Ο Αθανασιάδης Δημήτρης προσλήφθηκε ως μόνιμος εργάτης το 1965. Το 1971 εντάχθηκε στη λίστα των τακτικών λιμενεργατών και, πιο συγκεκριμένα στο σωματείο του Ελευθέρου Λιμένα. Το 1975 Διαγράφεται, καθώς είχε συμπληρώσει τις προ προϋποθέσεις συνταξιοδότησης.
Ο Αλέξανδρος Βαρούχας του Δημητρίου γεννήθηκε το 1870 στην Αθήνα, ήταν έγγαμος και είχε υπηρετήσει ως έφεδρος αξιωματικός. Ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Αυγούστου 1930 ως βοηθός προϊσταμένου φορτοεκφορτώσεων αποθηκών και απολύθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1932 λόγω της κατάργησης της θέσης εισηγητού που κατείχε στην υπηρεσία φορτοεκφορτώσεων αποθηκών.
Ο Παναγιώτης Γερμανός, κάτοικος οδού Λήμνου 6 στην Αθήνα, προσελήφθη με την ίδρυση του ΛΤΘ, συγκεκριμένα στις 20/2/1930, ως έκτακτος υπάλληλος και ανέλαβε Προϊστάμενος στο Τμήμα Αποθήκης Υλικών. Στις 11/4/1940 του χορηγήθηκε επίδομα συμπλήρωσης δεκαετούς υπηρεσίας. Στις 20/11/1940 αιτήθηκε εθελουσία έξοδο βάσει της τρέχουσας νομοθεσίας, έλαβε έγκριση από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας στις 11/12/1940 και δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στα τέλη Δεκεμβρίου οπότε καταγράφεται η οριστική του αποχώρηση. Στις 15/5/1945 υποβάλλει αίτηση για αποκατάσταση και επαναφορά του στην Υπηρεσία με το επιχείρημα ότι εξαναγκάστηκε σε αποχώρηση και υπήρξε θύμα των πολιτικών και πολιτειακών του φρονημάτων. Από το 1945 μέχρι το 1947 γίνεται διακίνηση σχετικής αλληλογραφίας ανάμεσα σε ΛΤΘ, Υπουργείο Δημ. Έργων και Γενική Διοίκηση Μακεδονίας μετά από συνεχή και επίμονα αιτήματά του για ανάκληση της παραίτησής του. Στην αναφορές του ΛΤΘ προς το Υπ. Δημ. Έργων και τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας η απάντηση της Υπηρεσίας είναι ότι ουδείς τον ώθησε σε παραίτηση, αντίθετα κατέβαλε εργώδεις προσπάθειες και υποκίνησε ο ίδιος -μαζί με 2 άλλους υπαλλήλους- ευνοϊκή αλλαγή στη νομοθεσία (Α.Ν. 2131/1939) για να μπορέσει να τύχει των ωφελημάτων της εθελουσίας εξόδου και να αποχωρήσει αυτοβούλως με παχυλή αποζημίωση. Οπότε δεν έχει καμία σχέση το αίτημά του με την Συντακτική Πράξη 24/1945 στην οποία προσπαθεί να το εντάξει και τα σχετικά επιχειρήματα ελέγχονται ως αναληθή. Στις 5/2/1947 λαμβάνει τελικά αρνητική απάντηση με υπογραφή του Υπουργού Δημ. Έργων Στυλιανού Γονατά, που αναφέρει ότι η παραίτησή του «δεν οφείλεται σε πολιτικούς αποκλειστικώς λόγους». Ωστόσο, στην συνεχιζόμενη προσπάθειά του περιλαμβάνεται προσωπικό σημείωμα του 1951 με την προσφώνηση «Αγαπητέ μου Γιώργο», που πιθανώς απευθύνεται στον Πρόεδρο ΛΤΘ Γεώργιο Φαλτσή, με το οποίο ζητά να λάβει δικαιολογητικά άμεσα αεροπορικώς για να τα καταθέσει εντός προθεσμίας για συνταξιοδότηση, υποβάλλει μάλιστα σχετική αίτηση στις 13/1/1951 και λαμβάνει πιστοποιητικό που βεβαιώνει χρόνο υπηρεσίας 10 ετών και 10 μηνών μέχρι την αποχώρησή του κάνοντας χρήση της δυνατότητας εθελουσίας εξόδου.
