|
Δ΄ Συντακτική πράξη με βάση το άρθρο 5 παράγραφος δ΄(1935)
|
- Σύμφωνα με το Συνταγματικό Δίκαιο με τον όρο Συντακτική Πράξη χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε νομοθέτημα άσκησης εξουσίας που εκδίδεται από όργανα μιας χώρας που κινούνται όμως έξω από την καθιερωμένη και δεσμευτική νομιμότητα. Γενικά οι συντακτικές πράξεις αποτελούν νομοθετικά προϊόντα περιόδων ανωμάλων πολιτικών, ή και κοινωνικών παλαιότερα, καταστάσεων, όπου το κύρος και η ισχύς αυτών αντλείται από την ισχύ επιβολής που διαθέτει η κυβέρνηση που τις συντάσσει και τις εκδίδει, είτε αυτή είναι επαναστατική, ή δικτατορική, ή επιβληθείσα ακόμη υπό κατακτητών, (κατοχική), πάντως εκτός συνταγματικής νομιμότητας (de facto). Η έκδοση αυτών των πράξεων προτάσσεται κυρίως έναντι σοβαρών γεγονότων που έχουν να κάνουν με «καταστάσεις ανάγκης», (ανεξάρτητα κατά πόσον υφίστανται σε έκταση και βαθμό), ή «προς σωτηρία της πατρίδας», προ επαπειλούμενων κινδύνων. Έτσι η κυβέρνηση που ασκεί την εξουσία προχωρά στην έκδοση συντακτικών πράξεων είτε παραμερίζοντας τη νόμιμη κυβέρνηση, είτε αν αυτή είναι η νόμιμη παραμερίζοντας σαφώς τις υφιστάμενες συνταγματικές διατάξεις δημιουργώντας έτσι ένα νέο νομικό πλαίσιο δεσμεύσεων που η ίδια, δια της άσκησης της ισχύος της, επιβάλει. Η βασική διαφορά των συντακτικών πράξεων από των ψηφισμάτων είναι ακριβώς το γεγονός ότι τα ψηφίσματα αντίθετα εκδίδονται από τα νόμιμα νομοθετικά όργανα, της συντακτικής ή αναθεωρητικής εξουσίας. Η εγκυρότητα των συντακτικών πράξεων εξαρτάται κυρίως από τη νομιμοποίηση του φορέα ο οποίος τις εκδίδει. Συντακτικές πράξεις είναι και τα αναγκαστικά διατάγματα, τα οποία επίσης εκδίδονται, παρά τις διατάξεις του συντάγματος που ισχύει. Συχνά χρησιμοποιούνται από δικτατορικά καθεστώτα ως μανδύας νομιμοποίησης της εξουσίας τους, καθώς εκδίδονται κατά παρέκκλιση των συνταγματικών διαδικασιών περί διακυβέρνησης και σε συνθήκες θεσμικού κενού. Συντακτικές πράξεις στην Ελλάδα εκδόθηκαν κατά κόρον από τις κυβερνήσεις της δικτατορίας Μεταξά-Γεωργίου, από τις δοσιλογικές κυβερνήσεις της Ελληνικής Πολιτείας κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αλλά και από τη δικτατορία των συνταγματαρχών 1967-74.
