Εμφανίζει 41 αποτελέσματα

Ο Κωνσταντίνος Κουρμπάνογλου του Αποστόλου και της Αναστασίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Ιουστινιανού 8, γεννήθηκε στην Στενήμαχο Βουλγαρίας το 1885 ή 1889. Παντρεύτηκε στις 27/4/1944 την Αθανασία Χονδροπούλου του Κωνσταντίνου και της Χρυσάνθης. Προσελήφθη στις 4/10/1947 ως έκτακτος υπάλληλος από το ΛΤΘ και εργάστηκε στην Υπηρεσία Γερανών ως Προϊστάμενος. Κρίθηκε άξιος για μονιμοποίηση με το βαθμό του Γραφέα Α στις 24/4/1948 (έκθεση υπηρεσιακής ικανότητας). Συνέχισε να εργάζεται σημειωτής ως έκτακτος υπάλληλος μέχρι τις 30 Μαρτίου 1954 όταν απολύθηκε μαζί με άλλους συνολικά 41 εκτάκτους υπαλλήλους από το ΔΣ ΕΖΛΘ.

Ο Χρήστος Μαμάτσος του Ηλία γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1904. Στις 16 Ιουνίου 1945 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως υδροδότης. Στις 18 Δεκεμβρίου 1954 επαναπροσλαμβάνεται κατόπιν απόλυσής του και τοποθετείται στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων. Την 1 Απριλίου 1954 απολύθηκε. Στις 16 Αυγούστου 1958 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης. Στις 20 Φεβρουαρίου 1959 προσλήφθηκε ως εργάτης με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου και τοποθετήθηκε στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών.

Ο Σιλβέστρος Μπουκουβάλας ήταν γιος της Αρετής και του Εμμανουήλ, ο οποίος εργαζόταν παλιότερα στην ΛΤΘ. Γεννήθηκε το 1922, κατοικούσε στην Θεσσαλονίκη και το επάγγελμά του ήταν ψαράς. Υπηρέτησε το 1943 στο πεζικό στην Αλεξανδρούπολη και τραυματίστηκε από νάρκη στο δεξί μηρό στο πόλεμο. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στις 1/12/45 ως ημερομίσθιος φύλακας και το 1947 επέστρεψε στο στρατό ως κλητήρας. Την επόμενη χρονιά γύρισε στον οργανισμό. Από πολλές αναφορές εργασιακής ικανότητας του οργανισμού προκύπτει ότι η αναπηρία του προκαλούσε δυσχέρειες και αντιμετωπιζόταν από τους συναδέλφους του και τη διοίκηση ως πρόβλημα. Είχε έρθει σε αντιπαράθεση με συναδέλφους του. Διαμαρτυρόταν για τη θέση του ως φύλακας και παρόλο που τον μετέφεραν σε άλλη θέση συνέχισε να διαμαρτύρεται. Το τοποθέτησαν ως κατασκευαστή μεταλλίων και ξύλινων χειροτεχνημάτων σε ένα εργαστήρι. Δεχόταν διαρκώς επίπληξη για τη συμπεριφορά του και απολύθηκε μετά από ένα χρόνο με την αναφορά “νόμιζε πως η βαριά του αναπηρία θα του παρέχει προνόμια”. Η δυσχερής αυτή εξέλιξη υποδεικνύει μια εποχή κατά την οποία οι ανάπηροι δυσκολεύονταν να ενσωματωθούν σε παραγωγικές εργασίες. Στις 30 Μαρτίου 1954 απολύθηκε μαζί με άλλους συνολικά 41 εκτάκτους υπαλλήλους από το ΔΣ ΕΖΛΘ.