Ο Παύλος Λελούδας ήταν ανώτερος αξιωματικός του λιμενικού σώματος. Μεταπολεμικά θα διατελέσει αυλάρχης της βασίλισσας Φρειδερίκης. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1925 θα αναλάβει λιμενάρχης στο κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης και μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ καθώς θα διαδεχθεί τον Σαρατσόπουλο στην Πρώτη Περίοδο Επιτροπείας. Πολύ σύντομα όμως στις 24 Σεπτεμβρίου 1925 θα τον διαδεχθεί ο Ιωάννης Καραβίδας.
Ο Διονύσιος Σαρατζόπουλος ήταν ανώτερος αξιωματικός του λιμενικού σώματος. Την περίοδο 1923-1925 διετέλεσε λιμενάρχης στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης. Με την ιδιότητα του Λιμενάρχη ο Διονύσιος Σαρατζόπουλος συμμετείχε στην Επιτροπεία της ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 στην εναρκτήρια συνεδρίαση για την Πρώτη Περίοδο Επιτροπείας. Τον Αύγουστο του 1925, ο λιμενάρχης ενημερώνει πως λόγω της έλλειψης αρμοδίου προσωπικού στην υπηρεσία του Λιμεναρχείου αδυνατεί εξαιτίας πολλών ασχολιών να προσέρχεται στις συνεδριάσεις της Επιτροπείας. Στην πραγματικότητα όμως φαίνεται πως οι λόγοι ήταν πολιτικοί. Τον διαδέχθηκε ο Παύλος Λέλουδας.
Τέταρτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Διονύσιος Σαρατζόπουλος συμμετείχε ως αναπληρωτής στην Επιτροπεία ΕΖΘ στις 1932-5-5 και αποχώρησε στις 1932-6-30.
Ο Ιωάννης Καραβίδας του Δημητρίου (11 Νοεμβρίου 1891 - 15 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και στη συνέχεια πολιτικός. Γεννήθηκε στη Ναύπακτο και σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1911) και στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ηλεκτρισμού και Τορπιλών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1925 ήταν πλωτάρχης του Πολεμικού Ναυτικού. Με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος του Θεοδώρου Πάγκαλου ανέλαβε την αμυντική περιοχή της Θεσσαλονίκης και κατόπιν επικεφαλής στη Ναυτική Διοίκησης Βορείου Αιγαίου, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους προάχθηκε σε αντιπλοίαρχο. Με αυτήν την ιδιότητα, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1925 είχε αναλάβει την αναπλήρωση του Λιμενάρχη Θεσσαλονίκης. Τον Νοέμβριο του 1925 φοίτησε στη Ναυτική Ακαδημία Πολέμου για ένα εξάμηνο. Τον Αύγουστο του 1926 όμως είχε εμπλοκή στην ανατροπή του Πάγκαλου και ανέλαβε τη φρουρά του ως κυβερνήτης του Αντιτορπιλικού Λέων. Λόγω των φιλοβενιζελικών του αισθημάτων αποστρατεύτηκε το 1935. Από τις 7 Μαρτίου ως τις 8 Απριλίου 1945 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός υφυπουργός παρά τω Υπουργείω Μεταφορών στην κυβέρνηση του Πλαστήρα. Ήταν επίσης εντεταλμένος σύμβουλος (διοικητής) της ΔΕΗ. Έγραψε βιβλία, όπως "Έθνος και παιδεία", "Θεωρία τορπιλλών", "Φιλοσοφία και φυσική" και άλλα. Πέθανε σε ηλικία 93 ετών τον Απρίλιο του 1984.
Την περίοδο της αναπλήρωσης του λιμενάρχη ως γενικός υπεύθυνος της δικτατορίας στην Θεσσαλονίκη συμμετέχει στην επιτροπεία της ΕΖΘ από τη συνεδρία 111 στις 24/9/1925. Θα παραμείνει στη θέση αυτή μέχρι την ανατροπή της δικτατορίας. Συγκεκριμένα, αποχωρεί από την Επιτροπεία της ΕΖΘ λόγω αντικατάστασής του στα καθήκοντα του Κεντρικού Λιμενάρχη από τον Δ. Λούντρα. Η συμβολή του όμως δεν θα είναι μικρής σημασίας. Στις αρχαιρεσίες για την εκλογή νέου προεδρείου και εκτελεστικής επιτροπής της επιτροπείας τον Ιούνιο του 1926 θα αναλάβει τον ευχαριστήριο λόγο προς τον Πρόεδρο του οποίου η θητεία θα λήξει, παρότι βέβαια θα επανεκλεγεί. Συγκεκριμένα, εκφράζει τις ευχαριστίας προς τον πρόεδρο «δια την επιδειχθείσαν παρ αυτού αφοσίωσιν και αγάπην προς το έργον της ζώνης». Προτείνει όπως και για κάθε πρόεδρος της Ζώνης να αναρτάται η εικόνα του στην αίθουσα των συνεδριάσεων της επιτροπείας. Εξαιρετικά για τον Στ. Γρηγοριάδη προτείνει να προσφερθεί και αναμνηστικό δώρο εκ μέρους της επιτροπείας. Ο ίδιος θα θέσει υποψηφιότητα για την Εκτελεστική Επιτροπή και θα εκλεγεί τρίτος με τέσσερις ψήφους. Ωστόσο. Έναν μήνα αργότερα θα αντικατασταθεί καθώς θα αποχωρήσει από την Θεσσαλονίκη αναλαμβάνοντας τη διοίκηση πλοίου του πολεμικού ναυτικού.