Εμφανίζει 96 αποτελέσματα

Ο Κωνσταντίνος Βασιλειάδης του Βασιλείου και της Μαριάνθης γεννήθηκε στην Ξηροκρήνη Κωνσταντινούπολης το 1901. Είχε σπουδάσει στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά και γνώριζε δακτυλογραφία και λογιστική. Στην Ελλάδα εργάστηκε ως βοηθός μηχανικού και ως λογιστής στο κατάστημα των δερματεμπόρων Γκοβεδάρου και Μαυροβίκη. Είχε εργαστεί στην Κωνσταντινούπολη στο Constantinople College for girls.
Δεν είχε στρατευθεί, αλλά ήταν στρατολογικής κλάσης 1921. Είχε έρθει ως πρόσφυγας και πολιτογραφήθηκε στην Ελλάδα στις 15 Ιανουαρίου 1925. Ζούσε μαζί με τη μητέρα του Εράνθη (50 ετών) και τις αδελφές του Μαρία (23 ετών), Αικατερίνη (17), Κυριακούλα (10). Ήταν έγγαμος με την Ζαφείρω ( Φωφώ) Βασιλειάδη.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ με βάση την απόφαση της Επιτροπείας στις 5 Δεκεμβρίου 1925 ως βοηθός λογιστής στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Την 1η Μαΐου 1926 θα προαχθεί στο βαθμό του υπολογιστή Α΄ . Την 1η Ιουλίου 1927 θα προαχθεί σε λογιστής Β. Στις 24 Αυγούστου 1929 θα προαχθεί σε λογιστής Α΄. Στις 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών. Στις 31 Μαρτίου 1934 τοποθετήθηκε προσωρινώς στο Τμήμα Ελέγχου. Στις 25 Ιουλίου 1935 τοποθετήθηκε οριστικά το Τμήμα Ελέγχου. Στις 28 Μαρτίου 1936 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Την 1η Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε στο λογιστικό Τμήμα. Στις 17 Δεκεμβρίου 1937 προήχθη σε Εισηγητή. Στις 15 Ιουλίου 1938 μετατέθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεων. Από 1η Δεκεμβρίου 1937 του χορηγήθηκε προσαύξηση 5% επειδή συμπλήρωσε δεκαετία. Από τις 1941-03-22 θα εργαστεί στην Υπηρεσία Λογοκρισίας.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1942 χορηγείται η διαφορά το μισθού κατά το ½ του ανωτέρου βαθμού λόγω ευδόκιμης υπηρεσίας.
Στις 11 Νοεμβρίου 1944 φαίνεται ότι είναι αποσπασμένος στην υπηρεσία Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Θεσσαλονίκης.
Στις 2 Απριλίου 1945 τοποθετείται στο Τμήμα Αποθηκεύσεως και συνεπώς έχει επιστρέψει από την απόσπαση. Το 1947 αναλαμβάνει αναπληρωτής του προϊστάμενου του Τμήματος Αποθηκεύσεως. Στις 2 Ιανουαρίου 1950 αποσπάται προσωρινά στο Διοικητικό τμήμα. Στις 7 Ιουνίου 1950 επανέρχεται στη προηγούμενη θέση του. Στις 24 Νοεμβρίου 1950 έλαβε ολόκληρη τη διαφορά του ανωτέρου βαθμού. Την περίοδο της ΕΖΛΘ προάγεται σε Τμηματάρχης και Προΐσταται στο Τμήμα Κινήσεως Εμπορευμάτων. Στις 13 σεπτεμβρίου 1954 προάχθηκε σε Τμηματάρχης Β΄. Στις 29 Ιουλίου 1957 αναλαμβάνει Προϊστάμενος του Τμήματος Ελέγχου ΕΖΛΘ. Στις 16 Μαρτίου 1962 το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΖΛΘ εκφράζει τα συγχαρητήριά του «δια την ευσυνείδητον και μετ’ εξαιρετικού ζήλου εκτέλεσιν των καθηκόντων του». για αυτό θα λάβει ηθική αμοιβή της ευαρεσκείας
δια την μακράν και ευδόκιμον υπηρεσίαν».

