Ο Ιωάννης Χαραλαμπίδης ήταν Ναυτικός Πράκτορας. Από το 1931 μέχρι και το 1935 ήταν μέλος του ΔΣ του Ναυτικού Επιμελητηρίου. Ο Χαραλαμπίδης συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 και αργότερα στην τέταρτη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ. Στην Δεύτερη περίοδο του ΛΤΘ από τις 11 Μαρτίου 1932 στη θέση του Εμίρη Ιωάννη. Στη θέση της επιτροπείας ΕΖΘ παρέμεινε μέχρι τις 8 Απριλίου 1935.
Ο Αθανάσιος Γ. Τσεμπερόπουλος ήταν λιμενικός ανώτερος αξιωματικός. Ήταν ένας από τους εξήντα δύο αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού που μετατάχθηκαν στο Λ.Σ. έχοντας τον βαθμό του ανθυποφροντιστή το 1919. Είχε διατελέσει λιμενάρχης Θεσσαλονίκης, Πάτρας, Κέρκυρας, Καλαμάτας και Κεφαλληνίας. Τσεμπερόπουλος Αθανάσιος. Ως Πλοίαρχος διετέλεσε Λιμενικός Διευθυντής Ναυτικής Αστυνομίας μέχρι 8-4-1941 και Διευθυντής Ε.Ε.Π. από 9-4-1941. Αποστρατεύθηκε στις 27/3/1953 με τον βαθμό του υποναυάρχου και ήταν ο τελευταίος από την σειρά των πρώτων 62 αξιωματικών. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους 1932 παντρεύτηκε την Καίτη Ρουμελιώτη στην Αθήνα. Ανέλαβε γενικός γραμματέας του ΥΕΝ σε τρεις περιόδους α) 18.9.1946- 27.2.1947, β) 4.5.1949-14.9.1950 και γ) 31.12.1950 - 27.3.1954. Συγκεκριμένα, στα τέλη του 1931 ο Αθανάσιος Τσεμπερόπουλος ανέλαβε επιλιμενάρχης στο λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης στη θέση του Ιωάννη Παπαδόπουλου.
Ο Αθανάσιος Τσεμπερόπουλος συμμετείχε στην τέταρτη επιτροπεία ΕΖΘ στις 5 Μαΐου 1932. Ο Τσεμπερόπουλος εκλέχθηκε β΄αντιπρόεδρος της Επιτροπείας στις 5 Μαΐου 1932 με 11 ψήφους. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 20 Ιανουαρίου 1932. Τον Σεπτέμβριο του 1934 τη θέση του Επιλιμενάρχη στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης ανέλαβε ο Αναστάσιος Μιχόπουλος και στις 26 Σεπτεμβρίου παίρνει τη θέση του στις δύο Επιτροπείες.
Ο Μιχάλης Σασαγιάννης ήταν ναυτικός πράκτορας και πράκτορας ασφαλιστικής εταιρείας. Ήταν παντρεμένος με την Ελίζα Σασαγιάννη. Το 1915 ο Σασαγιάννης κατοικούσε στην οδό Βουλγαροκτόνου. Διατηρούσε ναυτικό γραφείο από το 1898. Αντιπροσώπευε την Ελληνική Ατμοπλοΐα Πηλίου. Επίσης, το 1922 συμμετείχε στην εταιρεία Σασαγιάννης-Μπρόβας και Σία η οποία συστήθηκε στη Θεσσαλονίκη με στόχο την ίδρυση και εκμετάλλευση εργοστασίου παραγωγής τούβλων και κεράμων καθώς και άλλων συναφών ειδών. Γράφτηκε στο ΕΒΕΘ στις 27 Δεκεμβρίου 1919 και στο Ναυτικό Επιμελητήριο το 1924. Διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Επιμελητηρίου από 21 Φεβρουαρίου 1924 έως 12 Απριλίου 1925 και 3 Φεβρουαρίου 1927 έως 28 Ιανουαρίου 1932. Επίσης, ήταν ιδρυτικό μέλος του Αθλητικού Συλλόγου Ο Ηρακλής. Επίσης, διετέλεσε μέλος του διορισμένου Δημοτικού Συμβουλίου της περιόδου της περιόδου 1920-1922, με δήμαρχο τον Οσμάν Σαΐτ. Το 1924 αντιπροσώπευε την ναυτιλιακή εταιρεία "Ιονική" των Αδελφών Γιαννουλάτου. Την 1 Μαΐου 1929 ανέλαβε μέλος της Επιτροπείας του ΕΖΘ στη θέση του ΕΒΕΘ. Διαδέχθηκε τον Γιακόμπ Μόλχο στη θέση του ΕΒΕΘ.
Ο Σασαγιάννης συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και εκλέχτηκε αντιπρόεδρος του ΛΤΘ. Στις 7 Απριλίου 1932 επανεκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 28 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Επίσης, εκλέχθηκε ο Ιάκωβος Μόλχο με 23 ψήφους, ενώ δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους. Στις 23 Μαΐου 1931 ο Μιχάλης Σασαγιάννης ανέλαβε προεδρεών της Επιτροπείας. Ο Σασαγιάννης συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Το 1935 ανέλαβε τον ρόλο του προέδρου για έναν περίπου μήνα, από τις 7 Μαρτίου μέχρι τις 5 Απριλίου. Εξαιτίας μάλλον του βενιζελικού κινήματος της 1ης Μαρτίου ο φιλοβενιζελικός πρόεδρος του ΛΤΘ Βασίλης Δημητρίου τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Έκτοτε τον αντικατέστησε. (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Την περίοδο αυτή κατατέθηκε ο πρώτος οργανισμός του ΛΤΘ. Ο Σασαγιάννης με τη λήξη της θητείας της Επιτροπείας ευχαρίστησε τα μέλη της, ενώ δεν απενεκλέχθηκε. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 151η Συνεδρίαση, 5/4/1935).
