Showing 37 results

Ο Αρβανιτίδης Γεώργιος ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο, αρχηγός της ομάδας 8.

Ο Θεοδόσιος Δαγκλίδης του Ανδρέα ήταν εργολάβος δημοσίων έργων στη Θεσσαλονίκη. Ο Στεφανάκης Στέφανος και ο Θεοδόσιος Δαγκλίδης ήταν συνεργάτες εργολάβοι δημοσίων έργων.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης ήταν Πολιτικός μηχανικός - Μηχανολόγος. Τα έτη 1915 και 1917 σπούδασε και έλαβε το δίπλωμα από το Universite Ecole d'Ingenieurs Lausanne. Την περίοδο 1917-1919 ανέλαβε Μηχανικός μελετών παρά τον I. Landry διευθυντή Σχολής Μηχανικών Λωζάνης. Την περίοδο 1919-1920 απασχολήθηκε στην Εταιρεία ΕΟΣ. στην Ελβετία. Το 1920 ανέλαβε Διευθυντής Υδραυλικών έργων Γενικής Διοικήσεως Θράκης. Την περίοδο 1927-1930 υπήρξε Τεχνικός σύμβουλος Ελληνικής Αντιπροσωπείας ΚΤΕ. Την περίοδο 1927-1932 ανέλαβε Τεχνικός σύμβουλος Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από 1924 κι έπειτα ήταν Συνδιευθυντής Τεχνικής Εταιρείας "Αδελφοί Δημητριάδη" την οποία διατηρούσε με τον αδελφό του Ιωάννη Δημητριάδη, διαπρεπή αρχιτέκτονα μηχανικό της πόλης. Από 1928 κι έπειτα ανέλαβε Τεχνικός πραγματογνώμονας πρακτορείου Αγγλικού Lloyd Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως διατηρούσε σχέσεις με το Λαϊκό Κόμμα. Για αυτό το λόγο, ανέλαβε προσωρινά Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου Συγκοινωνιών στη θέση του Βασίλειου Δημητρίου μετά την καταστολή του κινήματος του 1935 στο οποίο ο τελευταίος φαίνεται πως είχε εμπλοκή. Με την εξομάλυνση των πολιτικών πραγμάτων ο Δημητριάδης αποχώρησε από την Υπηρεσία. Πάντως, στο ίδιο πλαίσιο ανέλαβε και τη θέση του Δημητρίου στην επιτροπεία ΕΖΘ και ΛΤΘ. Η τελευταία του παρουσία στην επιτροπεία ΕΖΘ ήταν στις 8 Μαΐου 1935.

Ο Δρίτσας Δημήτριος ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο. Διαγράφηκε στις 11 Μαΐου 1931 με την κατηγορία της υπεξαίρεσης.

Ο Κανδηλάκης Λεωνίδας του Ιωάννη γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1884. Δεν υπηρέτησε στον στρατό.
Προσλήφθηκε στην ΕΖΘ στις 15 Οκτωβρίου 1925 ως βοηθός αποθηκάριος στις προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Δεκεμβρίου 1925 προάγεται σε αποθηκάριο. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του Αποθηκάριου Β΄στο Τμήμα Εκφορτώσεων και Προσωρινών Γενικών Αποθηκών. Την 17 Σεπτεμβρίου 1926 απολύθηκε από την υπηρεσία. Στις 17 Δεκεμβρίου 1926 επαναπροσλήφθηκε με το βαθμό του Βοηθού Αποθηκάριου ύστερα από τρίμηνη αργία, στέρηση αποδοχών, υποβιβασμό κατά έναν βαθμό και τοποθετήθηκε στις ΠΓΑ. Την 1η Ιουλίου 1927 προάχθηκε σε αποθηκάριος Β΄. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1928 απολύθηκε από τη υπηρεσία προσωρινώς. Την 1η Οκτωβρίου 1928 επαναπροσλήφθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 9. Στις 30 Απριλίου 1929 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 7. Στις 17 Ιουλίου 1930 κρίθηκε στάσιμος για το 1930. Την 1 Απριλίου 1931 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Στις 20 Φεβρουαρίου 1932 προάχθηκε σε Αποθηκάριο Α. Στις 20 Ιουνίου 1932 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 12. Την 1 Απριλίου 1933 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 13. Την 1 Απριλίου 1934 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 1. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε από τη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση. Στις 23 Μαρτίου 1936 ανέλαβε καθήκοντα στις Προσωρινές Γενικές Αποθήκες (αναδιορισθείς σύμφωνα Η.Δ.353). Στη 1 Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεων. Στις 9 Οκτωβρίου 1941 αποσπάται στην Επιτροπή Δελτίου Τροφίμων της ΓΔΜ στο 11ο αστυνομικό τμήμα. Στις 12 Νοεμβρίου 1941 ανακλήθηκε η απόσπαση του και στις 25 Νοεμβρίου 1941 αποσπάστηκε στην Υπηρεσία της Ιχθυόσκαλας. 1 Μαΐου 1943 απεβίωσε.

