Στρώμνιτσα
Ταξονομία
Κώδικας
Σημείωση περιεχομένου
- Η Στρώμνιτσα (σλαβομακεδονικά: Струмица [ˈstrumitsa] (βοήθεια·λήψη), είναι πόλη στη Νοτιοανατολική περιφέρεια και μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Βόρειας Μακεδονίας, κοντά στη μεθοριακή διάβαση Νόβο Σέλο-Πετρίτσι προς τη Βουλγαρία. Κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Αστραίον και επί ρωμαικής εποχής Τιβεριούπολις. Τη διαρρέει ο ποταμός Στρωμνιτσιώτης (σήμερα Στρούμιτσα), παραπόταμος του Στρυμώνα.
- Υπό την οθωμανική διοίκηση η πόλη αναφέρεται και ως Ουστρούμτσε. Ανήκε στο Σαντζάκι του Κιουστεντίλ και καθιερώθηκε το τιμαριωτικό σύστημα των σπαχήδων. Εγκαταστάθηκαν νομάδες και κτηνοτρόφοι τουρκικής προέλευσης, που άλλαξαν τη γενική όψη της πόλης, καθιστώντας την πιο ανατολίτικη. Σύμφωνα με την απογραφή του 1519 η Στρώμνιτσα είχε πληθυσμό 2.780, εκ των οποίων 1.450 ήταν Χριστιανοί και 1.330 Μουσουλμάνοι. Υπήρχαν περίοδοι που ο προσηλυτισμός στο Ισλάμ κορυφωνόταν στην περιοχή, με αποτέλεσμα την αύξηση του αριθμού των Μουσουλμάνων (2.200) σε σύγκριση με τους Χριστιανούς (1.230) σύμφωνα με την απογραφή του 1570. Το 17ο αιώνα έγινε έδρα ενός καδιλίκ (περιοχή ενός καδή:μουσουλμάνου δικαστή), υποδιαίρεση σαντζακίου). Την εποχή περίπου αυτή τη Στρώμνιτσα επισκέφθηκαν οι Τούρκοι περιηγητές-συγγραφείς Χατζή Κάλφα (1665) και Εβλιγιά Τσελεμπή (1670), που έδωσαν μια περιγραφή της πόλης και όλων των ισλαμικών κτιρίων της. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα η Στρώμνιτσα ανήκε στο Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι της περιοχής Στρώμνιτσας συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η επιρροή του Πατριαρχείου αυξήθηκε και το ίδιο έκανε και ο αριθμός των χριστιανών με ελληνική συνείδηση. Αργότερα με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας ορισμένοι χριστιανικοί πληθυσμοί την ακολούθησαν. Έτσι άρχισαν σιγά σιγά να οργανώνεται στην πόλη, εκτός της ελληνικής, και βουλγαρική κοινότητα. Το πρώτο βουλγαρικό σχολείο στην περιοχή της Στρώμνιτσας άνοιξε στο Ρόμποβο μόλις το 1860 και ο πρώτος δάσκαλός του ήταν ο Αρσένι Kόστεντσεφ από το Στιπ. Η περίοδος αυτή συνέπεσε με το έργο των μεγάλων μαστόρων τοιχογραφιών από τη Στρώμνιτσα - Βασίλ Γκιοργκίεφ και Γκριγκόρι Πετσάνοφ, που εργάστηκαν σε πολλές εκκλησίες που χτίστηκαν στην περιοχή της Στρώμνιτσας εκείνη την εποχή. Τις επόμενες δεκαετίες οι χριστιανοί με ελληνική συνείδηση της Στρώμνιτσας και της γύρω περιοχής δέχθηκαν αλλεπάλληλες διώξεις από βουλγαρικές ένοπλες ομάδες.
- Μετά το Συνέδριο του Βερολίνου του 1878, όταν η οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε αρκετά μεγάλο μέρος των εδαφών της στα Βαλκάνια, ένα ρεύμα των προσφύγων συνέρρευσε στην περιοχή, μερικοί από τους οποίους κατέληξαν στη Στώμνιτσα. Αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονταν
- Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα η Στρώμνιτσα ανήκε στο Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης. Στα μέρη αυτά έδρασε η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση της επαρχίας Ογκράζντε. Ένας από τους πιο φοβερούς κομιτατζήδες της οργάνωσης στη Στρώμνιτσα ήταν ο Χρίστο Τσερνοπέεφ, που έλαβε μέρος στην Επανάσταση των Νεοτούρκων (1908 - 1909). Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν η ελευθερία για τους ντόπιους, που τελικά παρέμειναν υπό οθωμανική κυριαρχία.
- Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1912 οι Οθωμανοί νικήθηκαν και εκδιώχθηκαν από τη Μακεδονία με την κοινή προσπάθεια της Βαλκανικής Συμμαχίας (Ελλάδα,Σερβία, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο). Η Βουλγαρία προσάρτησε την πόλη της Στρώμνιτσας. Στο Β' Βαλκανικό Πόλεμο (1913), μεταξύ των τριών από τους βαλκανικούς συμμάχους κατά της Βουλγαρίας, η τελευταία ηττήθηκε, ωστόσο, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913) η Στρώμντσα έμεινε υπό βουλγαρική κυριαρχία. Κατά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού η πόλη πυρπολήθηκε, και η φωτιά κράτησε από τις 8 μέχρι τις 15 Αυγούστου 1913. Η ζημιά ήταν μεγάλη: κάηκαν πάνω από 1900 δημόσια κτίρια, ιδιωτικές κατοικίες και άλλες κατασκευές. Από το 1913 έως το 1919 οι περισσότεροι Έλληνες μετακινήθηκαν στη Μακεδονία εντός ελληνικής επικράτειας και εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη. Η Στρώμνιτσα παρέμεινε υπό βουλγαρική κυριαρχία μέχρι το 1919 (παρόλο που καταλήφθηκε για δεύτερη φορά από τον ελληνικό στρατό), όταν παραχωρήθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919). Από το 1929 ως το 1941 η Στρώμνιτσα ανήκε στη Μπανόβινα του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.