Ο Διονύσιος Σαρατζόπουλος ήταν ανώτερος αξιωματικός του λιμενικού σώματος. Την περίοδο 1923-1925 διετέλεσε λιμενάρχης στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης. Με την ιδιότητα του Λιμενάρχη ο Διονύσιος Σαρατζόπουλος συμμετείχε στην Επιτροπεία της ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 στην εναρκτήρια συνεδρίαση για την Πρώτη Περίοδο Επιτροπείας. Τον Αύγουστο του 1925, ο λιμενάρχης ενημερώνει πως λόγω της έλλειψης αρμοδίου προσωπικού στην υπηρεσία του Λιμεναρχείου αδυνατεί εξαιτίας πολλών ασχολιών να προσέρχεται στις συνεδριάσεις της Επιτροπείας. Στην πραγματικότητα όμως φαίνεται πως οι λόγοι ήταν πολιτικοί. Τον διαδέχθηκε ο Παύλος Λέλουδας.
Τέταρτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Διονύσιος Σαρατζόπουλος συμμετείχε ως αναπληρωτής στην Επιτροπεία ΕΖΘ στις 1932-5-5 και αποχώρησε στις 1932-6-30.
Ο Κωνσταντίνος Σαράτσης ήταν ιδιοκτήτης λιθογραφείου-κυτιοποιείου, μέλος και πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης. Ο Σαράτσης θα υπηρετήσει για 23 χρόνια στη θέση της Επιτροπείας. Σε αυτά τα χρόνια θα διατελέσει αντιπρόεδρος και προεδρεύων στους δύο φορείς. Ο Κ. Σαράτσης ήταν το πρεσβύτερο μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης. Όταν ο Δ. Χατζόπουλος παραιτήθηκε από πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών στις 4 Ιανουαρίου 1943 λόγω ζητημάτων υγείας, εκλέχθηκε νέος πρόεδρος του Συνδέσμου ο Κωνσταντίνος Σαράτσης στις 21 Ιουλίου 1943 ο οποίος και ολοκλήρωσε τη θητεία, ασκώντας τα καθήκοντά του μέχρι τις 15 Μαΐου 1944, οπότε και επανεξελέγη. Άσκησε τα καθήκοντά του ανελλιπώς μέχρι το θάνατό του, που επήλθε το πρωί της 26ης Μαρτίου 1946. Το 1923 υποδείχθηκε από τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών ως εκπρόσωπός του στην Επιτροπεία της ΕΖΘ και το 1930 στην Επιτροπεία του ΛΤΘ.
Ο Κωνσταντίνος Σαράτσης συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923, στη δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926 και την τρίτη περίοδος επιτροπείας ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 ως αντιπρόσωπος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης. Κατά την τρίτη περίοδο της επιτροπείας ο Κωνσταντίνος Σαράτσης εκλέχθηκε β΄αντιπρόεδρος της Επιτροπείας. Στις 19 Ιουνίου 1929 θα αναλάβει προεδρεύων όταν ο πρόεδρος Βασίλειος Γεωργακόπουλος θα αρρωστήσει. Συγκεκριμένα τον αναπλήρωσε στις 14 Ιανουαρίου, στις 14 Φεβρουαρίου και στις 7 Μαΐου 1930, 22 Μαΐου 1930, όπως επίσης από 1930-8-12 έως 20 Αυγούστου 1930. Συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 5 Μαΐου 1932 και εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος της Επιτροπείας. Ο προεδρεύων Ι. Λαζαρίδης συγχαίρει εκφράζει την χαρά του "διότι επανεκλέγη και παλαιώς αντιπρόεδρος". Ο Σαράτσης ευχαριστεί τα Μέλη για την τιμή που του έγινε. Ο Σαράτσης Κωνσταντίνος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930. Το 1931 στο πλαίσιο της κρίσης του ΛΤΘ για την χωροθέτηση της νέας προβλήτας έθεσε υποψήφιος πρόεδρος του οργανισμού επιτυγχάνοντας 6 ψήφους έναντι 8 του Βασιλείου Δημητρίου ο οποίος και επανεκλέχθηκε. Συμμετέχει στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ.
Ο Σαράτσης Κωνσταντίνος δεν συμμετείχε αρχικά στην πέμπτη περίοδο της ΕΖΘ και την τρίτη περίοδο ΛΤΘ. Το Μάρτιο του 1935 έγινε η εκλογή εκπροσώπου του Συνδέσμου Βιομηχάνων Μακεδονίας στην ΕΖΘ για την πέμπτη περίοδο της ΕΖΘ. Επί δώδεκα χρόνια ως εκπρόσωπος εκλεγόταν ο Κ. Σαράτσης, το γηραιότερο μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Στην ψηφοφορία της 30ής Μαρτίου 1935 ο Σαράτσης μειοψήφησε και εκλέχθηκε ο Κ. Χατζηδημούλας. Ωστόσο, στις 11 Μαρτίου 1937 ο Κωνσταντίνος Σαράτσης θα ξανασυμμετάσχει ως μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ και στις 3 Απριλίου 1937 στην επιτροπεία ΛΤΘ. Ο Σταύρος Γρηγοριάδης "θα εκφράσει τη χαρά του διότι επαναβλέπει μεταξύ των μελών της Επιτροπείας τον κ. Κωνσταντίνο Σαράτσην όστις κατά το πολυετές διάστημα της συμμετοχής του εις την Διοίκησιν της Ζώνης προσέφερε πολυτίμους υπηρεσίας εις τον θεσμόν, θεωρεί δε ότι ο τιμητικός διορισμός τούτου εις του κυβερνητικού επιτρόπου αποτελεί δείγμα της προσηκούσης επιτιμήσεως του υπουργείου προς το πρόσωπόν του κ. Σαράτση δια τας κατά το παρελθόν της υπηρεσίας του. Ούτω αποκαθίσταται και άυθις η αρμονία εν ταις εργασίαις της Επιτροπείας και δεν θα εμφανισθή εκ νέου η βασική πολλάκις αντίθεσις ήτις εσημειούτο ουχί σπανίως μεταξύ Επιτροπείας και προκατόχου Κυβερνητικού Επιτρόπου και η οποία ως γνωστόν προέκάλεσε την επίσκεψιν του κ.κ. Υπουργού προς εξέτασιν της καταστάσεως της Ζώνης εις ειδικήν σύσκεψιν καθ ην ευτυχώς εκ της γενομένης διαφωτιστικής συζητήσεως διασκεδάσθησαν αι ανησυχίαι των. Συγχαίρει όθεν τον κ. Σαράτσην και εκφράζει την βεβαιότητα ότι εφεξής αι συζητήσεις εν τη Επιτροπεία ας ανέκαθεν διέκρινε πλήρης αντικειμενικότητας και αίσθημα αμοιβαίας των μελών αυτής εκτιμήσεως και εμπιστοσύνης, δεν θα προσκρούσωσιν εις επιμόνους αντιθέσεις και παρασκηνιακάς ενίοτε ενεργείας εκ μέρους του τυχόν μειοψηφούντος Κυβερνητικού Επιτρόπθ, ούτω δε τα ζητήματα της Ζώνης εφ' ων αποφαίνεται η πελιοψηφία της Επιτροπείας θα τυγχάνωσιν της καλλιτέρας και ταχυτέρας επιλύσεως αυτών."