Ο Γεώργιος Βασδραβέλλης του Ιωάννη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1871, είχε καταγωγή από το Βλατσί Δυτικής Μακεδονίας και σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και έπειτα στη Βιέννη. Εγκαταστάθηκε στη Κωνσταντινούπολη και ασχολήθηκε με τα εθνικά ζητήματα ταξιδεύοντας στην Τραπεζούντα και την Οδησσό. Στην παραμονή του εκεί εξελέγη επανειλημμένα σύμβουλος του Πατριαρχείου, διετέλεσε διευθυντής των Γαλλικών Νοσοκομείων Heremia Κωνσταντινουπόλεως και για πολλά χρόνια γενικός γραμματέας και πρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητος που δρούσε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ είχε υπάρξει και τακτικό μέλος του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή επέστρεψε στην Ελλάδα και αναμείχθηκε εκ νέου με τη Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, ενώ φρόντισε για την τύχη του ιστορικού Γυμνασίου και Οικοτροφείου του οποίου υπήρξε απόφοιτος Τσοτυλίου. Στις 23 Νοεμβρίου 1928 ανέλαβε καθήκοντα ιατρού. Απολύθηκε στις 23 Ιουλίου 1935 σύμφωνα με την παράγραφο δ του άρθρου 5 της Δ΄ Συντακτικής Πράξης, ωστόσο στις 23 Μαρτίου 1936 επέστρεψε στα καθήκοντα του, από τα οποία απομακρύνθηκε ξανά την 1η Δεκεμβρίου 1937, για να επιστρέψει πάλι σε αυτά στις 15 Ιανουαρίου 1938. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1940 το Υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι γινόταν δεκτή η έγγραφη γνώμη του στην οποία υποστήριζε ότι υπηρετούσε τα καθήκοντα του συνεχώς από το 1928. Πέθανε το 1948 από καρκίνο.

Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης του Κωνσταντίνου και της Δέσποινας γεννήθηκε το 1889 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το Μαράσλειο Σχολαρχείο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε τις Σπουδές στη Μεγάλου του Γένους Σχολή παρακολουθώντας μαθήματα μέχρι την Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1910 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Τον Ιούλιο του 1916 παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μουντούκη από την Ανατολική Θράκη και από το γάμο τους προέκυψαν δύο κόρες, το 1929 και το 1932. Ανήκε στην στρατολογική κλάση του 1910 και υπηρέτησε το 1916 και από το 1919 μέχρι το 1921 στη μεραρχία Σερρών.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης προσλήφθηκε στη Γαλλική Εταιρία στις 5 Μαΐου 1914 και εργαζόταν μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 1930 ως προϊστάμενος του Τμήματος Εισπράξεως Λιμενικών Δικαιωμάτων κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Ο Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρος Ενίκ τον περιγράφει ως εργατικό και δραστήριο υπάλληλο παρέχοντας πάντοτε πλήρη ικανοποίηση στην υπηρεσία. Στις 1 Μαΐου 1930 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην ίδια θέση καθώς διατηρείται το ίδιο οργανόγραμμα, με το βαθμό Τμηματάρχη Β. Το 1935 με το νέο οργανόγραμμα είναι Προϊστάμενος στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 διαβαθμίστηκε σε Εισηγητή και προάχθηκε σε Τμηματάρχη Β στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων. Ο Βαρουσιάδης ασχολήθηκε με τη συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ. Κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατίας ανέλαβε διευθυντής του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, στις 30 Δεκεμβρίου 1944 ανέλαβε προσωρινός διευθυντής ύστερα από απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας να ζητήσει την υποχρεωτική παραίτηση του διευθυντή Σωτήριου Κουκίδα με το σκεπτικό ότι δεν διέθετε από τα από νόμο τυπικά προσόντα. Για αυτό το λόγο ο Βαρουσιάδης ζήτησε στις 11 Ιανουαρίου 1945 από την ΧΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ ειδική άδεια ώστε να εισέρχεται στους χώρους του λιμένα. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1945 ζητήθηκε από τον Βαρουσιάδη να απόσχει από τα καθήκοντά του ως διευθυντή. Τον Μάρτιο του 1945 του επεβλήθηκε πρόστιμο 1500 δρχ διότι όταν ήταν διευθυντής του ΛΤΘ διέταξε την πληρωμή στους υπαλλήλους του ΛΤΘ χρωστούμενων ποσών για να μπορέσουν να προμηθευτούν τρόφιμα. Συνταξιοδοτήθηκε ως Τμηματάρχης Β από την ΕΖΛΘ τον Σεπτέμβριο του 1954.

