Ο Αρσόπουλος Ιωάννης του Αλεξάνδρου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1875. Δεν είχε στρατευθεί. Προσλήφθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1925 στην ΕΖΘ με βάση την απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ ως φύλακας. Απολύεται από 1η Ιουνίου 1926 «εξαιτίας υπηρεσιακής ανεπάρκειας».
Ο Γεώργιος Αστυφίδης, εμποροϋπάλληλος καταγόμενος από την Κωνσταντινούπολη, υπήρξε δραστήριο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, με ένταξη στον πυρήνα των εμποροϋπαλλήλων. Η δράση του χαρακτηρίζεται από έντονη οργανωτική και οικονομική συμμετοχή στην κομματική ζωή.
Συμμετείχε σε πληθώρα συσκέψεων και σύντομα εξελέγη μέλος της αχτιδικής επιτροπής, αναλαμβάνοντας ρόλο καθοδηγητικό σε τοπικό επίπεδο. Παράλληλα, είχε αναλάβει τη διαχείριση των οικονομικών του κομματικού πυρήνα, εισπράττοντας τα χρήματα που συγκέντρωνε η οργάνωση, γεγονός που μαρτυρεί την εμπιστοσύνη που του είχε το κόμμα και τη θέση ευθύνης που κατείχε.
Η σύλληψή του εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της κρατικής καταστολής που στόχευσε στελέχη με κομβικό ρόλο στη λειτουργία των κομμουνιστικών οργανώσεων, και ιδίως όσους διαχειρίζονταν πόρους ή κατείχαν θέσεις στο κομματικό δίκτυο.
Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.
Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.
Ο Ευστράτιος Αυγουστίδης του Αργυρίου γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1896. Δεν είχε στρατευθεί. Ήταν έγγαμος και είχε ολοκληρώσει την Α΄Γυμνασίου. Από 27 Νοεμβρίου 1926 μέχρι 30 Ιουνίου 1927 διετέλεσε ημερομίσθιος φύλακας υπάλληλος Κομιστικής Υπηρεσίας. Την 1η Ιουλίου 1927 προσλήφθηκε μόνιμος φύλακας Β’ με απόφαση 13 Ιουλίου 1927. Από 1 Φεβρουαρίου 1929 προάχθηκε σε Φύλακα Α΄. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών.
Στις 9 Ιουνίου 1931 τιμωρήθηκε επιεικώς από το πειθαρχικό συμβούλιο με αργία δύο ημερών για βραδεία προσέλευση στην υπηρεσία και επανειλημμένα έδωσε αφορμές. Στις 9 Ιανουαρίου 1934 Η Επιτροπεία της ΕΖΘ εξέφρασε την ευαρέσκειά της για τη συμβολή στην κατάσβεση πυρκαγιάς στα παραπήγματα της Σερβικής Ζώνης. Από 1 Δεκεμβρίου 1937 του χορηγήθηκε προσαύξηση μισθού 5% για συμπλήρωση δεκαετίας. Στις 19 Μαΐου 1939 έλαβε επίδομα ευδοκίμου παραμονής στον ίδιο στον ίδιο βαθμό. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προάχθηκε.
Ο Αυγουστίδης Νικόλαος του Ευστρατίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1896. Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ στις 28 Ιανουαρίου 1927. Ανέλαβε καθήκοντα ως μόνιμος στις 1 Ιουλίου 1927 με βαθμό Φύλακα Β'. Η κλάση επιστράτευσης του ήταν το 1916 και υπηρέτησε στο πεζικό με βαθμό στρατιώτη. Στις 1 Φεβρουαρίου 1929 προάχθηκε σε Φύλακα Α'. Στις 9 Ιανουαρίου 1934 του εκφράστηκε ευαρέσκεια για την συμμετοχή του σε κατάσβεση πυρκαγιάς. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προάχθηκε σε Επόπτης Θυρών Β'. Στις 29 Οκτωβρίου 1949 κατατάχθηκε σε Γραφέας Α'. Στις 22 Δεκεμβρίου 1952 προάχθηκε σε επόπτης με βαθμό Γραμματέα Β'. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Διευθύνσεως της Ελευθέρας Ζώνης. Στις 23 Νοεμβρίου 1955 προάχθηκε σε Επόπτης με το βαθμό Γραμματέα Α' Τάξεως. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β8 Κλάδου Ασφαλείας της Β' Κατηγορίας με βαθμό 6ο του Υπαλληλικού Κώδικα.
