Ο Αντώνιος Πέππας ήταν τελεωνειακός υπάλληλος. Ανέλαβε διευθυντής του Τελωνείου Θεσσαλονίκης στις 13 Απριλίου 1931 μετά τον θάνατο του Βασίλη Γεωργακόπουλου. Με αυτήν την αρμοδιότητα συμμετείχε στην Επιτροπεία της ΕΖΘ από 18 Φεβρουαρίου 1931 και του ΛΤΘ από τις 27 Φεβρουαρίου 1931.
Αποχώρησε από την Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ στα τέλη του 1934. Στις 12 Δεκεμβρίου 1934 θα αναλάβει τη θέση του ο Πετυχάκης.
Ο Νικόλαος Οικονόμου του Μάρκου γεννήθηκε στο Τύρναβο το 1887(;). Ήταν Πολιτικός μηχανικός και εργολάβος Δημοσίων έργων. Το 1898 έλαβε δίπλωμα R.Scuola d'Ingegneria di Napoli. Την περίοδο 1898-1901 διετέλεσε ελεύθερος επαγγελματίας, αναλαμβάνοντας μελέτη και επίβλεψη οικοδομικών έργων στο Μοναστήρι (νοσοκομεία, τράπεζες, σχολεία, δημόσια κτίρια, κατοικίες). (Την περίοδο 1901-1902 εργάστηκε ως Μηχανικός σε Τεχνική Εταιρεία, προϊστάμενος εργασιών συντήρησης και κατασκευής οδού Ιωαννίνων-Λούρου. Την περίοδο 1903-1914 διετέλεσε Αρχιμηχανικός Δήμου Μοναστηρίου. Την περίοδο 1915-1916 διετέλεσε Ελεύθερος επαγγελματίας στη Θεσσαλονίκη (έργα οικοδομικά, αγροτικές καταμετρήσεις κλπ). Την περίοδο 1916-1918 διετέλεσε (i) Μηχανικός Υπουργείου Δημοσίων Κτημάτων, (ii) Διευθυντής νεοσύστατης σχολής "Πρακτικών γεωμετρών" στη Θεσσαλονίκη. Από το 1918- υπηρετούσε ως Μηχανικός Δήμου Θεσσαλονίκης.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Οικονόμου Νικόλαος συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην επιτροπεία ΛΤΘ στις 8 Απριλίου 1935 ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ο Νικόλαος Οικονόμου συμμετείχε στην Εκτελεστική Επιτροπή της Επιτροπείας ΛΤΘ την περίοδο 1935-1937. Η τελευταία παρουσία του στην Επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 28 Σεπτεμβρίου 1937. Μέχρι τις 15 Απριλίου 1938 η θέση του αντιπροσώπου του δήμου Θεσσαλονίκης παρέμενε κενή.
Ο Οικονομίδης ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος και τον Μάιο του 1935 ανέλαβε Διευθυντής Τελωνείου Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε συνεπώς στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Μαΐου 1935 ως εκπρόσωπος του Τελωνείου. Αργότερα, την περίοδο της Κατοχής, στις 29 Οκτωβρίου 1942 θα αναλάβει Οικονομικός Επιθεωρητής στο Υπουργείο Οικονομικών και μέλος της έβδομης και όγδοης Επιτροπείας ΕΖΘ ως εκπρόσωπος του Υπουργείου. Σύμφωνα με το Νομοθετικό Διάταγμα 115/1942 επιτρέπεται στον υπουργό των Οικονομικών με απόφασή του να διορίζει αντιπρόσωπό του έναν από τους υπαλλήλους της γενικής Διοίκησης Βορείου Ελλάδας ή άλλων οικονομικών υπαλλήλων στα διοικητικά συμβούλια οργανισμών δημοσίου δικαίου στους οποίους παρασχέθηκαν ή θέλουν να παρασχεθεί δάνεια ή προκαταβολές δανείων εκ μέρους του Δημοσίου. Η συμμετοχή αυτή διαρκεί μέχρι την ολοσχερή εξόφληση των δανείων και των προκαταβολών. Ο Υπουργός Οικονομικών διόρισε λοιπόν εκπρόσωπό του στην Επιτροπεία ΕΖΘ, αλλά όχι στην Επιτροπεία ΛΤΘ.
