Εμφανίζει 5680 αποτελέσματα

Ο Δημητριάδης Εμμανουήλ εμφανίζεται στις 16 Οκτωβρίου 1929 να εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο Α΄Ελεγκτήριο.

Ο Δημήτριος Δημητριάδης του Γεωργίου γεννήθηκε στη Ρόδο το 1892, ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί. Προσλήφθηκε στις 8 Αυγούστου 1930 ως σημειωτής φορτοεκφορτώσεων αποθηκών με βαθμό Γραφέα Β'. Στις 20 Ιουνίου 1932 αποσπάστηκε στην Αποθήκη 14, την 1η Απριλίου 1933 μεταφέρθηκε στην Αποθήκη 4 και την 1η Απρίλη 1934 στην Αποθήκη 3. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1935 έγινε βοηθός στην Αποθήκη 3. Στις 25 Οκτωβρίου 1937 μεταφέρθηκε στην Αποθήκη 4 ως βοηθός. Στις
την 1η Απρίλη 1938 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεων, ενώ την 23η Ιουλίου 1938 κοινοποιήθηκε η προαγωγή του σε γραφέα Α'.
Από τις 1941-03-22 θα εργαστεί στην Υπηρεσία Λογοκρισίας.Στις 21 Ιουνίου 1941 τέθηκε στη διάθεση της Επιτροπής Δελτίων Τροφίμων και στις 9 Οκτωβρίου 1941 διατάχθηκε να παρουσιαστεί στο 11ο Αστυνομικό Τμήμα, στην Διαχείριση Δελτίων Τροφίμων, μέχρι την αποδέσμευση του στις 12 Νοεμβρίου 1941. Μετά το πόλεμο, στις 2 Απριλίου 1945, τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεων. Στις 16 Ιουλίου 1946 τοποθετήθηκε ως διαχειριστής στην Αποθήκη Σάκων και Αδιάβροχων, στις 22 Φεβρουαρίου 1947 έγινε διαχειριστής στην Αποθήκη 2 και την 1η Αυγούστου 1947 διαχειριστής στην Αποθήκη 4. Στις 24 Νοεμβρίου 1950 πήρε αύξηση.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1951 προάχθηκε σε Γραμματέας Β'. Στις 27 Ιουνίου 1952 μετατέθηκε στην Αποθήκη 3. Στις 14 Νοεμβρίου 1953 προάγεται σε Γραμματέας Α' Τάξεως. στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στο Τμήμα Αποθηκών Ελευθέρας Ζώνης. Στις 26 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στη Αποθήκη 3. Στις 14 Οκτωβρίου 1955 μετατέθηκε από την Αποθήκη 3 στις Αποθήκες 6-11. Στις 22 Οκτωβρίου 1955 ανακαλέστηκε από τις Αποθήκες 6-11 στην Αποθήκη 3. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατέθηκε από την Αποθήκη 3 στις Αποθήκες 11,6 και στον περίβολο. Στις 19 Οκτωβρίου 1956 από τις Αποθήκες 11,6 και τον περίβολο στις Αποθήκες 9,6 και στον περίβολο, βαρελιών.
Στις 10 Ιανουαρίου 1957 έγινε διόρθωση του έτους γεννήσεως του από το 1891 στο 1892. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων της Β' κατηγορίας με βαθμό 6ο του Υπαλληλικού Κώδικα. Στις 31 Δεκεμβρίου 1957 απολύθηκε από την υπηρεσία λόγω ορίου ηλικίας.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης ήταν Πολιτικός μηχανικός - Μηχανολόγος. Τα έτη 1915 και 1917 σπούδασε και έλαβε το δίπλωμα από το Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1917-1919 ανέλαβε Μηχανικός μελετών παρά τον I. Landry διευθυντή Σχολής Μηχανικών Λωζάνης. Την περίοδο 1919-1920 απασχολήθηκε στην Εταιρεία ΕΟΣ. στην Ελβετία. Το 1920 ανέλαβε Διευθυντής Υδραυλικών έργων Γενικής Διοικήσεως Θράκης. Την περίοδο 1927-1930 υπήρξε Τεχνικός σύμβουλος Ελληνικής Αντιπροσωπείας ΚΤΕ. Την περίοδο 1927-1932 ανέλαβε Τεχνικός σύμβουλος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από 1924 κι έπειτα ήταν Συνδιευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" την οποία διατηρούσε με τον αδελφό του Ιωάννη Δημητριάδη, διαπρεπή αρχιτέκτονα μηχανικό της πόλης. Από 1928 κι έπειτα ανέλαβε Τεχνικός πραγματογνώμονας πρακτορείου Αγγλικού Lloyd Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως διατηρούσε σχέσεις με το Λαϊκό Κόμμα. Για αυτό το λόγο, ανέλαβε προσωρινά Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών στη θέση του Βασίλειου Δημητρίου μετά την καταστολή του κινήματος του 1935 στο οποίο ο τελευταίος φαίνεται πως είχε εμπλοκή. Με την εξομάλυνση των πολιτικών πραγμάτων ο Δημητριάδης αποχώρησε από την Υπηρεσία. Πάντως, στο ίδιο πλαίσιο ανέλαβε και τη θέση του Δημητρίου στην επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η τελευταία του παρουσία στην επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 8 Μαΐου 1935.