Ο Σταμάτιος Αυγουστίδης του Ηλία και της Μαρίας γεννήθηκε το 1892 στο Αδραμύτιο, στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Στις 22 Ιουνίου 1909 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1913. Το 1943 και σε ηλικία 52 ετών παντρεύτηκε την Ευαγγελία Μπάλαρη από το Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης.
Προσλήφθηκε στις 14 Ιουλίου 1930 ως υπάλληλος για τη βεβαίωση του Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Μονιμοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1931 με το βαθμό του γραφέα ή λογιστή Β. Στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε Γραμματέα Α στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Με την κατάργηση της Υπηρεσίας Βεβαίωσης και Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στη 1 Ιουλίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Χαρακτηρίζεται πράος και ήπιος χαρακτήρας και γι’ αυτό το λόγο δεν του ανατέθηκε κάποια ανώτερη διοικητική θέση. Θεωρείται εξαιρετικός υπάλληλος. Στις 24 Απριλίου 1948 έλαβε το επίδομα ευδόκιμου υπηρεσίας. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1954 από την ΕΖΛΘ.
Ο Βάλμας Χρήστος του Αλέξανδρου και της Αγγελικής γεννήθηκε το 1916 στην Κωνσταντινούπολη και ήρθε στη Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας.
Ο Διονύσιος Βάλσαμος του Ιωάννη είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη το 1861. Καταγόταν από την Κεφαλλονιά και ήταν έγγαμος. Πριν την έλευσή του στην Ελλάδα, είχε διατελέσει διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Προκυμαίων Κωνσταντινούπολης. Ανέλαβε ο πρώτος διευθυντής της ΕΖΘ. Η συμβολή του υπήρξε καθοριστική για τη λειτουργία της Ζώνης και την οργάνωση των υπηρεσιών.
Η Επιτροπεία συζητούσε την αναγκαιότητα πρόσληψης ενός διευθυντή της Ζώνης ο οποίος θα αναλάμβανε να διαμορφώσει το νέο οργανισμό και να τον θέσει σε λειτουργία. Αίτηση για διευθυντές της Ζώνης είχαν καταθέσει οι Τροχανάς, Νάλτσας, Βογιατζίδης, Θεοδωρίδης και Βάλσαμος. Η πρόσληψη του Βάλσαμου εγκρίθηκε σε συνεδρίαση της Επιτροπείας στις 17 Ιουλίου 1924 και θα ίσχυε από 1 Αυγούστου 1924. Συγκεκριμένα, ο Βάλσαμος διέθετε εξαίρετες συστάσεις από σημαίνοντα πρόσωπα της ελληνικής επιχειρηματικότητας, από τον πρώην υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ανδρέα Χατζηκυριάκο, τον Γενικό Διευθυντή της Τραπέζης Αθηνών Ιωάννη Ηλιάκο, τον πρώην Γενικό Διευθυντή Τραπέζης Αθηνών Θεσσαλονίκης Αδαμίδη και τον πρώην υπουργό Οικονομικών Μιλτιάδη Νεγρεπόντη.