Ο Παναγιώτης Γρηγοριάδης προσελήφθη στο ΛΤΘ στις 15/3/1939 ως έκτακτος υπάλληλος που αντιστοιχούσε σε βαθμό Γραφέως Α. Υπηρέτησε συνεχόμενα μέχρι και τις 27/4/1947. Στις 5/10/1942 ζήτησε και έλαβε άδεια μετ΄ αποδοχών για μετάβαση στην Αθήνα λόγω σοβαρότατων οικογενειακών προβλημάτων –τα οποία περιγράφει στην αίτησή του- και βαριάς ασθένειας της αδελφής του Αναστασίας Τζοάννου που κατοικούσε στο συνοικισμό Νέας Φιλαδέλφειας με τον σύζυγό της Ευάγγελο και ένα ανήλικο παιδί. Την περίοδο 1944-45 νοσηλεύτηκε για 2 μήνες και έλαβε 6μηνη αναρρωτική άδεια λόγω εμπύρετης πνευμονικής φυματίωσης. Στις 22/2/1945 η χήρα του Ιφιγένεια υποβάλλει αίτηση για καταβολή αποζημίωσης και εξόδων κηδείας και λαμβάνει αρνητική απάντηση Στις 22/8/1947 η χήρα του Ιφιγένεια έκανε αίτηση για Πιστοποιητικό χρόνου υπηρεσίας και υπηρεσιακών μεταβολών για την έκδοση σύνταξης.
Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και μηχανολόγος μηχανικός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΕΜΠ το 1900 και διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών ως Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου. Είχε δύο κόρες την Αγγελική και την Ελένη. Η τελευταία το 1931 παντρεύτηκε τον έμπορο Μενέλαο Ζαμβρέκα.
Στα 1919 ανέλαβε προϊστάμενος της επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων. Με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε Διευθυντής της Εταιρείας Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης κατά τη δεύτερη κρατική επίταξή της στα 1919 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1942 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ως εκπρόσωπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων. Στις 31 Οκτωβρίου 1925 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΖΘ. Στις δεύτερες αρχαιρεσίες της Επιτροπείας στις 2 Φεβρουαρίου 1926 θα εκλεγεί ξανά μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και Β΄ Αντιπρόεδρος. Ωστόσο, ο Δημητρίου δηλώνει ότι αδυνατεί να αναλάβει τη θέση του Β αντιπροέδρου και μέλους της ΕΕ. Όταν οι πρόεδρος και Σαράτσης και Γεωργακόπουλος θα επιμείνουν, ο Δημητρίου απαντά πως «οι προκαλέσαντες αυταίς λόγοι δεν εξέλιπον και βεβαιώνει πως το ενδιαφέρον του για την Ζώνη απαραμένει αμείωτο». Ωστόσο, δεν είναι κατανοητό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Στις αρχαιρεσίες κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος. Επίσης, την 1 Ιουλίου 1929 ανέλαβε προεδρεύων κατά την δίμηνη περίοδο ασθένειας και διάφορες άλλες ημέρες απουσίας λόγω ασθένειας του Προέδρου Βασίλειου Γεωργακόπουλου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα γίνει ειδική συνεδρία για το θάνατο του προέδρου Γεωργακόπουλου και στις 11 Φεβρουαρίου 1931 θα πραγματοποιηθεί η εκλογή νέου προέδρου. Οι υποψήφιοι θα είναι ο Σταύρος Γρηγοριάδης και ο Βασίλης Δημητρίου. Ο πρώτος θα λάβει 13 ψήφους και ο δεύτερος 1. Η υποψηφιότητα του Δημητρίου ήταν μάλλον εικονική. Στις 3 Ιουνίου 1931 θα αναπληρώσει τον πρόεδρο Γρηγοριάδη στην προεδρία της ΕΖΘ.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετέχει στην πρώτη περίοδο επιτροπείας του ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και διατελώντας αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ, θα αναλάβει πρώτος πρόεδρός του νέου οργανισμού. Θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου στις 27 Ιανουαρίου 1930 . Η αποζημίωση παράστασης του προέδρου ορίστηκε στις 2000 δρχ. Αντιπρόεδρος θα είναι ο Μιχάλης Σασαγιάννης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 4η Συνεδρία, 8/2/1930) Η δεύτερη θητεία της Επιτροπείας του ΛΤΘ ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 1932. Επανεκλέχτηκε πρόεδρος ο Δημητρίου και αντιπρόεδρος ο Σασαγιάννης.
