Εμφανίζει 17 αποτελέσματα

Ο Μιχαήλ Φουντούκης του Παναγιώτη και της Αριστέας γεννήθηκε το 1919 στην Προύσα της Μικράς Ασίας, αλλά μεγάλωσε στις Σέρρες Είχε το Εθνικό Αγροτικό Ορφανοτροφείο Αρρένων Σερρών. Ήταν έγγαμος με τη Σοφία Μαραγκάκη και από το γάμο προέκυψαν δύο παιδιά, ένα αγόρι ο Παναγιώτης (1949) και ένα κορίτσι, η Ευγενία (1948). Στις 13 Δεκεμβρίου 1957 έλαβε πτυχίο οδηγού ελκυστήρα. Υπηρέτησε τη θητεία του από 1 Μαρτίου 1940 έως την 1 Μαΐου 1941 κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, ενώ υπηρέτησε και κατά διαστήματα την περίοδο από 12 Απριλίου 1945 έως 23 Ιουνίου 1952. Την περίοδο από 3 Αυγούστου 1943 έως 31 Μαρτίου 1945 εργάστηκε στην Υπηρεσία Έλξεως Υλικού των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ). Από τις 22 Φεβρουαρίου 1949 έως 24 Ιουλίου 1949 απασχολήθηκε στα έργα αποκατάστασης των ΣΕΚ. Από 22 Νοεμβρίου 1949 έως 21 Φεβρουαρίου 1950 απασχολήθηκε ως έκτακτος υπάλληλος τεχνίτης οδηγός αυτοκινήτου. Από 23 Φεβρουαρίου 1950 έως 26 Αυγούστου 1950 εργάστηκε ως βοηθός εφαρμοστού έργων αποκαταστάσεως ΣΕΚ και από 26 Αυγούστου 1950 ως τακτικός σπί συμβάσει υπάλληλος. Την 1 Φεβρουαρίου 1952 μονιμοποιήθηκε ως θερμαστής. Θα απολυθεί από τους ΣΕΚ στις 16 Ιουνίου 1953.
Στις 24 Νοεμβρίου 1952 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως οδηγός τρακτέρ ελκυστήρα ως έκτακτος υπάλληλος στο μηχανολογικό Τμήμα της Τεχνικής Υπηρεσίας. Στις 12 Ιουνίου 1958 διορίστηκε ως τακτικός υπάλληλος στο Μηχανολογικό Τμήμα της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών με απόσπαση στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων και Μεταφορών της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης ΕΖΛΘ ως οδηγός χειριστής ελκυστήρων και γερανών με τον 8ο βαθμό του Β7 Κλάδου Τεχνικών Β΄ Κατηγορίας. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1960 μονιμοποιήθηκε επειδή συμπλήρωσε 2ετή ευδόκιμη υπηρεσία. Στις 21 Οκτωβρίου 1967 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Στις 21 Οκτωβρίου 1970 προάχθηκε κατ’ εκλογή στον 6ο βαθμό. Στις 20 Οκτωβρίου 1975 προάχθηκε στον 5ο βαθμό. στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 κατατάχθηκε στον κλάδο ΜΕ5 Τεχνιτών σύμφωνα με το νέο βαθμολόγιο. Στις 26 Μαΐου 1979 συνταξιοδοτήθηκε.

O Πιτσώκος Σωτήριος του Κωνσταντίνου και της Ευαγγελίας γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1924 και ήταν προσφυγικής προέλευσης. Αποφοίτησε από τη ΣΤ' δημοτικού . Ήταν παντρεμένος με τη Ελευθερία και μαζί είχαν ένα παιδί.

