Ο Αλεβιζάτος Ιωάννης του Κωνσταντίνου του Αθανασίου και της Λεμονιάς γεννήθηκε στην Βάρνα της Ανατολικής Ρωμυλίας και ήλθε ως πρόσφυγας στην Θεσσαλονίκη. Γύρω στο 1960 ήταν λιμενεργάτης στο Σωματείο τακτικών λιμενεργατών Κύτους Ο Άγιος Κωνσταντίνος. Πιθανότατα τέθηκε εκτός λόγω "σεσημασμένου" παρελθόντος.
Ο Μοντζαλάς Γεώργιος του Εμμανουήλ και της Χρυσάνθης είχε γεννηθεί το 1908 στο Μελένικο της Βουλγαρίας και είχε έρθει ως πρόσφυγας στην Θεσσαλονίκη..
Αθανασιάδης Αθανάσιος του Γεωργίου
Ο Αθανασιάδης Αθανάσιος του Γεωργίου και της Ελένης γεννήθηκε το 1884 στο Νευροκόπι Βουλγαρίας και ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα.
Ο Δέλλιος Χρήστος ή Ζαχαροπλάστης του Κυριάκου ήταν οπλαρχηγός στον Μακεδονικό Αγώνα και πρόκριτος της Γευγελής, γεννημένος στην Βογδάντσα. Γεννήθηκε το 1869 στη Βογδάντσα. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από το Κοστουρίνο της Στρώμνιτσας, αλλά κατέφυγαν στη Βογδάντσα λόγω αναταραχών με τους Τούρκους. Ο ίδιος μεγάλωσε και πήγε σχολείο στις Σέρρες (1872-1885) και κατόπιν μετακόμισε στη Γευγελή το 1888. Γρήγορα αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους προκρίτους της πόλης. Ασκούσε το επάγγελμα του ζαχαροπλάστη (είχε καφενείο με μπιλιάρδο την κεντρική πλατεία), γεγονός που του έδωσε και το προσωνύμιο "Ζαχαροπλάστης". Με τη σύζυγό του, Μόσχου Μαρία του Αθανασίου απέκτησε τέσσερα παιδιά (Βασίλειος, Αναστασία, Βικτωρία που έζησαν στην Ελλάδα - Θεσσαλονίκη και Κορυφή Ημαθίας, και έναν γιο με το πιθανό όνομα Αντώνιος, του οποίου η τύχη αγνοείται μετά την μετοίκησή του στην Νότιο Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα).
Το 1898 όταν σημειώθηκαν μαζικές δολοφονίες προκρίτων και ιερέων με ελληνική συνείδηση από το Βουλγαρικό κομιτάτο στη Γευγελή και κατ επέκταση γενικότερα λόγω της εντεινόμενης βουλγαρικής δράσης στην περιοχή της Γευγελής, ο Δέλλιος Χρήστος αποφάσισε να ιδρύσει το 1902 τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα. Η Φιλόπτωχος Αδελφότητα της Γευγελής οργανώθηκε στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας και ενώ φαινομενικά εμφανίζονταν στις Οθωμανικές αρχές ως φιλανθρωπικό ίδρυμα, ωστόσο δρούσε κρυφά ως ένοπλος πυρήνας. Στην αδελφότητα μυήθηκαν μερικοί από τους πιο σημαντικούς και ικανούς Γευγελιώτες. Τα αρχικά στελέχη ήταν ο Αρβανίτης Αθανάσιος, ο Τσολάκης Γεώργιος, ο Χατζηζαφειρίου Χαρίσιος και ο Σιωνίδης Βασίλειος. Για να οργανώσει την ένοπλη ομάδα ο Δέλλιος Χρήστος φρόντισε να προμηθευτεί οπλισμό με ιδίους πόρους. Η πολιτοφυλακή αυτή, υπό την ηγεσία του Δέλλιου Χρήστου, έδρασε στην πόλη της Γευγελής και στα περίχωρα της.
