Ο Νικόλαος Μιχαλιτσιάνος ήταν ανώτερος αξιωματικός του λιμενικού σώματος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου είχε το βαθμό του ανθυποπλοίαρχου. Ο Μιχαλιτσιάνος συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 21 Μαρτίου 1939 ως αναπληρωτής εκπρόσωπος του Κεντρικού Λιμεναρχείου. Συγκεκριμένα αναπληρώνει τον Θαλασσινό Νικόλαο.
Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος υπήρξε επιλιμενάρχης Θεσσαλονίκης, μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ καθώς και πρόεδρος του ΛΤΘ. Γεννήθηκε το 1901 και τον Οκτώβριο του 1934, μόλις 33 ετών, ανέλαβε λιμενάρχης στην Θεσσαλονίκη με το βαθμό του πλωτάρχη διαδεχόμενος τον Τσεμπερόπουλο. Αργότερα, διετέλεσε αντιπλοίαρχος στο Γενικό ’Επιτελείο Β.Ν. μέχρι 27 Νοεμβρίου 1940 και κατόπιν τμηματάρχης προσωπικού στο Γενικό ’Επιτελείο Βασιλικού Ναυτικού. Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος διετέλεσε μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ από τις 26 Σεπτεμβρίου 1934, ενώ θα αναλάβει και β΄Αντιπρόεδρος. Στις 7 Νοεμβρίου 1934 θα προεδρεύσει στην Επιτροπεία απόντων των Στ. Γρηγοριάδη, προέδρου, και Κ. Σαράτση, α Αντιπροέδρου. Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος διετέλεσε μέλος της δεύτερης περιόδου επιτροπεία ΛΤΘ από τις 15 Οκτωβρίου 1934. Στις αρχαιρεσίες για την τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Απριλίου 1935 συγκροτήθηκε το νέο σώμα υπό την προεδρεία του εκπροσώπου της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας Ν. Κώττα. Έπειτα από μυστική ψηφοφορία ο Μιχόπουλος Αναστάσιος εκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας με 11 ψήφους, έναντι του Κοντογιάννη Γεώργιου που συγκέντρωσε μόλις 1 ψήφο. Στη συνέχεια ο Κοντογιάννης Γεώργιος εκλέχθηκε αντιπρόεδρος με 11 ψήφους. Στον εναρκτήριο λόγο του ευχαρίστησε την Επιτροπεία και διαβεβαιώνει πως κατά την προσεχή τριετία «θα καταβάλει πάσαν προσπάθειαν να φανή αντάξιος της τιμής και της εμπιστοσύνης» της Επιτροπείας. Επισημαίνει ότι την προσεχή τριετία θα αρχίσει η εκτέλεση των μεγάλων Λιμενικών Έργων με τα οποία θα ολοκληρώσει τον σκοπό για τον οποίο συστήθηκε το ΛΤΘ. Με αυτά, ο «Λιμήν Θεσσαλονίκης θα καταλάβει της πρέπουσαν θέσιν εν τη ανατολική λεκάνη της Μεσογείου». Για αυτό το λόγο, το Λιμενικό Ταμείο θα έχει ανάγκη την συνδρομή και τη γνώμη όλων των μελών της επιτροπείας. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρία, 8/4/1935) Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος αποχώρησε από τη θέση του προέδρου της επιτροπείας του ΛΤΘ έπειτα από ζητήματα που προέκυψαν σχετικά με πληρωμές υπαλλήλων και τελευταία του παρουσία ως μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ ήταν στις 28 Απριλίου 1936.
