Showing 4 results

Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και μηχανολόγος μηχανικός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΕΜΠ το 1900 και διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών ως Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου. Είχε δύο κόρες την Αγγελική και την Ελένη. Η τελευταία το 1931 παντρεύτηκε τον έμπορο Μενέλαο Ζαμβρέκα.
Στα 1919 ανέλαβε προϊστάμενος της επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων. Με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε Διευθυντής της Εταιρείας Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης κατά τη δεύτερη κρατική επίταξή της στα 1919 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1942 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.

Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ως εκπρόσωπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων. Στις 31 Οκτωβρίου 1925 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΖΘ. Στις δεύτερες αρχαιρεσίες της Επιτροπείας στις 2 Φεβρουαρίου 1926 θα εκλεγεί ξανά μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και Β΄ Αντιπρόεδρος. Ωστόσο, ο Δημητρίου δηλώνει ότι αδυνατεί να αναλάβει τη θέση του Β αντιπροέδρου και μέλους της ΕΕ. Όταν οι πρόεδρος και Σαράτσης και Γεωργακόπουλος θα επιμείνουν, ο Δημητρίου απαντά πως «οι προκαλέσαντες αυταίς λόγοι δεν εξέλιπον και βεβαιώνει πως το ενδιαφέρον του για την Ζώνη απαραμένει αμείωτο». Ωστόσο, δεν είναι κατανοητό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Στις αρχαιρεσίες κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος. Επίσης, την 1 Ιουλίου 1929 ανέλαβε προεδρεύων κατά την δίμηνη περίοδο ασθένειας και διάφορες άλλες ημέρες απουσίας λόγω ασθένειας του Προέδρου Βασίλειου Γεωργακόπουλου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα γίνει ειδική συνεδρία για το θάνατο του προέδρου Γεωργακόπουλου και στις 11 Φεβρουαρίου 1931 θα πραγματοποιηθεί η εκλογή νέου προέδρου. Οι υποψήφιοι θα είναι ο Σταύρος Γρηγοριάδης και ο Βασίλης Δημητρίου. Ο πρώτος θα λάβει 13 ψήφους και ο δεύτερος 1. Η υποψηφιότητα του Δημητρίου ήταν μάλλον εικονική. Στις 3 Ιουνίου 1931 θα αναπληρώσει τον πρόεδρο Γρηγοριάδη στην προεδρία της ΕΖΘ.

Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετέχει στην πρώτη περίοδο επιτροπείας του ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και διατελώντας αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ, θα αναλάβει πρώτος πρόεδρός του νέου οργανισμού. Θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου στις 27 Ιανουαρίου 1930 . Η αποζημίωση παράστασης του προέδρου ορίστηκε στις 2000 δρχ. Αντιπρόεδρος θα είναι ο Μιχάλης Σασαγιάννης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 4η Συνεδρία, 8/2/1930) Η δεύτερη θητεία της Επιτροπείας του ΛΤΘ ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 1932. Επανεκλέχτηκε πρόεδρος ο Δημητρίου και αντιπρόεδρος ο Σασαγιάννης.

Το 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων καθώς σημαδεύτηκε από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την αντιβενιζελική κυβέρνηση (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη), και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα. Ο Βασίλης Δημητρίου φαίνεται πως ως φιλοβενιζελικός υπήρξε θύμα των εκκαθαρίσεων της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος σε διάφορους φορείς. Για αυτό, ενώ συμμετείχε κανονικά στην 146η Συνεδρίαση στις 26 Φεβρουαρίου 1935, δεν συμμετέχει στην επόμενη την 147η στις 13 Μαρτίου1935 στην οποία προεδρεύει ο αντιπρόεδρος Μιχάλης Σασαγιάννης όπως και στις επόμενες. Όπως αναφέρει αργότερα (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος τρίτος, 179η Συνεδρίαση, 17/12/1935), αναχώρησε από την Θεσσαλονίκη στις 6 Μαρτίου 1935. Μόλις στην 149η Συνεδρίαση στις 26/3/1935, ο Σασαγιάννης ανακοινώνει επίσημα στην Επιτροπεία «ότι εκ παραδρομής παρέλειψε ν’ ανακοινώση εις την Επιτροπείαν την κοινοποιηθείσαν τω ΛΤΘ υπ’ αρ 36352 της 7/3/1935 Διαταγής της ΓΔ» με βάση την οποία «ο Πρόεδρος κ. Β. Δημητρίου ετέθη εις την διάθεσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας» (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Εντυπωσιάζει ότι απουσιάζει στα πρακτικά η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το γεγονός. Η θητεία του λοιπόν έληξε τυπικά στις 5 Απριλίου 1935 και μάλλον άδοξα σε σχέση με τη συνολική του προσφορά. Το 1937 θα κατηγορηθεί από τον οικονομικό επιθεωρητή ότι προσλάμβανε αντικανονικά υπαλλήλους στο ΛΤΘ δημιουργώντας μια κατάσταση ασυδοσίας στις προσλήψεις η οποία κληροδοτήθηκε στο διάδοχό του. Ο Δημητρίου Βασίλειος συμμετέχει εκ νέου στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως Επίτροπος Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρομικών από τις 3 Οκτωβρίου 1935. Τότε αποκαθίσταται ξανά στη θέση του μετά την απόλυσή του ως φιλο-βενιζελικού. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν καταγράφεται κάποιο σχόλιο. Φαίνεται ότι αρχίζει η αποκατάσταση των φιλοβενιζελικών υπαλλήλων και ο Δημητρίου αποκαταστάθηκε τόσο στη θέση του ως Επιθεωρητής Σιδηροδρόμων και στη θέση της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. θα παραμείνει στην Έκτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ και τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ. Ωστόσο, απουσιάζοντας συχνά τον αναπληρώνουν οι Βασιλειάδης και Τζωάνου. Επίσης, θα συμμετάσχει στην Έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. θα αποχωρήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1942 λόγω συνταξιοδότησης.

Ο Αλέξανδρος Κράλλης ήταν επιχειρηματίας έμπορος και βιομήχανος, δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης, μέλος και πρόεδρος του ΕΒΕΘ, μέλος της Επιτροπείας του ΛΤΘ και της ΕΖΘ. Θα διατελέσει τρίτος πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ διαδεχόμενος τον Σταύρο Γρηγοριάδη κατά την πέμπτη περίοδο λειτουργίας της. Είναι ένας από τους πρωτεργάτες της συγκρότησης και της λειτουργίας του λιμένα της Θεσσαλονίκης.