Ο Μερκούριος Νικολαΐδης ήταν τραπεζικός υπάλληλος και το 1939 υπηρετούσε ως Τμηματάρχης της Λαϊκής Τραπέζης. Διετέλεσε μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης χωρίς να είναι δημοτικός σύμβουλος. Το 1939 συμμετείχε στην ίδρυση της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, ενώ ήταν μέλος στο ΔΣ της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Ανδρών Θεσσαλονίκης. Ο Μερκούριος Νικολαΐδης συμμετείχε στην έκτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938 ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Ο Νικολαΐδης Μερκούριος συμμετέχει ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 14 Νοεμβρίου 1941, στην όγδοη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 26 Απριλίου 1944, στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ ως αντιπρόσωπος Δήμου Θεσσαλονίκης και στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 17 Απριλίου 1947. Στην δέκατη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ τον διαδέχεται ο Πετρίδης Βασίλειος στη θέση του αντιπροσώπου του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Ο Γιακόμπ Μόλχο ήταν ναυτικός πράκτορας και μέλος της ισραηλίτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε το 1941. Ο Ιάκωβος Μόλχο διατηρούσε Γραφείο Ναυτικού Πράκτορα μαζί με τον αδελφό του Δαβίδ. Το Γραφείο του βρισκόταν στο Αλαττίνι Χάνι 34. Το 1932 λειτουργούσε η Μόλχο Α.Ε. οι οποίοι εκτός από ναυτική πρακτόρευση εκτελούσαν ασφάλειες, μεταφορές, διαμετακομίσεις, ναυλομεσιτείες και εμπόριο γαιανθράκων. Ο Γιακόμπ ήταν μέλος του Συλλόγου Ναυτικών Πρακτόρων Θεσσαλονίκης συντέλεσε στη ανασύσταση του Συλλόγου διατελώντας μάλιστα πρόεδρός του την περίοδο από 1925 έως 1926. Στο Γραφείο του διεξάγονταν οι γενικές συνελεύσεις των μελών και οι συνεδριάσεις του Ναυτικού Επιμελητηρίου. Επίσης, ο Γιακόμπ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ) και επί σειρά ετών (από 1914 έως 1941) μέλος της Διοικητικής Επιτροπής και μάλιστα στη θέση του Ταμία. Το 1931 ο Ι. Μόλχο μαζί με τον Σοφ. Σταμάτη κατέθεσαν έγγραφη παράκληση το Επιμελητήριο να κάνει έκκληση να σταματήσει η εγερθείσα τελευταίως πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου από μερικές εφημερίδες της πόλης. Η Διοικούσα Επιτροπή αποφάσισε την έκδοση ανακοινωθέντος ως εξής: “Το ΕΒΕΘ μετά λύπης του παρατήρησαν ότι άνευ λόγου ηγέρθη ποια τις πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου της πόλεως μας, έχον δε την γνώμην ότι το τοιούτον ου μόνον θίγει την αξιοπρέπειαν του τόπου μας, αλλά παραβλάπτει και τα γενικά συμφέροντα της χώρας μας διά της διαταράξεως της από ετών υφισταμένης ενότητος των δύο στοιχείων, του Ελληνικού και του Ισραηλητικού, ποιείται έκκλησιν προς όλα τα μέλη του να συντελέσωσι κατά το δυνατόν όπως παύση η κατά των συμπολιτών μας Ισραηλιτών διεξαγομένη πολεμική προς το συμφέρον επαγγελματικής συναδελφώσεως.»