Ο Γεώργιος Μουρίκης ήταν δικηγόρος, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης και Εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Τον Οκτώβριο του 1925 συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές της Θεσσαλονίκης με το ψηφοδέλτιο του Μηνά Πατρικίου ο οποίος είχε την στήριξη από το Εργατικό Κέντρο, το ΚΚΕ, το προσφυγικό στοιχείο της πόλης και μερίδα του Λαϊκού Κόμματος. Ο Πατρίκιος πρώτευσε στις εκλογές συγκεντρώνοντας 5.279 ψήφους (ποσοστό 30%) και επικρατώντας του βενιζελικού υποψηφίου Κωνσταντίνου Αγγελάκη, ο οποίος έλαβε 4,536 ψήφους (ποσοστό 26%). Όμως ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος ακύρωσε τις εκλογές συνεπικουρούμενος από τους πολιτευτές (τόσο του Λαϊκού όσο και του Κόμματος Φιλελευθέρων) και προκήρυξε νέες για το Δεκέμβριο. Σε εκείνες τις επαναληπτικές εκλογές ο Πατρίκιος εξελέγη κε νέου Δήμαρχος, αποσπώντας το 50,6% των ψήφων έναντι 31,1% για τον υποστηριζόμενο από τον Πάγκαλο Κ. Αγγελάκη. Το 1926 λίγο πριν αναλάβει καθήκοντα η νέα Δημοτική Αρχή, με διαταγή του δικτάτορα Πάγκαλου, αποπέμφθηκαν 7 δημοτικοί σύμβουλοι από την πλειοψηφία "ως κομμουνιστές" και αντικαταστάθηκαν από άλλους της μειοψηφίας. Τον Αύγουστο το καθεστώς απέλυσε το νέο Δήμαρχο. Ο Γεώργιος Μουρίκης ήταν ο μοναδικός υποψήφιος του συνδυασμού του Πατρικίου που διορίσθηκε στη θέση τους, καθώς οι περισσότεροι προέρχονταν από τον συνδυασμό του Αγγελάκη, αλλά είχε πάψει να τον στηρίζει. Πλέον συμμετείχε ενεργά στην «αντιπατρικική» παράταξη πρωταγωνιστώντας στη διαμάχη εναντίον του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Καμμωνά και του δημάρχου Πατρικίου (Μακεδονία, 26/6/1927). Στις εκλογές του 1929 επανεκλέγεται στηρίζοντας τον Νικόλαο Μάνο. Στις δημοτικές εκλογές του 1930 δεν θα εκλεγεί και δεν θα συμμετέχει στο δημοτικό συμβούλιο. Ο Γιώργος Μουρίκης ορίστηκε εκ μέρους του δημοτικού συμβουλίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ από τις 8 Μαΐου 1929. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 ως αντιπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Αποχώρησε από μέλος της Επιτροπείας του ΛΤΘ στις 20/4/1932. Ο πρόεδρος του ΛΤΘ Βασίλης Δημητρίου ευχαρίστησε τον Μουρίκη για την «πολύτιμον συνεργασίνα του κατά το διάστημα της θητείας,» δηλώνοντας ότι «λυπείται δε διότι δια της αποχωρήσεώς του το σώμα χάνει έναν πολύ καλόν συνεργάτην». (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, Συνεδρία 38η, 16/4/1931, 39η Συνεδρία, 19/5/1931, 65η Συνεδρία, 20/4/1932)
Ο Νικόλαος Μουτσάλας ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος την περίοδο του μεσοπολέμου. Στα 1933 ήταν υποδιευθυντής στην Τράπεζα της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη και με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον διευθυντή Βασίλειο Κυριακόπουλο σε μερικές συνεδριάσεις της Επιτροπείας της ΕΖΘ (1933-6-21) και του ΛΤΘ (16/6/1933, 26/9/1933).
Ο Νικόλαος Μούτσελος ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος την περίοδο του μεσοπολέμου. Στα 1933 ήταν υποδιευθυντής στην τράπεζα της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη και με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον διευθυντή Βασίλιειο Κυριακόπουλο σε μερικές συνεδριάσεις της Επιτροπείας του ΛΤΘ ( από 16 Ιουνίου 1933, έως τις 26 Σεπτεμβρίου1933).
Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος ήταν κατά την περίοδο την κατοχή ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής των ΕΟΕ-ΕΔΕΣ μαζί με τους Αθαν. Παπαχριστοδούλου συνταγματάρχη, τον αδελφό του Γεώργιο Μπακατσέλο και τον Βασίλειο Μπλατσούκας δασάρχη. Εκλέγεται για πρώτη φορά μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΕΒΕΘ τον Ιούλιο 1949 και θα παραμείνει μέχρι και το 1974. Συμμετείχε στην Επιτροπή που είχε ορίσει η ΔΕ του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου η οποία είχε καταλήξει στο συμπέρασμα "ότι υπό τας παρούσας συνθήκας δεν είναι σκόπιμος ουδέ πρόκειται να επιφέρη ουσιώδεις ωφελείας η συγχώνευσις των δύο Οργανισμώ".
Ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ συμμετέχει στην Επιτροπεία της ΕΖΘ, ΛΤΘ και στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΖΛΘ. Συγκεκριμένα, ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος συμμετείχε στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και στην δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 9 Μαΐου 1950 ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ. Κατά τις αρχαιρεσίες της δέκατης περιόδου της Επιτροπείας ΕΖΘ κηρύσσεται νέος πρόεδρος της Επιτροπείας μετά από μακρά θήτευση του Σταύρου Γρηγοριάδη ο οποίος απέτυχε να επανεκλεγεί.
Μετά την αγόρευση του Γρηγοριάδη ο Μπακατσέλος παίρνει το λόγο: "αξιότιμοι κύριοι Συνάδελφοι, Σας ευχαριστώ θερμώς δια την τιμήν την οποίαν μοι εκάνατε να με εκλέξητε πρόεδρον της ΕΕΖΘ. Είμαι ομολογουμένως βαθύτατα συγκινημένος δια την τιμήν ταύτην, συναισθάνομαι πλήρως τας ευθύνας τας οποίας επωμίζομαι την στιγμήν ταύτην, ελπίζω όμως ότι με την βοήθειαν του θεού, την συνδρομήν υμών και ιδιατέρως με την συνδρομήν του απερχομένου πολυπείρου προέδρου αξιοτίομου κ. Στ. Γρηγοριάδου χρηματίσαντος επί σειράν περιόδων προέδρου ΕΕΖ και εργασθέντος ακαμάτως δια τα ζωτικά ζητήματα αυτής, θα δυνηθώ ν' ανταποκριθώ εις τας απιτήσεις της Ζώνης, δια την οποίαν θ' αφιερώσω όλας μου τας δυνάμεις".
Ο Μπακατσέλος Κωνσταντίνος συμμετείχε συμμετείχε στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στην ενδέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Μαΐου 1953. Κατά τις αρχαιρεσίες της Επιτροπείας ΕΖΘ ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος έλαβε μόνο μία ψήφο, ενώ ο Σταύρος Αντωνιάδης έλαβε 13 ψήφους και καταγράφηκε μία λευκή. Ο Μπακατσέλος εξ ονόματος της Επιτροπείας συγχαίρει τον νέο πρόεδρο για την επιτυχή εκλογή του. Στη συνέχεια εκθέτει εν ολίγοις τους λόγους οι οποίοι επιβάλλουν τη διατήρηση του θεσμού της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης ως αυτοτελούς και ανεξάρτητου.