Ο πρόεδρος Κράλλης λαμβάνοντας το λόγο λεει "ότι τον προέλαβεν ο κ. Γρηγοριάδης διότι ακριβώς με την ανάγνωσιν του σχετικού εγγράφου του Υπουργείου Οικονομικών είχεν υπ' όψιν του να εκφράση επίσης την χαράν του διότι επαναβλέπει μεταξύ των μελών της Επιτροπείας τον κ. Σαράτσην ον εγνώρισεν από των πρώτων ετών της ιδρύσεως της Ζώνης ως μέλους και τότε της Επιτροπείας, παρέχοντας πλείστας υπηρεσίας εις αυτήν. Συγχαίρων δ' αυτόν επί τη εκλογή του ως Κυβερνητικού Επιτρόπου εκφράζει την ελπίδα ότι αύτη θα αποβή επ' ωφελεία των συμφερόντων της ΕΖΘ. " Ο Αλμέιδα επίσης εκφράζει την ευχαρίστησή του για την είσοδο του Σαράτση στην Επιτροπεία. Τέλος, ο Σαράτσης ευχαριστεί την Επιτροπεία για "τα υπέρ αυτού λεχθέντα" και προσθέτει ότι οι εκδηλώσεις ευμένειας αυξάνουν την χαρά του "επί τη επανόδω του εις την Επιτροπείαν ης διετέλεσν μέλος κατά το παρελθόν επί 10 έτη." Στη συνέχεια λέει ότι "αναλαμβάνων ήδη τα καθήκοντά άτινα τω εμπιστεύθη η Εθνική Κυβέρνησις θα καταβάλη πάσαν προσπάθειαν ίνα μεθ' όλων των μελών της Επιτροπείας συμβάλη εις την προαγωγήν του θεσμού ον ετάχθη να υπηρετήση". Ωστόσο, ο Σαράτσης δεν θα μείνει για πολύ στη θέση αυτή καθώς φαίνεται πως υπήρχαν έντονες κυβερνητικές αμφισβητήσεις. Η τελευταία συνεδρίαση είναι στις 1937-8-9. Στις 1937-9-10 θα τοποθετηθεί στη θέση του ο Νικόλαος Σήφακας. Συγκεκριμένα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1937 αποφασίζεται από το Υπουργείο Γενικού Διοικητικού Μακεδονίας, ο διορισμός του Νικολάου Σήφακα ως προσωρινός αναπληρωτής του Σαράτση Κωσταντίνου.
Ο Σαράτσης Κωνσταντίνος συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 7 Απριλίου 1938 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938 ως κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ως αντιπρόεδρος θα αναπληρώσει τον πρόεδρο στις 28 Αυγούστου 1940 και από 10 Ιανουαρίου 1940 έως 19 Σεπτεμβρίου 1940. Ο Σαράτσης αναλαμβάνει προσωρινά την προεδρία του ΛΤΘ λόγω απουσίας προέδρου και αντιπροέδρου, οι οποίοι προφυλακίστηκαν από τις Γερμανικές Αρχές. Ως εκπρόσωπος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης συμμετείχε στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 31 Οκτωβρίου 1941 και εκλέχθηκε Α΄Αντιπρόεδρος της ΕΖΘ, όπως εξίσου εκλέχθηκε αντιπρόεδρος και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 14 Νοεμβρίου 1941. Ως εκπρόσωπος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλονίκης συμμετείχε στην όγδοη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 3 Μαΐου 1944 και εκλέχθηκε β΄ Αντιπρόεδρος και στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 26 Απριλίου 1944. Απεβίωσε στις 26 Μαρτίου 1946.
Ο Μιχαήλ Πυλιαρός ήταν λιμενικός ανώτερος αξιωματικός. Διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος της επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ και τακτικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ.Το 1933 ήταν υπολιμενάρχης στο Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης. Αργότερα θα διατελέσει ως Υποπλοίαρχος στη θέση ΓΕΝ/Γ μέχρι 25 Νοεμβρίου 1940 και παρά τη ΔΘ Κεντρικής Μακεδονίας από 26 Νοεμβρίου 1940. Συγκεκριμένα, ο Πυλιαρός Μιχαήλ συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 15 Νοεμβρίου 1933 αναπληρώνοντας τον επιλιμενάρχη Αθανάσιο Τσεμπερόπουλο. Συμμετείχε στην τρίτη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ στις 23 Μαΐου 1934, στις 5 Σεπτεμβρίου 1934, και στις 26 Φεβρουαρίου 1935 αναπληρώνοντας τον επιλιμενάρχη Αθανάσιο Τσεμπερόπουλο. Επίσης, θα αναπληρώσει τον Επιλιμενάρχη Σίμο Κλήρη στις 18 Ιουνίου 1936 και από 4 Δεκεμβρίου 1936 έως 20 Ιανουαρίου 1937 και στις 8 Φεβρουαρίου 1937. Ο Πυλιαρός Μιχαήλ συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ΕΖΛΘ στις 24 Απριλίου 1954 ως εκπρόσωπος του λιμεναρχείου έπειτα από την αποχώρηση του λιμενάρχη Σακάρη Μιχαήλ. Μάλιστα, θα εκλεγεί αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΕΖΛΘ. Συμμετείχε στη στο δεύτερο διοικητικό συμβούλιο της ΕΖΛΘ στις 10 Δεκεμβρίου 1954 και επανεκλέχθηκε αντιπρόεδρος ΔΣ μετά την παραίτηση του Βασίλειου Πετρίδη. Συμμετείχε στην τρίτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ στις 13 Ιανουαρίου 1956 και επανεκλέχθηκε αντιπρόεδρος. Στις 22 Φεβρουαρίου 1957 τον διαδέχθηκε ο Ισίδωρος Βασιλειάδης.