Ωστόσο, ο Βάλσαμος βρήκε το μισθό ανεπαρκή ζητώντας τουλάχιστον μηνιαίο μισθό 10.000 δρχ ο οποίος κατά την γνώμη του θα επέτρεπε «αξιοπρεπήν παράστασιν λόγον προς την σημασίαν της θέσεως ην κατείχεν». Η Επιτροπεία κατέληξε ότι ο μισθός δεν μπορεί να υπερβεί τις 7.000 δραχμές μηνιαίως. Ο πρόεδρος εξέφρασε τη γνώμη «όπως οι μισθοί του προσληφθησομένου προσωπικού της Ζώνης είναι ικανοποιητικοί και ανάλογοι προς του της Διευθύνσεως». Το μέλος της Επιτροπείας και έμπορος Αθανάσιος Μακρής ανέλαβε να μεσολαβήσει, αλλά ο Βάλσαμος θα επιμείνει στις 10.000 δραχμές. Παρά την αρχική αρνητική αντίδραση η Επιτροπεία θα δεχθεί την πρότασή του. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης αναφέρει συγκεκριμένα ότι «μετά τας εξαιρέτους συστάσεις του κ. Βάλσαμον» αυτός «θα φανεί αντάξιος της σοβαράς αποστολής του». Ονομάζεται Διευθυντής Γραμματείας της ΕΖΘ και τελικά ξεκίνησε την εργασία του από 1η Οκτωβρίου 1924. Επιπλέον λάμβανε επιμίσθιο 4000 δρχ. και την 1 Μαΐου 1926 αυξήθηκε στις 14.000 δρχ.
Στα τέλη Μαρτίου 1925 ο Βάλσαμος θα θεωρήσει τον εαυτό του θιγμένο από τις συζητήσεις περί καθυστέρησης της έναρξης της λειτουργίας της Ζώνης και θα υποβάλλει την παραίτησή του δηλώνοντας ότι «υπό τας παρούσας συνθήκας και άνευ της παραμικράς δικαιοδοσίας δεν δύναται να εγγυηθή ως διευθυντής την ευόδωσιν της λειτουργίας της Ζώνης την οποίαν δεν διοργάνωσε, ούτε την κανονικήν έναρξιν δια της 1ης Μαΐου αφ’ ου δεν εξετελέσθη η προπαρασκευαστική εργασία ή τα μέτρα άτινα υπέδειξε δι’ εκθέσεώς του προ τριών μηνών, συνεπώς δεν δύναται να αναλάβη τας σχετικάς ευθύνας.» Τέλος, θεώρησε ότι υφίσταται ζήτημα σύγκρουσης δικαιοδοσιών ανάμεσα στην Επιτροπεία και τον Διευθυντή και για αυτό πρότεινε ότι «δια την καλήν πρόοδον τη ζώνης δεον να δοθούν από τούδε εις τον διευθυντήν οιονδήποτε και αν είναι ούτος, τα μέσα αλλά και ευρείαι δικαιοδοσίας αίτινες να του επιτρέπωσιν την πραγματικήν διεύθυνσι και οργάνωσιν του έργου, καθότι μέχρι τούδε διευθύνει μόνο η επιτροπεία.» Ο πρόεδρος Σταύρος Γρηγοριάδης απάντησε πως «η επιτροπεία διεξήγε μέχρι σήμερον το παν καθότι επρόκειτο περί της ιδρύσεως της Ζώνης» και μόνο αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί «αρμοδία» διότι «δεν συντελέσθη εισέτι ολοκληρωτικώς». Τέλος, έπλεξε το εγκώμιο του Βάλσαμου αναφέροντας ότι «τον εθεώρησε πάντοτε συνεργάτην αυτής» και ότι άκουγε «μετά προσοχής τας υποβαλλομένας εκάστοτε γνώμας αυτού» εγκρίνοντας «εκείνας μόνο εξ αυτών ας εθεώρησεν ως πρακτικάς ή πραγματοποιήσιμους». Επίσης, σημείωσε πως «το κυρίως έργον του Διευθυντού άρχεται από της ημέρας της ενάρξεως της λειτουργίας της Ζώνης δι ην θα έχη την απαιτουμένη δικαιοδοσίαν ώστε και ανάλογον να υπέχη ευθύνην». Ο Βάλσάμος επέμεινε στην παραίτησή του λέγοντας ότι «θα εξακολουθήσει εκτελών την υπηρεσίαν μέχρις ότου κανονισθή το ζήτημα ή ευρεθή άλλος διευθυντής». Το ζήτημα όμως δεν φαίνεται να έληξε και τον Ιούνιο του 1925 ο Βάλσαμος επανάφερε