Ο Πασχάλης Μπαμπάτσικος του Αλεξάνδρου και της Ευθυμίας γεννήθηκε το 1919 σ στη Θεσσαλονίκη. Είχε ολοκληρώσει την Ε΄ Δημοτικού. Ήταν έγγαμος και ολοκλήρωσε μέχρι την τέταρτη τάξη δημοτικού. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1940 και υπηρέτησε τη θητεία του κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο από Μάρτιο 1940 έως Μάιο 1941. Τον Σεπτέμβριο του 1945 κατετάγη στην Εθνοφυλακή, υπηρέτησε ως δεκανέας και απολύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1948. Ήταν έγγαμος με τη Δήμητρα Αλεξανδρή και από το γάμο τους θα γεννηθούν δύο αγόρια, ο Αλέξανδρος (1952) και ο Χρήστος (1954).
Στις 29 Αυγούστου 1949 προσλήφθηκε ως έκτακτος φύλακας Β΄ στην Υπηρεσία Ασφαλείας. Αμέσως θεωρήθηκε ότι προσλήφθηκε ως τακτικός υπάλληλος. Στις 21 Νοεμβρίου 1951 είχε προαχθεί κατ’ αρχαιότητα σε φύλακα με βαθμό Γραφέα Α΄ τάξης. Τα καθήκοντά του ήταν η φρούρηση των υπαίθριων χώρων ως φύλακας ημέρας και νυκτός, ενώ συμμετέχει και στις ασκήσεις της Πυροσβεστικής. Στις 22 Μαΐου 1955 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης της ΕΖΛΘ. Στις 28 Ιουνίου 1957 είχε ενταχθεί σε οργανική θέση του Β8 Κλάδου Ασφαλείας Β΄. τα καθήκοντά του ήταν η φρούρηση των υποκειμένων σε φόρο και ελεύθερων εμπορευμάτων σε υπαίθριο χώρο. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1957 είχε προαχθεί κατ’ αρχαιότητα στον 7ο βαθμό. Το 1959 έχει καθήκοντα του φύλακα στη φρούρηση του Οργανισμού και τον έλεγχο των εξερχομένων από τις θύρες εμπορευμάτων. Το 1960 θα αναλάβει επιπλέον βοηθός Επόπτη. Στις 31 Δεκεμβρίου 1965 προάχθηκε κατ’ αρχαιότητα στον 6ο βαθμό. Το 1967 θα αναλάβει καθήκοντα Αρχιφύλακα. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 κατατάχθηκε αυτοδίκαια στον κλάδο ΜΕ6 Ασφαλείας. Συνταξιοδοτήθηκε στις 16 Απριλίου 1979.