Σύμφωνα με το ΝΔ/01.03.1923 "συνιστάται εν Θεσσαλονίκη νομικόν πρόσωποιν δημοσίου δικαίου καλούμενο 'Επιτροπεία Ελευθέρας Ζώνης'. Η Επιτροπεία εκλέγει μεταξύ των μελών της ανά τριετία τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο. Μέχρι την εκλογή τους καθήκοντα προέδρου εκτελεί ο ανώτερος κατά βαθμό και ο αρχαιότερος από τους δημόσιους υπαλλήλους που συμμετέχουν στην Επιτροπεία. Ο πρόεδρος εκλέγεται μεταξύ των αιρετών μελών της Επιτροπείας με πλειοψηφία τουλάχιστον των 3/4 του όλου αριθμού των μ,ελών της κατλά την πρώτη συνεδρίαση, κατά την επαναληπτική και σε κάθε επόμενη σε περίπτωση αποτυχία της πρώτης εκλέγεται από την σχετική πλειοψηφία με την παρουσία του ήμισυ τουλάχιστον του όλου αριθμού των μελών. Ο πρόεδρος καθώς και τα αιρετά μέλη δεν μπορούν να κατέχουν δημόσια υπηρεσία ούτε βουλευτικό ή δημόσιο αξίωμα.
Ο πρώτος πρόεδρος της Επιτροπείας ΕΖΘ ήταν ο έμπορος Σταύρος Γρηγοριάδης. Διετέλεσε δύο θητείες από 1923-4-23 έως 1929-4-17. Κατά την τρίτη θητεία της Επιτροπείας εκλέχθηκε ο Βασίλειος Γεωργακόπουλος από 1929-4-17 έως 1932-4-22. Κατά την τέταρτη θητεία επανεκλέχθηκε ο Σταύρος Γρηγοριάδης από 1932-5-5 έως 1935-4-5. Στη συνέχεια, ο βιομήχανος Αλέξανδρος Κράλλης, από 1935-4-8 έως 1938-4-7 και ξανά ο Σταύρος Γρηγοριάδης, από 1938-4-7 έως 1950-3-31. Ακολούθησε ο Κωνσταντίνος Μπακατσέλος, από 1950-5-9 έως 1953-5-8 και τέλος ο έμπορος Σταύρος Αντωνιάδης, από 1953-5-14 έως 1953-12-5.
Ο Γεώργιος Παπαβασιλείου του Βασιλείου ήταν πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου από το 1924 έως το 1944. Υπήρξε μέλος της Επιτροπείας ΕΖΘ, του ΛΤΘ και του ΔΣ ΕΖΛΘ. Συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 1929 ξεκίνησε η προσπάθεια του Εμπορικού Επιμελητηρίου να συμμετέχει στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Οι προσπάθειες στέφθηκαν με επιτυχία με το νόμο 4493/1930 και στις 16 Απριλίου 1930 ορίστηκε πρώτο μέλος ο Γεώργιος Παπαβασιλείου στην τρίτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ. Επίσης, συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από την συγκρότησή της στις 27 Ιανουαρίου 1930. Ο Παπαβασιλείου Γεώργιος συμμετείχε στην τέταρτη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 1933 και στην δεύτερη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ μέχρι τις 11 Ιανουαρίου 1933, όταν τον διαδέχθηκε ο ζαχαροπλάστης Αρ. Λαζάρου. Στη συνέχεια ανέλαβε πάλι μέλος στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ από τις 8 Απριλίου 1935 και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ από τις 12 Απριλίου 1935. Συμμετείχε στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 12 Απριλίου 1935 και στην τρίτη περίοδο ΕΖΘ. Μάλιστα, θα εκλεγεί πρόεδρος του ΛΤΘ από 12 Μαΐου 1936 μετά την παραίτηση του Αναστάσιου Μιχόπουλου.
Ο Γεώργιος Παπαβασιλείου συμμετείχε στην έκτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην τέταρτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. Επανεκλέχθηκε πρόεδρος επιτροπείας ΛΤΘ στις 15 Απριλίου 1938. Στις 2 Ιουνίου 1941 θα απουσιάσει προσωρινά από την Επιτροπεία ΕΖΘ, αλλά θα επανέλθει στις 20 Ιουνίου 1941. Συμμετείχε στην έβδομη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ και στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. Στις 14 Νοεμβρίου 1941γίνονται οι διαδικασίες αρχαιρεσίας της Επιτροπείας ΛΤΘ. Ο Παπαβασιλείου είναι υποψήφιος για την εκλογή προέδρου με αντιπάλους τους Κύρτση Κύρο και Κώνστα Κωνσταντίνο. Ωστόσο, δεν θα καταφέρει να επανεκλεγεί καθώς πρόεδρος στην πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ανακηρύχθηκε ο Κύρτσης Κύρος. Στην όγδοη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και την έκτη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ εκπρόσωπος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου θα αναλάβει ο Καρδασιάδης Αλέξανδρος.