Συγκεκριμένα λέει: "θα έλθη ημέρα καθ' ην ο κόσμος θα ειρηνεύση και το σιδηρούν παραπέτασμα θα καταπέση οπότε ο λιμήν της Θεσσαλονίκης λόγω της γεωγραφικής του θέσεως θα καταστή ο μεγαλύτερος διαμετακομιστικός λιμήν εν τη Ανατολική Λεκάνη της Μεσογείου. Τότε η Ελευθέρα Ζώνη Θεσσαλονίκης θα κληθεί να εξυπηρετήση το διαμετακομιστικό εμπόριο ολοκλήρου της Βαλκανικής και της Μεσευρώπης καθώς και των χωρών της Νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. για αυτό το λόγο παρακαλεί τον υπουργό να επανεξετάσει το θέμα της συγχώνευσης των δύο οργανισμών ΛΤΘ και ΕΖΘ καθώς "είναι βέβαιο ότι θα καταλήξη εις το συμπέρασμα περί διατηρήσεως της Ζώνης ως αυτοτελούς και ανεξάρτητου οργανισμού. Ο Υπουργός ευχαριστεί τον Μπακατσέλο για το έργο του κατά την προεδρία του. Σε σχέση με τη συγχώνευση υποστηρίζει την "ένταξιν του ΛΤΘ ως τεχνική Υπηρεσία της Ζώνης".
Στη συνέχεια εκθέτει τους λόγους οι οποίοι επιβάλλουν την διατήρηση του θεσμού της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης ως αυτοτελούς και ανεξάρτητου. Συγκεκριμένα λέει: " θα έλθει ημέρα καθ' ην ο κόσμος θα ειρηνεύση και το σιδηρούν παραπέτασμα θα καταπέση οπότε ο λιμήν της Θεσσαλονίκης λόγω της γεωγραφικής του θέσης θα καταστή ο μεγαλύτερος διαμετακομιστικός λιμήν εν τη Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Τότε η Ελευθέρα Ζώνη Θεσσαλονίκης θα κληθεί να εξυπηρετήσει το διαμετακομιστικό εμπόριον ολοκλήρου της Βαλκανικής και της μεσευρώπης καθώς και των χωρών της Νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου".
Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος θα επανέλθει στην τρίτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ στις 21 Δεκεμβρίου 1956 ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ. Στην τέταρτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ εκλέχθηκε αντιπρόεδρος. Κατά τις αρχαιρεσίες εκλέχθηκε πρόεδρος ο πολιτικός μηχανικός Χρήστος Λαμπριανίδης ο οποίος ήταν εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος ζητάει το λόγο και ο οποίος εκφράζει την πικρία του ως εκπρόσωπος του εμπορικού κόσμου για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας "διότι η θέσις του προέδρου του Οργανισμού της Ελευθέρας Ζώνης ανήκειν κατά παράδοσιν τρόπον τινά εις τα εμπορικά μέλη του Συμβουλίου διότι το προέχον εις την κίνησιν του λιμένος είναι το εμπορικόν στοιχείον. Υπαιινισσόμενος εν συνεχεία ότι έλαβοβ χώραν κατά πληροροφρίας και παρασκηνιακαί ενέργειαι περί του τρόπου της εκλογής του προέδρου," λέει, " ότι ούτος προτίθετο να προτείνει την εκλογήν ως προέδρου του κ. Κοσμίδου ως εκπροσώπου του Εμπορικού Συλλόγου. Βεβαίως, η γνώμην όλων των μελών είναι ίση και σεβαστή αλλά η θέσις του προέδρου του Οργανισμού αυτού ανήκει περισσότερον εις τα εμπορικά και επαγγελματικά μέλη τα οποία δυστυχώς παραγκωνίσθηκαν." Περαιτέρω τονίζει ότι "εδώ δεν ήλθομεν ίνα ικανοποιήσωμεν ν προσωπικάς φιλοδοξίας, αλλά θεωρεί την θητείαν του Συμβούλου ως στρατείαν επίπονον". Διευκρινίζει ότι οι λόγοι του δεν πρέπει να θεωρηθούν ως αιχμή κατά του προσώπου του εκλεγούντος προέδρου. τέλος, μνημονεύει ότι διατελέσας επί μακράν ετών πρόεδρος της ΕΖΘ ουδέποτε έκαμε χρήσιν των παρεχομένων νομίμως εξόδων κινήσεως για τις υπηρεσιακές μεταβάσεις στην Αθήνα κλπ. Κλείνοντας εκφράζει την πικρία του ως εμπορικού μέλους για το αποτέλεσμα των αρχαιρεσιών.
Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος συμμετείχε επίσης στην Πέμπτη περίοδο. Μετά την εκλογή του Βασίλειου Πετρίδη ως νέου προέδρου του ΔΣ ΕΖΛΘ, ο Μπακατσέλος λαμβάνει το λόγο και λέει: "Κύριε Πρόεδρε, αισθάνομαι ιδιαιτέραν χαράν επό τη εκλογή σας, όχι διότι είσθε φίλος μου, αλλά διότι προέρχεσθε από τας παραγωγικάς τάξεις αι οποίαι κατά το πλείστον αποτελούν τον εργοδότην και δίδουν ζωήν και κίνησιν εις τον Λιμένα. Δια τούτο αισθάνομαι ιδιαιτέραν συγκίνησιν αυτήν την στιγμήν. Θα επεθύμουν να σας είπω ως θα έπραττε και πας τις άλλος ότι θα με εύρητται συμπαραστάτην εις το έργον σας διότι ποδηγετούμαι πάντοτε και μόνον από το συμφέρον του Οργανισμού και του Λιμένος. Ίσως θα είχον και εγώ την φιλοδοξίαν να αναδειχθώ ως Πρόεδρος. Δεν ηθέλησα όμως. Ανήκω δυστυχώς εις πολιτικόν κόμμα το οποίον ουδέποτε, ούτε το ίδιον ηθέλησε ούτε και εγώ επεδίωξα να το αναμίξω εις τα του Οργανισμού. Επειδή δε ανήκων εις την γνωστήν πολιτικήν παράταξιν ίσως, έαν έθετον υποψηφιότητα Προέδρου θα εξαλαμβάνετο υπό των νυν Κυβερνόντων ως επιδίωξις πολιτικής διεδιδύσεως εις τον Οργανισμόν και δια τον λόγον αυτόν απέφυγα να το πράξω. Θεωρώ λίαν επίκαιρον και θα παρακαλέσω όπως μοι επιτραπή να το αναγνώσω πρόσφατον άρθρον της θρησκευτικής εφημερίδος Η Ζωή υπό τον τίτλον: Κοινωνική Ανάγκη, Ο Σταθερός Άνθρωπος. τα όσα αναγράφει το άρθρο αυτό αποτελούν το προσωπικό μου πιστεύω". Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος συμμετείχε Κατά την έκτη Περίοδος ΔΣ ΕΖΛΘ, αλλά δεν θα συμμετάσχει στο ΔΣ στην έβδομη περίοδο. Στις 1959-12-7 θα αναλάβει την εκπροσώπηση στη θέση του ο Δημήτριος Ασσίογλου.