Ο Σταμάτιος Αυγουστίδης του Ηλία και της Μαρίας γεννήθηκε το 1892 στο Αδραμύτιο, στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Στις 22 Ιουνίου 1909 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1913. Το 1943 και σε ηλικία 52 ετών παντρεύτηκε την Ευαγγελία Μπάλαρη από το Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης.
Προσλήφθηκε στις 14 Ιουλίου 1930 ως υπάλληλος για τη βεβαίωση του Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Μονιμοποιήθηκε στις 21 Μαρτίου 1931 με το βαθμό του γραφέα ή λογιστή Β. Στις 29 Απριλίου 1939 προάχθηκε σε Γραμματέα Α στην Υπηρεσία Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς. Με την κατάργηση της Υπηρεσίας Βεβαίωσης και Είσπραξης Λιμενικού Φόρου Ξηράς στη 1 Ιουλίου 1949 μετατέθηκε στην Υπηρεσία Αποθηκών του ΛΤΘ με αντικείμενο εργασίας τον έλεγχο της εισαγωγής και της εξαγωγής εμπορευμάτων στις Αποθήκες του ΛΤΘ. Χαρακτηρίζεται πράος και ήπιος χαρακτήρας και γι’ αυτό το λόγο δεν του ανατέθηκε κάποια ανώτερη διοικητική θέση. Θεωρείται εξαιρετικός υπάλληλος. Στις 24 Απριλίου 1948 έλαβε το επίδομα ευδόκιμου υπηρεσίας. Συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1954 από την ΕΖΛΘ.

Η Αυγερινού ¨Ελλη του Θεοδώρου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1917 στην Αρτάκη Μικράς Ασίας. Ωστόσο, στο πιστοποιητικό γάμου της στο 1945 εμφανίζεται να είναι ηλικίας 25 ετών, ενώ θα έπρεπε να είναι 28. Μεγάλωσε στην Καβάλα και αποφοίτησε από το Παρθεναγωγείο Καβάλας. Το 1945 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Υπάτιο Ζερμπίνη, γεννημένο στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 4 Μαΐου 1935 προσλήφθηκε από το ΛΤΘ σε ηλικία 18 ετών ως έκτακτη δακτυλογράφος λόγω φόρτου εργασίας των άλλων δυακτυλογράφων. Αργότερα, η πρόσληψη αυτή θεωρήθηκε παράτυπη, όπως και άλλες της περιόδου αυτή, και διεξήχθη ΕΔΕ εναντίον του προέδρου του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, απολύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1936. Στις 18 Φεβρουαρίου 1936 η Επιτροπεία ΛΤΘ συζήτησε εκτεταμένα το θέμα της απόλυσης της Αυγερινού.
Ωστόσο, η Αυγερινού τελικά παρέμεινε στο ΛΤΘ ως ημερομίσθια διότι ήταν προστάτιδα οικογένειας με ασθενή μητέρα και 5 μικρότερα αδέλφια.

Τον Απρίλιο του 1939 μονιμοποιήθηκε ως δακτυλογράφος Β Τάξεως και τοποθετήθηκε οριστικά στο Τμήμα της Γραμματείας.