Ο Παπαβασιλείου Γεώργιος θα επανεμφανιστεί στη διοίκηση του οργανισμού την δεκαετία 1950. Συγκεκριμένα, συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ στις 15 Ιουνίου 1955 ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ειδικότερα αναφέρεται πως σε αυτή τη συνεδρίαση ο Παπαβασιλείου αντικαθιστά τον Πετρίδη Βασίλειο, στη θέση του εκπροσώπου του Δήμου Θεσσαλονίκης στην ΕΖΛΘ. Κατόπιν συμμετέχει ενεργά ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης στην τρίτη και τέταρτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Μάλιστα θα εκλεγεί αντιπρόεδρος του ΔΣ. Στις 27 Φεβρουαρίου 1957, από τις 29 Μαρτίου 1957 έως 5 Απριλίου 1957, στις 3 Μαΐου 1957 και τις 31 Μαΐου 1957 ο Γεώργιος Παπαβασιλείου αναπληρώνει ως αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΕΖΛΘ τον πρόεδρο Χρήστο Λαμπριανίδη. Την περίοδο από 14 Ιουνίου 1957 έως 13 Σεπτεμβρίου 1957 και από 11 Οκτωβρίου 1957 έως 18 Οκτωβρίου 1957, αναπληρώνει σταθερά τον ασθενούντα πρόεδρο σε όλες τις συνεδριάσεις. Στις 25 Νοεμβρίου 1957 έως 11 Δεκεμβρίου 1957 αναλαμβάνει αναπληρωτής πρόεδρος και από 11 Δεκεμβρίου 1957 προεδρεύων λόγω ασθένειας του προέδρου. Στην πέμπτη περίοδο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΖΛΘ απέτυχε να εκλεγεί πρόεδρος μετά από 6 ψηφοφορίες. Θα πάρει το λόγο μετά τις ευχαριστίες του νέου προέδρουέγοντας: "Πριν η καταλίπω την θέσιν αυτήν εις ην με έταξεν η αβίαστος και ελευθέρα εκδήλωσις της θελήσεώς σας, καθήκον μου θεωρώ να ευχαριστήσω υμάς δια την εκλογήν μου ως Αντιπρόεδρον κατά το παρελθόν έτος και δια την μετέπειτα αναγνώρισίν μου ως Προεδρεύοντος ως του πρεσβυτέρου των μελών. Εκφράζω τας θερμάς ευχαριστίας εις εκείνους εκ των κκ Συμβούλων οίτινες με ετίμησαν δια της ψήφου των εις συνεχείς ψηφοφορίας. Φίλοι κ. Σύμβουλοι συνήθισα να δίδω τας μάχας των ιδεών μου αι οποίαι πιστεύω ότι αποβλέπουν προς το συμφέρον του Οργανισμού και από της θέσεως του απλού Συμβούλου. Και αφού άπαξ έτι θα ευχαριστήσω δια την τιμήν παρακαλώ τον νέο εκλεγέντα πρόεδρον κ. πετρίδην όπως καταλάβη θέσιν". Κατά τις αρχαιρεσίες για την εκλογή της πρώτης θέσης της Εκτελεστικής Επιτροπής ο Γεώργιος Παπαβασιλείου έλαβε τέσσερις και δεν εκλέχθηκε. Ο Αλέξανδρος Καρδασιάδης εκλέχθηκε με επτά. Επίσης, ο Γεώργιος Παπαβασιλείου έλαβε τέσσερις. ψήφους για την ψηφοφορία της δεύτερης θέσης της Εκτελεστικής Επιτροπής. Εκλέχθηκε ο Ισίδωρος Βασιλειάδης στη δεύτερη θέση με έξι ψήφους.
Την 1 Δεκεμβρίου 1958 είναι η τελευταία συνεδρίαση στην οποία ο Γεώργιος Παπαβασιλείου μετά από 28 χρόνια συμμετέχει σε συνεδρίαση του οργανισμού. Ο Πρόεδρος εκφράζει προς τον Παπαβασιλείου τις ευχαριστίες του για την πολύτιμο και άξια λόγου βοήθειά την οποία παρείχε καθόλο το διάστημα της θητείας στο έργο της Διοίκησης και για τις υπηρεσίες του ως Προέδρου στο τέως ΛΤΘ, ενώ προσθέτει τις προσωπικές ευχές του για την υγεία του. Ο Γενικός Διευθυντής εκ μέρους των υπηρεσιών εκφράζει προς τον απερχόμενο σύμβουλο τα παρόμοια συναισθήματα λέγοντας "καίτοι ολίγον καιρόν έχω εις τον Οργανισμόν ως Γενικός Διευθυντής, εν τούτοις μοι εδόθη η ευκαιρία ν' ανατρέξω εις πολλάς αποφάσεις του τέως ΛΤΘ και του νέου Οργανισμού και να διαπιστώσω την θετική θέση και την ειλικρίνεια του κ. Παπαβασιλείου εν τη αντιμετωπίση των ζητημάτων του Οργανισμού ούτως ώστε να κατέχη υψηλήν όντως θέσιν εις την ιστορίαν του Οργανισμού."
Στη συνέχεια λαμβάνει το λόγο ο Παπαβασιλείου και λέει ότι "κατά την μακράν ανάμιξίν του εις την οικονομικήν και κοινωνικήν ζωήν του τόπου, κατά δύο,περιόδους εθήτευσεν εις τον οργανισμόν, όστις σήμερον ονομάζεται ΕΖΛΘ. Η μία πρώτη περίοδος ήτο προπολεμική. Δεν θα περιαυτολογήσω, αλλά θ' αρκεσθώ εις την απλήν εξιστόρησιν ωρισμένων γεγονότων τα οποία ίσως να αποβούν χρήσιμα δια τους μεταγενεστέρους. Εισήλθον το πρώτον εις την διοίκησιν των δύο συγχνευθέντων οργανισμών , τέως ΛΤΘ και ΕΖΘ κατά το 1930 ως αντιπρόσωπος του ηνωμένου τότε Επαγγελματικού και Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου της πόλεώς μας. Το 1936 εγενόμην Πρόεδρος του ενός των Οργανισμών του ΛΤΘ. παραμείνας απλώς σύμβουλος του ετέρου και διατελέσας τοιούτος μέχρι την είσοδον των κατακτητών εις την πόλιν μας ήτοι μέχρι του Απριλίου του 1941 οπότε και απεμακρύνθην του αξιώματος του Προέδρου. Ε'αν προσέφερον υπηρεσίας εις τους δύο