Το John Deere είναι το εμπορικό σήμα της Deere & Company, μιας αμερικανικής εταιρείας που κατασκευάζει γεωργικά μηχανήματα, βαρύ εξοπλισμό, δασοκομικά μηχανήματα, κινητήρες ντίζελ, συστήματα μετάδοσης κίνησης που χρησιμοποιούνται σε βαρύ εξοπλισμό και εξοπλισμό περιποίησης γκαζόν.
Η Deere & Company ξεκίνησε όταν ο John Deere, γεννημένος στο Rutland του Βερμόντ των Ηνωμένων Πολιτειών στις 7 Φεβρουαρίου 1804, μετακόμισε στο Grand Detour του Ιλινόις το 1836 για να γλιτώσει από τη χρεοκοπία στο Βερμόντ. Ήδη καθιερωμένος σιδεράς, ο Deere άνοιξε ένα κατάστημα 128 τετραγωνικών μέτρων στο Grand Detour το 1837, το οποίο του επέτρεψε να εργαστεί ως γενικός επισκευαστής στο χωριό, καθώς και ως κατασκευαστής εργαλείων όπως πιρούνια και φτυάρια. Τα εργαλεία ήταν απλώς μια αρχή. Το στοιχείο που τον ξεχώρισε ήταν το ατσάλινο άροτρο, το οποίο αποτελούσε πρωτοπορία το 1837 όταν ο John Deere διαμόρφωσε μια λεπίδα από σκωτσέζικο χάλυβα σε άροτρο. Πριν από το χαλύβδινο άροτρο της Deere, οι περισσότεροι αγρότες χρησιμοποιούσαν σιδερένια ή ξύλινα άροτρα στα οποία κολλούσε το πλούσιο χώμα των Μεσοδυτικών ΗΠΑ, οπότε έπρεπε να καθαρίζονται συχνά. Το χαλύβδινο άροτρο με λεία όψη έλυσε αυτό το πρόβλημα και βοήθησε σημαντικά τη μετανάστευση στις αμερικανικές μεγάλες πεδιάδες τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο παραδοσιακός τρόπος επιχειρηματικής δραστηριότητας ήταν να φτιάχνεις το προϊόν όπως και όταν παραγγέλθηκε. Αυτό το στυλ ήταν πολύ αργό. Καθώς ο Deere συνειδητοποίησε ότι αυτό δεν επρόκειτο να είναι ένα βιώσιμο επιχειρηματικό μοντέλο, αύξησε τον ρυθμό παραγωγής κατασκευάζοντας άροτρα πριν τα διαθέσει προς πώληση. Αυτό επέτρεψε στους πελάτες όχι μόνο να δουν τι αγόραζαν εκ των προτέρων, αλλά επέτρεψε επίσης στους πελάτες του να αγοράσουν τα προϊόντα του αμέσως. Η είδηση για τα προϊόντα του άρχισε να διαδίδεται γρήγορα.
Το 1842, ο Deere συνήψε επιχειρηματική συνεργασία με τον Leonard Andrus και αγόρασε γη για την κατασκευή ενός νέου, διώροφου εργοστασίου κατά μήκος του ποταμού Rock στο Ιλινόις. Αυτό το εργοστάσιο, που ονομάστηκε "L. Andrus Plough Manufacturer", παρήγαγε περίπου 100 άροτρα το 1842 και περίπου 400 άροτρα τον επόμενο χρόνο. Η συνεργασία του Deere με τον Andrus έληξε το 1848 και ο Deere μετακόμισε στο Moline του Ιλινόις, για να έχει πρόσβαση στον σιδηρόδρομο και στον ποταμό Μισισιπή. Εκεί, ο Deere σχημάτισε μια συνεργασία με τους Robert Tate και John Gould και έχτισε ένα εργοστάσιο 134 τετραγωνικών μέτρων την ίδια χρονιά. Η παραγωγή αυξήθηκε γρήγορα και μέχρι το 1849, η εταιρεία Deere, Tate & Gould παρήγαγε πάνω από 200 άροτρα το μήνα. Κατασκευάστηκε μια διώροφη προσθήκη στο εργοστάσιο, επιτρέποντας περαιτέρω παραγωγή.