- Στις 8 Μαρτίου 1935 επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος εξ αιτίας του Κινήματος της 1ης Μαρτίου 1935 της βενιζελικής παράταξης, που διήρκησε μέχρι τις 12 Μαρτίου, όποτε και κατεστάλησαν όλες οι στρατιωτικές επαναστατικές μονάδες στην βόρειας Ελλάδας. Πολλοί επαναστατημένοι βενιζελικοί ανώτατοι αξιωματικοί με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Δημήτριο Καμένο ((1881-1964) από το Γαλαξίδι) κατέφυγαν στη Βουλγαρία και ζήτησαν πολιτικό άσυλο, ενώ καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν οι στρατηγοί Παπούλας, Κοιμήσης και ο ίλαρχος Βολάνης. Μετά από την αποτυχία του κινήματος του 1935 επιβλήθηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με αποτέλεσμα να ανασταλούν οι εγγυήσεις μονιμότητας των υπαλλήλων, που προέβλεπε το άρθρο 114 του Συντάγματος του 1927. Πραγματοποιήθηκαν εκκαθαρίσεις στον στρατό, την αστυνομία και την δημόσια διοίκηση. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο στο μεταξύ λειτουργούσε, έκρινε νόμιμα τα μέτρα των διοικητικών εκκαθαρίσεων. Η Δ΄ Συντακτική πράξη με βάση το άρθρο 5 παράγραφος δ΄ τιμωρούσε όσους διατύπωναν γνώμη υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας και υπέρ των κομμουνιστικών ιδεών.
- Με την Δ΄ Συντακτική πράξη με βάση το άρθρο 5 παράγραφος δ΄ απολύθηκαν οι φιλοβενιζελικοί υπάλληλοι του ΛΤΘ και της ΕΖΘ.
|
0 |
53 |
|
Υπάλληλος Επιτροπής Διαχείρισης Δελτίων Τροφίμων
|
- Η βία που άσκησαν οι κατοχικές δυνάμεις δεν είχαν να κάνουν μόνο με μαζικές εκτελέσεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια αλλά και με την πλήρη αποδιοργάνωση της ελληνικής οικονομίας. Παρά τις διεθνείς συνθήκες που είχαν υπογράψει, που τους υποχρέωναν να συντηρούν τα στρατεύματά τους με δικούς τους πόρους, οι Γερμανοί με το που έφθασαν στη χώρα οικειοποιήθηκαν τρόφιμα και άλλα αγαθά από τις αποθήκες καθώς και τα συναλλαγματικά αποθέματα των τραπεζών επιταχύνοντας έτσι τον πληθωρισμό.3 Αυτή η πολιτική οικειοποίησης, σε μια ήδη ταλαιπωρημένη από τον πόλεμο κοινωνία και οικονομία εδραίωνε την πεποίθηση τόσο στους αστούς όσο και στους αγρότες ότι οι μηχανισμοί εργάζονταν αποκλειστικά για λογαριασμό των κατακτητών. Όπως στις άλλες πόλεις,4 έτσι και στη Θεσσαλονίκη έμποροι και ιδιώτες έκρυβαν προϊόντα κάθε είδους, τόσο τρόφιμα όσο και ρούχα, υφάσματα, ψιλικά, με το σκεπτικό να τα πωλήσουν αργότερα σε υψηλότερες τιμές.5 Αντιστοίχως, η πολιτική οικειοποίησης έκανε τους αγρότες να διστάζουν να φέρουν τη σοδειά τους στην αγορά. Έτσι, ενώ πέρα από τις επιτάξεις των αποθεμάτων δεν έγιναν επιτάξεις στη νέα σοδειά το 1941 και το 1942, υπήρχε έλλειψη αλεύρων και ψωμιού.
- Το κόστος του λιμού σε ανθρώπινες ζωές σε όλη την Ελλάδα για το διάστημα της Κατοχής είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί. Για τη Θεσσαλονίκη το πρόβλημα φαίνεται να έλαβε διαστάσεις από τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούλιο του 1942. Σύμφωνα με τις καταγραφές στο Ληξιαρχείο, τη χρονιά αυτή σημειώθηκαν 1.785 θάνατοι από πείνα και εξάντληση. Τα στοιχεία του Υπουργείου Εξωτερικών δίνουν έναν αριθμό 2.292 θανάτων από πείνα και εξάντληση για το ίδιο διάστημα, στον οποίο, ωστόσο, πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και περιοχές εκτός του Δήμου Θεσσαλονίκης.