Στις 23 Απριλίου 1923, ο Ιάκωβος Μόλχο μετείχε ως εκπρόσωπος του Εμπορικού Επιμελητηρίου στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Τον Νοέμβριο του 1925 θα εκλεχθεί αναπληρωματικό μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Τον επόμενα μήνα θα θέσει υποψήφιος για τη θέση του Β΄ Αντιπροέδρου, αλλά θα λάβει μόνο τη δική του ψήφο. Τον Μάιο του 1926 το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο θα ανανεώσει τη θητεία του Μόλχο στην Επιτροπεία για μια ακόμη τριετία. Η θητεία του έληξε στις 17 Απριλίου 1929 και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης. Στις 7 Απριλίου 1932 επανεκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Επίσης, εκλέχθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης, ενώ δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους. (Μακεδονία, 8/4/1932) Ο Γιακόμπ Μόλχο θα συμμετάσχει και στη δεύτερη περίοδο, αλλά όχι στην τρίτη. Θα τον διαδεχθεί στη δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ ο Ζήσης Βέρρου. Στις 7 Απριλίου 1932 εκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους, ενώ επανεκλέχθηκε πρώτος ο Μιχάλης Σασαγιάννης με 28 ψήφους. Στις 5 Μαΐου 1932 ο Γιακόμπ Μόλχο συμμετείχε στην πρώτη συνεδρία της τέταρτης περιόδου της Επιτροπείας ΕΖΘ. Δεν θα συμμετάσχει στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας. Στην δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ θα τον διαδεχθεί ο Αλέξανδρος Κράλλης.
Ο Δημήτριος Μπούζας ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος της Τράπεζας της Ελλάδας κατά το μεσοπόλεμο. Το 1932 υπηρετούσε ως υποδιευθυντής στο κατάστημα της Θεσσαλονίκης. Με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον Γεώργιο Λουΐζο ως μέλος της επιτροπείας της ΕΖΘ (1932-5-18) και του ΛΤΘ (1932-5-17) και αργότερα τον Βασίλειο Κυριακόπουλο (1933-9-12).
Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος ήταν κατά την περίοδο την κατοχή ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής των ΕΟΕ-ΕΔΕΣ μαζί με τους Αθαν. Παπαχριστοδούλου συνταγματάρχη, τον αδελφό του Γεώργιο Μπακατσέλο και τον Βασίλειο Μπλατσούκας δασάρχη. Εκλέγεται για πρώτη φορά μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΕΒΕΘ τον Ιούλιο 1949 και θα παραμείνει μέχρι και το 1974. Συμμετείχε στην Επιτροπή που είχε ορίσει η ΔΕ του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου η οποία είχε καταλήξει στο συμπέρασμα "ότι υπό τας παρούσας συνθήκας δεν είναι σκόπιμος ουδέ πρόκειται να επιφέρη ουσιώδεις ωφελείας η συγχώνευσις των δύο Οργανισμώ".
Ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ συμμετέχει στην Επιτροπεία της ΕΖΘ, ΛΤΘ και στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΖΛΘ. Συγκεκριμένα, ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος συμμετείχε στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ και στην δέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 9 Μαΐου 1950 ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ. Κατά τις αρχαιρεσίες της δέκατης περιόδου της Επιτροπείας ΕΖΘ κηρύσσεται νέος πρόεδρος της Επιτροπείας μετά από μακρά θήτευση του Σταύρου Γρηγοριάδη ο οποίος απέτυχε να επανεκλεγεί.