Ο Αλέξανδρος Κράλλης γεννήθηκε το 1884, ήταν γιός του Νικολάου Κράλλη. Το 1912 παντρεύτηκε την Ασπασία Αναγνωστοπούλου. Η οικογένεια Κράλλη πρωτοεμφανίζεται στη Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου στα τέλη του 15ου αιώνα, για να συνεχίσει, μετά τα Ορλωφικά και την εγκατάλειψη της Μοσχόπολης, στο Κρούσεβο, κοντά στο Μοναστήρι, στο 1785. Ο Νικόλαος Κράλλης σε ηλικία 16 ετών υπήρξε ένοπλος οδηγός και συνοδός καραβανιών (κυρατζής, αγωγιάτης) με τα οποία διεξαγόταν το εμπόριο στα Βαλκάνια. Μετά από έναν τραυματισμό σε μία σύγκρουση, ο Νικόλαος Κράλλης άλλαξε επάγγελμα και ήρθε στη Θεσσαλονίκη γύρω στα 1860. Αρχικά εργάστηκε ως υπάλληλος και στη συνέχεια αξιοποιώντας την εμπειρία και διασυνδέσεις ασχολήθηκε με το εμπόριο. Το 1889 ίδρυσε με τον γιό του Γεώργιο την ομόρρυθμη εταιρία "Ν. Κράλλης & Υιός" η οποία διενεργούσε διάφορες εμπορικές, παραγγελιοδοχικές και μεσιτικές εργασίες. Το 1905 όταν εισήλθαν σ’ αυτήν και οι άλλοι 2 γιοί του Περικλής και Αλέξανδρος μετετράπη σε "Ν. Κράλλης και Υιοί". Πολύ σύντομα η εταιρία απέκτησε υποκαταστήματα στον Πειραιά, στα Σκόπια, στο Γαλάζιο (Γαλάτσι της Ρουμανίας) και αργότερα στην Αθήνα. Η έδρα μεταφέρθηκε στην Αθήνα λίγο μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου. Το 1907 το εμπορικό ενδιαφέρον της οικογένειας στράφηκε στο φαρμακεμπόριο. Η νέα εταιρία "Ν. Κράλλης και Σία" με ομόρρυθμο μέτοχο τον Αλέξανδρο Κράλλη και ετερόρρυθμους διάφορους παντοπώληδες και εμπορομεσίτες εμπορευόταν φαρμακευτικά προϊόντα. Το 1912 οι Ν. και Αλ. Κράλλης έγιναν οι μόνοι ιδιοκτήτες της εταιρίας. Διακινούσαν μουρνουνέλαιο και θείο στη Μακεδονίας, αλλά και "τέιον, ανελίνης χρώματα και όλα τα είδη βαφικής, μεταλλικά ύδατα Αλασέιρ, γαλακτούχο άλευρο Lactgene και συμπυκνωμένο γάλα Hollandia." Το 1917 με την πυρκαγιά, οι αποθήκες των επιχειρήσεων Κράλλη καταστρέφονται, οι φαρμακαποθήκες όμως που λειτουργούσαν υπό τη διεύθυνση του Αλεξάνδρου Κράλλη είναι ασφαλισμένες και αποζημιώνονται. Έτσι, το 1919 οι υπάρχουσες επιχειρήσεις "Ν.Κράλλης & Σια" και "Ν.Κράλλης & Υιοί" συγχωνεύονται με την επωνυμία Καταστήματα Ν. Κράλλη & Υιών. Το 1923 η οικογένεια Κράλλη κατασκεύασε διώροφο κτίριο στη συμβολή των οδών Καρόλου Ντηλ και Τσιμισκή. Το 1924 πεθαίνει ο Νικόλαος Κράλλης και την επιχείρηση συνεχίζουν οι γιοί του Αλέξανδρος και Γεώργιος και την επεκτείνουν στον Πειραιά και το Γαλάτσι της Ρουμανίας κλπ. Αντικείμενο της εταιρίας η εισαγωγή-εξαγωγή και διακίνηση εδωδίμων-αποικιακών, μπαχαρικών, ειδών βαφικής, ζαχαροπλαστικής, ποτοποιίας, 124 ειδών βοτάνων, χημικών προϊόντων κλπ. κλπ. Στη Θεσσαλονίκη αρχικά λειτουργούσαν 5 καταστήματα, το τμήμα εξαγωγών στην οδό Σόλωνος 2, το τμήμα εισαγωγών στην οδό φράγκων 41 και το τμήμα Λιανικών Πωλήσεων στην οδό Εδέσσης 2. μετά το 1924 συνέχισαν να λειτουργούν τα τρία καταστήματα. Το τμήμα προμηθειών στην οδό Πάικου 2-4, το τμήμα εισαγωγής στην οδό Εμ. παπά 2 και 10. Το αντικείμενο της εταιρείας παρέμενε η εισαγωγή, η εξαγωγή, οι προμήθειες και οι αντιπροσωπείες εδώδιμων αποικιακών ειδών, μπαχαρικών, ειδών βαφικής, ζαχαροπλαστικής, ποτοποιίας, νημάτων και σερβικών προϊόντων. Το 1928 στο κατάστημα της οδού Πάικου ίδρυσαν φαρκαμευτικό εργαστήριο στο οποίο παρασκεύαζαν εντομοκτόνα σπιράλ, φαρμακευτικό βάμβακα, καθώς και οδοντόκρεμα με το σήμα Odontal. Αργότερα συνεργάστηκαν με την Bayer και κατασκεύασαν ασπιρίνη. Την επιχείρηση διηύθυνε μέχρι τον θάνατο του το 1973, ο Αλέξανδρος Κράλλης. Ο Αλέξανδρος μιλούσε Γαλλικά, Γερμανικά, Τούρκικα, Ισπανοεβραϊκά και Βλάχικα. Μετά την απελευθέρωση συνελήφθη από το ΕΑΜ και μεταφέρθηκε μαζί με τους άλλους ομήρους στην Αριδαία απ’ όπου και απελευθερώθηκε από τους Άγγλους στις 21/2/1945 μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας

Ο Αλέξανδρος Κράλλης συνέβαλε στην ίδρυση του Χρηματιστηρίου Εμπορευμάτων Θεσσαλονίκης. Επίσης, συνέβαλε στην ενίσχυση του εμπορίου με την Σερβία και για αυτό παρασημοφορήθηκε από την Σερβική κυβέρνηση. Ήταν μέλος στο ΔΣ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο ΔΣ των ΣΕΚ. Χορήγησε υποτροφίες στο Αμερικανικό Κολέγιο και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στις 27 Οκτωβρίου 1916 ήταν ανάμεσα στους δεκατρείς επιφανείς εμπόρους της Θεσσαλονίκης που ίδρυσαν τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης. Επίσης, ήταν ιδρυτικό μέλος του Εμπορικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Στο ΕΒΕΘ ξεκίνησε ως Γενικός Γραμματέας του ΔΣ το 1919, Αντιπρόεδρος το 1934 και Πρόεδρος του από τον Σεπτέμβριο 1941 μέχρι τον Μάρτιο 1945.Συμμετείχε ως μέλος της 50μελούς Επιτροπής από το 1919 ενεργά σε όλες τις διαδικασίες και πρωταγωνίστησε σε πολλές αποφάσεις ως μέλος της Διοικητικής Επιτροπής αρχικά την περίοδο 1919-1921 και έπειτα από το 1934. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1924 διεκδίκησε την προεδρία του ΕΒΕΘ, αλλά εκλέχθηκε ο Δήμος Παπακωνσταντίνου. Τον Ιανουάριο 1934, ο Αλέξανδρος Κράλλης εκλέχθηκε νέα Διοικητική Επιτροπή από τους Ζήση Βέρρου ως Πρόεδρο, Αλέξανδρου Κράλλη και Ιορδάνη Γεωργιάδη ως Αντιπροέδρων, Κ. Δημητριάδη ως Γενικού Γραμματέα και του Αλμπέρ Τσενίο ως Ταμία. Το 1936 μετά τον θάνατο του Ζήση Βέρρου ανέλαβε Προεδρεύων Αντιπρόεδρος. Ο Κράλλης ως προεδρεύων αντιπρόεδρος της ΕΒΕΘ πρωταγωνίστησε σε όλα τα μεγάλα συμβάντα του Επιμελητηρίου και της πόλης και πολλές φορές προέδρευσε σε κρίσιμες αποφάσεις. Θα επανεκλέγεται σταθερά αντιπρόεδρος μέχρι το 1941. Στη συνεδρίαση του ΔΣ της 16/9/1941, ο Αλέξανδρος Κράλλης εκλέχθηκε πρόεδρος του ΕΒΕΘ εγκαινιάζοντας την κατοχική Προεδρία του Επιμελητηρίου αντιμετωπίζοντας κρίσιμα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας, ιδιαίτερα το ζήτημα της διαγραφής των εβραίων και της διαχείρισης της περιουσίας τους. Στις 9/10/1944 επανεκλέχθηκε πρόεδρος για να διαταχθεί η σύλληψή του από τον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Χρυσοχόου. Ο Αλέξανδρος Κράλλης παραιτήθηκε στις 12 Απριλίου 1945 και στη θέση του εκλέχθηκε Πρόεδρος ο Σταύρος Γρηγοριάδης.

Ο Αλέξανδρος Κράλλης συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923. Στις 15 Μαρτίου 1923 το δημοτικό συμβούλιο εξέλεξε τον Σ. Νεγρεπόντηνα να αναλάβει εκπρόσωπος του δήμου στην υπό σύσταση Επιτροπεία της ΕΖΘ, με το σκεπτικό ότι είχε συντάξει μια έκθεση σχετικά με την Ελευθέρα Ζώνης της Τεργέστης. Ωστόσο, τελικά ο Αλέξανδρος Κράλλης συμμετείχε ως πρώτος εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην πρώτη θητεία της Επιτροπείας της ΕΖΘ η οποία ξεκίνησε στις 23 Απριλίου 1923. Έθεσε υποψήφιος για την προεδρία της Επιτροπείας, αλλά έλαβε μόνο μία ψήφο. Στις 9 Φεβρουαρίου 1926, ο Αλέξανδρος Κράλλης θα υποβάλει την παραίτησή του από την Επιτροπεία επικαλούμενος λόγους υγείας, αν και διαφαίνεται ότι υπήρχε εσωτερική αντιπαράθεση στην Επιτροπεία. Ο πρόεδρος Σταύρος Γρηγοριάδης εκφράζει τη λύπη του εξαίροντας την πολύτιμη συμβολή του στο έργον της Ζώνης αναφέροντας πως «εάν δεν επροβάλλατο και λόγον υγείας, η επιτροπεία θα πρέπει να επιμείνη όπως μη γίνη αποδεκτή η παραίτησις του αγαπητού συναδέλφου, καθόσον διαφορά αντιλήψεων μέλους τινός ως προς τας λαμβανομένας υπό της πλειοψηφίας της επιτροπείας αποφάσεις, δεν δύναται ν αποτελέση αποχώντα λόγον παραιτήσεως αυτού.» Συνεπώς, ενδεχομένως να υπήρχαν και διαφωνίες του Κράλλη με την πλειοψηφία της Επιτροπείας, ιδιαίτερα την περίοδο της δικτατορίας του Παγκάλου. Η Επιτροπεία πάντως αποδέχεται την παραίτηση του Κράλλη και αποφασίζει την διαβίβαση αυτής στην Γενική Διοίκηση.