- Η σιτιστική πρακτική λοιπόν των συσσιτίων συνέστησε έναν κρατικό θεσμό, ο οποίος εφαρμόστηκε με την ευθύνη των Νομαρχιών και εξαπλώθηκε σε όλες τις περιοχές της χώρας. Κοινό χαρακτηριστικό τους , αποτελούσαν τα νερόβραστα εδέσματα, οι λαχανίδες
- ρωγός και συνεργάτης της Νομαρχιακής Επιτροπής στο δυσεπίτευκτο και απαιτητικό έργο της τροφοδότησης των κατοίκων της Μακεδονίας διετέλεσε η Υποεπιτροπή Θεσσαλονίκης , που εντασσόταν μαζί με άλλες τοπικές276 του ιδίου είδους, σε μία Κεντρική Επιτροπή με έδρα την πρωτεύουσα, η οποία διαχειριζόταν ένα σημαντικό ποσό χρημάτων, που διατέθηκε στην Ελλάδα στο πλαίσιο της ελληνοαμερικανικής ανθρωπιστικής βοήθειας.
- Σε ένα κατάλογο της Επιτροπής Συσσιτίων παρουσιάζεται η γεωγραφική κατανομή των 59 κέντρων διανομής συσσιτίου. Το 71,9% προερχόταν από περιοχές διαμονής προσφυγικών οικογενειών, δηλαδή από τις νέες συνοικίες νότια και βόρεια της παλιάς πόλης, καθώς και από την Άνω Πόλη
- Το Σεπτέμβριο του 1941, σύμφωνα με άρθρο του κατοχικού Τύπου τα λαϊκά συσσίτια, που οργάνωνε η Νομαρχιακή Επιτροπή Λαϊκών Συσσιτίων, χορηγούσαν καθημερινά άρτο σε 20.000 κατοίκους της συμπρωτεύουσας, ενώ το Δεκέμβριο λειτούργησαν επιπλέον 45 εστίες συσσιτίων, που διέτρεφαν 80.000 απόρους και πρόσφυγες
- Η Επιτροπή Σισσιτίων στελεχώθηκε από υπαλλήλους του ευρύτερη δημοσίου τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, απασχολήθηκαν υπάλληλοι της ΕΖΘ οι οποίοι κλήθηκαν να απασχοληθούν από το Αστυνομικό Τμήμα στο οποίο υπάγονταν.
- Με βάση την Ημερήσια Διαταγή υπ' αρ. 1030 του Διευθυντή της ΕΖΘ, εντέλλονται να από 23 Ιουνίου 194 να παρουσιαστούν στον πρόεδρο της Επιτροπής Δελτίου Τροφίμων στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης οι Βέλκος Αριστοτέλης, Καλαβρυτινός Νικόλαος, Γαληνός Αιμίλιος, Σταυρίδης Ιάκωβος, Σκλαβούνος Κωνσταντίνος, Μπάγιας Παντελής, Μοσχονάς Γεράσιμος, Κολιαμβές Ιωάννης, Χατζηανέσογλου Σεραφείμ, Νεοκοσμίδης Ιωάννης, Ζαχαράκης Κωνσταντίνος, Παρίσης Παρίσης, Ευθυμιάδης Ευθύμιος, Ματαλών Μαΐρ, Βορέας Αθανάσιος, Κάππας Ευθύμιος, Ιωάννου Ιωάννης, Χατζηαντωνίου Δημήτριος, Λιάπης Λεωνίδας, Βανικιώτης Νικόλαος, Θεμελής Θεμελής, Παγουλάτος Δημήτριος, Δασύλλας Γεράσημος, Μηλιάδης Αναστάσιος, Αλεξιάδης Ιωακείμ, Δημητριάδης Δημήτριος, Χαρίδης Κωνσταντίνος, Καραμήτσης Αθανάσιος, Φιλιππίδης Ιωάννης.
|
1 |
77 |