Το λογότυπο της εταιρείας χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 1876 και 1912
Ο Deere εξαγόρασε τα συμφέροντα του Tate και του Gould στην εταιρεία το 1853 και ενώθηκε στην επιχείρηση από τον γιο του Charles Deere. Εκείνη την εποχή, η εταιρεία κατασκεύαζε μια ποικιλία προϊόντων αγροτικού εξοπλισμού εκτός από άροτρα, συμπεριλαμβανομένων βαγονιών, καλλιεργητών καλαμποκιού και καλλιεργητών. Το 1857, το σύνολο της παραγωγής της εταιρείας έφτασε σχεδόν τα 1.120 εργαλεία το μήνα. Το 1858, μια πανεθνική οικονομική ύφεση επηρέασε την εταιρεία. Για να αποφευχθεί η χρεοκοπία, η εταιρεία αναδιοργανώθηκε και ο Deere πούλησε τα συμφέροντά του στην επιχείρηση στον γαμπρό του, Christopher Webber, και στον γιο του, Charles Deere, ο οποίος θα αναλάμβανε τους περισσότερους διευθυντικούς ρόλους του πατέρα του. Ο John Deere υπηρέτησε ως πρόεδρος της εταιρείας μέχρι τη συνταξιοδότησή του τον Απρίλιο του 1886, αλλά πέθανε ένα μήνα αργότερα τον Μάιο του 1886. Η εταιρεία αναδιοργανώθηκε ξανά το 1868 όταν ενσωματώθηκε ως Deere & Company. Ενώ οι αρχικοί μέτοχοι της εταιρείας ήταν οι Charles Deere, Stephen Velie, George Vinton και John Deere, ο Charles ουσιαστικά διηύθυνε την εταιρεία. Το 1869, ο Charles άρχισε να εισάγει κέντρα μάρκετινγκ και ανεξάρτητους αντιπροσώπους λιανικής για να προωθήσει τις πωλήσεις της εταιρείας σε εθνικό επίπεδο. Την ίδια χρονιά, η Deere & Company κέρδισε το "Best and Greatest Display of Ploughs in Variety" στη 17η Ετήσια Έκθεση του Illinois State Fair, για την οποία κέρδισε $10 και ένα ασημένιο μετάλλιο.
Η βασική εστίαση παρέμεινε στα γεωργικά εργαλεία, αλλά ο John Deere κατασκεύασε επίσης μερικά ποδήλατα τη δεκαετία του 1890.
Ο αυξημένος ανταγωνισμός στις αρχές του 1900 από τη νέα International Harvester Company οδήγησε την εταιρεία να επεκτείνει τις προσφορές της στον τομέα των μηχανημάτων, αλλά η παραγωγή τρακτέρ βενζίνης έφτασε να καθορίσει τις δραστηριότητες της Deere & Company κατά τον 20ό αιώνα.
Το λογότυπο της εταιρείας χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 1912 και 1936
Το 1912, ο πρόεδρος της Deere & Company, William Butterworth (ο γαμπρός του Charles), ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Charles Deere μετά τον θάνατό του το 1907, ξεκίνησε την επέκταση της εταιρείας στην επιχείρηση τρακτέρ. Η Deere & Company πειραματίστηκε για λίγο με τα δικά της μοντέλα τρακτέρ, το πιο επιτυχημένο από τα οποία ήταν το Dain All-Wheel-Drive, αλλά στο τέλος αποφάσισε να συνεχίσει την επιδρομή της στον κλάδο των τρακτέρ αγοράζοντας την Waterloo Gasoline Engine Company το 1918, η οποία κατασκεύαζε το δημοφιλές τρακτέρ Waterloo Boy στις εγκαταστάσεις του στο Waterloo της Αϊόβα. Η Deere & Company συνέχισε να πουλά τρακτέρ με το όνομα Waterloo Boy μέχρι το 1923 όταν παρουσιάστηκε το John Deere Model D.[15] Η εταιρεία συνεχίζει να κατασκευάζει μεγάλο ποσοστό των τρακτέρ της στο Waterloo της Αϊόβα, δηλαδή τις σειρές 7R, 8R και 9R.
Η εταιρεία παρήγαγε τον πρώτο της θεριζοαλωνιστικό μηχανισμό, τον John Deere No. 2, το 1927. Ένα χρόνο αργότερα, αυτή η καινοτομία ακολούθησε την εισαγωγή του John Deere No. 1, μιας μικρότερης μηχανής που ήταν πιο δημοφιλής στους πελάτες. Μέχρι το 1929, το Νο. 1 και το Νο. 2 αντικαταστάθηκαν από νεότερες, ελαφρύτερου βάρους θεριζοαλωνιστικές μηχανές. Στη δεκαετία του 1930, ο John Deere και άλλοι κατασκευαστές αγροτικού εξοπλισμού άρχισαν να αναπτύσσουν τεχνολογία συγκομιδής στην πλαγιά ενός λόφου. Οι θεριζοαλωνιστικές εταιρείες είχαν πλέον τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν αποτελεσματικά τις κομπίνες τους για τη συγκομιδή σιτηρών σε πλαγιές με κλίση έως και 50%.[16]
Σε ένα επεισόδιο της σειράς Travel Channel Made in America που παρουσίαζε το προφίλ της Deere & Company, ο οικοδεσπότης John Ratzenberger δήλωσε ότι η εταιρεία δεν απέκτησε ποτέ εξοπλισμό από Αμερικανούς αγρότες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.[17]
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο δισέγγονος του John Deere, Charles Deere Wiman, ήταν πρόεδρος της εταιρείας, αλλά δέχτηκε μια επιτροπή ως συνταγματάρχης στον στρατό των ΗΠΑ. Προσλήφθηκε ένας αντικαταστάτης και πριν επιστρέψει στη δουλειά στην εταιρεία στα τέλη του 1944, ο Wiman διηύθυνε το τμήμα αγροτικών μηχανημάτων και εξοπλισμού του War Production Board.[18] Εκτός από τα αγροτικά μηχανήματα, η John Deere κατασκεύαζε στρατιωτικά τρακτέρ και μεταδόσεις για το τανκ M3. Κατασκεύασαν επίσης εξαρτήματα αεροσκαφών, πυρομαχικά και κινητές μονάδες πλυντηρίου για να υποστηρίξουν την πολεμική προσπάθεια.[19]
Το 1947, η John Deere παρουσίασε τον πρώτο της αυτοκινούμενο συνδυασμό, το μοντέλο 55. Σύντομα ακολούθησαν τα μικρότερα μοντέλα 40 και 45, το μεγαλύτερο μοντέλο 95 και ένα ακόμη μεγαλύτερο μοντέλο 105 παρουσιάστηκε τη δεκαετία του 1960. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Deere εισήγαγε προσαρτώμενες κεφαλές καλαμποκιού, επιτρέποντας στους παραγωγούς καλλιεργειών να κόβουν, να ξεφλουδίζουν και να καθαρίζουν το καλαμπόκι με μία ομαλή λειτουργία.[16]
Το 1956, η Deere & Company εξαγόρασε τον γερμανικό κατασκευαστή τρακτέρ, Heinrich Lanz AG (βλ. Lanz Bulldog).