Ο Κράλλης Αλέξανδρος συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 8 Απριλίου 1935. Όπως αναφέρθηκε, το 1934, ο Αλέξανδρος Κράλλης θα συμμετάσχει στη νέα Διοικητική Επιτροπή του ΕΒΕΘ. Το 1935, φαίνεται να ασχολείται επισταμένα με τις υποθέσεις του λιμένα της Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα στις 21/2/1935 το ΔΣ ασχολείται με την Ελευθέρα Ζώνη, με εισήγησή του, που ξεκινάει με το ενδιαφέρον ιστορικό της:
« Μετά την ψήφισιν του περί Ε.Ζ.Θ. Νόμου 390 της 14/11/1924 και του «περί καθορισμού των ορίων της ΕΖΘ» ΒΔ της 21/9/1915, ουδεμία πλέον εγένετο ανακίνησις του ζητήματος τούτου και επί 7ετίαν σχεδόν και μόνον περί τα μέσα του 1922 εγένετο ποια τις απόπειρα καταρτισμού σχεδίων ΕΖΘ ανασταλείσα και αύθις εκ της επελθούσης Μικρασιατικής συμφοράς. Κατά Νοέμβριον όμως του 1922 εξ αφορμής δημοσιεύματος της ΕΝΤΕΠΑΝΤΑΝ περί συζητουμένης τότε συμβάσεως με την γείτονα Σερβίαν, προεκλήθη σύσκεψις διαφόρων εμπόρων και τραπεζιτών εν τη αιθούση του Επιμελητηρίου δώσασα την αφορμήν εις την τότε Διοίκησιν αυτού να ζητήση παρά της Κυβερνήσεως πληροφορίας επί των λεπτομερειών της συμβάσεως, αίτινες είχον εμβάλει εις ανησυχίας τον εμπορικόν κόσμον της Θεσσαλονίκης. Αι πληροφορίαι τότε εδόθησαν, ως φαίνεται εκ πρακτικού της 28/11/1922, αλλά και πάλιν ουδεμία επηκολούθησε άμεσος ενέργεια. Μόνον εις την συνεδρίαν του 50μελούς Συμβουλίου του Επιμελητηρίου της 3/1/1923 εξ αφορμής αιτήσεως υφασματεμπόρων σχετικής με την βελτίωσιν των μετά τις Σερβίας συναλλαγών, κατόπιν υποδείξεως μου ότι έπρεπε το Επιμελητήριον να ανακινήση το ζήτημα της Ε.Ζ.Θ. και να επιδιώξη την ταχυτέραν ίδρυσιν τοιαύτης, εξελέγη αμέσως επί συνεδρία πολυμελής Επιτροπή, όπως μελετήση το ζήτημα και μετά δεκαήμερον ακριβώς εισηγήσει της Επιτροπής ταύτης, η Διοίκησις του Επιμελητηρίου απεφάσιζε την άμεσον αποστολήν διμελούς Επιτροπής εις Αθήνας, όπως επιδιώξη την Κυβερνητικήν έγκρισιν ταχυτέρας ιδρύσεως και λειτουργίας ΕΖ εν Θεσσαλονίκη. Η Επιτροπή απετελέσθη εκ του γνωστού εκ Τεργέστης ομογενούς εμπόρου κ. Μ. Νεγρεπόντη και του έχοντος την τιμήν να σας διηγείται την μικράν αυτήν ιστορίαν απόψε. Αναχωρήσασα αυθημερόν εις Αθήνας, δηλ την 13/1/1923, η εν λόγω Επιτροπή επέστρεψεν μετά δεκαήμερον εν Αθήναις διαμονήν και τα αποτελέσματα των ενεργειών της εξετέθησαν εγγράφως κατά την επακολουθήσασαν συνεδρίαν του ΔΣ του Επιμελητηρίου την 30/1/23… Δεκαπέντε ημέρας μετά την συνεδρίαν ταύτην υπεγράφετο το ΒΔ της 15/2/1923 “Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Ν. 390”, βάσει του οποίου συνεστήθη εντός του μηνός Μαρτίου η πρώτη “Επιτροπεία Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης” και την 23/41923 εις το Γραφείον της Γεν. Διοικήσεως διεξήχθη η εκλογή του πρώτου Προεδρείου αυτής εκλεγέντος ως Προέδρου του και σήμερον προεδρεύοντος ταύτης κ. Στ. Γρηγοριάδου, της οποίας εκείνης Επιτροπείας συμμετείχε και ο ομιλών ως αντιπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Το έργον το οποίον είχε να επιτελέση η Επιτροπεία ήτο όντως τεράστιον και ενθυμείται βεβαίως ο φίλος κ. Γρηγοριάδης με ποίον ζήλον συνειργάσθημεν επί 3ετίαν σχεδόν….

Μετά την νομοθετικήν πλέον κατοχύρωσιν των κανονισμών και εσωτερικών Οργανισμών της ΕΖΘ η Επιτροπεία ησχολήθη άπαν το έτος 1924 και το πρώτον εξάμηνον του 1925 εις την λήψιν των προπαρασκευαστικών μέτρων διά την λειτουργίαν της ΕΖΘ, ήτις μόλις την 18ην Οκτωβρίου 1925 κατέστη δυνατόν να γίνη εν πάση επισημότητι.»
Τελικά η συνεδρίαση καταλήγει με τον ορισμό Επιτροπής για την λεπτομερέστερη εξέταση των ζητημάτων της ΕΖΘ αποτελούμενη από τους Συμβούλους Κράλλη, Γρηγοριάδη, Κύρτση, Χαμπούρη και Παπαθανασίου. Η διαδικασία του ΕΒΕΘ τον Μάρτιο του 1935 για την εκλογή μελών στην ΕΖΘ και ΛΤΘ ήταν επεισοδιακή. Το 50μελές συμβούλιο δεν ακολούθησε την παράδοση να μοιράζονται οι δύο έδρες που εδικαιούτο στην ΕΖΘ σε έναν έμπορο και ένα βιομήχανο, και εξέλεξε δύο εμπόρους. Η εκλογή ακυρώθηκε για τυπικούς λόγους μετά από ένσταση των ενδιαφερομένων. Δημιουργήθηκε όμως ένταση μεταξύ βιομηχάνων και εμπόρων, την οποία ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ζ. Βέρρος κατόρθωσε να κατευνάσει. Στην επόμενη συνεδρίαση οι βιομήχανοι - μέλη του 50μελούς, 12 τον αριθμό, ζήτησαν να εκλέξει το κάθε τμήμα (Εμπορικό και Βιομηχανικό) δικό του εκπρόσωπο για την ΕΖΘ, πρόταση που δεν ερχόταν σε αντίθεση με τον νόμο. Είχαν προηγηθεί σχετικές ζυμώσεις και οι βιομήχανοι γνώριζαν ότι αρκετοί έμποροι θα υποστήριζαν την πρότασή τους. Ο προεδρεύων όμως -ο Ζ. Βέρρος απουσίαζε- αρνήθηκε να θέσει την πρόταση σε ψηφοφορία και τότε οι βιομήχανοι «απεχώρησαν εν σώματι εις ένδειξιν διαμαρτυρίας». Οι εναπομείναντες ψήφισαν και εξέλεξαν δύο εμπόρους. Τα πνεύματα διαταράχθηκαν. Σε κοινή συνεδρίαση των βιομηχανικών μελών του 50μελούς με το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΒΜ συζητήθηκε μέχρι και η πλήρης αποχώρηση των βιομηχάνων από το ΕΒΕΘ και η ίδρυση ξεχωριστού επιμελητηρίου. Τελικά, αποφασίστηκε αφενός μεν να επιδιωχθεί η ακύρωση της εκλογής των δύο αντιπροσώπων αφετέρου δε να μην επανέλθουν οι 12 αποχωρήσαντες, αν δεν κατοχυρωνόταν η ξεχωριστή εκλογή αντιπροσώπων για την ΕΖΘ από εσωτερικό κανονισμό του ΕΒΕΘ. Ο Γ. Λούλης πρότεινε την προσφυγή στο ΣτΕ επικαλούμενος λόγους ακυρότητας της εκλογής. Ωστόσο, η υπόθεση διευθετήθηκε και εκλέχθηκε ο Παπαθανσίου εκ μέρους των Εμπόρων και ο Κράλλης εκ μέρους των βιομηχάνων στη δεύτερη θέση ο οποίος θα αναλάβει και την προεδρία της ΕΖΘ. Στις 8 Απριλίου 1935 θα συμμετάσχει στην Επιτροπεία της ΕΖΘ στη δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ και στις αρχαιρεσίες θα εκλεγεί πρόεδρος.
Η τελευταία του συμμετοχή στην Επιτροπεία της ΕΖΘ και στη θέση του προέδρου ήταν στις 7 Απριλίου 1938. Κατά την Έκτη περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ, στις 15 Απριλίου 1938 ο Σταύρος Γρηγοριάδης επανεκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ.