Ο Δημητριάδης Βασίλειος του Γεωργίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1876. Ήταν έγγαμος δεν είχε στρατευθεί. Από 27 Νοεμβρίου 1926 μέχρι 30 Ιουνίου 1927 διετέλεσε ημερομίσθιος υπάλληλος Κομιστικής Υπηρεσίας . Την 1η Ιουλίου 1927 προσλήφθηκε μόνιμα στην ΕΖΘ με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ ως σημειωτής με βαθμό γραφέα Β΄. Στις 24 Αυγούστου 1929 προάχθηκε στο βαθμό Γραφέα Α’ . Στις 25 Φεβρουαρίου 1932 δέχθηκε έπαινο για τάξη και φιλεργία. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε από την υπηρεσία δυνάμει της Δ΄ Συντακτικής Πράξης άρθρο 5 και παράγραφος β και δ. Στις 23 Μαρτίου 1936 επαναπροσλήφθηκε με βάση την Ημερήσια Διαταγή 353 και ανέλαβε καθήκοντα Προϊσταμένου Εξωτερικής Υπηρεσίας. Στα 1938 διορθώθηκε το έτος γεννήσεως το οποίο αρχικά ήταν 1872 σε 1876 και την 1 Ιανουαρίου 1938 απολύθηκε καθώς έφτασε στο όριο ηλικίας.

Δικηγόρος υπεράσπισης.

Μυρώδης Δημητρακόπουλος γεννήθηκε το 1891 στη Σινώπη του Πόντου και αρχικά μαθήτευσε στο Ιεροδιδασκαλείο ΑΝΑΤΟΛΗ και δίδαξε στη Σινώπη. Μυήθηκε στον Μακεδονικό Αγώνα από τον Μητροπολίτη Αμισού Γερμανό Καραβαγγέλη και εξορίστηκε από τις τουρκικές αρχές, καταλήγοντας φυγάς στην Αλιστράτη Σερρών ως Διευθυντής των Αστικών Σχολών της περιοχής και φυλακίζεται το 1911 ως πράκτωρ συλλέγων στρατιωτικές πληροφορίες στο Γιεντί Κουλέ Θεσσαλονίκης. Κατά τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο απάγεται από Βουλγάρους κομιτατζήδες και καταδικάζεται σε θάνατο στις Σέρρες ως κατάσκοπος εις βάρος των Βουλγάρων για να απελευθερωθεί τον Αύγουστο 1913 μετά την Συνθήκη του Βουκουρεστίου και να επιστρέψει στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη και να διοριστεί δάσκαλος στην Αστική Σχολή Αλιστράτης και να ιδρύσει εκεί τον πρώτο Αγροτικό Συνεταιρισμό της Μακεδονίας υπό την επωνυμία ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΥΝ.ΠΕ. Κατά τον Α’ ΠΠ κατατάσσεται στον Στρατό της Μακεδονικής Αμύνης και τραυματίζεται στις μάχες Σκρα- Δοϊράνης, όπου του απονέμεται ο Πολεμικός Σταυρός. Λαμβάνει μέρος ως υποψήφιος των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 20/11/1920 και δεν εκλέγεται. Κατά την Μικρασιατική εκστρατεία λαμβάνει μέρος ως Έφεδρος Αξιωματικός στην Προύσα και μετά την Καταστροφή τίθεται υπό τις διαταγές Πλαστήρα-Γονατά. Το 1923 εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη και ιδρύει εμποροβιομηχανικό συγκρότημα επεξεργασίας βάμβακος, σπορελαιουργείο και εμπορίας τροφίμων κλπ. Κατά την γερμανική κατοχή επιτάσσεται η βιομηχανία του μέχρι τέλους του πολέμου. Το 1942 συλλαμβάνεται με καταγγελία υπαλλήλων της ΑΥΕΜ και φυλακίζεται και πάλι στο Γιεντί Κουλέ για 5 μήνες, ώσπου να αθωωθεί. Το 1943 συλλαμβάνεται και πάλι από την Gestapo για να αφεθεί ελεύθερος με καταβολή 3.000 χρυσών λιρών στον Γερμανό Διοικητή Μπέντερ. Επί ΕΑΜοκρατίας η κατοικία του λεηλατείται όπως και το εργοστάσιο του, οι εγκαταστάσεις του οποίου βομβαρδίζονται από τους Συμμάχους, ενώ ο ίδιος σώζεται κρυπτόμενος επί 5μηνο σε φιλική κατοικία. Λαμβάνει μέρος στις εκλογές του 1946 αλλά και του 1950. Ως Πρόεδρος του ΕΒΕΘ το 1946 ιδρύει το Ταμείο Προνοίας με το οποίο ενισχύει φιλανθρωπικές οργανώσεις, στρατιώτες του Εθνικού Στρατού κατά τον Εμφύλιο αλλά και Στρατιωτικές μονάδες. Το 1952 συλλαμβάνεται για ακόμα μια φορά για «φορολογικές παραβάσεις» και «διαφυγόντας δασμούς» που αφορούσαν τα κλαπέντα σπορέλαια από το εργοστάσιο του, οδηγείται και πάλι στο Γιεντί Κουλέ ενώ αργότερα αθωώνεται από τα Οικονομικά δικαστήρια. Στα επόμενα χρόνια συνεχίζει την εμποροβιομηχανική του δραστηριότητα, μέχρι το θάνατο του, το 1977. Μεταπολεμικά υπήρξε, εκτός από Πρόεδρος του ΕΒΕΘ, Πρόεδρος της Διεθνούς Εκθέσεως, Σύμβουλος ή Πρόεδρος στον Οργανισμό Λιμένος, στην τεχνική Σχολή ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ, στην Βιομηχανική Σχολή και στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο. Πηγή πληροφοριών, το φυλλάδιο με τίτλο «Πολύτιμο Ιστορικό Αρχείο» του γιού του, Νίκου Δημητρακόπουλου, Θεσσαλονίκη 2008.