Εμφανίζει 14 αποτελέσματα

Ο Αντωνόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννη και της Ανδρομάχης γεννήθηκε το 1895 στο Κακόβατο Ηλείας και ολοκλήρωσε το Ελληνικό Σχολείο (Σχολαρχείο) Ζαχάρως. Υπηρέτησε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό από 20 Αυγούστου 1916 έως 4 Νοεμβρίου 1920 ως οπλίτης, δεκανέας και λοχίας και συμμετείχε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Στις 14 Μαρτίου 1921 κατετάγη ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και απολύθηκε στις 30 Ιουλίου 1923. Συμμετείχε στη μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 παντρεύτηκε την Βασιλική Λίτσα του Νικόλαου και της Δομνίκης, 35 ετών από τη Φλώρινα. Το 1931 γεννήθηκε ο γιος τους Ιωάννης. Στις 7 Μαρτίου 1935 κατετάχθηκε στο στρατό για μία εβδομάδα, καθώς απολύθηκε στις 15 Μαρτίου 1935, κατά τη μερική επιστράτευση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών. Στρατεύθηκε ξανά στην επιστράτευση του 1940.

Προσλήφθηκε στο Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης στις 12 Ιουνίου 1936. Στις 19 Αυγούστου 1936 τοποθετήθηκε ως εισπράκτορας ΛΦΞ στο 26ο φυλάκιο (Αίθουσα Σιδηροδρομικού Σταθμού). Στις 2 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 3.000 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε ως γραφέας ή υπολογιστής Α΄και τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Λιμενικών Φόρων Ξηράς. Με την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας στη 1 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες στο ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Στις 23 Ιανουαρίου 1954 παραμένει διαχειριστής της Αποθήκης Γ' (καυσίμων). Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στο Τμήμα Ακινήτων-Μηχανημάτων και Υλικών. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατίθεται από το Τμήμα Εκμεταλλεύσεως στο Τμήμα Αποθηκών στην Αποθήκη Αζήτητων και έπειτα μετατίθεται από το Τμήμα Αποθηκών και την Αποθήκη Αζήτητων στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως.
Από τη σύσταση του Τμήματος Ακινήτων – Μηχανημάτων και Υλικών της ΕΖΛΘ και κατόπιν στο Τμήμα Εκμεταλλεύσεως ΕΖΛΘ και συγκεκριμένα από 1/4/1954 έως 28/6/1956, υπηρέτησε ως γραφέας Α΄ με καθήκοντα διαχειριστή στην Αποθήκη Γ Καυσίμων στο Μπέχτσινάρ. Στις 28 Ιουλίου 1956 αποσπάται από το Τμήμα Αποθηκών στην Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών από τις 27 Ιουλίου 1956. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 ανακαλείται από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών και αποσπάται στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ. και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε με βαθμό 7ο του Υ.Κ. Στις 9 Νοεμβρίου 1957 ορίζεται διαχειριστής της Αποθήκης 7 (Ελεγκτήριο).
Από 28/6/1956 έως 31/12/1960 υπηρέτησε με βαθμό 6 της Β κατηγορίας στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής στην Αποθήκη Αζήτητων, την Αποθήκη 7, στο ελεγκτήριο Α και Β και στο ζυγιστήριο πετρωμάτων. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31/12/1960.

Ο Νικόλαος Βασιλείου του Βασιλείου και της Φανής γεννήθηκε το 1902 στη Θεσσαλονίκη. Ολοκλήρωσε τη Β΄ τάξη Γυμνασίου. Υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία αρχικά από 21 Οκτωβρίου 1921 έως 21 Ιουνίου 1924 ως δεκανέας πεζικού στη Θεσσαλονίκη. Ήταν έγγαμος. Το 1937 δήλωσε μέλος της Ενώσεως Υπαξιωματικών και Στρατιωτών Παλαιών Πολεμιστών Νομού Θεσσαλονίκης.