Ο Σταύρος Γρηγοριάδης ήταν διαπρεπής έμπορος και αντιπρόσωπος βιομηχανικών ειδών στη Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου. Ο πατέρας του Γεώργιος Γρηγοριάδης ξεκίνησε το εμπόριο. Το 1920 δημιούργησαν την επιχείρησή τους οι γιοί του Σταύρος, Γρηγόριος, Ιωάννης και Μιχαήλ. Οι αδελφοί Γρηγοριάδη ήταν αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της εταιρίας Rushton Horsby και των ορυκτελαίων Γουέλς. Επίσης, ήταν αντιπρόσωποι της Αγγλικής Πανσφαλιστικής Εταιρίας "The Employers" Liability Assurance Corporated Limited. Το 1911 διαφημίζονται ως αντιπρόσωποι των "μεγάλων αγγλικών εργοστασίων" και το 1938 προβάλλουν τα "Αμερικανικά χημικά Λιπάσματα". Το κατάστημα της επιχείρησης στεγαζόταν στην οδό Κατούνη.
Στις 27 Οκτωβρίου 1916 ήταν ανάμεσα στους δεκατρείς επιφανείς εμπόρους της Θεσσαλονίκης που ίδρυσαν τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης. Από το 1922 έως το 1941 έχει διατελέσει πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.Συγκεκριμένα, υπήρξε μέλος του ΕΒΕΘ από το 1924 έως το 1928 και από το 1946 έως το 1953, πρόεδρος του ΕΒΕΘ από το 1945 έως το 1946. Στις εκλογές του 1920, ήταν υποψήφιος στη λίστα του Κόμματος των Φιλελευθέρων στο Νομό Θεσσαλονίκης. Το 1922 διετέλεσε μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. Από την 1 Μαρτίου 1923 έως τις 9 Μαΐου 1950 διετέλεσε μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ και πρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ από 1923-3-1 έως 1935-4-8 και από 1938-4-15 έως 1950-5-9. Ακόμη υπήρξε Σύμβουλος στο κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, έχει διατελέσει μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής της ΔΕΘ. Συγκεκριμένα στις 25/5/1925, συμμετείχε στη συνάντηση των παραγόντων της πόλης στο γραφείο του Διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας Δ. Βαρλαμίδη που αποφάσισε την ίδρυση της Έκθεσης. Ακόμη το 1931 ως πρόεδρος της ΕΖΘ και του Εμπορικού Συλλόγου στάθηκε στο πλευρό των Ισραηλιτών κατοίκων της πόλης που έπεσαν θύμα της αντιεβραϊκής προπαγάνδας. Μάλιστα, ως αντίδραση συμμετείχε στην ιδρυτική επιτροπή και μέλος του Συνδέσμου Αλληλεγγύης Χριστιανών και Ισραηλιτών Η Ομόνοια. Τέλος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών στις 29 Απριλίου1939.
Ο Σταύρος Γρηγοριάδης για 23 χρόνια βρισκόταν στο τιμόνι της Ελευθέρας Ζώνης και έχει ταυτιστεί με την ίδρυση και της λειτουργία της όσο κανένα άλλο πρόσωπο. Ήταν έμπορος και διετέλεσε διαχρονικός παράγων οργανισμών, σωματείων και ιδρυμάτων της πόλης. Εκπροσωπώντας τον Εμπορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης συμμετείχε ενεργά στη διοίκηση, τη διαχείριση, την ανάπτυξη και τη λειτουργία του λιμανιού. Για παράδειγμα, τον Απρίλιο του 1920 στάλθηκε ως εκπρόσωπος από τον Εμπορικό Σύλλογο στη Σερβία μαζί με τον Αλέξανδρο Κράλλη από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης συνοδεύοντας τον Γεώργιο Κοφινά, εκπρόσωπο του Υπουργείου Οικονομικών. Εκεί, συνομίλησαν με το Επιμελητήριο Βελιγραδίου και την κυβέρνηση της Σερβίας καταλήγοντας σε μια σειρά απαραίτητων μέτρων για την ανάπτυξη του εμπορίου τα οποία υπήρξαν το προοίμιο της συμφωνίας για την ίδρυση της Σερβικής Ελευθέρας Ζώνης.

Την Δευτέρα 23 Απριλίου 1923, στις 7 το απόγευμα συνήλθε στο Διοικητήριο ύστερα από πρόσκληση του Γενικού Διοικητή της Θεσσαλονίκης η Επιτροπεία της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης με βάση το νόμο 390/17.11.1914 και το ΒΔ της 15/2/1923. Η Επιτροπεία εξέλεξε πρώτο πρόεδρο του οργανισμού τον Σταύρο Γρηγοριάδη. Στις 12 Μαΐου 1926, με έγγραφο του Εμπορικού Συλλόγου ανανεώνεται η θητεία του Στ. Γρηγοριάδου ως αντιπροσώπου του Συλλόγου στην Επιτροπεία ΕΖΘ για την τριετία 1926-1929. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα επανεκλεγεί πρόεδρος της Επιτροπείας λαμβάνοντας 6 ψήφους. Ο Γρηγοριάδης ευχαριστεί τα μέλη για την επανεκλογή.

Η ΕΖΘ άρχισε να λειτουργεί από τις 19 Οκτωβρίου 1925. Στις 18 Οκτωβρίου 1925 στις 10:30 το πρωί έγιναν τα εγκαίνια της λειτουργίας της ΕΖΘ στα γραφεία της ΕΖΘ «μετά πάσης επισημότητος». Ο πρόεδρος της Επιτροπείας Σταύρος Γρηγοριάδης μαζί με τα μέλη της Επιτροπείας και τον διευθυντή υποδέχονταν τους επισήμους ενώ η μουσική της φρουράς έπαιζε διάφορα εμβατήρια. Μετά τον αγιασμό εκφώνησε λόγο. Τονίζοντας το μεγάλο και σημαντικό έργο της ΕΖΘ ανέφερε το ιστορικό της ίδρυσης. Συνδέει το έργο με «μια αληθινή παλιγγενεσία» που συντελείται στην Μακεδονία, ενώ διαβεβαιώνει πως σύντομα ο λιμένας θα φέρει αύξηση του εμπορίου. Χαρακτηρίζει την Θεσσαλονίκη Εμπορική Πύλη των Βαλκανίων και μέρους της Κεντρο-Ανατολικής Ευρώπης. Ευχαρίστησε τον διευθυντή Βάλσαμο και τόνισε πως το μοντέλο της ΕΖΘ ακολουθεί εκείνο της Τεργέστης και του Αμβούργου. Ολοκληρώνοντας την ομιλία του κηρύσσει τη λειτουργία της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η ομιλία του υπουργού Οικονομικών Γ. Κοφινά, ο οποίος είχε και την ιδέα της ίδρυσης μιας Ελληνικής Ελευθέρας Ζώνης. Κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας ο Διευθυντής των Τελωνείων Βασίλειος Γεωργακόπουλος εκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας στις 17 Απριλίου 1929. Μετά το θάνατό του όμως στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα διεξαχθούν νέες αρχαιρεσίες και ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα επανεκλέγει. Στις 27 Ιανουαρίου 1930, θα ιδρυθεί το Λιμενικό ταμείο Θεσσαλονίκης. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα συμμετέχει αδιαλείπτως στην Επιτροπεία του, ενώ θα προεδρεύσει κατά καιρούς συνήθως σε αρχαιρεσίες .

