|
Βιζύη
|
- Η Βιζύη (τουρκικά: Vize) είναι πόλη της Ανατολικής Θράκης.
- δρύθηκε μετά την καταστροφή της οχυρωμένης αρχαίας θρακικής πόλεως των Κοτυδών, Δάματα, από τον στρατηγό του Λυσιμάχου, Βίζυ, ο οποίος της έδωσε και το όνομά του. Η πόλη αναπτύχθηκε αρκετά και διέθετε λαμπρά κτήρια και ναούς. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους έφτασε στο απόγειο της δόξας της, καθώς είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Ρώμη και διέθετε μάλιστα και δικό της Νομισματοκοπείο, το οποίο εξέδιδε περίτεχνα νομίσματα. Η παρακμή της ξεκίνησε όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος κατήργησε τους πολιτικούς θεσμούς της και το δικαίωμα κοπής νομίσματος, υποβιβάζοντάς την σε μικρή πόλη-οχυρό της αυτοκρατορίας. Η πόλη ήταν έδρα Μητρόπολης.
|
0 |
1 |
|
Σαράντα Εκκλησιές (Κιρκιλισέ)
|
|
0 |
7 |
|
Κωνσταντινούπολη
(6)
|
- Η Κωνσταντινούπολη (τουρκικά: İstanbul, [isˈtɑnbuɫ], Ιστάνμπουλ) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, αποτελώντας το οικονομικό, πολιτιστικό και ιστορικό κέντρο της χώρας. Στη μακραίωνη ιστορία της υπήρξε πρωτεύουσα τεσσάρων διαδοχικών αυτοκρατοριών: της Ρωμαϊκής, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (324 -1453), της βραχύβιας Λατινικής (1204-1261) και της Οθωμανικής (1453-1922) με συνέπεια την ανάδειξη πολιτισμών σε μια σύμμεικτη σήμερα παρουσία. Ως πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπήρξε κέντρο του ελληνικού στοιχείου για περισσότερο από χίλια χρόνια.
- Η Ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (τουρκικά: Mübadele) βασίστηκε στην θρησκευτική ταυτότητα, και περιελάμβανε τους Έλληνορθόδοξους χριστιανούς πολίτες της Τουρκίας, και τους Μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας. Ήταν υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεγάλης κλίμακας, ή αλλιώς, συμφωνημένη αμοιβαία εκτόπιση. Η μοναδική στην παγκόσμια ιστορία που υπαγορευόταν από διακρατική σύμβαση. Η Σύμβαση Περί ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών υπογράφηκε στην Λωζάνη της Ελβετίας στις 30 Ιανουαρίου 1923, έξι μήνες πριν να συνομολογηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης από εκπροσώπους των κυβερνήσεων του Βασιλείου της Ελλάδας και της Τουρκίας (της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης) και συγκεκριμένα εκ μέρους της Ελλάδας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αφορούσε περίπου 2 εκατομμύρια άτομα (περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες της Ανατολίας, και 500.000 Μουσουλμάνους στην Ελλάδα), το μεγαλύτερο μέρος των οποίων έγιναν πρόσφυγες, χάνοντας de jure την υπηκοότητα της χώρας που άφηναν πίσω. Το Άρθρο 2 της Συμβάσεως εξαιρούσε από την ανταλλαγή τους «Έλληνορθόδοξους (Ρωμιούς) κατοίκους της Κωνσταντινούπολης», και τους «Μουσουλμάνους κατοίκους της Δυτικής Θράκης». Επίσης από την ανταλλαγή εξαιρούταν, σύμφωνα με το Άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης, οι κάτοικοι της Ίμβρου και της Τενέδου. Ωστόσο, πολλοί έλληνες που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.
|
11 |
142 |
|
Τσατάλτζα
|
- Η Τσαλτάλτζα είναι πόλη και αγροτική επαρχία στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Βρίσκεται στην ανατολική Θράκη και οι περισσότεροι κάτοικοι της είναι αγρότες.
