Εμφανίζει 12134 αποτελέσματα

Με το ΠΔ 197/9.5.1988 συγκροτούνται δύο υπηρεσίες με τις αρμοδιότητες της παλιάς «Διεύθυνσις Δ Τεχνικών Υπηρεσιών»: η «Διεύθυνση Ηλεκτρομηχανολογικού» και η «Διεύθυνση Δομικών Έργων».

Σύμφωνα με τον Κανονισμό Εσωτερικής Οργάνωσης και Λειτουργίας της Ο.Λ.Θ. Α.Ε. ΦΕΚ 2979/20/5/2011, η «Διεύθυνση Αξιοποίησης Χώρων – Έργων» μετονομάζεται σε «Διεύθυνση Μελετών και Κατασκευής Έργων».

Η Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης αποτελεί κεντρική τελωνειακή αρχή της πόλης και έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση του εμπορίου, τον τελωνειακό έλεγχο και τη φορολογία εισαγωγών-εξαγωγών.

Ίδρυση και πρώτες δεκαετίες (19ος – αρχές 20ού αιώνα)

Το τελωνειακό σύστημα στη Θεσσαλονίκη αναπτύχθηκε αρχικά κατά την Οθωμανική περίοδο, καθώς το λιμάνι της πόλης αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους διαμετακομιστικούς κόμβους των Βαλκανίων. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης (1912) και την ένταξή της στο ελληνικό κράτος, τέθηκε το ζήτημα της αναδιοργάνωσης της τελωνειακής διοίκησης και της προσαρμογής της στα ελληνικά νομικά και φορολογικά δεδομένα.

Νόμος 5111/1931 – Διαχωρισμός τελωνειακών υπηρεσιών

Η σημαντικότερη μεταρρύθμιση στο τελωνειακό καθεστώς της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε με τον Νόμο 5111 της 10ης Ιουλίου 1931, ο οποίος διαχώρισε τις υπηρεσίες του τελωνείου της πόλης σε τέσσερις επιμέρους μονάδες. Αυτό έγινε στο πλαίσιο των προσπαθειών του ελληνικού κράτους να αυστηροποιήσει τον τελωνειακό έλεγχο και να περιορίσει φαινόμενα λαθρεμπορίου.

Ο νόμος αυτός διαίρεσε τη Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης σε τέσσερις κύριες τελωνειακές μονάδες:

Α’ Κεντρικό Τελωνείο Εισαγωγών-Εξαγωγών Θεσσαλονίκης Β’ Τελωνείο Εισαγωγής και Εξωτερικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης Γ’ Τελωνείο Σιδηροδρομικών Σταθμών Θεσσαλονίκης Δ’ Τελωνείο Μεταφοράς και Εξαγωγής Θεσσαλονίκης

Η διάρθρωση αυτή ακολούθησε το μοντέλο τελωνειακής διαχείρισης που ίσχυε σε μεγάλα ευρωπαϊκά λιμάνια της εποχής.

Διεύρυνση αρμοδιοτήτων και ρύθμιση τελωνειακής νομοθεσίας (1932-1970)

Τον Αύγουστο του 1932, με νέο Προεδρικό Διάταγμα (16/08/1932), καθορίστηκαν οι εξειδικευμένες αρμοδιότητες των επιμέρους τελωνείων. Στόχος ήταν η ταχύτερη διαχείριση των εμπορικών ροών, καθώς η Θεσσαλονίκη είχε ήδη αναδειχθεί σε κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου για τα Βαλκάνια.

Το Γ’ Τελωνείο Σιδηροδρομικών Σταθμών, συγκεκριμένα, είχε καθοριστική σημασία για τη Γιουγκοσλαβική Ελεύθερη Ζώνη Θεσσαλονίκης (ΓΕΖΘ), αφού επέβλεπε τις εμπορευματικές ροές από και προς τη Γιουγκοσλαβία.

Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, με την ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας στη Βόρεια Ελλάδα, το Α’ Κεντρικό Τελωνείο Θεσσαλονίκης απέκτησε μεγαλύτερη σημασία, διαχειριζόμενο αυξημένες ποσότητες εισαγόμενων και εξαγόμενων αγαθών.

Ενσωμάτωση στη σύγχρονη τελωνειακή πολιτική της Ελλάδας (1970-σήμερα)

Στα τέλη του 20ού αιώνα, με την ίδρυση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης εντάχθηκε στη δομή της ΑΑΔΕ, προσαρμοζόμενη στις σύγχρονες απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Τελωνειακής Νομοθεσίας.

Σήμερα, η υπηρεσία παραμένει βασικός φορέας ελέγχου των εισαγωγών-εξαγωγών στη Βόρεια Ελλάδα, ενώ συνεχίζει να επιβλέπει τη διακίνηση εμπορευμάτων μέσω του λιμένα της Θεσσαλονίκης, του αεροδρομίου "Μακεδονία" και των συνοριακών σταθμών με τα Βαλκανικά κράτη.

Ο Χρήστος Δικαλπακίδης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1911 στο Διδυμότειχο και ήταν απόφοιτος γυμνασίου. Ήταν έγγαμος. Είχε υπηρετήσει ως έφεδρος υπαξιωματικός με το βαθμό του δεκανέα. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1938 του ανετέθησαν καθήκοντα Φύλακα Β, μέχρι την απόλυση του στις 3 Μαρτίου 1939 λόγω νομίμου κωλύματος, ωστόσο τις 17 Μαρτίου 1939 ανέλαβε ξανά καθήκοντα σύμφωνα με το άρθρο 17 του Α.Ν. 962/1937. Στις 23 Αυγούστου κλήθηκε από το στρατό για υπηρεσίες από τις οποίες αποδεσμεύτηκε στις 8 Μάη 1941. Στις 25 Νοέμβρη 1941 αποσπάστηκε στην Ιχθυόσκαλα και στις 9 Ιουνίου ανακοινώθηκε αύξηση στο μισθό του κατά 3%. Την 27η Οκτωβρίου 1942 διετάχθη η απόσπαση του από την Ιχθυόσκαλα και την επομένη, στις 28 Οκτωβρίου 1942, τοποθετήθηκε στο Διοικητικό Τμήμα. Την 5η Ιούλη 1945, μετά τον πόλεμο, μεταφέρθηκε στην Αποθήκη 16, ενώ την 3η Αυγούστου 1945 μεταφέρθηκε στην Αποθήκη 17, έως τις 22 Φεβρουαρίου 1946 που επέστρεψε στην Αποθήκη 16. Στις 6 Ιουνίου 1946 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1, ενώ στις 5 Ιουλίου 1946 ανακοινώθηκε η προαγωγή του σε Φύλακα Α με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ και στις 4 Σεπτεμβρίου 1946 η μετάθεση του στο Τμήμα Μεταφορών. Την 19η Μάρτη 1949 κλήθηκε για στράτευση, ενώ την 9η Σεπτεμβρίου 1949 προήχθη σε Γραφέα Α΄. Στις 10 Απριλίου 1953 προάχθηκε κατ' αρχαιότητα στο βαθμό του Γραμματέα Β΄τάξης. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1953 αποσπάστηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων. Στις 19 Ιουλίου 1954 προάχθηκε κατά αρχαιότητα σε Γραμματέας Α΄τάξης. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Α1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων Α΄κατηγορίας με βαθμό 6ο του Υ. Κ. Στις 29 Ιουλίου 1957 του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Όθωνα Κακάβα. Στις 22 Νοεμβρίου 1968 ανέλαβε Διευθυντής Οικονομικών Υπηρεσιών ΕΖΛΘ και κατόπιν ΟΛΘ.