Το 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων καθώς σημαδεύτηκε από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την αντιβενιζελική κυβέρνηση (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη), και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα. Ο Βασίλης Δημητρίου φαίνεται πως ως φιλοβενιζελικός υπήρξε θύμα των εκκαθαρίσεων της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος σε διάφορους φορείς. Για αυτό, ενώ συμμετείχε κανονικά στην 146η Συνεδρίαση στις 26 Φεβρουαρίου 1935, δεν συμμετέχει στην επόμενη την 147η στις 13 Μαρτίου1935 στην οποία προεδρεύει ο αντιπρόεδρος Μιχάλης Σασαγιάννης όπως και στις επόμενες. Όπως αναφέρει αργότερα (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος τρίτος, 179η Συνεδρίαση, 17/12/1935), αναχώρησε από την Θεσσαλονίκη στις 6 Μαρτίου 1935. Μόλις στην 149η Συνεδρίαση στις 26/3/1935, ο Σασαγιάννης ανακοινώνει επίσημα στην Επιτροπεία «ότι εκ παραδρομής παρέλειψε ν’ ανακοινώση εις την Επιτροπείαν την κοινοποιηθείσαν τω ΛΤΘ υπ’ αρ 36352 της 7/3/1935 Διαταγής της ΓΔ» με βάση την οποία «ο Πρόεδρος κ. Β. Δημητρίου ετέθη εις την διάθεσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας» (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Εντυπωσιάζει ότι απουσιάζει στα πρακτικά η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το γεγονός. Η θητεία του λοιπόν έληξε τυπικά στις 5 Απριλίου 1935 και μάλλον άδοξα σε σχέση με τη συνολική του προσφορά. Το 1937 θα κατηγορηθεί από τον οικονομικό επιθεωρητή ότι προσλάμβανε αντικανονικά υπαλλήλους στο ΛΤΘ δημιουργώντας μια κατάσταση ασυδοσίας στις προσλήψεις η οποία κληροδοτήθηκε στο διάδοχό του. Ο Δημητρίου Βασίλειος συμμετέχει εκ νέου στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως Επίτροπος Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρομικών από τις 3 Οκτωβρίου 1935. Τότε αποκαθίσταται ξανά στη θέση του μετά την απόλυσή του ως φιλο-βενιζελικού. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν καταγράφεται κάποιο σχόλιο. Φαίνεται ότι αρχίζει η αποκατάσταση των φιλοβενιζελικών υπαλλήλων και ο Δημητρίου αποκαταστάθηκε τόσο στη θέση του ως Επιθεωρητής Σιδηροδρόμων και στη θέση της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. θα παραμείνει στην Έκτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ και τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ. Ωστόσο, απουσιάζοντας συχνά τον αναπληρώνουν οι Βασιλειάδης και Τζωάνου. Επίσης, θα συμμετάσχει στην Έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. θα αποχωρήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1942 λόγω συνταξιοδότησης.