Ένα τρακτέρ John Deere-Lanz 700
Τους τελευταίους μήνες του 1958, ο John Deere κατασκεύασε ένα εργοστάσιο στο βόρειο Rosario της Αργεντινής.[20] Στην Αργεντινή, τη διαχείριση της μάρκας ήταν η Agar Cross & Co.[21] Ο John Deere κατασκεύασε τα ακόλουθα μοντέλα τρακτέρ στην Αργεντινή: 445, [22] 730, [23] τα μοντέλα της σειράς 20 όπως 1420, [24] 2420, [25] 3420, 4420, [26] τα μοντέλα της σειράς. 30 όπως 2330, [27] 2530, 2730, [28] 3330, [29] 3530, [30] 4530·[31] τα μοντέλα της σειράς 40 όπως 2140, [32] 3140 / 3140 DT, [33] ] 3540[34] και το τελευταίο κατασκευασμένο στην Baigorria της σειράς 50 όπως 2850, 3350, 3550[35] μέχρι το 1994. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, (το 2011) το εργοστάσιο της Αργεντινής επιστρέφει τη συναρμολόγηση τρακτέρ με τα ακόλουθα μοντέλα: 53C, 50: 5045D (45 HP) Serie 5D, 5045E (45 HP) Serie 5E, 5065E (65 HP) Serie 5E, 5075E (75 HP) Serie 5E, 5425N (77 HP) Serie 5000, 5725 (52 HP) (92 HP) 92 HP) Serie 5025, 5090E, 5090EH, 5076EF, 6110J, 6130J, 6145J και 6165J.
Επιπλέον, το 2012, προστέθηκε σε μορφή SKD/CKD, η συναρμολόγηση των θεριζοαλωνιστικών μηχανών 9570 STS Serie 70, 9470 STS, 9670 STS και 9770 STS.[36]
Επίσης, με την πράσινη γραμμή, οι εγκαταστάσεις της Αργεντινής κατασκεύασαν μερικούς φορτωτές εκσκαφέας και γκρέιντερ όπως τα τρακτέρ 570 A/B, [37] 544 A/B, [38] 507, 308, 200[39] και τα μοντέλα τρακτέρ 627, 727.
Στις 30 Αυγούστου 1960, έμποροι John Deere από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν στο Ντάλας του Τέξας για μια πρωτοφανή έκθεση προϊόντων. Το Deere Day στο Ντάλας, όπως ονομάστηκε η εκδήλωση, μύησε στον κόσμο τη «Νέα Γενιά της Δύναμης», τα πρώτα σύγχρονα τετρακύλινδρα και εξακύλινδρα τρακτέρ της εταιρείας, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας γεμάτη με παρουσιάσεις υψηλής τεχνολογίας, ζωντανές επιδείξεις και ένα πάρκινγκ γεμάτο ολοκαίνουργια πράσινα και κίτρινα μηχανήματα. Η σειρά των τρακτέρ που παρουσιάστηκε εκείνη την ημέρα ήταν πέντε χρόνια στο στάδιο της κατασκευής, και η ίδια η εκδήλωση χρειάστηκε μήνες για να προγραμματιστεί. Ο Deere επέλεξε το Ντάλας για να φιλοξενήσει την εκδήλωση, εν μέρει επειδή φιλοξενούσε εγκαταστάσεις αρκετά μεγάλες για να φιλοξενήσουν τους 6.000 καλεσμένους και τον εξοπλισμό που ήταν όλοι εκεί για να δουν. Το Dallas Memorial Auditorium, το Texas State Fairgrounds Coliseum, το Cotton Bowl και το πάρκινγκ Cotton Bowl ήταν το καθένα το μέρος της εκδήλωσης. Du