Κατά την πέμπτη περίοδος της Επιτροπείας ΕΖΘ, στις 8 Απριλίου 1935, υπάρχουν σημαντικές αλλαγές καθώς άλλαξε το σύνολο σχεδόν των μελών της, ενώ από τις αρχαιρεσίες θα προκύψει μια εντελώς νέα διοίκηση. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης αντιλαμβάνεται ότι οι νέοι συσχετισμοί είναι αρνητικοί και προβαίνει σε ένα απολογιστικό λόγο. Ο γενικός γραμματέας της Διοίκησης Μακεδονίας Δημήτριος Ηλιάδης θα ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα του Γρηγοριάδη, αλλά ο Γρηγοριάδης αρνήθηκε να συνεχίσει την αντιπαράθεση. Πάντως, διαφαίνεται πως η πίεση για αλλαγή προσώπων αντανακλά την ευρύτερη απογοήτευση του εμπορικού κόσμου προς τη διοίκηση Γρηγοριάδη. Αυτή η τάση συνδέεται και με το γενικότερο κλίμα στροφής προς την αντιβενιζελική παράταξη. Πράγματι, στις αρχαιρεσίες που έλαβαν χώρα νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ο επιχειρηματίας έμπορος και βιομήχανος Αλέξανδρος Κράλλης, εκπρόσωπος του Εμπορικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο, κατά την Έκτη περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ, στις 15 Απριλίου 1938 ο Σταύρος Γρηγοριάδης επανεκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ. Στις 5 Μαΐου 1941 συνεδριάζει η επιτροπεία της ΕΖΘ για τις αρχαιρεσίες της έβδομης περιόδου της Επιτροπείας οι οποίες δεν θα διεξαχθούν καθώς η Επιτροπεία έλαβε παράταση 7 μηνών. Προεδρεύει ο Κωνσταντίνος Σαράτσης και ενημερώνει πως ο «πρόεδρος της Επιτροπείας κ. Γρηγοριάδης κρατιέται ως γνωστόν από τας Γερμανικάς Αρχάς και έυχεται όπως μη υπάρχη τίποτε εναντίον του και αφεθεί το ταχύτερον ελεύθερος». Σύντομα, όμως θα αφεθεί ελεύθερος, αλλά οι Γερμανοί θα καταλάβουν το λιμάνι και η διοίκηση θα συνεδριάζει στο Κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας. Στις 3 Μαΐου 1944 ο Σταύρος Γρηγοριάδης επανεκλέγεται πρόεδρος κατά την Όγδοη Περίοδο Επιτροπείας με 12 ψήφους. Στις 20 Νοεμβρίου 1944 θα είναι η πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπείας μετά την απελευθέρωση της πόλης. Ο Γρηγοριάδης θα αναφερθεί στις "σκληράς ημέρας τας οποίας πέρασε το έθνος μας κατά την περίοδον της κατοχής". Στη συνέχεια αναφέρεται στις ζημιές της Ζώνης και εύχεται "για την ταχείαν ανόρθωσιν του ελληνικού έθνους και την δικαίωσιν των εθνικών διεκδικήσεων". Θα αναλάβει ακόμη μία θητεία στις 16 Απριλίου 1947 κατά την ένατη περίοδο της Επιτροπείας. Συγκεκριμένα ήταν ο μοναδικός υποψήφιος και βρέθηκαν 11 ψηφοδέλτια υπέρ του. Ο Γρηγοριάδης ευχαριστεί την επιτροπεία για την ανανέωση της εμπιστοσύνης της προς αυτόν και υπόσχεται να αφιερώσει όλες του τις δυνάμεις «προς τελέσφορον επίλυσιν των απασχολούντων την ζώνην προβλημάτων και την ευόδωσιν του Εθνικού σκοπού ον επιδιώκη αύτη». Συνεχίζοντας λέει πως «δεν απορκύπτη τας δυσκολίας μεθ ων ήρξατο η επαναλειτουργία της Ζώνης εστερημένης αποθηκών, κρηπιδωμάτων και οδών, εν μέσω ερειπίων και με μειωμένην την κίνησιν του λιμένος». Ο ίδιος «έχει όμως την πεποίθησιν ότι λαμβανομένων των ενδεικνυομένων μέτρων δια την προσαρμογήν του οργανισμού εις τας νέας συνθήκας άτινας εδημιούργησεν η μεταπολεμική οικονομία, η Ελευθέρα Ζώνη θα γνωρίση και νέαν περίοδον ακμής και προόδου». Μάλιστα τονίζει πως «την πεποίθησιν την στηρίζει κυρίως τόσον εις την αρμονικήν συνεργασίαν των μελών της Επιτροπείας όσον και εις την μέριμναν του Υπουργού Γενικού Διοικητού Βορείου Ελλάδος και της Κυβερνήσεως». Τέλος, βασίζεται ακόμη «δια την επιτυχή διεξαγωγήν του έργου της συνεργασίας της Διευθύνσεως και του λοιπού προσωπικού της Ζώνης ούτινος η εργατικότης και η προς το καθήκον προσήλωσις συντέλεσαν τα μέγιστα εις την ανάδειξιν του Οργανισμού». Κατά τις αρχαιρεσίες στη δέκατη περίοδο της Επιτροπείας στις 9 Μαΐου 1950, θα θέσει υποψηφιότητα ο εκπρόσωπος του Εμπορικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Μπακατσέλος και θα λάβει 8 ψήφους, ενώ ο Σταύρος Γρηγοριάδης θα λάβει 7. Ωστόσο, λόγω μη συμπλήρωσης απόλυτης πλειοψηφίας των 3/4 η διαδικασία επαναλαμβάνεται αφού διακόπτεται λίγη ώρα. Μετά την επανέναρξη της συνεδρίασης ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος κηρύσσεται νέος πρόεδρος της Επιτροπείας μετά από μακρά θήτευση του Σταύρου Γρηγοριάδη. Ο απερχόμενος πρόεδρος εκφράζει προς το νέο πρόεδρο τα θερμά του ευχαριστήρια και υπόσχεται "ότι μετά πολλής προθυμίας θέλει παράσχη αυτώ την αντίληψίν του και την συνεργασία του οσαύτως ο κ. πρόεδρος ήθελε θεωρήση ταύτην χρήσιμον καθ' όσον το ενδιαφέρον του δια τον οργανισμό θέλει παραμείνη αμείωτον και εις το μέλλον."