Ο Γεώργιος Κοκκόλης του Σπυρίδωνα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888. Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού. Ήταν πολιτικός μηχανικός. Το 1909 έλαβε δίπλωμα στο ΕΜΠ. Αρθρογραφούσε στο περιοδικό Βιομηχανική Επιθεώρηση.
Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ στη θέση του Παύλου Καμπά στις 20/4/1925 ως Μηχανικός Α΄, προϊστάμενος Τεχνικού Τμήματος. Την 1η Ιουνίου 1925 ο μισθός αυξήθηκε. Τον Νοέμβριο του 1925, λίγο μετά την έναρξη της λειτουργίας της Ζώνης ο διευθυντής της ΕΖΘ Δ. Βάλσαμος σημείωσε πως για την τάχιστη εκτέλεση των πολλαπλών έργων με συνέπεια την έναρξη της λειτουργίας της ζώνης την προσδιορισμένη ημερομηνία οι μηχανικοί της ζώνης κατέβαλαν πολύ μεγάλους κόπους και προσπάθειες κάτω από την επίβλεψη του Δημητρίου για να περατωθούν τα έργα εντός προθεσμίας. Θεωρήθηκε πως οι αποδοχές τους ήταν ασύγκριτα χαμηλότερες των ισχυόντων απολαβών του κλάδου και για αυτό ο διευθυντής παρακάλεσε για αύξηση και από 1 Δεκεμβρίου 1925 έλαβε αυτήν την αύξηση. Από 1 Μαΐου 1926 ο μισθός θα αυξηθεί. Στις 16 Ιουνίου 1926 θα αποκτήσει τον τίτλο του Μηχανικού Προϊσταμένου τεχνικής Υπηρεσίας εξομοιούμενος με Τμηματάρχη Α. Την 1 Ιουνίου 1928 συμπληρώθηκε τριετία στον ίδιο βαθμό λαμβάνοντας συνολικά. Την 1 Ιουνίου 1931 έλαβε αύξηση. Από το 1930 ανέλαβε τη διεκπεραίωση έργων του ΛΤΘ έναντι αντιτίμου. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ τον Απρίλιο του 1932 με μηνιαία αποζημίωση για όσο καιρό εργαστεί για το ΛΤΘ χωρίς δικαίωμα να διεκδικήσει ειδική αποζημίωση. Το 1934 εμφανίζεται να έχει συντάξει την πρώτη εσωτερική μελέτη του ΛΤΘ η οποία ήταν η κατασκευή του Ναυτώνος του Λιμενικού Σώματος, αλλά και όλων των άλλων έργων που εκπονούσε την περίοδο εκείνη το ΛΤΘ. Ωστόσο, μάλλον ήρθε σε σύγκρουση με τη διοίκηση διεκδικώντας αποζημίωση για τη μελέτη και την επίβλεψη των έργων εκ μέρους του ΛΤΘ. Η επιτροπεία του ΛΤΘ αποφάσισε να τον απολύσει με το επιχείρημα ότι ολοκλήρωσε όλες τα έργα και τις μελέτες που είχε αναλάβει. Σε επιστολή του προς την Επιτροπεία, ο Κοκόλης υποστηρίζει πως ουδέποτε δέχθηκε να προσφέρει τις τεχνικές του γνώσεις για τόσα έργα με αυτό το τόσο «εξευτελιστικό» ποσό.
Στις 30 Απριλίου 1935 απολύεται από την υπηρεσία της ΕΖΘ διότι καταργήθηκε η οργανική θέση μηχανικού Α και αποζημιώνεται με αποδοχές έξι μηνών. Ουσιαστικά, απολύθηκε με τις εκκαθαρίσεις σε βάρος φιλοβενιζελικών υπαλλήλων που πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα στο δημόσιο τομέα και ιδιαίτερα στην ΕΖΘ μετά το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό πραξικόπημα του Μαρτίου 1935. Τον Οκτώβριο 1935 ζητάει το ποσό των 158854 δρχ για τις μελέτες του στα διάφορα έργα.

Ο Λάσκαρης Σπύρος ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο.

Ο Λαλακάκης Μιχαήλ του Νικόλαου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1925 έλαβε δίπλωμα Ε.Μ.Π. Το 1925- ανέλαβε Μηχανικός Τεχνικής Εταιρείας "Δ. Καψαμπέλης και Σία" και το 1934 ανέλαβε Διευθυντής γραφείου Θεσσαλονίκης (εργοστάσια χαρτοποιΐας Αιγίου, αποθήκες Εμπορικής Τραπέζης Βόλου, οικοδομές Εμπορικής και Ιονικής Τραπέζης Θεσσαλονίκης). Ήταν εργολάβος Δ τάξεως, μέλος του τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας στο Τμήμα Θεσσαλονίκης και του Συνδέσμου Εργοληπτών Θεσσαλονίκης.

Ο Δημήτριος Λεοντής του Φώτιου ήταν Ηλεκτρολόγος μηχανικός. Το 1917 ήταν δίπλωμα Universite Faculte des Sciences techniques Grenoble. Την περίοδο 1917-1919 διετέλεσε Μηχανικός γραφείου μελετών της "Cie Generale d'Electrochimie" στο Bozel, Γαλλία. Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε Επιμελητής του Πανεπιστημίου Grenoble. Την περίοδο1920-1922 διετέλεσε Ελεύθερος επαγγελματίας (εγκαταστάσεις ηλεκτροφωτισμού Πρέβεζας). Την περίοδο 1922-1924 διετέλεσε Μηχανικός εταιρείας "Electrica", Ρουμανία. Μετά το 1925 διετέλεσε Τμηματάρχης συντήρησης Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου. Από το 1934 διετέλεσε Μηχανικός στο Δήμο Θεσσαλονίκης.