Οργανισμούς είναι άλλοι αρμόδιοι να κρίνουν περί τούτου και η δράσις μου εις αυτούς αναγράφεται εις τα πρακτικά άτινα αποτελούν την εικόνα της προσωπικής ενός εκάστου εξ ημών πολιτείας εν τη Διοικήσει των Οργανισμών. Ένα μόνον έχω να είπω ότι από της θέσεως του Συμβούλου της ΕΖ επετέλεσα το καθήκον μου. Επεδίωξαν τότε την απόλυσιν μιας εκατοντάδος υπαλλήλων ομαδικώς θεωρηθέντων ως μη εμπνεόντων εμπιστοσύνην εις το Κράτος. Η υπόδειξίς μου υπό του Συμβουλίου ως αντιπροσώπου του εις την συγκροτηθείαν 3μελή Επιτροπήν κρίσεως των υπαλλήλων μεθ ένός Εφέτου ως προέδρου και του Κυβερνητικού Επιτρόπου υπήρξεν επιτυχής άμα δε και ευεργετική δια τους παραπεμφθέντας ως ασφαλώς ίσως και πολλοί των παρισταμένων σήμερον ανωτέρων υπαλλήλων θα ευθυμούνται. Ευτυχώς συνειργάσθην με τον αλησμόνητον εκείνον δικαστήν Εφέτην τότε και μετέπεια Αεροπαγίτην κ. Κανελλόπυλον και χάρις εις την σύμπτωσον των αντιλήψεών μας εκρίναμεν ημείς ευρεθέντες εν διαφωνία μετά του τότε Κυβερνητικού Επιτρόπου Δ. Ηλιάδη, τους παραπεφθέντας ως εμπνέοντας εμπιστοσύνην εις το Κράτος και εις τον Οργανισμόν ως ον υπηρέτησαν επί μακράν σειράν ετών. Η απόφασις της Επιτροπής της Επιτροπής εκείνης ήτο οριστική και αμετάκλητος. Και απηλλάξαμεν όλους πάσης κατηγορίας, πλην ενός, δι ον οι αρμόδιοι Διευθυνταί της της Ελ Ζώνης Δούμας και Τότσιος εβεβαίωσαν ότι επιζημία θα ήτο η παραμονή του εις τον Οργανισμόν διότι έπασχεν εκ σχιζοφρενείας. Ούτω δια της απολύσεως τούτου επληρώθη και το γράμμα του Νόμου. Οι Δύο αναφερόμενοι διευθυνταί Δούμας και Τότσιος συμφώνως τω Νόμω όστις τότε είχεν εκδοθή προς τούτομ θα εκρίνοντο υπό την ολομελείας της Επιτροπείας ης πρόεδρος ήτο ο κ. Αλέξανδρος Κράλλης. κατά την συνεδρίασον εκείνην ελήφθη απόφασις κατά πελιοψηφίαν περί απολύσεως και απομακρύνσεως των δύο Διευθυντών κατά την επί του θέματος τούτου γενομένην συνεδρίασιν της Επιτροπείας δεν ηρκέσθην εις απλήν μειοψηφίαν. Ωμίλησα. Ανέπτυξα εφθαρσώς τας αντιλήψεις μου και αι διατυπωθείσαι εν τοις πρακτικοίς απόψεις μου συνετέλεσαν ώστε να δικαιωθώσιν οι δύο Διευθυνταί, προσφύγοντες ενώπιον του Συμβουλίου Επικρατείας και να επανέλθουν μετ' ολίγον εις τας θέσεις των. και εις το ΛΤΘ, του οποίου ετύγχανον Πρόεδρος ο αυτός κανών ετηρήθη. καθ' όλην την διάρκεια της θητείας μου εις του δύο Οργανισμούς είχον ως γνώμονα την απροσωποληψίαν προσπαθών όπως η κρίσις μου είναι κρίσις δικαίου ανδρός. Εν τη εκτελέσει του καθήκοντός μου δεν εδίστασα να φθάσω εις ρήξιν και σύγκρουσιν με Υπουργούας μανισχύρους τότε, άλλως όμως σκεπτομένους, και εις αντίθεσιν ακόμη και με την Κυβέρνησιν, υποστηρίζων ότι η κ. Διοίκησις του Οργανισμού πρέπει να είναι Ελευθέρα εις την άσκησιν των υπό υου Νόμου παρεχωμένων δικαιωμάτων της. Ως Πρόεδρος του ενός των Οργανισμών, του ΛΤΘ, πρώτον μέλημά μου είχον να κατοχυρωθή το προσωπικόν δ' Οργανισμού Υπηρεσιών, του οποίου εστερείτο έωε τότε, καθ' όσον το πελίστον εκ των υπαλλήλων του προήσρχετο εκ της Γαλλοελληνικής Εταιρίας. Επίσης, εξ ίσου πρωτεύον εεωρήσαμε με την συμπαράστασιν κατά παντός αξιών και αλησμονήτων συναδέλφων μου, να εξωραΐσωμεν τον Ελεύθερον Λιμέναν και ν' απομακρύνωμεν την Γαλλοελληνικήν Εταιρείαν πάσης αναμίξεως της εις τα του Οργανισμού. Επί των ημερών μας ηυτυχήσαμεν να ίδωμεν θεμελιούμενα και συντελούμενα τα δύο μέγαρα του Ελ. Λιμένος, εις των οποίω στεγάζονται σήμερον αι Υπηρεσίαι ως και το έτερον ένθα στεγάζονταθ το ΚΛΘ και το ΓΕΛΘ, εις ένα χώρον όπου έως τότε μόνον παραπήγματα υπήρχον και αυτής της Υγειονομικής Υπηρεσίας στεγαζομένης επίσης εις παράγκαν. Διεμορφώσαμε τον χώρον της προβλήτος αυτής διανοίξαντες είσοδον από την λεωφόρον Νίκης διότι μέχρι τότε η επικοινωνία με το Λιμεναρχείον και το Υγειονομείον εγένετο δια της οδού Κουντουριώτου συνάμα δε εστρώθη η προβής δια των και σήμερον υφισταμένων γρανιτολίθων και εμφανίζει οίαν μορφήν εμφανίζει και σήμερον. Ταυτοχρόνως όμως μας απησχόλησε και η εκπλήρωσις του μεγάλου σκοπού τον οποίον έταξεν ο Νόμος περί ιδρύσεως του ΛΤ της πόλεώς μας, δηλαδή η συντήρησις των υφισταμένων τότε λιμενικών έργων τα οποία είχον γίνει υπό της Γαλλοελληνικής Εταιρείας επί Τουρκοκρατίας ακόμη, ως και η επέκτασις αυτών καθώς και η απομάκρυνσις εκ του Λιμένος Θεσσαλονίκης της προνομιούχου εκείνης Εταιρείας δυνάμει της συμβάσεώς της μετά του Τουρκικού Δημοσίου. Ευτυχώς