τη διαφωνία του υποστηρίζοντας ότι στον υπό έγκριση κανονισμό λειτουργίας της Ζώνης οι αρμοδιότητες ανάμεσα σε Διευθυντή και Επιτροπεία παραμένουν σε αλληλοσύγκρουση «καθότι υφίστανται προς εκτέλεσιν των αποφάσεων της επιτροπέιας δύο όργανα, η εκτελεστική επιτροπή και η διεύθυνση». Συνεπώς, ο ίδιος θεωρεί ότι «ως έχουν τα πράγματα […] εκτελεί χρέη διεκπεραιωτού και όχι διευθυντή». Ως εκ τούτου, υποβάλλει πάλι «την παραίτησίν του δεχόμενος παραμένη επί ένα περίπου μήνα μέχρι την εξεύρεσιν αντικαταστάτην». Ακολουθεί μια συζήτηση για το χαρακτήρα του νέου οργανισμού. Ο Γρηγοριάδης παρατηρεί ότι ο διευθυντής επαναφέρει θέματα πάνω στα οποία η επιτροπεία είχε αποφανθεί τελεσιδίκως και επισημαίνει πως οι προτεινόμενες αλλαγές θα προκαλέσουν δυσλειτουργία. Το μέλος της Επιτροπείας και διευθυντής της γενικής Διοίκησης Ιωάννης Λαζαρίδης υποστηρίζει ότι η ΕΖΘ είναι δημόσιος οργανισμός και όχι ιδιωτική επιχείρηση για να δώσει αρμοδιότητες πέρα του νόμου στον διευθυντή. Ο Βάλσαμος επιμένει, αλλά τελικά υπαναχωρεί μετά δεχόμενος τη διαβεβαίωση ότι η Επιτροπεία τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη. Έκτοτε, ο ρόλος τους στις αποφάσεις φαίνεται να είναι πιο ενεργός.
Τον Νοέμβριο του 1926, ο Βάλσαμος θα υποβάλλει την παραίτησή του. Ο πρόεδρος θα ζητήσει να αναιρέσει την απόφασή του. Ο διευθυντής απαντώντας ευχαριστεί την επιτροπεία για την εκδήλωση «την προς αυτόν εμπιστοσύνης» της Επιτροπείας και εκφράζει «εν τούτοις τη λύπην του διότι ως και στο έγγραφο της παραίτησης αναφέρει λόγοι σοβαροί τον υποχρεώνουν να μην αποσύρει την παραίτησή του καιτοι τόύτο προξενεί σε αυτόν βαθειαν λύπην και δια την αγάπην ην τρέφει προς το έργον της ζώνης και δια την εξαιρετικήν εκτίμησιν ην αισθάνεται προς τον κ πρόεδρο και τα αξιότιμα μέλη.» Τέλος, προτείνει την έγκαιρη εύρεση αντικαταστάτη του. Ωστόσο, μέχρι την οριστική αποχώρησή του θα εκτελεί τα καθήκοντά του. Συγκεκριμένα, ο διευθυντής δέχεται να παραμείνει μέχρι 31 Δεκεμβρίου για να μη δυσχεράνει το έργο της επιτροπείας, αλλά πέραν της προθεσμίας αυτής «λυπείται ότι δεν δύναται να αναλάβη υποχρέωσιν και μόνον εάν αι περιστάσεις τω επιτρέψωσι θα ηδύνατο εν απολύτω ανάγκη ν’ αναβάλη επί μακρόν έτι την αποχώρησίν του». Τελικά, παραιτήθηκε στις 31 Μαρτίου 1927.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης του Κωνσταντίνου και της Δέσποινας γεννήθηκε το 1889 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το Μαράσλειο Σχολαρχείο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε τις Σπουδές στη Μεγάλου του Γένους Σχολή παρακολουθώντας μαθήματα μέχρι την Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1910 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Τον Ιούλιο του 1916 παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μουντούκη από την Ανατολική Θράκη και από το γάμο τους προέκυψαν δύο κόρες, το 1929 και το 1932. Ανήκε στην στρατολογική κλάση του 1910 και υπηρέτησε το 1916 και από το 1919 μέχρι το 1921 στη μεραρχία Σερρών.