Στην τελευταία συνεδρίαση της ένατης περιόδου της Επιτροπείας ο Γρηγοριάδης θα κλείσει αποτιμώντας την τριετία και όλη του τη διαδρομή:
"Η σημερινή συνεδρίασις είναι η τελευταία της ληγούσης την 5η Απριλίου τριετούς θητεία της Επιτροπείας. Επί τη ευκαιρία ταύτη αισθάνομαι την υποχρέωσιν να εκφράσω αγαπητοί συνάδελφοι προς άπαντα υμάς τας ευγνώμονας ευχαριστίας μου δια την εμπιστοσύνη και την πολύτιμον συνδρομήν την οποίαν μοι παρέσχατε καθ' όλον το διάστημα της τριετίας εν τη ενασκήσει των προεδρικών μου καθηόντων. κατά την τριετίαν αυτήν η Επιτροπεία είχε ν' αντιμετωπίση μεγάλα προβλήματα έχοντα σχέσιν με την βαθμιαίαν και δια των πόρων του οργανισμού, άνευ άλλης ενισχύσεως, ανόρθωσιν των επελθουσών εκ πολεμικών ενεργειών σοβαρωτάτων καταστροφών εις τας εγκαταστάσεις αυτού.
Εις το σημείον τούτο δυνάμεθα με πλήρη ικανοποίησιν να είπωμεν ότι αι ληφθήσαι υπό της Επιτροπείας αποφάσεις και αι καταβληθέίσαι υπό της αρμοδίας υπηρεσίας προσπάθειαι στέφθησαν υπό επιτυχία και η Ζώνη σήμερον διαθέτει επαρκή αν όχι άφθονα μέσα δια την εξυπηρέτησιν εμπορικής κινήσεως του λιμένος ημών. Εξ' άλλου η Επιτροπεία είχε ν' αποκαταστήση τον ρυθμόν και την ομαλότητα εν τη λειτουργία του οργανισμού, ομαλότητα ήτις προσέκοπτε εις την έλλειψιν του απαραιτήτου εις τας υπηρεσίας προσωπικού λόγω της τηρηθείσης καθ' όλην σχεδόν την τριετίαν αυστηράς απαγορεύσεως της πληρώσεως των κενών οργανικών θέσεων. Υπεχρεώθη ένεκα τούτου να προβαίνη εις την πρόσληψιν έκτακτου προσωπικού τη εγκρίσει και τότε της προϊσταμένης αρχής, μετά μεγάλης δε φειδούς αποβλέπουσα εις την κατά το ενόν πλήρωσιντων ε[πειγουσών αναγκών της υπηρεσίας. Η Επιτροπεία αποχωρούσα ήδη της διοικήσεως καταλείπει εις την διάδοχον αυτής το βαρύ έργον της τακτοποιήσεως του εκτάκτου τούτου προσωπικού και την πλήρωσιν εν τω πλαισίω του Νόμου των κενών οργανικών θέσεων. Οφείλω να κάμω εύφημον μνείαν και να εκφράσω ευχαριστίας και προς τον Διευθυντήν της Ζώνης ούτινος άοκνοι υπήρξαν κατά την λήξαν τριετίαν αι προσπάθειεαι και η αφοσίωσις εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του, εν τω πρόσώπω του δε να ευχαριστήσω επίσης το λοιπόν ανώτερος και κατώτερον προσωπικόν της Ζώνης δια την ευσυνείδητον εύορκον εκτέλεσιν του καθήκοντός του, ήτις συνέβαλε μεγάλως εις την διατήρησιν της καλής φήμης και του κύρους του Οργανισμού. Εύχομαι ολοψύχως όπως η μέλλουσα να διαδεχθή ημάς Διοίκησις της Ζώνης συνεχίζουσα την ημετέραν προσπάθειαν και ενισχυομένη δεόντως υπό του Κράτους ετυχίση να ίδη επί των ημερών αυτής την Ελευθέραν Ζώνην προοδεύσουσαν και δια της αξιοποιήσεως των εκτελουμένων υπό του αδελφού Οργανισμού λιμενικών Έργων αποκτήση την ικανότητα της εκπληρώσεως της μεγάλης αποστολής της εν τη Νοτιοανατολική Λεκάνη της Μεσογείου. Ο πολιτικός ορίζων επιτρέπη μίαν λελογισμένην αισιοδοξίαν. Με τα ολίγα αυτά σας ευχαριστώ και πάλι αγαπητοί Συνάδελφλοι και σας παρακαλώ να δεχθήτε τας καλλιτέρας μου ευχάς δια τα επερχόμενας αγίας εορτάς".

Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος Καρδασιάδης προτείνει να ανακηρυχθεί ο Σταύρος Γρηγοριάδης ισόβιος επίτιμος πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ για τις πολύτιμες υπηρεσίες του και να τοποθετηθεί η εικόνα του στην αίθουσα της Διεύθυνσης. Η Επιτροπεία κηρύσσει παμψηφεί την πρότασή του. Ο Γρηγοριάδης σηκώνεται και λαμβάνοντας τον λόγο εκφράζει τη βαθειά του συγκίνηση και τις ένθερμες ευχαριστίες του για την εξαιρετική τιμή που του έγινε και λέγει ότι «η επί 25ετία όλην ενεργός ανάμιξις του εις τα της Διοικήσεως του οργανισμού οφείλετο πρωτίστως εις την από της αρχής της ιδρύσεως τούτου κατανόησιν υπ' αυτού της υψίστης εθνικής σημασίας την οποίαν είχε ούτος δια την Ελλάδα και της επιτακτικής υποχρεώσεως όπως συντελέση δι' όλων των δυνάμεων του εις την πληρεστέραν επιτυχίαν της αποστολής του Οργανισμού αποτελούντος Εθνικόν προπύργιον δια την πατρίδα ημών και δικαιουμένου δια τούτο της αγάπης, στοργής και αφοσιώσεως των διεπόντων τας τύχας αυτού». Σε επόμενη συνεδρίαση όμως, στις 24 Μαΐου 1950, ο Γρηγοριάδης θα αποστείλει επιστολή στην οποία θα δηλώσει πως δεν αποδέχεται τον τίτλο του ισόβιου επίτιμου προέδρου της Επιτροπείας ΕΖΘ.