Μετά την αγόρευση του Γρηγοριάδη ο Μπακατσέλος παίρνει το λόγο: "αξιότιμοι κύριοι Συνάδελφοι, Σας ευχαριστώ θερμώς δια την τιμήν την οποίαν μοι εκάνατε να με εκλέξητε πρόεδρον της ΕΕΖΘ. Είμαι ομολογουμένως βαθύτατα συγκινημένος δια την τιμήν ταύτην, συναισθάνομαι πλήρως τας ευθύνας τας οποίας επωμίζομαι την στιγμήν ταύτην, ελπίζω όμως ότι με την βοήθειαν του θεού, την συνδρομήν υμών και ιδιατέρως με την συνδρομήν του απερχομένου πολυπείρου προέδρου αξιοτίομου κ. Στ. Γρηγοριάδου χρηματίσαντος επί σειράν περιόδων προέδρου ΕΕΖ και εργασθέντος ακαμάτως δια τα ζωτικά ζητήματα αυτής, θα δυνηθώ ν' ανταποκριθώ εις τας απιτήσεις της Ζώνης, δια την οποίαν θ' αφιερώσω όλας μου τας δυνάμεις".
Ο Μπακατσέλος Κωνσταντίνος συμμετείχε συμμετείχε στην ένατη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στην ενδέκατη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 14 Μαΐου 1953. Κατά τις αρχαιρεσίες της Επιτροπείας ΕΖΘ ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος έλαβε μόνο μία ψήφο, ενώ ο Σταύρος Αντωνιάδης έλαβε 13 ψήφους και καταγράφηκε μία λευκή. Ο Μπακατσέλος εξ ονόματος της Επιτροπείας συγχαίρει τον νέο πρόεδρο για την επιτυχή εκλογή του. Στη συνέχεια εκθέτει εν ολίγοις τους λόγους οι οποίοι επιβάλλουν τη διατήρηση του θεσμού της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης ως αυτοτελούς και ανεξάρτητου.
Συγκεκριμένα λέει: "θα έλθη ημέρα καθ' ην ο κόσμος θα ειρηνεύση και το σιδηρούν παραπέτασμα θα καταπέση οπότε ο λιμήν της Θεσσαλονίκης λόγω της γεωγραφικής του θέσεως θα καταστή ο μεγαλύτερος διαμετακομιστικός λιμήν εν τη Ανατολική Λεκάνη της Μεσογείου. Τότε η Ελευθέρα Ζώνη Θεσσαλονίκης θα κληθεί να εξυπηρετήση το διαμετακομιστικό εμπόριο ολοκλήρου της Βαλκανικής και της Μεσευρώπης καθώς και των χωρών της Νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. για αυτό το λόγο παρακαλεί τον υπουργό να επανεξετάσει το θέμα της συγχώνευσης των δύο οργανισμών ΛΤΘ και ΕΖΘ καθώς "είναι βέβαιο ότι θα καταλήξη εις το συμπέρασμα περί διατηρήσεως της Ζώνης ως αυτοτελούς και ανεξάρτητου οργανισμού. Ο Υπουργός ευχαριστεί τον Μπακατσέλο για το έργο του κατά την προεδρία του. Σε σχέση με τη συγχώνευση υποστηρίζει την "ένταξιν του ΛΤΘ ως τεχνική Υπηρεσία της Ζώνης".
Στη συνέχεια εκθέτει τους λόγους οι οποίοι επιβάλλουν την διατήρηση του θεσμού της Ελευθέρας Ζώνης Θεσσαλονίκης ως αυτοτελούς και ανεξάρτητου. Συγκεκριμένα λέει: " θα έλθει ημέρα καθ' ην ο κόσμος θα ειρηνεύση και το σιδηρούν παραπέτασμα θα καταπέση οπότε ο λιμήν της Θεσσαλονίκης λόγω της γεωγραφικής του θέσης θα καταστή ο μεγαλύτερος διαμετακομιστικός λιμήν εν τη Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Τότε η Ελευθέρα Ζώνη Θεσσαλονίκης θα κληθεί να εξυπηρετήσει το διαμετακομιστικό εμπόριον ολοκλήρου της Βαλκανικής και της μεσευρώπης καθώς και των χωρών της Νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου".
Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος θα επανέλθει στην τρίτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ στις 21 Δεκεμβρίου 1956 ως εκπρόσωπος του ΕΒΕΘ. Στην τέταρτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ εκλέχθηκε αντιπρόεδρος. Κατά τις αρχαιρεσίες εκλέχθηκε πρόεδρος ο πολιτικός μηχανικός Χρήστος Λαμπριανίδης ο οποίος ήταν εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος ζητάει το λόγο και ο οποίος εκφράζει την πικρία του ως εκπρόσωπος του εμπορικού κόσμου για το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας "διότι η θέσις του προέδρου του Οργανισμού της Ελευθέρας Ζώνης ανήκειν κατά παράδοσιν τρόπον τινά εις τα εμπορικά μέλη του Συμβουλίου διότι το προέχον εις την κίνησιν του λιμένος είναι το εμπορικόν στοιχείον. Υπαιινισσόμενος εν συνεχεία ότι έλαβοβ χώραν κατά πληροροφρίας και παρασκηνιακαί ενέργειαι περί του τρόπου της εκλογής του προέδρου," λέει, " ότι ούτος προτίθετο να προτείνει την εκλογήν ως προέδρου του κ. Κοσμίδου ως εκπροσώπου του Εμπορικού Συλλόγου. Βεβαίως, η γνώμην όλων των μελών είναι ίση και σεβαστή αλλά η θέσις του προέδρου του Οργανισμού αυτού ανήκει περισσότερον εις τα εμπορικά και επαγγελματικά μέλη τα οποία δυστυχώς παραγκωνίσθηκαν." Περαιτέρω τονίζει ότι "εδώ δεν ήλθομεν ίνα ικανοποιήσωμεν ν προσωπικάς φιλοδοξίας, αλλά θεωρεί την θητείαν του Συμβούλου ως στρατείαν επίπονον". Διευκρινίζει ότι οι λόγοι του δεν πρέπει να θεωρηθούν ως αιχμή κατά του προσώπου του εκλεγούντος προέδρου. τέλος, μνημονεύει ότι διατελέσας επί μακράν ετών πρόεδρος της ΕΖΘ ουδέποτε έκαμε χρήσιν των παρεχομένων νομίμως εξόδων κινήσεως για τις υπηρεσιακές μεταβάσεις στην Αθήνα κλπ. Κλείνοντας εκφράζει την πικρία του ως εμπορικού μέλους για το αποτέλεσμα των αρχαιρεσιών.
Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος συμμετείχε επίσης στην Πέμπτη περίοδο. Μετά την εκλογή του Βασίλειου Πετρίδη ως νέου προέδρου του ΔΣ ΕΖΛΘ, ο Μπακατσέλος λαμβάνει το λόγο και λέει: "Κύριε Πρόεδρε, αισθάνομαι ιδιαιτέραν χαράν επό τη εκλογή σας, όχι διότι είσθε φίλος μου, αλλά διότι προέρχεσθε από τας παραγωγικάς τάξεις αι οποίαι κατά το πλείστον αποτελούν τον εργοδότην και δίδουν ζωήν και κίνησιν εις τον Λιμένα. Δια τούτο αισθάνομαι ιδιαιτέραν συγκίνησιν αυτήν την στιγμήν. Θα επεθύμουν να σας είπω ως θα έπραττε και πας τις άλλος ότι θα με εύρητται συμπαραστάτην εις το έργον σας διότι ποδηγετούμαι πάντοτε και μόνον από το συμφέρον του Οργανισμού και του Λιμένος. Ίσως θα είχον και εγώ την φιλοδοξίαν να αναδειχθώ ως Πρόεδρος. Δεν ηθέλησα όμως. Ανήκω δυστυχώς εις πολιτικόν κόμμα το οποίον ουδέποτε, ούτε το ίδιον ηθέλησε ούτε και εγώ επεδίωξα να το αναμίξω εις τα του Οργανισμού. Επειδή δε ανήκων εις την γνωστήν πολιτικήν παράταξιν ίσως, έαν έθετον υποψηφιότητα Προέδρου θα εξαλαμβάνετο υπό των νυν Κυβερνόντων ως επιδίωξις πολιτικής διεδιδύσεως εις τον Οργανισμόν και δια τον λόγον αυτόν απέφυγα να το πράξω. Θεωρώ λίαν επίκαιρον και θα παρακαλέσω όπως μοι επιτραπή να το αναγνώσω πρόσφατον άρθρον της θρησκευτικής εφημερίδος Η Ζωή υπό τον τίτλον: Κοινωνική Ανάγκη, Ο Σταθερός Άνθρωπος. τα όσα αναγράφει το άρθρο αυτό αποτελούν το προσωπικό μου πιστεύω". Ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος συμμετείχε Κατά την έκτη Περίοδος ΔΣ ΕΖΛΘ, αλλά δεν θα συμμετάσχει στο ΔΣ στην έβδομη περίοδο. Στις 1959-12-7 θα αναλάβει την εκπροσώπηση στη θέση του ο Δημήτριος Ασσίογλου.