Τη δεκαετία του 1920 ο Δέλλιος Χρήστος φαίνεται ότι ζούσε την Θεσσαλονίκη. Τότε, προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως φύλακας στις 27 Αυγούστου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 19 Αυγούστου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του φύλακα στην υπηρεσία Ασφάλειας της ΕΖΘ. Στη 1 Ιουλίου 1927 είχε τον τίτλο του Φύλακα Α΄. Στις 31 Δεκεμβρίου 1932 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (απεβίωσε το 1957) τα έζησε στην Κορυφή Ημαθίας όπου καλλιεργούσε τα χωράφια που του παραχώρησε το Ελληνικό κράτος (τότε Βασίλειο της Ελλάδος) μετά την παρασημοφόρηση του στις 7 Μαΐου 1938. Το 1970 στο χωριό Κορυφή Ημαθίας στήθηκε προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον καθηγητή Μηνόπουλο Αθανάσιο.
Ο Γεώργιος Γούλιος γεννήθηκε στην Ιεροπηγή Καστοριάς από οικογένεια η οποία συμμετείχε στο Μακεδονικό Αγώνα για «την ουσιαστικήν επικράτησιν της ελληνικής πραγματικότητας». Πράγματι, πρόκειται για μια γνωστή οικογένεια χτιστάδων από το χωριό Λαμπάνιτσα, μετέπειτα Άη Δημήτρης, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, καθώς πολλά μέλη της συμμετείχαν στην ελληνοβουλγαρική σύγκρουση υπό την καθοδήγηση του μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη και έγιναν γνωστοί ως μακεδονομάχοι. Πιθανότατα ο ιερέας Γεώργιος Γούλιος ο οποίος χειροτονήθηκε από τον Καραβαγγέλη με το όνομα Γερμανός για να επιστρέψει στο χωριό από την Αθήνα και να αφοσιωθεί στην αποστολή της εξουδετέρωσης της επιρροή του ιερέα και του δασκάλου που είχαν στείλει οι Βούλγαροι εκεί, ήταν θείος του, αδελφός του πατέρα του. Μετά από βασανιστήρια, ο ιερέας διέφυγε στην Καστοριά και οι Βούλγαροι ξέσπασαν στην αδελφή του, την οποία σκότωσαν μετά από βασανιστήρια, και τα δύο αδέλφια του στο χωριό Ιεροπηγή, διπλανό από τον Άη Δημήτρη-Λαμπάνιτσα, τα οποία δολοφονήθηκαν σε χαράδρα. Αργότερα ο ιερέας Γερμανός καταδικάστηκε σε εξορία και διέφυγε στην Αφρική, όπου και απεβίωσε. Τη δράση του συνέχισε ο γιος του Σταύρος ο οποίος κατετάγη στον ελληνικό στρατό και παρέμεινε σε αυτόν.
Ο Γεώργιος Γούλιος του ΛΤΘ ήταν πιθανότατα γιος ή εγγονός ενός από τα αδέλφια του ιερέα. Ο ίδιος πάντως, όπως από τις επιστολές του προκύπτει, έδρασε κατά το μεσοπόλεμο στο πλαίσιο εθνικών ελληνικών οργανώσεων και για αυτό «παρκολουθήτο υπό της μυστικής υπαρχούσης και δρώσης βουλγαρικής προπαγάνδας» στην περιφέρεια Καστοριάς-Φλώρινας. Μάλιστα, αναφέρει πως ο ίδιος είχε παρέμβει στη φοιτητική λέσχη του ΑΠΘ αναλύοντας «το διατί ιστορικώς η Μακεδονία είναι Ελληνική». Και τότε απειλήθηκε από έναν άλλον συμπατριώτη του φοιτητή, ενώ το ίδιο έπραξε και ο πατέρας του τελευταίου στις αρχές της Κατοχής.