τότε, επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά, αρμόδιος υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων ¨Εργων ήτο ο αλησμόνητος Άγγελος Οικονόμου προερχόμενος από την ανωτάτην ιεραρχίαν του δημοσίου υπαλληλικού κλάδου, όστις διετέλεσεν επί σειράν ετών Γενικού Διευθυντή του ιδίου Υπουργείου, Μηχανικός και Νομικός και συγγραφεύς πολλών έργων του Κλάδου του. Ούτος εις μίαν ιδιαιτέραν συνεργασίαν μοι ενεπιστεύθη ότι θα είναι συμπαραστάτης μας εις κάθε απόφασίν μας αποβλέπουσαν εις την ολοκλήρωσιν της αυτοδιοικήσεως δια της απομακρύνσεως της Γαλλογαλλικής Εταιρείας και την ολοκλήρωσιν των προβλεπομένων λιμενικών έργων, συμφώνως με το προϋπάρχον σχέδιον της παγκοσμίου φήμης Αγγλικής Εταιρείας ΕΡΣΑΝ . Διότι, έως τότε, μέρος μόνον του σχεδίου είχε πραγματοποιηθή υπό της Γαλλοελληνικής Εταιρείας περιοριζ΄κενενον από τη προβλήτα αυτής όπου ευρίσκεται το κτίριον των Κεντρικών Γραφείων μέχρι της Σερβικής Ελ. Ζώνης. Επίσης, δε μοι ενεπιστεύθη ο αείμνηστος Υπουργός Οικονόμου ότι ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως του εξέφρασε την επιθυμίαν όπως εκτός της επεκτάσεως των λιμενικών έργων, ν'αποκτήση η πόλις Θεσσαλονίκης επί των ημερών του εν μνημειώδες έργον εξωραϊστικόν, προς την ανατολικήν πλευράν της πόλεως ώστε να εξωραϊσθή και το τμήμα εκείνο. Τούτο δε το έργον επωνομάσθη νέα παραλιακή λεώφορος Θεσσαλονίκης το οποίον θεμελιωθέν και αρξάμενον τότε, συνεχίζεται και σήμερον. Από οικονομικής πλευράς το ΛΤΘ υπήρξεν αυτοδύναμος Οργανισμός. Από οικονομικής πλεύράς το ΛΤΘ υπήρξεν αυτοδύναμος οργανισμός. Δεν προσεφύγαμεν εν ουδεμία περιπτώσει, εις δάνειον αντιμετωπίζοντες τας οικονομικάς ανάγκας του οργανισμού εκ των πόρων του ΛΤΘ και μάλιστα και η κατοχή και κατέλαβον έχοντας 6000000 δρχ. περίπου εις την Τράπεζαν της Ελλάδος. Είναι αληθές ότι προ της ενάρξεως του εμγάλου τούτου έργου παρουσιάσθησαν μεγάλαι και σοβαραί αντιδράσεις εκ μέρους σοβαρωτάτων παραγόντων κατοικούντων παραθαλασσίως. Αι αντιδράσεις όμως αυταί εκάμφθησαν τόσον από την γρανιτώδη άμυναν του Συμβουλίου του Οργανισμού, όσον και από την άρνησιν του τότε προέδρου της Κυβερνήσεως και του αρμοδίου Υπουργού ν' αποστούν από τας αρχικάς απόψεις των και ούτως κατά το 1937 έγινε η δημοπρασία της αναθέσεως της προεκτάσεως έργων του Λιμένος, ταυτοχρόνως δε και η έναρξις των έργων της παραλιακής λεωφόρου ανατεθέντος του έργου εις την μεγάλην εταιρίαν Λιμενικών Έργων ΕΡΘΑ η οποία λίαν φιλοτίμως και ευσυνειδήτως επιληφθείσα της εκτελέσεως αυτού συνέχισε μέχρι της εισόδου των κατακτητών εις την χώραν μας οπότε και εσταμάτησαν τα έργα, δια να επαναρχίσουν και πάλιν μεταπολεμικώς μετά την απελευθέρωσιν. Κατά την ιδίαν όμως εποχήν ετέθη ενώπιον του Συμβουλίου και η απομάκρυνσις της Γαλλοελληνικής Εταιρίας εφ όσον το προνόμιόν της έληγε κατά το 1944. Εξουσιοδοτήθη υπό του Συμβουλίου εγώ ως πρόεδρος του ΛΤΘ και ο κ.Κράλλης ως πρόεδρος της ΕΖΘ να έλθωμεν εις επικοινωνίαν με τους αρμοδίους εν Αθήναις ινα τύχωμεν εγκρίσεως της ληφθείσης ως άνω α[ποφάσεως. Παρουσιάσθημεν ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου συνεδριάζοντος και αναπτύξαμε τας απόψεις μας. Αι απόψεις μας έγιναν αποδεκταί υπό της Κυβερνήσεως και προσεκλήθη ο εν παρισίοις Γενικός Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας να κατέλθη εις τας Αθήνας προς διακανονισμόν του ζητήμτος. Μετά πολλάς συσκέψεις γενομένας εις την Τράπεζαν της Ελλάδος κατελήξαμεν εις οριστικόν συμπέρασμα και ούτως εξηγοράμεν το υπό του οργανισμού το δικαίωμα της ταιρίας, δια το υπόλοιπον χρονικόν διάστημα μέχρι της λήξεως του προνομίου και απεμακρύνετο η Γαλλική Εταιρεία εκ του Λιμένος, του ΛΤ υποκαταστήσαντος της Εταιρείαν εις άπαντα τα δικαιώματά της. Η δευτέρα περίοδος της θητείας μου εις τον Οργανισμόν είναι μεταπολεμική, αντιπροσωπεύσας εν τω Συμβουλίω αυτού τον Δήμον Θεσσαλονίκης επί μίαν τετραετίαν και ήδη, ληξάσης της θητείας μου, υπεδείχθη υπό του Δημοτικού Συμβουλίου εις αξιόλογος της πόλεώς μας δικηγόρος και πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Θ. Μαναβής, όστις κατόπιν της σχετικής αποφάσεως της Νομαρχίας, από 5/12/1958 θα είναι ο νόμιμος Σύμβπουλος εν τω Οργανισμώ, ως αντιπρόσωπος του Δήμου. Είμαι πεπεισμένος ότι ο κ. Μαναβής θα εισφέρη εις τον Οργανισμόν πολύ περισσοτέρα των όσων προσέφερα εγώ. [...]