Στο τέλος της δέκατης περιόδου, τις 8 Μαΐου 1953 ο πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ Κωνσταντίνος Μπακατσέλος ανακοινώνει πως «ο σεβαστός κ. Γρηγοριάδης διατελέσας πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ από της ιδρύσεώς της μέχρι του 1950 και ήδη μέλος αυτής κατά την λήξασαν θητείαν της κατόπιν εκφρασθείσης επιθυμίας του δεν επανεξελέγη υπό του Εμπορικού Συλλόγου τον οποίο παρά την Επιτροπεία αντιπροσωπεύει». Στη συνέχεια αναφέρει: "Ο κ. Γρηγοριάδης του οποίου η δράσις είναι συνυφασμένη με την ιστορία της Ζώνης από της ιδρύσεώς της, μέγα μέρος της ζωής του ηνάλωσεν εργαζόμενος δια την επιτυχίαν του θεσμού της Ελευθέρας Ζώνης. Υπήρξεν ο ακαταπόνητος εργάτης της και ο ακοίμητος φρουρός της. Αποχωρεί σήμερον της Επιτροπείας με το αίσθημα της ικανοποιήσεως ότι οι κόποι του στέφθησαν υπό επιτυχίας. Εμείς δε πάντοτε θα ευθυμούμεθα τον κ. Γρηγοριάδην και θα προστρέχωμεν εις τας συμβουλάς του. Από της θέσεως αυτής είμαι υποχρεωμένος να ευχαριστήσω τον κ. Γρηγοριάδην και θα προστρέχωμεν εις τας συμβουλάς του. Από της θέσεως αυής είμαι υποχρεωμένος να ευχαριστήσω τον κ. Γρηγοριάδην δι' όσο υπέρ του θεσμού της ΕΖΘ έπραξεν και προτείνω όπως τιμής ένεκεν δοθή εις αυτόν το δικαίωμα να μετέχη των Συνεδριάσεων της Επιτροπείας άνευ ψήφου ως επίτιμος Πρόεδρος αυτής παρέχων τας πολυτίμους συμβουλάς του οσάκις παρίσταται ανάγκη».
Ο Γρηγοριάδης απάντησε πως «συγκεκινημένος ήκουσεν όσα υπέρ αυτού ο κ. Πρόεδρος είπεν. Την οριστικήν και ανέκλητον απόφασίν του όμως μη θέση υποψηφιότητα κατά την αρχομένην θητείαν της Επιτροπείας, κατέστησε γνωστή εις το Διοικητικόν Συμβούλιον του Εμπορικού Συλλόγου το οποίον συν τη εκδηλώσει της ειλικρινούς λύπης του δια την απόφασιν ταύτην έπσεπυσε δια θερμών λόγων να αναγνωρίση τας πολυτίμους υπηρεσ΄θας τας οποίας ούτος δια της συμμετοχής του εις την Διοίκησιν της Ζώνης προσέφερε εις αυτήν από της ιδρύσεώς της μέχρι σήμερον και να εκφράση προς αυτόν τας ευγνωμόνας ευχαριστίας του δια την τιμήν την οποίαν προσεπόρισεν εις τον Σύλλογον εκλεγόμενος κατ' επανάληψιν υπό της Επιτροπείας εις το αξίωμα του Προέδρου. Ο κ. Σταύρος Αντωνιάδης τον οποίον ανέδειξεν η ψήφος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εμπορικού Συλλόγου διάδοχόν του κατά τη Επιτροπεία της Ζώνης διακρίνοντας δια το ήθος, την μόρφωσιν και ενδιαφέρον του υπέρ του θεσμού τη Ζώνης. Η εκλογή του υπήρξεν τα μάλιστα επιτυχής και ότι ο κ. Αντωνιάδης είναι γνωστός εκ της δράσεώς του εις οργανώσεις κοινωνικούς και φιλανθρωπικούς περιεχομένου εις την διοίκησιν των οποίων επανεκλέγεται τακτικώς. Επιτυχής επίσης υπήρξεν και η εκλογή του κ. Μπακατσέλου υπό του Εμπορικού Επιμελητηρίου λόγω της κτηθείσης υπ' αυτού πείρα κατά την τριετή περίοδον της προεδρία του. Αλλά και των λοιπών συναδέλφων η επανεκλογή υπήρξεν ωσαύτως επιτυχής. Αποχωριζόμενος ήδη μετά βαθεία συγκινήσεως του προσφιλούς μοι οργανισμού της Ελευθέρας Ζώνης υπέρ της προαγωγής του οποίου ηνάλωσα εν σημαντικόν μέρος της ζωής και της δραστηριότητός μου αισθάνομαι την υποχρέωσιν να εκφράσω τας θερμότατας ευχαριστίας μου προς τους εν διοικήσει αυτού εκλεκτούς εκπροσώπους των αρμοδίων Δημοσίων Υπηρεσιών δια την εκδηλωθείσαν παρ' αυτών ευμενήν τίμησιν προς το πρόσωπόν μου και την συμπαράστασιν της κατά περιόδους ασκήσεως υπ' εμού των καθηκόντων του Πρέδρου της Επιτροπείας προς τούτοις να ευχαριστήσω και τα λοιπά αξιότιμα μέλη αυτής και ιδιαιτέρως τον κ. Πρόεδρον δια την απονεμηθείσαν εις εμέ εξαιρετικήν τιμήν αναρτήσεως της εικόνας μου εις την Προεδρικήν αίθουσαν της Ζώνης. Η απόφασις αυτή με συνέδεσε ψυχικώς αρρήκτως μετά του Οργανισμού το υπέρ του οποίου ενδιαφέρον μου και μακράν ευρισκόμενον θα παραμείνη αμείωτον εφ' όρου ζωής. Επιθυμώ επίσης να ευχαριστήσω το προσωπικό της Ζώνης ανώτερον και κατώτερον δια την πολύτιμον συνδρομή την οποίαν μοι παρείχε κατά την πολυετή ενάσκησιν παρ' εμού των προεδρικών καθηκόντων και να διαβεβαιώσω ότι θέλω διατηρήση συμπαθή ανάμνησιν της συμβολής και των υπηρεσιών του. Αγαπητοί Συνάδελφοι σφίγγω μετά θέρμης και συγκινήσεως την χείρα εκάστου εξ ημών και εκφράζω μιαν έτι φοράν την ακλόνητον πίστην μου όταν θεία ευδοκία ο κόσμος μαίαν ημέραν γαληνεύση και παγιωθή η Διεθνής Ειρήνη η Ελευθέρα Ζώνη θα κληθή να εκτελέση την μεγάλην εθνικοοικονομικήν αποστολήν της και ο λιμήν της αγαπητής μας Θεσσαλονίκης κατέχων την εξόχως προνομιούχον γεωγραφικήν θέσιν εις την Ανατολικήν λεκάνη της Μεσογείου θα ίδη ημέρα δόξης και μεγαλείου».