Προσλήφθηκε από το ΛΤΘ ως ωρομίσθιος εργάτης κατά την περίοδο της εκτέλεσης των μεγάλων λιμενικών έργων. Στη συνέχεια Εργαζόταν ως ζυγιστής. Στις 18 Μαρτίου 1942 ζητάει ετήσια άδεια για να εργαστεί στην Γερμανία. Ο ίδιος στην αίτησή του αναφέρει ότι λόγω των οικονομικών συνθηκών ο μισθός της υπηρεσίας δεν είναι ικανός για του καλύψει ούτε τα προσωπικά μέσα συντήρησης ούτε να ενισχύσει «την πενομένην οικογένειάν» του η οποία διαμένει στη Φλώρινα καθώς δεν έχει κανέναν άλλο προστάτη «προ δε του φάσματος ενός βεβαίου εκ πείνης θανάτου» του οποίου τα συμπτώματα είχε αρχίσει ήδη να αντιλαμβάνεται «εις την προϊούσαν σωματικήν [του] εξάντλησιν» εξαιτίας του υποσιτισμού. Συγκεκριμένα, κατά το τελευταίο τρίμηνο η τροφή του αποτελείται «σχεδόν από κύπελον τέιον και κατά διαστήματα ενός τεμαχίου μπομπότας». Ο μισθός του δεν επαρκούσε ούτε για 7 ημέρες. Επίσης, αναφέρει ότι εκείνη την περίοδο «οι υπάλληλοι σχεδόν άργουν παραμένοντας εις τους διαδρόμους και κυρίως των της τεχνικής υπηρεσίας». Ο ίδιος μάλιστα είχε αναλάβει από την υπηρεσία να εξυπηρετεί τις «την προσωπικήν ή οικογενειακήν ανάγκην του τότε προϊσταμένου αρχιμηχανικού» Συγκεκριμένα, περιπλανιώταν στα διάφορα χωριά της περιφέρειας με εντολή να αγοράσει τρόφιμα, την ίδια ώρα που ο ίδιος υπέφερε από «αφόρητον πείναν». Επίσης, δεν ήταν δυνατό σε αυτόν να επιστρέψει στο χωριό του γιατί, όπως είχε μάθει, οι Βούλγαροι είχαν αρχίσει «να προδιαγράφουν, να προδίδουν ή να συκοφαντούν ελληνικάς οικογενείας και άτομα εις τας Ιταλικάς αρχάς κατοχής». Επιπλέον, αναφέρει πως «από χαρακτήρος» δεν μπορούσε να δράσει «κατά τρόπον ανώμαλον», δηλαδή να χαρτοπαίζει ή «κατά μη θεμιτόν τρόπον». Τέλος, ο ίδιος υποστήριζε πως διέτρεχε κίνδυνο από τους πράκτορες των Βουλγάρων οι οποίοι κινούνταν ελεύθεροι στη Θεσσαλονίκη και την περιφέρεια. Συγκεκριμένα, καταγγέλλει γενικό γραμματέα της βουλγαρικής πολιτικής λέσχης και τον αδελφό γνωστού κομμουνιστή. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να μεταβεί στη Γερμανία για να εργαστεί ως απλός εργάτης ευελπιστώντας ότι θα συντηρήσει τον εαυτό του και θα ενισχύσει την οικογένειά του. Φεύγοντας από την Ελλάδα, όπως ο ίδιος υποστήριζε, θα απέφευγε όλους αυτούς τους κινδύνους, αλλά και θα απέφευγε να βλάψει άλλα άτομα. Η υπηρεσία πράγματι εκτιμώντας «την εξαθλίωσιν της οικονομικής και βιωτικής του καταστάσεως» και λαμβάνοντας τις εξαιρετικές συνθήκες θα χορηγήσει σε αυτόν άδεια άνευ αποδοχών στις 20 Μαρτίου 1942. Ωστόσο, όταν έληξε η άδεια στις 20 Μαρτίου 1943, αυτός δεν επανήλθε στην υπηρεσία του. Όπως αναφέρει ο ίδιος, μετά από 11 μήνες διαμονής ζήτησε να του χορηγηθεί άδεια επανόδου στην Ελλάδα, αλλά δεν του χορηγήθηκε. Μετά από 3 μήνες ξαναζήτησε άδεια επανόδου για λόγους υπηρεσιακούς, αλλά η επιθυμία του αυτή χαρακτηρίστηκε σαμποτάζ. Μαζί λοιπόν με 45 άλλους Ρώσους, Ουκρανούς και άλλους Έλληνες μεταφέρθηκαν σε κάτεργα στη Βιέννη και μετά σε ένα στρατόπεδο