O Ρόκος Αντώνιος γεννήθηκε το 1934 , στον Πολύγυρο Χαλκιδικής από την Μαρία και τον Ηλία Ρόκο. Αποφοίτησε από την Στ' τάξη του Δημοτικού και κατατάχθηκε στον στρατό το 1957, εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις το 1959. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Δρένου και μαζί είχαν ένα παιδί.
Ο Α. Ρόζης ήταν τραπεζικό στέλεχος και διετέλεσε υποδιευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας κατά τη δεκαετία του 1920 και 1930. Ο Ρόζης συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Αναπλήρωνε τον τότε Διευθυντή της ΕΤΕ Διομήδη Βαρλαμίδη. Συγκεκριμένα, τον αναπλήρωσε στις 13 Σεπτεμβρίου 1927, 9 Νοεμβρίου 1927, 5 Δεκεμβρίου 1928,14 Αυγούστου 1929. Ο Ρόζης Α. ανέλαβε τακτικό μέλος στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 6 Μαρτίου 1929 μέχρι τις 16 Απριλίου 1930.
Ο Ρόδιος Στυλιανός γεννήθηκε το 1933 στα Κουφάλια από την Αγγελική και τον Νικόλαο Ρόδιο. Αποφοίτησε από τη Δ' δημοτικού και ξεκίνησε την στρατιωτική του θητεία το 1954 και την ολοκλήρωσε το 1956.Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.
O Ρωσσόπουλος Κωνσταντίνος του Θεοδώρου και της Κοκόνας γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1927.
Ρωσική Εταιρεία Ατμοπλοΐας και Εμπορίου
Η «Ρωσική Εταιρεία Ατμοπλοΐας και Εμπορίου» (ROPiT) ιδρύθηκε το 1856 στην Οδησσό και γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους ισχυρότερους οικονομικούς βραχίονες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Με έναν στόλο που το 1901 αριθμούσε 72 ατμόπλοια και μετοχές εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Αγίας Πετρούπολης, η εταιρεία κυριαρχούσε στις θαλάσσιες μεταφορές της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου.
Η εμβέλειά της ξεπερνούσε κατά πολύ την απλή εμπορική ναυτιλία. Το 1858 εξασφάλισε 24ετές συμβόλαιο για τη χρήση του στρατηγικής σημασίας λιμένα της Βιλλαφράνκα (Villafranca Marittima) στη Μεσόγειο. Επιπλέον, είχε αναλάβει τη διαχείριση του Ναυπηγείου της Σεβαστούπολης, ενώ από το 1863 έως το 1914 λειτουργούσε όλα τα ρωσικά ταχυδρομικά γραφεία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ασκώντας de facto διπλωματικό και κρατικό ρόλο.
Η Ρωσική Εταιρεία Ατμοπλοΐας και Εμπορίου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες ναυτιλιακές εταιρείες που δραστηριοποιήθηκαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στα τέλη της Οθωμανικής περιόδου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Λειτουργούσε ως βασικός κόμβος για το θαλάσσιο εμπόριο και τις μεταφορές μεταξύ της Θεσσαλονίκης, της Κωνσταντινούπολης και των λιμανιών της Μαύρης Θάλασσας, διαδραματίζοντας κρίσιμο ρόλο στην οικονομική σύνδεση της πόλης με τη ρωσική αγορά. Από το 1912, η εταιρεία εγκατέστησε τα κεντρικά της γραφεία στο νεόδμητο, τριώροφο μέγαρο των αδελφών Σουρούτζιεβιτς, στην οδό Ναυάρχου Βότση 5. Η δραστηριότητά της, όπως και το κτίριο που τη στέγαζε, επηρεάστηκε καθοριστικά από τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, όπως ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και η Μεγάλη Πυρκαγιά του 1917, η οποία κατέστρεψε τμήμα του κτιρίου.