Ο Νικόλαος Μουτσάλας ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος την περίοδο του μεσοπολέμου. Στα 1933 ήταν υποδιευθυντής στην Τράπεζα της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη και με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον διευθυντή Βασίλειο Κυριακόπουλο σε μερικές συνεδριάσεις της Επιτροπείας της ΕΖΘ (1933-6-21) και του ΛΤΘ (16/6/1933, 26/9/1933).
Ο Γεώργιος Μουρίκης ήταν δικηγόρος, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης και Εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην Επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Τον Οκτώβριο του 1925 συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές της Θεσσαλονίκης με το ψηφοδέλτιο του Μηνά Πατρικίου ο οποίος είχε την στήριξη από το Εργατικό Κέντρο, το ΚΚΕ, το προσφυγικό στοιχείο της πόλης και μερίδα του Λαϊκού Κόμματος. Ο Πατρίκιος πρώτευσε στις εκλογές συγκεντρώνοντας 5.279 ψήφους (ποσοστό 30%) και επικρατώντας του βενιζελικού υποψηφίου Κωνσταντίνου Αγγελάκη, ο οποίος έλαβε 4,536 ψήφους (ποσοστό 26%). Όμως ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος ακύρωσε τις εκλογές συνεπικουρούμενος από τους πολιτευτές (τόσο του Λαϊκού όσο και του Κόμματος Φιλελευθέρων) και προκήρυξε νέες για το Δεκέμβριο. Σε εκείνες τις επαναληπτικές εκλογές ο Πατρίκιος εξελέγη κε νέου Δήμαρχος, αποσπώντας το 50,6% των ψήφων έναντι 31,1% για τον υποστηριζόμενο από τον Πάγκαλο Κ. Αγγελάκη. Το 1926 λίγο πριν αναλάβει καθήκοντα η νέα Δημοτική Αρχή, με διαταγή του δικτάτορα Πάγκαλου, αποπέμφθηκαν 7 δημοτικοί σύμβουλοι από την πλειοψηφία "ως κομμουνιστές" και αντικαταστάθηκαν από άλλους της μειοψηφίας. Τον Αύγουστο το καθεστώς απέλυσε το νέο Δήμαρχο. Ο Γεώργιος Μουρίκης ήταν ο μοναδικός υποψήφιος του συνδυασμού του Πατρικίου που διορίσθηκε στη θέση τους, καθώς οι περισσότεροι προέρχονταν από τον συνδυασμό του Αγγελάκη, αλλά είχε πάψει να τον στηρίζει. Πλέον συμμετείχε ενεργά στην «αντιπατρικική» παράταξη πρωταγωνιστώντας στη διαμάχη εναντίον του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Καμμωνά και του δημάρχου Πατρικίου (Μακεδονία, 26/6/1927). Στις εκλογές του 1929 επανεκλέγεται στηρίζοντας τον Νικόλαο Μάνο. Στις δημοτικές εκλογές του 1930 δεν θα εκλεγεί και δεν θα συμμετέχει στο δημοτικό συμβούλιο. Ο Γιώργος Μουρίκης ορίστηκε εκ μέρους του δημοτικού συμβουλίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ από τις 8 Μαΐου 1929. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 ως αντιπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Αποχώρησε από μέλος της Επιτροπείας του ΛΤΘ στις 20/4/1932. Ο πρόεδρος του ΛΤΘ Βασίλης Δημητρίου ευχαρίστησε τον Μουρίκη για την «πολύτιμον συνεργασίνα του κατά το διάστημα της θητείας,» δηλώνοντας ότι «λυπείται δε διότι δια της αποχωρήσεώς του το σώμα χάνει έναν πολύ καλόν συνεργάτην». (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, Συνεδρία 38η, 16/4/1931, 39η Συνεδρία, 19/5/1931, 65η Συνεδρία, 20/4/1932)
Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος υπήρξε επιλιμενάρχης Θεσσαλονίκης, μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ καθώς και πρόεδρος του ΛΤΘ. Γεννήθηκε το 1901 και τον Οκτώβριο του 1934, μόλις 33 ετών, ανέλαβε λιμενάρχης στην Θεσσαλονίκη με το βαθμό του πλωτάρχη διαδεχόμενος τον Τσεμπερόπουλο. Αργότερα, διετέλεσε αντιπλοίαρχος στο Γενικό ’Επιτελείο Β.Ν. μέχρι 27 Νοεμβρίου 1940 και κατόπιν τμηματάρχης προσωπικού στο Γενικό ’Επιτελείο Βασιλικού Ναυτικού. Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος διετέλεσε μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ από τις 26 Σεπτεμβρίου 1934, ενώ θα αναλάβει και β΄Αντιπρόεδρος. Στις 7 Νοεμβρίου 1934 θα προεδρεύσει στην Επιτροπεία απόντων των Στ. Γρηγοριάδη, προέδρου, και Κ. Σαράτση, α Αντιπροέδρου. Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος διετέλεσε μέλος της δεύτερης περιόδου επιτροπεία ΛΤΘ από τις 15 Οκτωβρίου 1934. Στις αρχαιρεσίες για την τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 8 Απριλίου 1935 συγκροτήθηκε το νέο σώμα υπό την προεδρεία του εκπροσώπου της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας Ν. Κώττα. Έπειτα από μυστική ψηφοφορία ο Μιχόπουλος Αναστάσιος εκλέχθηκε πρόεδρος της Επιτροπείας με 11 ψήφους, έναντι του Κοντογιάννη Γεώργιου που συγκέντρωσε μόλις 1 ψήφο. Στη συνέχεια ο Κοντογιάννης Γεώργιος εκλέχθηκε αντιπρόεδρος με 11 ψήφους. Στον εναρκτήριο λόγο του ευχαρίστησε την Επιτροπεία και διαβεβαιώνει πως κατά την προσεχή τριετία «θα καταβάλει πάσαν προσπάθειαν να φανή αντάξιος της τιμής και της εμπιστοσύνης» της Επιτροπείας. Επισημαίνει ότι την προσεχή τριετία θα αρχίσει η εκτέλεση των μεγάλων Λιμενικών Έργων με τα οποία θα ολοκληρώσει τον σκοπό για τον οποίο συστήθηκε το ΛΤΘ. Με αυτά, ο «Λιμήν Θεσσαλονίκης θα καταλάβει της πρέπουσαν θέσιν εν τη ανατολική λεκάνη της Μεσογείου». Για αυτό το λόγο, το Λιμενικό Ταμείο θα έχει ανάγκη την συνδρομή και τη γνώμη όλων των μελών της επιτροπείας. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρία, 8/4/1935) Ο Αναστάσιος Μιχόπουλος αποχώρησε από τη θέση του προέδρου της επιτροπείας του ΛΤΘ έπειτα από ζητήματα που προέκυψαν σχετικά με πληρωμές υπαλλήλων και τελευταία του παρουσία ως μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ ήταν στις 28 Απριλίου 1936.