- Σύμφωνα με Οθωμανικά στατιστικά πληθυσμού του 1914 ο πληθυσμός της Τσατλαλτζας ήταν 30.165 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 16.984 ήταν Έλληνες.
|
0 |
1 |
|
Χηλή
|
- Η Χηλή (τουρκικά: Şile) είναι μικρή πόλη 70 χλμ. βορειοανατολικά της Κωνσταντινούπολης, στην ασιατική της πλευρά. Μέχρι το 1922 υπήρχαν Έλληνες που ζούσαν εκεί, όμως αναγκάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Σύμφωνα με την απογραφή του 2007, ο πληθυσμός της περιοχής ήταν 25.169, εκ των οποίων 9.831 ζούσαν στην πόλη Σίλε, 2.096 στην κοντινή πόλη Άγβα (Yeşilçay) και 13.242 στα γύρω χωριά.[2] Ωστόσο, μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου, ο πληθυσμός αυξάνεται ραγδαία λόγω των πολλών κατοίκων της Κωνσταντινούπολης, που έχουν εξοχικές κατοικίες στο Σίλε.
|
0 |
2 |
|
Αγία Κυριακή
|
|
0 |
2 |
|
Κίος
|
- Η Κίος ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας.
- Το 1919 η πόλη είχε περίπου 5000 κατοίκους εκ των οποίων 4620 Έλληνες, 242 Τούρκοι, 107 Αρμένιοι και 178 διάφοροι[1]. Ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή oι πρόσφυγες της Κίου ίδρυσαν την Παραλία Πιερίας και την Νέα Κίο στην Αργολίδα.
|
0 |
4 |
|
Αρτάκη
|
- Η Αρτάκη είναι παράλια πόλη στο διαμέρισμα Μαρμαρά της Τουρκίας. Απέχει 120 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη.
- Η πόλη είχε κατά συντριπτική πλειονότητα ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1922 όπου και ακολούθησε η εξόντωσή του. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1891 ήταν 33.007 κάτοικοι, από τους οποίους η πλειοψηφία ήταν έλληνες 29.165 (89%), οι τούρκοι ήταν μόλις 3.070 (9%) και στο θρήσκευμα η πλειονότητα των κατοίκων ήταν χριστιανοί (91%)[3]. Μετά την συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι περισσότεροι κάτοικοι, όσοι είχαν επιζήσει της καταστροφής της Αρτάκης, εγκαταστάθηκαν σε παραχωρηθείσα έκταση στην κεντρική Εύβοια, όπου και ίδρυσαν τον οικισμό της Νέας Αρτάκης. Άλλος τόπος εγκατάστασης των Αρτακηνών ήταν και τα Σήμαντρα Χαλκιδικής.
|
1 |
3 |
|
Νιχώρι
|
- Το Νεοχώρι (Nihor) ήταν χτισμένο τρία χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τσακηλίου, απείχε δε 6 χιλ από τις Μέτρες. Ονομαζόταν και Νιχώρι, ενώ στα τούρκικα Yeniköy, σήμερα η τουρκική του ονομασία είναι Ovayenice. Στην Ανατολική Θρ΄κη υπήρχαν πολλά χωριά με την ίδια ονομασία. Ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό και δεν είχε χτιστεί πριν το 1780. Ο Καλλισθένης Χουρμουζιάδης μας πληροφορεί ότι το Νιχώρι παλαιότερα ήταν αγρόκτημα, το οποίο είχε χαρίσει κάποιος φονιάς σε κάποια Σουλτάνα. Όταν κάηκε το τσιφλίκι του Ελμπασανίου, οι Καρυώτες, που ήταν εργάτες στο τσιφλίκι, αναγκάστηκαν να αγοράσουν από τη Σουλτάνα το αγρόκτημα και να το μετατρέψουν σε χωριό. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, την αμπελουργία και τη δεντροκαλλιέργεια. Το 1863 ζούσαν 60 ελληνικές οικογένειες. Κατά τα έτη 1910-1912 κατοικούσαν 958 Έλληνες.
|
0 |
1 |
|
Τσεκμετζές
|
- Η τουρκική ονομασία των Αθύρων ήταν Τσεκμετζές. Οι κάτοικοι των Αθύρων ασχολούνταν, όπως και στα γύρω χωριά, με τη γεωργία και την αλιεία. Στην περιοχή ζούσαν το 1885 100 ελληνικές οικογένειες, ενώ το 1910 851 Έλληνες και 685 Τούρκοι. O Τσεκμετζές είχε δημαρχείο, διοίκηση χωροφυλακής, γραφεία της Μητρόπολης [ανήκε στη
|
0 |
2 |