Ο Δημητρακόπουλος Δημοσθένης του Ανδρέα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1893. Υπηρέτησε ως έφεδρος υπαξιωματικός και ήταν έγγαμος. Στις 7 Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε ως γραφέας Α΄ στην ΕΖΘ. Αρχικά είχε αναλάβει καθήκοντα στην Εξωτερική Υπηρεσία ως βοηθός Επιστάτη Αποθηκών και τον Ιανουάριο του 1926 τοποθετήθηκε ως γραφέας Α΄ Τμήματος Στατιστικής. Την 1η Μαΐου 1926 θα προαχθεί στο βαθμό του υπολογιστή Α΄ στο Τμήμα Στατιστικής. Την 1η Σεπτεμβρίου 1926 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Στις 20 Απριλίου 1927 τοποθετήθηκε στις Προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Αυγούστου 1927 απολύθηκε στην υπηρεσία για λόγους υγείας και εγκρίθηκε να λάβει 7 μηνών μισθούς.
Η Έλενα Ευθυμίου του Αχιλλέα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1910 και ανέλαβε καθήκοντα Γραφέα στο Τμήμα Μεταφορών Ξηράς στις 17 Δεκεμβρίου 1927. Την 1η Δεκεμβρίου 1928 μονιμοποιήθηκε στο Τμήμα Μεταφορών Ξηράς και την Πρωτομαγιά του 1929 πήρε μετάταξη στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Στις 4 Ιουλίου 1930 το Πειθαρχικό Συμβούλιο αποφάσισε την απόλυση της λόγω απουσίας από την 1η Οκτωβρίου 1929.
Ο Γρηγόριος Θεοδοσίου του Γρηγορίου και της Κωνσταντίας γεννήθηκε το 1915 στη Μικρά Ασία. Είχε ολοκληρώσει το Σχολαρχείο. Συγκεκριμένα είχε ενδεικτικό Β΄τάξης Γυμνασίου. Μιλούσε ιταλικά και ήταν έγγαμος με ένα παιδί. Ανήκε στημ στρατιωτική κλάση του 1936. Από τις 4 Αυγούστου 1931 έως τις 17 Απριλίου 1940, όταν επιστρατεύθηκε, εργαζόταν ως κλητήρας στο Γραφείο Τουρισμού Θεσσαλονίκης στον ΕΟΤ. Από 3 Ιουλίου 1940 έως τέλη Οκτωβρίου 1940 όταν επιστρατεύθηκε κατά τον πόλεμο 1940-1941 εργάστηκε στο Υποθηκοφυλακείο Αθηνών ως ταξιθέτης Β΄ Τάξεως. Κατά τη διάρκεια της Ιταλικής εισβολής πολέμησε στο μέτωπο και αιχμαλωτίστηκε από τα ιταλικά στρατεύματα στην Ιταλία από 14 Απριλίου 1941 έως 15 Σεπτεμβρίου 1945. Όταν επέστρεψε, συνέχισε να εργάζεται επίσημα στο Υποθηκοφυλακείο Αθηνών με αναρρωτική άδεια.
Στις 25 Οκτωβρίου 1945 προσλήφθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως φύλακας νύχτας και ημέρας με καθήκοντα τη φρούρηση του υπαίθριου χώρου των υποκειμένων σε φόρο εμπορευμάτων και τον έλεγχο των εξερχομένων εκ των θυρών εμπορευμάτων. Θα υπηρετήσει πάλι στρατιωτική θητεία από 15 Μαρτίου 1948 έως 2 Ιουνίου 1949 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στον Εθνικό Στρατό. Με την αποστράτευσή του, επέστρεψε στην ΕΖΘ και την 1 Μαρτίου 1950 προσλήφθηκε ως τακτικός υπάλληλος με το βαθμό και το μισθό του γραφέα Β΄ στην Υπηρεσία Ασφαλείας. Στις 8 Μαΐου 1953 προάχθηκε σε φύλακας με βαθμό Γραφέα Α΄. Στις 19 Ιουλίου 1954 εντάχθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης της ΕΖΛΘ. Στις 12 Ιουλίου 1957, με το νέο βαθμολόγιο, εντάχθηκε στον 8ο βαθμό του Β8 Κλάδου Ασφαλείας. Το 1960 επιπλέον ανέλαβε ως βοηθός επόπτη. Στις 3 Μαρτίου 1963 αποσπάστηκε στο Τμήμα αποθηκών της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης και ανέλαβε βοηθός διαχειριστής στην Αποθήκη Λάνκασάιρ. Το 1964 ανέλαβε βοηθός διαχειριστής επίσης στις αποθήκες 17, 18, 20, Γαιανθράκων και περιβόλου. Στις 17 Ιουνίου 1966 επέστρεψε στην Υπηρεσία Ασφαλείας και ανέλαβε βοηθός επόπτη θυρών καθώς και επόπτης θυρών 2 και 6 για τον έλεγχο των διακινούμενων υποκείμενων σε φόρους εμπορευμάτων και ελεύθερων εμπορευμάτων. Θα αποχωρήσει από την υπηρεσία στις 27 Οκτωβρίου 1970.