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης προσλήφθηκε στη Γαλλική Εταιρία στις 5 Μαΐου 1914 και εργαζόταν μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 1930 ως προϊστάμενος του Τμήματος Εισπράξεως Λιμενικών Δικαιωμάτων κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Ο Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρος Ενίκ τον περιγράφει ως εργατικό και δραστήριο υπάλληλο παρέχοντας πάντοτε πλήρη ικανοποίηση στην υπηρεσία. Στις 1 Μαΐου 1930 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην ίδια θέση καθώς διατηρείται το ίδιο οργανόγραμμα, με το βαθμό Τμηματάρχη Β. Το 1935 με το νέο οργανόγραμμα είναι Προϊστάμενος στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 διαβαθμίστηκε σε Εισηγητή και προάχθηκε σε Τμηματάρχη Β στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων. Ο Βαρουσιάδης ασχολήθηκε με τη συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ. Κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατίας ανέλαβε διευθυντής του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, στις 30 Δεκεμβρίου 1944 ανέλαβε προσωρινός διευθυντής ύστερα από απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας να ζητήσει την υποχρεωτική παραίτηση του διευθυντή Σωτήριου Κουκίδα με το σκεπτικό ότι δεν διέθετε από τα από νόμο τυπικά προσόντα. Για αυτό το λόγο ο Βαρουσιάδης ζήτησε στις 11 Ιανουαρίου 1945 από την ΧΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ ειδική άδεια ώστε να εισέρχεται στους χώρους του λιμένα. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1945 ζητήθηκε από τον Βαρουσιάδη να απόσχει από τα καθήκοντά του ως διευθυντή. Τον Μάρτιο του 1945 του επεβλήθηκε πρόστιμο 1500 δρχ διότι όταν ήταν διευθυντής του ΛΤΘ διέταξε την πληρωμή στους υπαλλήλους του ΛΤΘ χρωστούμενων ποσών για να μπορέσουν να προμηθευτούν τρόφιμα. Συνταξιοδοτήθηκε ως Τμηματάρχης Β από την ΕΖΛΘ τον Σεπτέμβριο του 1954.
Ο Γεώργιος Βασδραβέλλης του Ιωάννη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1871, είχε καταγωγή από το Βλατσί Δυτικής Μακεδονίας και σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και έπειτα στη Βιέννη. Εγκαταστάθηκε στη Κωνσταντινούπολη και ασχολήθηκε με τα εθνικά ζητήματα ταξιδεύοντας στην Τραπεζούντα και την Οδησσό. Στην παραμονή του εκεί εξελέγη επανειλημμένα σύμβουλος του Πατριαρχείου, διετέλεσε διευθυντής των Γαλλικών Νοσοκομείων Heremia Κωνσταντινουπόλεως και για πολλά χρόνια γενικός γραμματέας και πρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητος που δρούσε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ είχε υπάρξει και τακτικό μέλος του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή επέστρεψε στην Ελλάδα και αναμείχθηκε εκ νέου με τη Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, ενώ φρόντισε για την τύχη του ιστορικού Γυμνασίου και Οικοτροφείου του οποίου υπήρξε απόφοιτος Τσοτυλίου.