Στις 12/6/1936 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ ως τακτικός υπάλληλος ως εισπράκτορας της Υπηρεσίας Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Στις 30 Ιουνίου 1949 "δυνάμει του άρθρου 10 του Αναγκαστικού Νόμου 843/1948," όταν δηλαδή καταργήθηκε ο Λιμενικός Φόρος Ξηράς και ως εκ τούτου καταργήθηκε η συγκεκριμένη υπηρεσία του ΛΤΘ, μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκών του ΛΤΘ με βοηθητικές υπηρεσίες.
Από το 1954 υπηρετούσε στο Τμήμα Αποθηκών της ΕΖΛΘ ως βοηθός διαχειριστής της Αποθήκης 9. Από το 1957 ανέλαβε και την Αποθήκη 6 και την Αποθήκη Περιβόλου. Από 21 Δεκεμβρίου 1961 προάχθηκε σε Διαχειριστής των συγκεκριμένων Αποθηκών και τη θέση του βοηθού Διαχειριστή ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Φωκάς.
Στις 22 Νοεμβρίου 1965 διαγράφεται από το προσωπικό του ΕΖΛΘ

Ο Περικλής Δερβίσης του Δημήτρη και της Χρύσας, κάτοικος Θεσσαλονίκης Παύλου Μελά 15. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ήταν απόφοιτος νυκτερινής εμπορικής σχολής. Ανήκε στην κλάση του 1941 και υπηρέτησε ως δεκανέας στην ΕΣΑ. Προσελήφθη στις 15 Μαρτίου 1939 ως έκτακτος. Μονιμοποιήθηκε αργότερα. Τοποθετήθηκε αρχικά ως βοηθός Λογιστή Τεχνικής Υπηρεσίας. Την περίοδο της Κατοχής που η Τεχνική Υπηρεσία δεν λειτουργούσε τοποθετήθηκε στο Λιμενικό Φόρο Ξηράς ως εισπράκτορας μέχρι που επιστρατεύτηκε και ο ίδιος στις 15 Μαΐου 1945 ως έφεδρος δεκανέας στην Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία (κλάση 1941), μάλιστα με σχετικές αιτήσεις 1945-46 ζητά την τακτοποίηση της θέσης του και να του καταβληθούν οι αμοιβές του ως έφεδρος. Αναφέρονται δύο προαγωγές, σε Γραμματέα Β στις 10/5/1945 και σε υπηρεσιακή έκθεση στις 24/4/1948 προτείνεται για προαγωγή στον επόμενο βαθμό ως φίλεργος και ευσυνείδητος με ανεπίληπτη συμπεριφορά. Εργάστηκε επίσης στη Γραμματεία του ΛΤΘ και στο Τμήμα Ελέγχου ΕΖΛΘ, Αποθήκη Α. Το διάστημα 1950-1955 υπάρχουν αρκετές κλήσεις σε απολογία, επιπλήξεις και πρόστιμα λόγω απουσιών που χαρακτηρίζονται αδικαιολόγητες και τελικά στις 30/1/1956 του κοινοποιείται έγγραφο οριστικής απόλυσης «δι αδικαιολόγητον εξακολουθητικήν αποχήν από της εκτελέσεως των καθηκόντων σας» μετά από τη σχετική διαδικασία εξέτασης του θέματος από Υπηρεσιακό Συμβούλιο, Απόφαση ΔΣ ΕΖΛΘ και δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Ο Στέργιος Εμμανουηλίδης γεννήθηκε στον Χορτιάτη. Ήταν ημερομίσθιος εργάτης του ΛΤΘ και μέλος του ΕΛΑΣ κατά την κατοχή.