Ο Μιχαήλ Μαστοράκος του Παναγιώτη και της Διαμαντώ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1922, νυμφεύθηκε την Ναυσικά Γεωργιανίδου και απέκτησαν 2 παιδιά, γνώριζε Γαλλικά και ήταν απόφοιτος γυμνασίου. Στην διάρκεια της κατοχής της χώρας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε στον ΕΔΕΣ, ενώ μεταπολεμικά, από τις 31 Ιούλη 1945 μέχρι της 16 Ιουλίου 1949, υπηρέτησε στο στρατό από διάφορες θέσεις. Μάλιστα στις 12 Αυγούστου 1948 υπέστη τραυματισμό κατά τη διάρκεια μάχης, ενώ όταν απολύθηκε είχε φτάσει στο βαθμό του λοχία. Άρχισε να εργάζεται ως τακτικός υπάλληλος την 23η Νοέμβρη 1949 ως Γραφέας Β' στο Τμήμα Αποθηκεύσεων με χρέη διαχείρισης εμπορευμάτων, ενώ στην πορεία έγινε προϊστάμενος στάβλων και προϊστάμενος διαχείρισης ΣΙΛΟ, με καθήκοντα διαχείρισης ζώων και δημητριακών αντίστοιχα. Κατηγορήθηκε για την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις στις 20 Απριλίου του 1975, καθώς και για τις ζημιές που προκλήθηκαν, αποτελώντας έναν από τους βασικούς κατηγορούμενους της υπόθεσης. Ήταν το πρόσωπο που στράφηκε η δικογραφία. Στις 21 Δεκεμβρίου 1951 προάχθηκε σε Γραφέας Α'. Στις 13 Φεβρουαρίου 1953 ανέλαβε τη διαχείριση της Αποθήκης Αζήτητων. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1953 επανήλθε στην Αποθήκη 1. Στις 4 Φεβρουαρίου 1954 μετατίθεται εναλλάξ με τον Λεωνίδα Δρόσου. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετείται προσωρινά στο Τμήμα Αποθηκών Ελευθέρας Ζώνης. Στις 26 Ιουλίου 1954 τοποθετείται στις Αποθήκες 14-16. Στις 23 Νοεμβρίου 1955 προάγεται σε Γραμματέα Β'. Στις 28 Φεβρουαρίου 1956 μετατίθεται στο Τμήμα Φορτοεκφορτώσεων από το Τμήμα Αποθηκών. Στις 27 Μαρτίου 1956 παίρνει μετάθεση. Στις 28 Ιουλίου 1956 αποσπάται από το Τμήμα Αποθηκών στην Διεύθυνση Τεχνικών Συντηρήσεως. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1956 αποσπάται από τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών στο Τμήμα Αποθηκών. Στις 21 Νοεμβρίου 1956 του ανατέθηκε η διαχείριση της Αποθήκης 14. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων της Β' Κατηγορίας με βαθμό 70 του Υπαλληλικού Κώδικα. Στις 29 Ιουλίου 1957 τοποθετείται ως βοηθός διαχειριστή της Αποθήκης 10 του Τμήματος Αποθηκών.
Στις 24 Αυγούστου 1979 δήλωσε παραίτηση που έγινε δεκτή, πιθανότατα λόγω συνταξιοδότησης.

Ο Μασκάλιας Γεώργιος του Παναγιώτου και της Ελένης γεννήθηκε το 1926 στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης . Ήταν απόφοιτος Δ΄Τάξης Δημοτικού. Ήταν άγαμος και δεν είχε παιδιά.

Ο Λιάγκας Νικόλαος του Γεωργίου και της Ελισάβετ είχε γεννηθεί το 1922 στην Θεσσαλονίκη. Ήταν απόφοιτος της πρώτης τάξης του Γυμνασίου και της στρατιωτικής κλάσης του 1943. Ήταν έγγαμος με Βασιλική Βαλίδη και είχαν 2 παιδιά.