Ο Μενέλαος Καρδαμίτσης του Γεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901, είχε απαλλαχθεί από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και προσλήφθηκε ως φύλακας στις 12 Οκτωβρίου 1929 . Την 25η Φεβρουαρίου 1931 οι αποδοχές του αυξήθηκαν. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ Συντακτικής Πράξεως αριθ. 5 παράγραφος β΄ δ΄. Στις 11 Νοεμβρίου 1946 παρουσιάστηκε προς ανάληψη καθηκόντων καθώς αποκαταστάθηκε στη θέση του στην υπηρεσία με πράξη του υπουργού Οικονομικών. Μετά παραπέμφθηκε στην Υπηρεσία Ιατρικής Περίθαλψης για γνωμάτευση εάν είναι ικανός προς υπηρεσία. Απολύεται από την υπηρεσία λόγω σωματικής ανικανότητας στις 19 Μαΐου 1947.
Ο Γεώργιος Κατσώνης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1902, ήταν έγγαμος με τρία παιδιά και ήταν απόφοιτος δημόσιας εμπορικής σχολής Θεσσαλονίκης. Είχε υπάρξει έφεδρος αξιωματικός. Διορίστηκε από τον Περιφερειακό Σύμβουλο της Πανελληνίου Ένωσης Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων ως έφεδρος παλαιός πολεμιστής στις 16 Ιουνίου 1936 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Αυγούστου 1936. Στις 14 Φεβρουαρίου 1937 έλαβε το βαθμό του Γραφέα Β σύμφωνα με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ που εγκρίθηκε από τη Γενική Διοικήση Μακεδονίας. Την 19η Μάη 1937 μετατέθηκε προσωρινά από το Τμήμα Ελέγχου στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Στις 8 Ιουλίου 1938 ανακοινώθηκε η προαγωγή του σε Γραφέα Α και την 1η Απρίλη 1938 η τοποθέτηση του στο Τμήμα Ελέγχου. Στις 15 Μάη 1940 αποχώρησε για στράτευση από την οποία απαλλάχτηκε στις 15 Ιουνίου 1940, μέχρι την εκ νέου αποχώρηση του, την 28η Οκτωβρίου 1940. Στις 19 Μάη 1941 προήχθη σε Λογιστή Β ως τραυματίας πολέμου και στις 16 Ιουνίου 1941 επέστρεψε στα καθήκοντα του. Στις 28 Οκτωβρίου 1941 αποσπάται στο Τμήμα Εμπορίου Επιθεώρησης Βιομηχανίας Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας και την 9η Ιουνίου 1942 πήρε αύξηση λόγω οικογενειακών βαρών. Μετά τον πόλεμο, στις 22 Νοεμβρίου 1945, προήχθη σε Γραμματέα Α, ενώ στις 22 Φεβρουαρίου 1946 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 18. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προήχθη σε εισηγητή. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Ελέγχου της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 αποσπάστηκε στη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών με καθήκον την παραλαβή πετρωμάτων. Στις 17 Δεκεμβρίου 1956 επανήλθε στο Τμήμα ελέγχου. Στις 17 Δεκεμβρίου 1956 αποσπάστηκε στο Τμήμα Εκμετάλλευσης για να αναλάβει τη διαχείριση της Αποθήκης Υλικού. Εντάχθηκε στην οργανική θέση στον Κλάδο Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων Β΄Κατηγορίας στον 5ο βαθμό.