός Διεύθυνσης Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνίας. Είχε την ευθύνη του ελέγχου νέων έργων Λαρισαϊκού, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε σε απόσπαση αρχιμηχανικός γραμμής και νέων έργων Εταιρείας Ελληνικών Σιδηροδρόμων. Την ίδια περίοδο διετέλεσε προσωρινός διευθυντής Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και αργότερα διευθύνων Υπηρεσίας Ελέγχου Σιδηροδρόμων). Την περίοδο 1923-1926 διετέλεσε Αρχιμηχανικός και έπειτα Διευθυντής εκμετάλλευσης Σ.Ε.Κ. Από το 1926 ανέλαβε Διευθυντής Β΄ περιφέρειας Σ.Ε.Κ. ή αλλιώς διευθυντής των Σιδηροδρόμων Μακεδονίας.
Με αυτήν την ιδιότητα συμμετείχε το 1923 στις διαπραγματεύσεις με τους Σέρβους για τον καθορισμό των ορίων ανάμεσα στην Σερβική και Ελληνική Ελευθέρα Ζώνη Θεσσαλονίκης.

Στις 11 Μαΐου 1932 συμμετέχει ως κυβερνητικός επίτροπος στην Επιτροπεία της ΕΖΘ και στη συνέχεια του ΛΤΘ.
Η τελευταία συμμετοχή του στην Επιτροπεία της ΕΖΘ ήταν στις 28 Ιουνίου 1933. Στην Επόμενη Συνεδρία στις 21 Σεπτεμβρίου 1933 συμμετείχε ο Δημήτριος Ηλιάδης, διάδοχος στη θέση του Κυβερνητικού Επιτρόπου.

Ο Μαυρίκιος Μιχαηλίδης ήταν πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, από όπου έλαβε το δίπλωμά του το 1925. Ήταν εγγεγραμμένος με Αριθμό Μητρώου 742 και προσρχόταν από το Αίγιο.

Ο Μιχαηλ Μιχαηλίδης του Ιωάννη ήταν Πολιτικός μηχανικός. Έλαβε δίπλωμα το 1926 στην Ecole Speciale des Travaux Publics du Batiment et de l'Industrie Paris. Αρχικά απασχολήθηκε ως μηχανικός Ελέγχου στην Α.Ε. "Π. Γ. Μακρής και Σία" με αντικείμενο την επίβλεψη έργων οδοποιΐας στη Κρήτη. Από το 1937 ανέλαβε θέση στη Διεύθυνση Κατασκευών Θεσσαλίας, Λάρισα. Μεταπολεμικά διετέλεσε Νομομηχανικός Θεσσαλονίκης.και Διευθυντής στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων

Ο Ελί Μοδιάνο (1881-1968) ήταν εβραίος αρχιτέκτονας, γόνος της γνωστής και πλούσιας οικογένειας Μοδιάνο, μια από τις πιο δυνατές οικογένειες της εβραϊκής σεφραδιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης.
Ο Ελί Μοδιάνο σπούδασε στην École Centrale des Arts et Manufactures στο Παρίσι και αφού γύρισε στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς αρχιτέκτονες που άφησαν το στίγμα τους στην πόλη αφού ανέλαβε τον σχεδιασμό σημαντικών κτηρίων της πόλης, όπως το Τελωνείο, το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης και η Αγορά Μοδιάνο. Η σπουδαιότητα του έργου του Μοδιάνο αναγνωρίστηκε και εκτός των ελληνικών συνόρων, όταν το 1922 του απονέμεται ο τίτλος του Ιππότη από τον βασιλιά της Ιταλίας Βιττόριο Εμμανουήλ Β’. Ο Ελί Μοδιάνο άφησε τη τελευταία του πνοή το 1968.