Φεύγων από τον Οργανισμόν αποκομίζω τας καλλιτέρας των εντυπώσεων εκ της συνεργασίας μεθ' όλων σας. Δεν θα παύσω εκτός του Οργανισμού ευρισκόμενος να παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα απασχολούντα τον οργανισμόν θέματα πρόθυμος να παράσχω εν την Διοίκησιν και Διεύθυνσιν του οργανισμού οιανδήπιτε πληροφορίαν θεωρηθησομένην χρήσιμον δια τον Οργανισμόν. Απερχόμενος όμως εν όψει των παραμονών των μεγάλων της Χριστιανοσύνης εορτών απευθύνω τας πλέον ενθέρμους ευχάς μου προς όλους υμάς όπως διέλθητε χαρμοσύνως μετά των οικογενειών σας τας εορτάς των Χριστουγένων. [...]
Ο Γιακόμπ Μόλχο ήταν ναυτικός πράκτορας και μέλος της ισραηλίτικης κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε το 1941. Ο Ιάκωβος Μόλχο διατηρούσε Γραφείο Ναυτικού Πράκτορα μαζί με τον αδελφό του Δαβίδ. Το Γραφείο του βρισκόταν στο Αλαττίνι Χάνι 34. Το 1932 λειτουργούσε η Μόλχο Α.Ε. οι οποίοι εκτός από ναυτική πρακτόρευση εκτελούσαν ασφάλειες, μεταφορές, διαμετακομίσεις, ναυλομεσιτείες και εμπόριο γαιανθράκων. Ο Γιακόμπ ήταν μέλος του Συλλόγου Ναυτικών Πρακτόρων Θεσσαλονίκης συντέλεσε στη ανασύσταση του Συλλόγου διατελώντας μάλιστα πρόεδρός του την περίοδο από 1925 έως 1926. Στο Γραφείο του διεξάγονταν οι γενικές συνελεύσεις των μελών και οι συνεδριάσεις του Ναυτικού Επιμελητηρίου. Επίσης, ο Γιακόμπ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ) και επί σειρά ετών (από 1914 έως 1941) μέλος της Διοικητικής Επιτροπής και μάλιστα στη θέση του Ταμία. Το 1931 ο Ι. Μόλχο μαζί με τον Σοφ. Σταμάτη κατέθεσαν έγγραφη παράκληση το Επιμελητήριο να κάνει έκκληση να σταματήσει η εγερθείσα τελευταίως πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου από μερικές εφημερίδες της πόλης. Η Διοικούσα Επιτροπή αποφάσισε την έκδοση ανακοινωθέντος ως εξής: “Το ΕΒΕΘ μετά λύπης του παρατήρησαν ότι άνευ λόγου ηγέρθη ποια τις πολεμική εναντίον του Ισραηλιτικού στοιχείου της πόλεως μας, έχον δε την γνώμην ότι το τοιούτον ου μόνον θίγει την αξιοπρέπειαν του τόπου μας, αλλά παραβλάπτει και τα γενικά συμφέροντα της χώρας μας διά της διαταράξεως της από ετών υφισταμένης ενότητος των δύο στοιχείων, του Ελληνικού και του Ισραηλητικού, ποιείται έκκλησιν προς όλα τα μέλη του να συντελέσωσι κατά το δυνατόν όπως παύση η κατά των συμπολιτών μας Ισραηλιτών διεξαγομένη πολεμική προς το συμφέρον επαγγελματικής συναδελφώσεως.»
Στις 23 Απριλίου 1923, ο Ιάκωβος Μόλχο μετείχε ως εκπρόσωπος του Εμπορικού Επιμελητηρίου στην Επιτροπεία της ΕΖΘ. Τον Νοέμβριο του 1925 θα εκλεχθεί αναπληρωματικό μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Τον επόμενα μήνα θα θέσει υποψήφιος για τη θέση του Β΄ Αντιπροέδρου, αλλά θα λάβει μόνο τη δική του ψήφο. Τον Μάιο του 1926 το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο θα ανανεώσει τη θητεία του Μόλχο στην Επιτροπεία για μια ακόμη τριετία. Η θητεία του έληξε στις 17 Απριλίου 1929 και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης. Στις 7 Απριλίου 1932 επανεκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Επίσης, εκλέχθηκε ο Μιχάλης Σασαγιάννης, ενώ δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους. (Μακεδονία, 8/4/1932) Ο Γιακόμπ Μόλχο θα συμμετάσχει και στη δεύτερη περίοδο, αλλά όχι στην τρίτη. Θα τον διαδεχθεί στη δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ ο Ζήσης Βέρρου. Στις 7 Απριλίου 1932 εκλέχθηκε από την 50μελή επιτροπή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου μέλος της Επιτροπείας της ΕΖΘ και του ΛΤΘ με 23 ψήφους στους 50 ψηφίσαντες. Δεν κατάφερε να εκλεγεί ο μέχρι τότε αντιπρόσωπος Ζ. Βέρρος λαμβάνοντας μόνο 14 ψήφους, ενώ επανεκλέχθηκε πρώτος ο Μιχάλης Σασαγιάννης με 28 ψήφους. Στις 5 Μαΐου 1932 ο Γιακόμπ Μόλχο συμμετείχε στην πρώτη συνεδρία της τέταρτης περιόδου της Επιτροπείας ΕΖΘ. Δεν θα συμμετάσχει στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας. Στην δεύτερη θέση του ΕΒΕΘ θα τον διαδεχθεί ο Αλέξανδρος Κράλλης.
Ο Δημήτριος Μπούζας ήταν ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος της Τράπεζας της Ελλάδας κατά το μεσοπόλεμο. Το 1932 υπηρετούσε ως υποδιευθυντής στο κατάστημα της Θεσσαλονίκης. Με αυτή την ιδιότητα αντικαθιστούσε τον Γεώργιο Λουΐζο ως μέλος της επιτροπείας της ΕΖΘ (1932-5-18) και του ΛΤΘ (1932-5-17) και αργότερα τον Βασίλειο Κυριακόπουλο (1933-9-12).