Ο Edmond Bartissol (Έντμοντ Μπαρτισόλ) γεννήθηκε στο Portel (Πόρτελ), στο Rousillion (Ρουσιγιόν) της Νότιας Γαλλίας, σε μία οικογένεια οικοδόμων. Αυτοδίδακτος, αυτός κατάφερε μέσα σε δύο δεκαετίες να αναδυθεί σε έναν διαπρεπή εργολάβο δημόσιων έργων, βιομήχανο, κτηματία και ιδιοκτήτη πύργου, παραγωγό κρασιού δήμαρχο του Fleury-Mérogis και αντιπρόσωπο της επαρχίας των Ανατολικών Πυρηναίων στο κοινοβούλιο. (Hastaoglou-Martinidis, 2020. Escudier, 2000)
Η καριέρα του ξεκίνησε ως μηχανικός δημοσίων έργων, συμμετείχε ως επόπτης έργων στη διάνοιξη του καναλιού του Σουέζ το 1866 με τον συνεργάτη του Ferndinand Lesspes (Φεντινάντ Λέσεπς). Με την επιστροφή του στην Γαλλία το 1870 ανέλαβε μαζί με τους συνεργάτες του Alexis Duparchy και Alexandre Lavalley συμβάσεις για σημαντικά δημόσια έργα στην Πορτογαλία, σιδηροδρόμους (1874) και λιμάνια, κυρίως το λιμάνι της Leixoes την περίοδο 1879-1892. Σύντομα επέκτεινε τις δραστηριότητές του στην Βραζιλία όπου κατασκεύασε το λιμάνι του του Racife/Pernambunco (1908-1913, ένα από τα μεγαλύτερα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Επίσης, επεκτάθηκε στην Μοζαμβίκη όπου για 15 χρόνια η εταιρεία του αναλάμβανε συμβάσεις για την εκμετάλλευση ορυχείων, αγροτική παραγωγή και την εκμετάλλευση λιμενικών εργασιών (διαχειριστής της Cie d’ Inhambane της Cie du Sud-Est africain και της Cie du Zambèze). Σύντομα ανέπτυξε και άλλα επενδυτικά ενδιαφέροντα. Το 1888 ίδρυσε ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο Perpegnan και ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στη Vinca Perpegnan, ενώ συνέστησε την υδροηλεκτρική Εταιρεία του Rossillion στα 1901. Στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες ανήκε η παραγωγή τσιγαρόχαρτου με την συμβολική ονομασία Σουέζ (1893), το απεριτίφ Banyuls-Bartissol (1904). Εμπλέκεται επίσης στην σήραγγα Puymorens για το trans-Pyrenean (1908-1909). Πριν αποκτήσει το δικαίωμα της κατασκευής του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (1887), απέκτησε τα δικαιώματα σε λιμάνι της Δυτικής Ισπανίας (Plaseneia-Astorga). Το 1889, ο Μπαρτισόλ ασχολήθηκε με την πολιτική. Έχει διατελέσει δήμαρχος του Fleury-Mérogis, μέλος του Κοινοβουλίου εκπροσωπώντας την επαρχία Pyrénées-Orientales (1889-1893) και στη συνέχεια την επαρχία Aude (1902-1910). Αρχικά πολιτεύθηκε με τους μετριοπαθείς και στη συνέχεια με τους δημοκρατικούς ρεπουμπλικάνους. (Hastaoglou-Martinidis, 2020. Escudier, 2000)
Τον Ιούλιο 1896 ο Μπαρτισόλ απέκτησε το δικαίωμα κατασκευής του λιμανιού της Θεσσαλονίκης υπογράφοντας σχετική σύμβαση. Πιθανώς οι σχέσεις του με τον Théodore Berger (1882-1900), διευθυντή της Οθωμανικής Αυτοκρατορικής Τράπεζας, εξηγούν την επιχειρηματική επανεστίαση στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξάλλου, καμία επένδυση οποιασδήποτε σημασίας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στο λιμενικό τομέα χωρίς την έγκριση και την υποστήριξη της Οθωμανικής Τράπεζας. Για να χρηματοδοτήσει τη δραστηριότητά του, ο Edmond Bartissol ίδρυσε στα 1897 την Société de construction ottomane du port de Thessalonique (Ανώνυμο Οθωμανική Εταιρεία Κατασκευής του Λιμένος Θεσσαλονίκης). Πρόκειται για την πρώτη εταιρεία η οποία ιδρύθηκε αποκλειστικά από τον Bartissol. Μέχρι τότε, είχε πραγματοποιήσει δημόσια έργα στο πλαίσιο των συνεργασιών με άλλους επιχειρηματίες. Κομβικό ρόλο στην επιχείρηση έχει η οικογένεια του Bartissol. Στις 18/31 Δεκεμβρίου 1904 υπογράφηκε νέα Σύμβαση, με την οποία η εταιρεία απέκτησε το προνόμιο της εκμετάλλευσης του λιμένα, βάσει δασμολογίου, για σαράντα χρόνια. Συστάθηκε τότε η εταιρεία Société ottomane d’exploitation du port de Salonique (Ανώνυμος Οθωμανική Εταιρεία Εκμεταλλεύσεως του Λιμένος Θεσσαλονίκης). (Hastaoglou-Martinidis, 2020. Escudier, 2000. Société Anonyme Ottomane d’Exploitation du Port de Salonique, 2016)
Οι απαιτήσεις ενός διεθνούς λιμένα, όπως εξελίχθηκε μετά την ίδρυση της Σερβικής Ελεύθερης Ζώνης Θεσσαλονίκης και της Ελληνικής Ελεύθερης Ζώνης Θεσσαλονίκης επέβαλλαν άρτιες τεχνικές και αποθηκευτικές εγκαταστάσεις και σύγχρονα μέσα φορτοεκφόρτωσης και μεταφοράς. Η Γαλλική Εταιρία όμως του Μπαρτισόλ δεν ήταν διατεθειμένη να αναλάβει νέα σοβαρά τεχνικά έργα, χωρίς να ανανεωθεί η σύμβαση παραχώρησης για πολλά χρόνια ακόμα. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο και προχώρησε στην ίδρυση του νομικού προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης το οποίο θα εκμίσθωνε το προνόμιο της Γαλλικής Εταιρίας. Στις 31/1/1930 το προνόμιο της Γαλλικής Εταιρίας εκμισθώθηκε από το νεοϊδρυθέν Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης (ΛΤΘ) μέχρι τη λήξη αυτού την 1 Ιουλίου 1944.
Ο Δημήτριος Μπούζας ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος της Τράπεζας της Ελλάδας κατά το μεσοπόλεμο. Το 1932 υπηρετούσε ως υποδιευθυντής στο κατάστημα της Θεσσαλονίκης. Με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον Γεώργιο Λουΐζο ως μέλος της επιτροπείας της ΕΖΘ (1932-5-18) και του ΛΤΘ (1932-5-17) και αργότερα τον Βασίλειο Κυριακόπουλο (1933-9-12).
Ο ήταν ανώτερος αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος και μέλος ΔΣ ΕΖΛΘ Κατά τη διάρκεια της Κατοχής διετέλεσε αποσπασμένος στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Στη συνέχεια ως Υποπλοίαρχος ανέλαβε Λιμενάρχης ’Αλεξανδρούπολης μέχρι 6 Απριλίου 1941 και από 5 Απριλίου 1941 μέχρι 21 Απριλίου 1941 λιμενάρχης στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά.
Ο Θεόφιλος Μωραΐτης συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΖΛΘ από τις 12 Σεπτεμβρίου 1958 στη θέση του Χριστόδουλου Σαρόγλου. Ο πρόεδρος Βασίλειος Πετρίδης απευθύνει χαιρετισμό του Σώματος στον νέο λιμενάρχη και εκφράζει την πεποίθηση ότι θα συμβάλλει σπουδαίως εις το έργον της διοίκησης του οργανισμού. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1958 αναλαμβάνει εκ νέου ο Σαρόγλου. Στις 5 Δεκεμβρίου 1958 αναλαμβάνει εκ νέου ο Θεόφιλος Μωραΐτης. Συμμετέχει στην έκτη και έβδομη περίοδο του ΔΣ ΕΖΛΘ. Στην όγδοη περίοδο θα εκπροσωπεί το Λιμεναρχείο ο Σαρόγλου Χριστόδουλος.
Ο Γιακόμπ Μόλχο ήταν ναυτικός πράκτορας και μέλος της ισραηλίτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε το 1941. Ο Ιάκωβος Μόλχο διατηρούσε Γραφείο Ναυτικού Πράκτορα μαζί με τον αδελφό του Δαβίδ. Το Γραφείο του βρισκόταν στο Αλαττίνι Χάνι 34. Το 1932 λειτουργούσε η Μόλχο Α.Ε. οι οποίοι εκτός από ναυτική πρακτόρευση εκτελούσαν ασφάλειες, μεταφορές, διαμετακομίσεις, ναυλομεσιτείες και εμπόριο γαιανθράκων. Ο Γιακόμπ ήταν μέλος του Συλλόγου Ναυτικών Πρακτόρων Θεσσαλονίκης συντέλεσε στη ανασύσταση του Συλλόγου διατελώντας μάλιστα πρόεδρός του την περίοδο από 1925 έως 1926. Στο Γραφείο του διεξάγονταν οι γενικές συνελεύσεις των μελών και οι συνεδριάσεις του Ναυτικού Επιμελητηρίου. Επίσης, ο Γιακόμπ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ) και επί σειρά ετών (από 1914 έως 1941) μέλος της Διοικητικής Επιτροπής και μάλιστα στη θέση του Ταμία. Το 1931 ο Ι. Μόλχο μαζί με τον Σοφ. Σταμάτη κατέθεσαν έγγραφη παράκληση το Επιμελητήριο να κάνει έκκληση να σταματήσει η εγερθείσα τελευταίως πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου από μερικές εφημερίδες της πόλης. Η Διοικούσα Επιτροπή αποφάσισε την έκδοση ανακοινωθέντος ως εξής: “Το ΕΒΕΘ μετά λύπης του παρατήρησαν ότι άνευ λόγου ηγέρθη ποια τις πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου της πόλεως μας, έχον δε την γνώμην ότι το τοιούτον ου μόνον θίγει την αξιοπρέπειαν του τόπου μας, αλλά παραβλάπτει και τα γενικά συμφέροντα της χώρας μας διά της διαταράξεως της από ετών υφισταμένης ενότητος των δύο στοιχείων, του Ελληνικού και του Ισραηλητικού, ποιείται έκκλησιν προς όλα τα μέλη του να συντελέσωσι κατά το δυνατόν όπως παύση η κατά των συμπολιτών μας Ισραηλιτών διεξαγομένη πολεμική προς το συμφέρον επαγγελματικής συναδελφώσεως.»
Στις 23 Απριλίου 1923, ο Ιάκωβος Μόλχο μετείχε ως εκπρόσωπος του Εμπορικού Επιμελητηρίου στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Τον Νοέμβριο του 1925 θα εκλεχθεί αναπληρωματικό μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Τον επόμενα μήνα θα θέσει υποψήφιος για τη θέση του Β΄ Αντιπροέδρου, αλλά θα λάβει μόνο τη δική του ψήφο. Τον Μάιο του 1926 το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο θα ανανεώσει τη θητεία του Μόλχο στην Επιτροπεία για μια ακόμη τριετία. Η θητεία του έληξε στις 17 Απριλίου 1929 και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης. Στις 7 Απριλίου 1932 επανεκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Επίσης, εκλέχθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης, ενώ δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους. (Μακεδονία, 8/4/1932) Ο Γιακόμπ Μόλχο θα συμμετάσχει και στη δεύτερη περίοδο, αλλά όχι στην τρίτη. Θα τον διαδεχθεί στη δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ ο Ζήσης Βέρρου. Στις 7 Απριλίου 1932 εκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους, ενώ επανεκλέχθηκε πρώτος ο Μιχάλης Σασαγιάννης με 28 ψήφους. Στις 5 Μαΐου 1932 ο Γιακόμπ Μόλχο συμμετείχε στην πρώτη συνεδρία της τέταρτης περιόδου της Επιτροπείας ΕΖΘ. Δεν θα συμμετάσχει στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας. Στην δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ θα τον διαδεχθεί ο Αλέξανδρος Κράλλης.