Προσλήφθηκε από το ΛΤΘ στις 11 Νοεμβρίου 1939 ως έκτακτος εργάτης στην Τεχνική Υπηρεσία για να καλύψει τις ανάγκες «μικροέργων επειγούσης φύσεως εν των λιμένι». Διατηρήθηκε στην υπηρεσία κατά τη διάρκεια της κατοχής με σκεπτικό «ότι απόλυσις αυτών εις τοιαύτας κρισίμους στιγμάς θα απετέλει δι’ αυτούς καταδίκην εις θάνατον». Στη συνέχεια ο Εμμανουηλίδης αποσπάσθηκε με διαταγή της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας (ΓΔΜ) ως κλητήρας στην Επιθεώρηση Σιδηροδρόμων Μακεδονίας Θράκης όπου «υπέδειξε υποδειγματική διαγωγήν». Ωστόσο, σύμφωνα με το ΛΤΘ, «ούτος εργάτης, είτε διότι επείσθη από τον εμπρησμόν του Χωρίου Χορτιάτη υπό των Γερμανών, όπερ τυγχάνει γενέτειρά του, είτε διότι έκλινε προς τον άκρατον αριστερισμόν», αν και τη διάρκεια της υπηρεσίας του ουδέποτε «εξεδήλωσε τας πολιτικάς του πεποιθήσεις» εγκατέλειψε την υπηρεσία την 1η Σεπτεμβρίου 1944, μετά τη λήξη της μηνιαίας άδειας που του είχε δοθεί, για να καταταγεί στον ΕΛΑΣ, προφανώς την 1 Αυγούστου 1944, ωστόσο συνέχιζε να αμείβεται από το ΛΤΘ με απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας, δηλαδή της Επιτροπής του ΕΑΜ που διοικούσε την Θεσσαλονίκη κατά την ΕΑΜοκρατία. Με εγκύκλιο διαταγή της ΓΔΜ στις 24 Ιανουαρίου 1945 ακυρώθηκαν όλες οι αποφάσεις της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας και διακόπηκε η μισθοδοσία των «εις την απελευθερωτικήν Οργάνωσιν ΕΛΑΣ υπηρετούντων υπαλλήλων ΛΤΘ» από την στιγμή που απουσιάζουν από την Υπηρεσία και μέχρι να παρουσιασθούν και συνεπώς ακυρώθηκε η μισθοδοσία του. Ο Εμμανουηλίδης επανήλθε από τον ΕΛΑΣ στη θέση του στον οργανισμό στις αρχές Μαρτίου 1945. Μετά την εγκατάσταση της τεχνικής υπηρεσίας του ΛΤΘ στα γραφεία του οργανισμού εντός του λιμένα, ο αρχιμηχανικός Κώστας Γκούτας ανασυγκροτώντας το εργατικό προσωπικό ζήτησε να τον χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, το Γραφείο Αντικατασκοπείας απαγόρευσε την είσοδό του στο λιμάνι καθώς θεωρήθηκε επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια. Ως εκ τούτου, παρέμεινε στη διάθεση της Υπηρεσίας Εκμεταλλεύσεως η οποία για να μην τον διατηρεί σε κατάσταση αναμονής ή αργομισθίας τον τοποθέτησε προσωρινά μέχρι να κριθεί η υπόθεσή του από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως εισπράκτορα σε κάποιο από τα φορολογικά φυλάκια. Ωστόσο, θεωρήθηκε πως δεν διέθετε τα πνευματικά προσόντα για να ανταποκριθεί στην συγκεκριμένη υπηρεσία και ούτε ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σε άλλη υπηρεσία. Τον Μάιο του 1946 ο Διευθυντής της Υπηρεσίας Εκμετάλλευσης Σ. Κουκίδης έφερε το θέμα του στην Επιτροπεία του ΛΤΘ υποστηρίζοντας πως πρέπει να απολυθεί, αλλά δεν αποφασίστηκε. Παράλληλα, με επίκληση του πολύ χαμηλού εισοδήματος, αλλά μάλλον λόγω του συγκεκριμένου αδιεξόδου, επιτράπηκε από τον Αρχιμηχανικό Κώστα Γκούτα να εργάζεται τις απογευματινές ώρες ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους για να συμπληρώνει το πενιχρό του εισόδημα. Ως εκ τούτου, στις 22 Φεβρουαρίου 1946 προσλήφθηκε από την Εταιρία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτρισμού Θεσσαλονίκης ως εισπράκτορας στους τροχιοδρόμους. Τον Ιούνιο του 1946 ο Σ. Κουκίδης επανέφερε το θέμα της απόλυσης και τότε παρά τα επιχειρήματα του Κώστα Γκούτα, η Επιτροπεία αποφάσισε την απόλυσή του με το αιτιολογικό της δεύτερης εργασίας. Έτσι, στις 16 Ιουνίου 1946 απολύθηκε από το ΛΤΘ.