χιλιάδων ξένων εργατών από Ουγγαρία, Μοραβίαμ Νοϊδορφ. Ως εκ τούτου, δεν ήταν δυνατόν να επικοινωνήσει, ενώ αργότερα ακολούθησε και ο αποκλεισμός των συνόρων. Απελευθερώθηκε περίπου τον Απρίλιο του 1944, ενώ κατάφερε να φτάσει στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1944. Στις 4 Σεπτεμβρίου κατέθεσε αίτημα επαναπρόσληψης στο ΛΤΘ. Ωστόσο, στις 27 Νοεμβρίου 1944, κατά τη διάρκεια της Εαμοκρατίας, απολύθηκε από το ΛΤΘ με το αιτιολογικό ότι «απέχει αυθαιρέτως και αδικαιολογήτως της εκπληρώσεως των καθηκόντων του. Στις 12 Ιουλίου 1945, ο Γούλιας κατέθεσε εκ νέου αίτηση επαναπρόσληψης και 2 ημέρες αργότερα, στις 14 Ιουλίου 1945, πράγματι προσλήφθηκε. Στις 16 Αυγούστου 1948, απολύθηκε ξανά λόγω αυθαίρετης και αδικαιολόγητης αποχής από την εργασία του. Αυτή τη φορά δεν είναι γνωστή η αιτία της απουσίας του.
Ο Κωνσταντίνος Κουρμπάνογλου του Αποστόλου και της Αναστασίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Ιουστινιανού 8, γεννήθηκε στην Στενήμαχο Βουλγαρίας το 1885 ή 1889 ή 1890 και ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα. Παντρεύτηκε στις 27/4/1944 την Αθανασία Χονδροπούλου του Κωνσταντίνου και της Χρυσάνθης. Ήταν απόφοιτος Ανωτέρας Ράλλειου Εμπορικής Σχολής.
Ο Ζήσης Ευάγγελος του Παναγιώτη γεννήθηκε στο Πρεμέτι Ηπείρου το 1851. Ήταν έγγαμος και υπηρέτησε ως εύζωνας εθελοντής. Προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως φύλακας στις 12 Οκτωβρίου 1925. Στις 16 Ιουνίου 1926 απολύθηκε εξαιτίας υπηρεσιακής ανεπάρκειας.
Ο Σταύρος Κρυάστας του Δημητρίου γεννήθηκε στο Κρούσοβο του 1865. Εν είχε στρατευθεί. Την 1η Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως βοηθός αποθηκάριος με απόφαση της επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Δεκεμβρίου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 αυξήθηκε ο μισθός. Την 1η Ιουλίου 1927 προάχθηκε σε Βοηθός αποθηκάριος Α. Στις 17 Οκτωβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 5 των Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 1η Ιουλίου 1930 αυξήθηκε ο μισθός. Στις 31 Μαρτίου 1931 απολύθηκε από την υπηρεσία γιατί συμπλήρωσε το όριο ηλικίας.
Ο Βασίλειος Ζωγράφος του Ζαφείρη γεννήθηκε στη Φιλιππούπολη το 1903. Είχε ολοκληρώσει την Δ Γυμνασίου και ήταν άγαμος. Στις 28 Αυγούστου 1945 ανέλαβε καθήκοντα ως βοηθός διαλογέα στο Τμήμα Μεταφορών ξηράς και Φορτοεκφορτώσεων Θαλάσσης ΕΖΘ. Στις 14 Αυγούστου 1952 απολύθηκε από την υπηρεσία. Στις 16 Δεκεμβρίου 1952 ανέλαβε καθήκοντα στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 11 Απριλίου 1953 μετατίθεται στην Αποθήκη 4. Απολύθηκε στις 2 Αυγούστου 1953
Ο Γεώργιος Τενίδης του Βασιλείου γεννήθηκε το 1887 στη Φιλιππούπολη, ήταν έγγαμος, απόφοιτος γυμνασίου και ανέλαβε καθήκοντα την 27η Νοεμβρίου 1945. Στις 13 Φεβρουαρίου 1952 κρίθηκε ικανός προς εργασία, από την υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ και στις 14 Αυγούστου 1952 απολύθηκε από τον οργανισμό.