Showing 189 results

Ο Μιχαήλ Χατζηφώτης ή Χατζηφωτίου του Αντωνίου γεννήθηκε το 1899 στην Κούταγη Μαρμαρά Μικρά Ασίας. Ήταν εγγεγραμμένος στα μητρώα Κοινότητας Αγίου Παύλου Θεσσαλονίκης. Ήταν έγγαμος, τελείωσε την 6η δημοτικού και υπηρέτησε ως έφεδρος υπαξιωματικός με βαθμό δεκανέα. Στις 27 Ιουλίου 1938 προσλήφθηκε ως ημερομίσθιος φύλακας διορισμένος από το Περιφερειακό Συμβούλιο Πρόνοιας Παλαιών Πολεμιστών Θεσσαλονίκης. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1938 ανέλαβε καθήκοντα φύλακα Β΄ ως έκτακτος. Στις 7 Μαρτίου 1939 ανέλαβε καθήκοντα ως μόνιμος φύλακας Β΄ με μισθό 2000 δρχ. Στις 22 Νοεμβρίου 1945 προάχθηκε σε φύλακας Α΄. Στις 29 Οκτωβρίου 1949 έλαβε το μισθό και το βαθμό του Γραφέα Α'.
Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υπαλληλικού Κώδικα και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε στον 7ο βαθμό.

Ο Δημήτριος Καλογεράκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1921. Ολοκλήρωσε την Α΄τάξη εξατάξιου Γυμνασίου. Ήταν έγγαμος με ένα παιδί. Από το 1945 μέχρι το 1949 υπηρετούσε σε διάφορα πόστα του στρατού, ενώ έλαβε μέρος και στον εμφύλιο πόλεμο. Το Μάη του 1945 εργάστηκε για ένα χρόνο, μέχρι τον Μάη του 1946, στην Κομιστική Υπηρεσία ως ημερομίσθιος εργάτης. Προσλήφθηκε ξανά στις 18 Ιανουαρίου 1950 και τοποθετήθηκε στο Τμήμα Μεταφορών. Στις 24 Μαρτίου 1952 προάχθηκε σε φύλακα με βαθμό Γραφέα Α΄. Στις 16 Αυγούστου 1952 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως τακτικός φύλακας. Στα διάρκεια των χρόνων που εργάστηκε είχε ευθύνες επόπτη πυλών και φρούρησης-φύλαξης των εμπορευμάτων. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινώς στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Ελευθέρας Ζώνης της ΕΖΛΘ. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β8 Κλάδου Ασφαλείας Β΄Κατηγορίας με βαθμό 8ο. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1957 προάχθηκε κατά αρχαιότητα στο βαθμό 7ο. Στις 3 Απρίλη 1978 υπέβαλλε την παραίτηση του.

Ο Θεοχάρης Γεωργούλης του Δημητρίου και της Άννας γεννήθηκε στο Μαρμαρά Μικράς Ασίας και ήρθε ως πρόσφυγας στην Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Σχολαρχείο και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αγύμναστος Πεζικού (κλάση 1919) και σύμφωνα με το Φύλλο Πορείας εργάστηκε ως ναύτης.

Ο Διονύσιος Βάλσαμος του Ιωάννη είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη το 1861. Καταγόταν από την Κεφαλλονιά και ήταν έγγαμος. Πριν την έλευσή του στην Ελλάδα, είχε διατελέσει διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Προκυμαίων Κωνσταντινούπολης. Ανέλαβε ο πρώτος διευθυντής της ΕΖΘ. Η συμβολή του υπήρξε καθοριστική για τη λειτουργία της Ζώνης και την οργάνωση των υπηρεσιών.

Η Επιτροπεία συζητούσε την αναγκαιότητα πρόσληψης ενός διευθυντή της Ζώνης ο οποίος θα αναλάμβανε να διαμορφώσει το νέο οργανισμό και να τον θέσει σε λειτουργία. Αίτηση για διευθυντές της Ζώνης είχαν καταθέσει οι Τροχανάς, Νάλτσας, Βογιατζίδης, Θεοδωρίδης και Βάλσαμος. Η πρόσληψη του Βάλσαμου εγκρίθηκε σε συνεδρίαση της Επιτροπείας στις 17 Ιουλίου 1924 και θα ίσχυε από 1 Αυγούστου 1924. Συγκεκριμένα, ο Βάλσαμος διέθετε εξαίρετες συστάσεις από σημαίνοντα πρόσωπα της ελληνικής επιχειρηματικότητας, από τον πρώην υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ανδρέα Χατζηκυριάκο, τον Γενικό Διευθυντή της Τραπέζης Αθηνών Ιωάννη Ηλιάκο, τον πρώην Γενικό Διευθυντή Τραπέζης Αθηνών Θεσσαλονίκης Αδαμίδη και τον πρώην υπουργό Οικονομικών Μιλτιάδη Νεγρεπόντη.

Ωστόσο, ο Βάλσαμος βρήκε το μισθό ανεπαρκή ζητώντας τουλάχιστον μηνιαίο μισθό 10.000 δρχ ο οποίος κατά την γνώμη του θα επέτρεπε «αξιοπρεπήν παράστασιν λόγον προς την σημασίαν της θέσεως ην κατείχεν». Η Επιτροπεία κατέληξε ότι ο μισθός δεν μπορεί να υπερβεί τις 7.000 δραχμές μηνιαίως. Ο πρόεδρος εξέφρασε τη γνώμη «όπως οι μισθοί του προσληφθησομένου προσωπικού της Ζώνης είναι ικανοποιητικοί και ανάλογοι προς του της Διευθύνσεως». Το μέλος της Επιτροπείας και έμπορος Αθανάσιος Μακρής ανέλαβε να μεσολαβήσει, αλλά ο Βάλσαμος θα επιμείνει στις 10.000 δραχμές. Παρά την αρχική αρνητική αντίδραση η Επιτροπεία θα δεχθεί την πρότασή του. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης αναφέρει συγκεκριμένα ότι «μετά τας εξαιρέτους συστάσεις του κ. Βάλσαμον» αυτός «θα φανεί αντάξιος της σοβαράς αποστολής του». Ονομάζεται Διευθυντής Γραμματείας της ΕΖΘ και τελικά ξεκίνησε την εργασία του από 1η Οκτωβρίου 1924. Επιπλέον λάμβανε επιμίσθιο 4000 δρχ. και την 1 Μαΐου 1926 αυξήθηκε στις 14.000 δρχ.

Στα τέλη Μαρτίου 1925 ο Βάλσαμος θα θεωρήσει τον εαυτό του θιγμένο από τις συζητήσεις περί καθυστέρησης της έναρξης της λειτουργίας της Ζώνης και θα υποβάλλει την παραίτησή του δηλώνοντας ότι «υπό τας παρούσας συνθήκας και άνευ της παραμικράς δικαιοδοσίας δεν δύναται να εγγυηθή ως διευθυντής την ευόδωσιν της λειτουργίας της Ζώνης την οποίαν δεν διοργάνωσε, ούτε την κανονικήν έναρξιν δια της 1ης Μαΐου αφ’ ου δεν εξετελέσθη η προπαρασκευαστική εργασία ή τα μέτρα άτινα υπέδειξε δι’ εκθέσεώς του προ τριών μηνών, συνεπώς δεν δύναται να αναλάβη τας σχετικάς ευθύνας.» Τέλος, θεώρησε ότι υφίσταται ζήτημα σύγκρουσης δικαιοδοσιών ανάμεσα στην Επιτροπεία και τον Διευθυντή και για αυτό πρότεινε ότι «δια την καλήν πρόοδον τη ζώνης δεον να δοθούν από τούδε εις τον διευθυντήν οιονδήποτε και αν είναι ούτος, τα μέσα αλλά και ευρείαι δικαιοδοσίας αίτινες να του επιτρέπωσιν την πραγματικήν διεύθυνσι και οργάνωσιν του έργου, καθότι μέχρι τούδε διευθύνει μόνο η επιτροπεία.» Ο πρόεδρος Σταύρος Γρηγοριάδης απάντησε πως «η επιτροπεία διεξήγε μέχρι σήμερον το παν καθότι επρόκειτο περί της ιδρύσεως της Ζώνης» και μόνο αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί «αρμοδία» διότι «δεν συντελέσθη εισέτι ολοκληρωτικώς». Τέλος, έπλεξε το εγκώμιο του Βάλσαμου αναφέροντας ότι «τον εθεώρησε πάντοτε συνεργάτην αυτής» και ότι άκουγε «μετά προσοχής τας υποβαλλομένας εκάστοτε γνώμας αυτού» εγκρίνοντας «εκείνας μόνο εξ αυτών ας εθεώρησεν ως πρακτικάς ή πραγματοποιήσιμους». Επίσης, σημείωσε πως «το κυρίως έργον του Διευθυντού άρχεται από της ημέρας της ενάρξεως της λειτουργίας της Ζώνης δι ην θα έχη την απαιτουμένη δικαιοδοσίαν ώστε και ανάλογον να υπέχη ευθύνην». Ο Βάλσάμος επέμεινε στην παραίτησή του λέγοντας ότι «θα εξακολουθήσει εκτελών την υπηρεσίαν μέχρις ότου κανονισθή το ζήτημα ή ευρεθή άλλος διευθυντής». Το ζήτημα όμως δεν φαίνεται να έληξε και τον Ιούνιο του 1925 ο Βάλσαμος επανάφερε τη διαφωνία του υποστηρίζοντας ότι στον υπό έγκριση κανονισμό λειτουργίας της Ζώνης οι αρμοδιότητες ανάμεσα σε Διευθυντή και Επιτροπεία παραμένουν σε αλληλοσύγκρουση «καθότι υφίστανται προς εκτέλεσιν των αποφάσεων της επιτροπέιας δύο όργανα, η εκτελεστική επιτροπή και η διεύθυνση». Συνεπώς, ο ίδιος θεωρεί ότι «ως έχουν τα πράγματα […] εκτελεί χρέη διεκπεραιωτού και όχι διευθυντή». Ως εκ τούτου, υποβάλλει πάλι «την παραίτησίν του δεχόμενος παραμένη επί ένα περίπου μήνα μέχρι την εξεύρεσιν αντικαταστάτην». Ακολουθεί μια συζήτηση για το χαρακτήρα του νέου οργανισμού. Ο Γρηγοριάδης παρατηρεί ότι ο διευθυντής επαναφέρει θέματα πάνω στα οποία η επιτροπεία είχε αποφανθεί τελεσιδίκως και επισημαίνει πως οι προτεινόμενες αλλαγές θα προκαλέσουν δυσλειτουργία. Το μέλος της Επιτροπείας και διευθυντής της γενικής Διοίκησης Ιωάννης Λαζαρίδης υποστηρίζει ότι η ΕΖΘ είναι δημόσιος οργανισμός και όχι ιδιωτική επιχείρηση για να δώσει αρμοδιότητες πέρα του νόμου στον διευθυντή. Ο Βάλσαμος επιμένει, αλλά τελικά υπαναχωρεί μετά δεχόμενος τη διαβεβαίωση ότι η Επιτροπεία τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη. Έκτοτε, ο ρόλος τους στις αποφάσεις φαίνεται να είναι πιο ενεργός.

Τον Νοέμβριο του 1926, ο Βάλσαμος θα υποβάλλει την παραίτησή του. Ο πρόεδρος θα ζητήσει να αναιρέσει την απόφασή του. Ο διευθυντής απαντώντας ευχαριστεί την επιτροπεία για την εκδήλωση «την προς αυτόν εμπιστοσύνης» της Επιτροπείας και εκφράζει «εν τούτοις τη λύπην του διότι ως και στο έγγραφο της παραίτησης αναφέρει λόγοι σοβαροί τον υποχρεώνουν να μην αποσύρει την παραίτησή του καιτοι τόύτο προξενεί σε αυτόν βαθειαν λύπην και δια την αγάπην ην τρέφει προς το έργον της ζώνης και δια την εξαιρετικήν εκτίμησιν ην αισθάνεται προς τον κ πρόεδρο και τα αξιότιμα μέλη.» Τέλος, προτείνει την έγκαιρη εύρεση αντικαταστάτη του. Ωστόσο, μέχρι την οριστική αποχώρησή του θα εκτελεί τα καθήκοντά του. Συγκεκριμένα, ο διευθυντής δέχεται να παραμείνει μέχρι 31 Δεκεμβρίου για να μη δυσχεράνει το έργο της επιτροπείας, αλλά πέραν της προθεσμίας αυτής «λυπείται ότι δεν δύναται να αναλάβη υποχρέωσιν και μόνον εάν αι περιστάσεις τω επιτρέψωσι θα ηδύνατο εν απολύτω ανάγκη ν’ αναβάλη επί μακρόν έτι την αποχώρησίν του». Τελικά, παραιτήθηκε στις 31 Μαρτίου 1927.

Ο Δημήτρης Πανάς του Παναγιώτη γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1875. Ήταν έγγαμος και δεν στρατεύθηκε.
Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως θυρωρός κιγκλιδωμάτων στις 24 Ιουλίου 1925 με βάση την απόφαση της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 15 Ιουλίου1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του θυρωρού στην υπηρεσία Ασφάλειας της ΕΖΘ. Την 1η Ιουλίου 1927 έγινε επόπτης θυρών Α΄. Στις 30 Απριλίου 1929 μετατάχθηκε στην Υπηρεσία Μεταφορών Ξηράς ΑΦΘ ως γραφέας Α΄. Την 1η Νοεμβρίου 1929 προάχθηκε σε λογιστή Β΄. Στις 17 Αυγούστου 1932 απολύθηκε οριστικώς από την υπηρεσία λόγω σωματικής νόσου η οποία διήρκεσε πέρα από 4 μήνες και τον κατέστησε διαρκώς ανίκανο για υπηρεσία.

Ο Ανδρέας Χατζηνικολάου του Νικολάου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1887 και ήταν έγγαμος πρόσφυγας με τρία παιδιά.

Ο Γεράσιμος Ιωαννίδης Δημητρίου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1884. Ήταν έγγαμος με 5 τέκνα. Υπηρέτησε ως έφεδρος οπλίτης.

Ο Παρίσης Παρίσης του Γεωργίου γεννήθηκε στην Αγία Κυριακή Νικομήδειας το 1886. Ήταν έγγαμος με δύο παιδιά. ήταν κάτοχος Απολυτηρίου της Μεγάλους του Γένους Σχολής.

Ο Κωνσταντίνος Τραγούτσης του Δημητρίου γεννήθηκε το 1891 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν έγγαμος με δύο παιδιά και είχε ολοκληρώσει την Β Γυμνασίου. δεν είχε στρατευθεί. ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Αυγούστου 1930 ως σημειωτής Φορτοεκφορτώσεων Ατμοπλοίων με βαθμό και μισθό Γραφέα Α΄. Την 1 Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Μεταφορών. Στις 19 Μαΐου 1939 έλαβε επίδομα λόγω ευδοκίμου παραμονής επί τριετία στον ίδιο βαθμό από 1 Δεκεμβρίου 1937. Στις 10 Οκτωβρίου 1941 διατάχθηκε να παρουσιαστεί στο 1ο Αστυνομικό Τμήμα (Επιτροπή Διαχείρισης Δελτίου Τροφίμων). Στις 12 Νοεμβρίου 1941 επέστρεψε από την απόσπαση. Στις 4 Ιουλίου 1947 προάχθηκε σε Γραμματέας Β. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προάχθηκε σε Γραμματέας Α΄. Στις 15 Δεκεμβρίου 1952 προάχθηκε σε εισηγητής. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινώς στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεως και Μεταφορών της Διεύθυνσης ΕΖ ΕΖΛΘ. Στις 31 Δεκεμβρίου 1956 απολύθηκε λόγω συνταξιοδότησης.