Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης
Η Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης αποτελεί κεντρική τελωνειακή αρχή της πόλης και έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση του εμπορίου, τον τελωνειακό έλεγχο και τη φορολογία εισαγωγών-εξαγωγών.
Το τελωνειακό σύστημα στη Θεσσαλονίκη αναπτύχθηκε αρχικά κατά την Οθωμανική περίοδο, καθώς το λιμάνι της πόλης αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους διαμετακομιστικούς κόμβους των Βαλκανίων. Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης (1912) και την ένταξή της στο ελληνικό κράτος, τέθηκε το ζήτημα της αναδιοργάνωσης της τελωνειακής διοίκησης και της προσαρμογής της στα ελληνικά νομικά και φορολογικά δεδομένα.
Η σημαντικότερη μεταρρύθμιση στο τελωνειακό καθεστώς της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε με τον Νόμο 5111 της 10ης Ιουλίου 1931, ο οποίος διαχώρισε τις υπηρεσίες του τελωνείου της πόλης σε τέσσερις επιμέρους μονάδες. Αυτό έγινε στο πλαίσιο των προσπαθειών του ελληνικού κράτους να αυστηροποιήσει τον τελωνειακό έλεγχο και να περιορίσει φαινόμενα λαθρεμπορίου.
Ο νόμος αυτός διαίρεσε τη Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης σε τέσσερις κύριες τελωνειακές μονάδες:
Α’ Κεντρικό Τελωνείο Εισαγωγών-Εξαγωγών Θεσσαλονίκης Β’ Τελωνείο Εισαγωγής και Εξωτερικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης Γ’ Τελωνείο Σιδηροδρομικών Σταθμών Θεσσαλονίκης Δ’ Τελωνείο Μεταφοράς και Εξαγωγής Θεσσαλονίκης
Η διάρθρωση αυτή ακολούθησε το μοντέλο τελωνειακής διαχείρισης που ίσχυε σε μεγάλα ευρωπαϊκά λιμάνια της εποχής.
Τον Αύγουστο του 1932, με νέο Προεδρικό Διάταγμα (16/08/1932), καθορίστηκαν οι εξειδικευμένες αρμοδιότητες των επιμέρους τελωνείων. Στόχος ήταν η ταχύτερη διαχείριση των εμπορικών ροών, καθώς η Θεσσαλονίκη είχε ήδη αναδειχθεί σε κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου για τα Βαλκάνια.
Το Γ’ Τελωνείο Σιδηροδρομικών Σταθμών, συγκεκριμένα, είχε καθοριστική σημασία για τη Γιουγκοσλαβική Ελεύθερη Ζώνη Θεσσαλονίκης (ΓΕΖΘ), αφού επέβλεπε τις εμπορευματικές ροές από και προς τη Γιουγκοσλαβία.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, με την ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας στη Βόρεια Ελλάδα, το Α’ Κεντρικό Τελωνείο Θεσσαλονίκης απέκτησε μεγαλύτερη σημασία, διαχειριζόμενο αυξημένες ποσότητες εισαγόμενων και εξαγόμενων αγαθών.
Στα τέλη του 20ού αιώνα, με την ίδρυση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), η Διεύθυνση Τελωνείων Θεσσαλονίκης εντάχθηκε στη δομή της ΑΑΔΕ, προσαρμοζόμενη στις σύγχρονες απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Τελωνειακής Νομοθεσίας.
Σήμερα, η υπηρεσία παραμένει βασικός φορέας ελέγχου των εισαγωγών-εξαγωγών στη Βόρεια Ελλάδα, ενώ συνεχίζει να επιβλέπει τη διακίνηση εμπορευμάτων μέσω του λιμένα της Θεσσαλονίκης, του αεροδρομίου "Μακεδονία" και των συνοριακών σταθμών με τα Βαλκανικά κράτη.
Διεύθυνση Μελετών και Κατασκευής Έργων Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης Α.Ε.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό Εσωτερικής Οργάνωσης και Λειτουργίας της Ο.Λ.Θ. Α.Ε. ΦΕΚ 2979/20/5/2011, η «Διεύθυνση Αξιοποίησης Χώρων – Έργων» μετονομάζεται σε «Διεύθυνση Μελετών και Κατασκευής Έργων».
Διεύθυνση Ηλεκτρομηχανολογικού ΟΛΘ
Με το ΠΔ 197/9.5.1988 συγκροτούνται δύο υπηρεσίες με τις αρμοδιότητες της παλιάς «Διεύθυνσις Δ Τεχνικών Υπηρεσιών»: η «Διεύθυνση Ηλεκτρομηχανολογικού» και η «Διεύθυνση Δομικών Έργων».
Με το Ν.Δ 449/1970 και το Διάταγμα 1955/12/3, λειτουργεί η Γ΄Διεύθυνσις Ελευθέρας Ζώνης ΟΛΘ. Στη Διεύθυνση προΐσταται Διευθυντής με βαθμό 3ο ή 2ο. Με βάση το ΠΔ 197/1988, μετονομάζεται σε Διεύθυνση Ελεύθερης Ζώνης και Λιμενικών Λειτουργιών ΟΛΘ
Με το ΠΔ 197/9.5.1988 συγκροτούνται δύο υπηρεσίες με τις αρμοδιότητες της παλιάς «Διεύθυνσις Δ Τεχνικών Υπηρεσιών»: η «Διεύθυνση Ηλεκτρομηχανολογικού» και η «Διεύθυνση Δομικών Έργων».