Ο Πρόδρομος Ιωάννου του Τρύφωνα γεννήθηκε το 1916 στη Νίγδη. Ήταν απόφοιτος δημοτικού. Είχε παντρευτεί την Βασιλική Μυλωνίδη και από το γάμο τους προέκυψε μία κόρη, η Ελισσάβετ (1954). Επιστρατεύτηκε για πρώτη φορά το 1936 μέχρι το 1939, υπηρέτησε ξανά κατά την Διάρκεια της Ιταλικής εισβολής την περίοδο 1940-1941, ενώ την περίοδο 1947-1949 συμμετείχε μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Στρατού στα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου. Για αυτό το λόγο ήταν μέλος του Συνδέσμου Τραυματιών και Πολεμιστών Οπλιτών Νομού Θεσσαλονίκης, ενώ θεωρούταν τραυματίας πολέμου. Ως ανάπηρος πολέμου λοιπόν θα προσληφθεί στην ΕΖΘ με τις ευεργετικές διατάξεις του Νόμου 751/1948 "περί προστασίας των απολυομένων εκ των υπηρετούντων ή υπηρετησάντων εις τας τάξεις του στρατού κατά την διάρκεια της παρούσης κατά του έθνους συμμοριακής δράσεως".
Την 4η Ιανουαρίου 1950 άρχισε να παρέχει τις υπηρεσίες του στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως τακτικός υπάλληλος - φύλακας με βαθμό γραφέα Β΄ τάξης και καθήκοντα τη φρούρηση του υπαίθριου χώρου υποκειμένων εμπορευμάτων σε φόρους και ελευθέρων εμπορευμάτων ως φύλακας ημέρας και νυκτός και την συμμετοχή στην πυροσβεστική άσκηση. Στις 24 Μαρτίου 1952 προάχθηκε κατά αρχαιότητα σε φύλακα με βαθμό γραφέα Α΄ τάξης. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Υπηρεσία Ασφαλείας Διευθύνσεψς Ελευθέρας Ζώνης. Στις 28 Ιουνίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β8 Κλάδου ασφαλείας Β΄ Κατηγορίας. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1957 προάχθηκε κατά αρχαιότητα στον 7ο βαθμό. Το 1962 ανέλαβε βοηθός επόπτη θυρών στη φύλαξη των θυρών κατά την είσοδο και έξοδο εμπορευμάτων. Στις 3 Νοεμβρίου 1962 μετατίθεται ως σημειωτής ατμοπλοίων στο Τμήμα Φορτώσεων και Μεταφορών ΕΖΛΘ. Από 1 Ιανουαρίου έως 21 Ιουλίου 1963 αποσπάστηκε για εκπαίδευση και στις 22 Ιουλίου 1963 επέστρεψε στην Υπηρεσία Ασφαλείας ως φύλακας του οργανισμού αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα βοηθός επόπτης θυρών για τον έλεγχο των διακινούμενων εμπορευμάτων. Στις 31 Δεκεμβρίου 1965 προάχθηκε κατά αρχαιότητα στον 6ο βαθμό. Το 1966 ανέλαβε επόπτης θυρών. Στις 30 Μαΐου 1968 ανέλαβε υπαρχιφύλακας και σύντομα αρχιφύλακας της Υπηρεσίας Ασφαλείας. Το 1970 επιπλέον ανέλαβε και γραμματέας του Τμήματος Ασφαλείας. Το 1973 ανέλαβε αναπληρωτής προϊστάμενος του Τμήματος Ασφαλείας και ειδικότερα επόπτης της πύλης της Ελευθέρας Ζώνης. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1976 διαπιστώθηκε η αυτοδίκαια κατάταξή του στον Κλάδο ΜΕ6 Ασφαλείας. Στις 10 Μαΐου 1979 προάχθηκε στον 5ο βαθμό. Μεταξύ των καθηκόντων του ήταν η διενέργεια ελέγχων στα εισερχόμενα και εξερχόμενα εμπορεύματα ως επόπτης πύλης, ενώ αργότερα, γενικότερα η φύλαξη των χώρων του λιμανιού ως αρχιφύλακας. Το 1975 ανέλαβε αποκλειστικά την εργασία του επόπτη θυρών. Στις 16 Ιουνίου 1979 έγινε δεκτή η αίτηση παραίτησης που είχε υποβάλλει για λόγους υγείας και συνταξιοδοτήθηκε.

Ο Δημήτριος Γιοβάνης του Αντωνίου γεννήθηκε το 1916 στην Επανομή. Είχε ολοκληρώσει το Δημοτικό. Ανήκε στην Στρατιωτική κλάση 1937 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Είχε απολυτήριο Δημοτικού Σχολείου. Κατά διαστήματα από την 19η Ιανουαρίου 1939 έως την 28 Οκτωβρίου 1940 εργάστηκε στην ΕΖΘ ως ημερομίσθιος εργάτης συντήρησης των σιδηροδρομικών γραμμών. Στις 30 Οκτωβρίου 1940 απολύεται λόγω στράτευσης από το Συνεργείο Συντήρησης Γραμμών. Την περίοδο της Ιταλικής εισβολής πολέμησε και τραυματίστηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, ενώ τραυματίστηκε ξανά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στη διάρκεια του οποίου πολέμησε μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Στρατού. Λόγω της συμμετοχής του αυτής προσλήφθηκε σύμφωνα με το νόμο 751/1948. Ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Μάρτη 1950 ως φύλακας της υπηρεσίας ασφαλείας και απεβίωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1973.