Το 1946 συντάχθηκε μία πρώτη έκθεση ποιοτικής κατάστασής της από τον διευθυντή του ΛΤΘ Σωτήρη Κουκίδη. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, διαπιστώθηκε πως «παρά την δεκαετή και πλέον υπηρεσίαν της εις τον Οργανισμόν, δεν ικανοποίησε πλήρως τα απαιτήσεις της Υπηρεσίας». Παρότι χαρακτηρίζεται «πρόθυμος και εργατική», είναι «βραδεία και απρόσεκτος κατά την δακτυλογράφησιν». Ωστόσο, «προς επιβράβευσιν της προσηλώσεώς της προς το καθήκον», αμέμπτου διαγωγής, αλλά και της στάσης της πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου προτάθηκε η προαγωγή της σε δακτυλογράφο Α Τάξεως. Σύντομα όμως προέκυψε μια νέα έκθεση η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη απόφαση. Σύμφωνα με αυτήν, «καθ’ όλον το έτος 1946, κατά δε το έτος 1947 μέχρι του μηνός Αυγούστους καθ’ όσον της απηγορεύθη υπό της αστυνομίας Λιμένος η είσοδος εις τα Γραφεία του οργανισμού, ουδεμίαν βελτίωσιν παρουσίασεν εις την τεταγμένη θέσιν της δακτυλογράφου.» Η στασιμότητά της οφείλεται σύμφωνα με τον συντάχτη της έκθεσης «εις την περιορισμένην αντίληψίν της και εις τας ελαχίστας γραμματικάς γνώσεις αυτής, παρ’ ότι ισχυρίζεται ότι απεφοίτησε Ανώτερον Τριτάξιον Παρθεναγωγείον». Παρότι λοιπόν «εις την εκάστοτε ανατιθέμενη αυτή εργασίαν και εργατικότητα, όπως ικανοποιήση τας απαιτήσεις της Υπηρεσίας, πλην όμως τα προσόντα της ταύτα εξουδετερώνονται από τα ανωτέρω δύο μειονεκτήματα». Επίσης, ως προς την ηθική και κοινωνική παράσταση δεν παρουσίασε τίποτε το μεμπτό και η συμπεριφορά της προς τους ανωτέρω της υπήρξε άψογος. Το πρόβλημα πιθανότατα ήταν ότι «ατυχώς όμως η δακτυλογράφος αύτη, καίτοι, εν γνώσε της υπαλληλικής ιδιότητός της, δεν κατόρθωσε να κρατήση υψηλά τον ελληλοπρεπή χαρακτήρα της, κλείουσα τα ώτα της προς τα προπαγανδιστικά κηρύγματα της ανταρσίας.» Συγκεκριμένα, παντρεύτηκε έναν «άκρως αριστερό» δημοσιογράφο της εφημερίδας Λαϊκή Φωνή, με αποτέλεσμα να αναπτύξει «εν τω κρυπτώ» αντιπατριωτική δράση στο βαθμό να προκαλέσει την παρακολούθηση από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Από την στιγμή λοιπόν που η δακτυλογράφος δεν εμπνέει «εμπιστοσύνη εις τας αστυνομικάς αρχάς του κράτους» θα ήταν παράτολμο για το ΛΤΘ να την προάγει σε ανώτερο βαθμό και να επιβραβεύσει το αντιυπαλληλικό και αντιπατριωτικό έργο της. Για αυτό το λόγο ο συντάκτης της έκθεσης εισηγείται να παραμείνει «στάσιμος» μέχρι να κριθεί από το αρμόδιο Συμβούλιο περί Νομιμοφροσύνης. Όπως αργότερα θα γίνει γνωστό, «η εν λόγω υπάλληλος ηρνήθη να συμμορφωθή προς γενομένην […] της σύστασιν παρά του κ. προέδρου του καθ’ ημάς Λιμενικού Ταμείου, όπως δια δηλώσεώς της αποκηρύξη τον κομμουνισμόν και την ανταρσίαν». Τον Ιούνιο του 1947 απουσίασε από την εργασία της επικαλούμενη αδιαθεσία από δηλητηρίαση, αλλά η διοίκηση της ζήτησε έγγραφη απολογία.
Τέλος, στις 28 Ιουλίου 1947 το Κεντρικό Λιμεναρχείο Θεσσαλονίκης της απαγόρευσε την είσοδο στο λιμάνι και κατ’ επέκταση στα γραφεία του ΛΤΘ. Η ίδια διαμαρτυρήθηκε στον διευθυντή του ΛΤΘ, αλλά αυτός δήλωσε αναρμόδιος. Στις 19 Αυγούστου 1949 απολύθηκε ως μη νομιμόφρων με βάση την απόφαση του πρωτοβάθμιου Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ακολούθησε η απόφαση του Δευτεροβάθμιου Συμβουλίου και η οριστική της απόλυση ήρθε στις 10 Ιανουαρίου 1950.
Στα 1978 η Αυγερινού διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Τον Ιούνιο του 1987 «ο Ζερμπίνης Υπάτιος του Κων/νου και της Άννας, γεννηθείς το 1913 στην Αθήνα Αττικής» αναγνωρίσθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης.