|
Αγία Παρασκευή
|
- Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό του Νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κασσάνδρας με 294 μόνιμους κατοίκους( απογραφή 2011)
- Κύριες ασχολίες των μόνιμων κατοίκων είναι η μελισσοκομία και η ελαιοκομία. Τα σπίτια το χωριού είναι χτισμένα με πέτρα, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο το ύφος παραδοσιακού χωριού.
|
0 |
1 |
|
Αγία Τριάδα
|
- Η Αγία Τριάδα είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Θερμαϊκού. Ανήκει στον νομό Θεσσαλονίκης, στη περιφέρεια Μακεδονίας.
- Από το 1918 μέχρι το 1928 ονομαζόταν Μπαξέ Τσιφλίκ. Επειδή όμως, στο μεταξύ, ο οικισμός εντάχθηκε στην κοινότητα Νέων Επιβατών το 1928, και παρόλο που αποσπάστηκε από αυτήν το 1948, η ονομασία Μπαξέ Τσιφλίκ παραδοσιακά αποδίδεται στους Νέους Επιβάτες.
|
1 |
1 |
|
Αγαθούπολη (Αχτόπολ)
|
- Η Αγαθούπολη (βουλγαρικά: Ахтопол - Αχτόπολ) είναι πόλη και παραθαλάσσιο θέρετρο στη νότια Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται σε ένα ακρωτήριο, στο νοτιότερο τμήμα της Επαρχίας του Μπουργκάς . Είναι η νοτιότερη πόλη των Βουλγαρικών ακτών και απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα από την Ευρωπαϊκή Τουρκία. Βρίσκεται μέσα στο Φυσικό Πάρκο Στράντζα.
- Η πόλη βρίσκεται στη θέση αρχαίου Θρακικού οικισμού, με τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης να χρονολογούνται από τη Νεολιθική περίοδο. Πιθανότατα αποικίστηκε από τους Αρχαίους Έλληνες γύρω στο 430 π.Χ. Οι Ρωμαίοι την ονόμασαν Peronticus, ενώ ο Βυζαντινός ηγέτης Αγάθων ανακατασκεύασε την πόλη μετά από βαρβαρικές επιδρομές και, ενδεχομένως, της έδωσε το όνομά του, Αγαθόπολις. Σύμφωνα με άλλες πηγές ονομάστηκε έτσι ήδη από το 323 π.Χ. Μεταβολή Πληθυσμού Ετος Πληθυσμός 1920 770 1934 972 1946 1.079 1956 1.058 1965 947 1975 945 1985 1.137 1992 1.204 2005 1.316 Κατά το Μεσαίωνα η πόλη άλλαζε συχνά χέρια μεταξύ της Βυζαντινής και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Μεσαιωνική πηγές αναφέρουν την Αγαθούπολη ως ζωντανό εμπορικό λιμάνι, όπου έφταναν πολλά Βυζαντινά, Ιταλικά και άλλα πλοία. Με την εισβολή των Οθωμανικών στρατευμάτων στα τέλη του 14ου αιώνα η πόλη ονομάστηκε Αχτένμπολου και πέρασε τελικά στην Οθωμανική κυριαρχία το 1453. Ενα Οθωμανικό φορολογικό μητρώο του 1498 καταγράφει 158 χριστιανικές οικογένειες στην Αγαθούπολη, οι περισσότερες με Ελληνικά ονόματα, αλλά άλλες με προφανώς Σλαβικά (Βουλγαρικά). Το 1898 η Αγαθούπολη ήταν μια πόλη με 410 οικογένειες από τις οποίες 300 ήταν Ελληνικές (περίπου 1800 Έλληνες ασχολούμενοι κυρίως με την αλιεία), και 110 Βουλγαρικές. Κατά τον 19ο αιώνα ήταν ακόμα ακμάζον κέντρο αλιείας και εξωτερικού εμπορίου, με πολλούς ντόπιους να κατέχουν τα δικά τους πλοία και να πωλούν αγαθά σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο. Η αμπελουργία ήταν επίσης αρκετά ανεπτυγμένη. Η Αγαθούπολη έχει καεί και καταστραφεί πολλές φορές από πειρατές (συχνά Λαζούς του Καυκάσου), με πιο πρόσφατη πυρκαγιά εκείνη του 1918, όταν η πόλη είχε σχεδόν καταστραφεί. Τα μόνα ίχνη που έχουν απομείνει από τα αρχαία χρόνια είναι υπολείμματα του φρουρίου της πόλης (που φθάνουν μέχρι 8 μέτρα ύψος και 3,5 m πλάτος), η μονή του 12ου αιώνα του Αγίου Ιωάννη και μια κρήνη με γλυπτό ιππέα. Ένα άλλο αξιοθέατο είναι η Εκκλησία της Ανάληψης του 1796. Η Αγαθούπολη ήταν κέντρο καζά στο σαντζάκι του Κιρκλαρελί του Βιλαετίου της Αδριανούπολης μεταξύ 1878-1912 ως «Αχτάμπολου» . Από εδώ πέρασε επίσης ο Εβλιγιά Τσελεμπή το 1663 και την αναφέρει ως «Αχτάμπολου» στον 6ο τόμο του Σεϊχατναμέ (ταξιδιωτικές περιγραφές) του.
- Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν η περιοχή παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο κυρίως Ελληνικός πληθυσμός της πόλης σταδιακά μετακόμισε στην Ελλάδα και αντικαταστάθηκε από Βούλγαρους πρόσφυγες, κυρίως από την Ανατολική Θράκη, ειδικά το Μπουναρχισάρ (150 οικογένειες). Οι περισσότεροι των κατοίκων έφθασαν στη Θεσσαλονίκη όπου και παρέμεινα μέχρι το 1921, όπου η τότε ελληνική κυβέρνηση τους επέτρεψε να δημιουργήσουν νέα δική τους πόλη στη παραλία Αιγαίου κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μεθώνης (Ελευεροχωρίου), βόρεια της Κατερίνης (στο Νομό Πιερίας), σε ανάμνηση της γενέτειράς τους. Το 1925 είχαν ήδη εγκατασταθεί στη νέα πόλη που πήρε το όνομα Νέα Αγαθόπολη ή Νέα Αγαθούπολη περί τις 50 οικογένειες όπου και κτίστηκε σχολείο και μικρός ναός αφιερωμένος στην Αγία Αναστασία.
|
0 |
1 |
|
Αγαλιανή
|
- Η Αγαλιανή είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
- Το χωριό, το οποίο βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή (Άγ. Παντελεήμονας) που αντικρίζει τον Κόλπο της Κυπαρισσίας, έχει μακρόχρονη ιστορία η οποία ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής της Κυπαρισσίας, του Αυλώνα και του Σιδηροκάστρου.
- Μεγάλη αύξηση είχε ο πληθυσμός του χωριού μετά την Κατοχή, με 512 κατοίκους το 1951.
|
1 |
1 |
|
Αγκαθιά
|
- Η Άγκαθιά είναι μικρή κωμόπολη και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Μελίκης.
- Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Γκριτζάλη (Κριτσάλη).
- Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Γκριτζάλη και προσαρτήθηκε στον νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αγκαθιά και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγκαθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλεξανδρείας.
- Ο μόνιμος πληθυσμός του ανέρχεται στους 1.270 μόνιμους κατοίκους
|
1 |
1 |
|
Αγκώνας
|
- Ο Αγκώνας είναι χωριό της Κεφαλονιάς.
- Ο Αγκώνας βρίσκεται στο ΒΔ τμήμα του κυρίως κορμού της Κεφαλονιάς, κοντά στην ένωση με την χερσόνησο της Παλικής και δεσπόζει στον κόλπο του Μούρτου, σε υψόμετρο 280. Η ομώνυμη τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,749 χμ². Απέχει περίπου 20 χλμ. Β. του Αργοστολίου.
- Το νησί έχει 164 μόνιμους κατοίκους( απογραφή 2011)
|
1 |
1 |
|
Αγρινίο
|
- Το Αγρίνιο είναι πόλη στο Νόμο Αιτολωκαρνανίας Στη περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδας. Μαζί με την Πάτρα και τα Ιωάννινα αποτελούν τα τρία μεγαλύτερα αστικά κέντρα στο δυτικό τμήμα της χώρας. Ο πληθυσμός ανέρχεται στους 94.181 μόνιμους κατοίκους( Απογραφή 2011)
|
0 |
1 |
|
Αγροκερασιά
|
- Η Αγριοκερασιά είναι χωριό που υπάγεται στον Νομό Δράμας
|
0 |
1 |
|
Αγροσυκέα
|
|
0 |
0 |
|
Αγχίαλος
|
- Η Αγχίαλος (βουλγ.: Поморие / Πομόριε) παλαιότερα: Анхиало, λατ.: Anchialus, τουρκ.: Ahyolu) είναι πόλη και παραθαλάσσιο θέρετρο της νοτιοανατολικής Βουλγαρίας. Είναι κτισμένη σε μια στενή και βραχώδη χερσόνησο στον Κόλπο του Μπουργκάς, στη νότια βουλγαρική ακτή της Μαύρης Θάλασσας.
- Στις 27 Ιανουαρίου 1878 αποτέλεσε τμήμα της Ανατολικής Ρωμυλίας, ως κέντρο καζά του σαντζακίου του Μπουργκάς, ως τη Βουλγαρική Επανένωση το 1885. Στην αρχή του 20ου αιώνα η Αγχίαλος ήταν κατά κύριο λόγο ελληνική πόλη περίπου 6.000 κατοίκων. Υπήρξε μια από τις κατοικούμενες κυρίως από Έλληνες πόλεις της Βουλγαρίας που επηρεάσθηκαν από ανθελληνικά πογκρόμ στις αρχές της δεκαετίας του 1900. Η τοπική ελληνική κοινότητα είχε ήδη στοχοποιηθεί από τις βουλγαρικές αρχές από τις αρχές του 1905. Η πόλη κάηκε τον Ιούλιο του 1906 και πάνω από 300 Έλληνες δολοφονήθηκαν. Οι δράστες ήταν Βούλγαροι πρόσφυγες από την περιοχή της Μακεδονίας ως απάντηση στη σφαγή των Βουλγάρων κατοίκων του χωριού Ζαγορίτσανη από Έλληνες ενόπλους. Εκτός από πολιτικούς λόγους υπήρχαν και οικονομικά κίνητρα. Οι βουλγαρικές αρχές κατηγορήθηκαν από τις περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λόγω αυτής της τροπής των γεγονότων. Η καταστροφή της πόλης συγκρίθηκε από την ευρωπαϊκή διπλωματία της εποχής με τα αντιεβραϊκά πογκρόμ στη Ρωσία. Η πόλη φιλοξένησε πολλούς Βούλγαρους πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, κυρίως γύρω από τις Σαράντα Εκκλησιές μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που αντικατέστησαν τους Έλληνες που είχαν φύγει την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα και το 1906 ίδρυσαν τη Νέα Αγχίαλο στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια του 19ου και 20ού αιώνα έχασε σταδιακά το μεγαλύτερο μέρος της σημασίας της στη νότια ακτή της βουλγαρικής Μαύρης Θάλασσας προς όφελος του ταχέως αναπτυσσόμενου Μπουργκάς. Καθιερώθηκε ως κέντρο παραγωγής κρασιού και αλατιού και μετονομάστηκε σε Πομόριε το 1934.
|
0 |
1 |
