Ο Παραπάρας Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1922 στην Κωνσταντινούπολη Τουρκίας, από την Σύρμω και τον Πολυχρόνη. Αποφοίτησε από το δημοτικό και κατατάχθηκε στον στρατό το 1943, εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.
Ο Αθηναίος Περβένης γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1914, με γονείς τη Σμαρώ και τον Ιωάννης Περβένη. Αποφοίτησε από τη Δ' δημοτικού και κατατάχθηκε στον στρατό το 1935. Ήταν παντρεμένος με τη Δάφνη και μαζί είχαν δύο παιδιά.
Ο Θεοχάρης Μαναβής ήταν διαπρεπής δικηγόρος κατά τη μεταπολεμική Θεσσαλονίκη. Διετέλεσε μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης και μέλος του ΔΣ της ΕΖΛΘ. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1916. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ. Το 1940-1941 πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και κατά τη διάρκεια της κατοχής έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση ως μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας και του ΕΑΜ. Μετά τον πόλεμο συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές και κατόπιν βουλευτής Α΄περιφέρειας Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου, ενώ επανεκλέχθηκε βουλευτής κατά τη μεταπολίτευση. Στις δημοτικές εκλογές του 1982 εκλέχθηκε δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου 1998.
Έκτη Περίοδος ΔΣ ΕΖΛΘ από 1958-12-8 έως 1959-12-4
Ο προεδρεύων του σώματος Λεονταρίδης παρουσιάζει τον νέο αντιπρόσωπος του Δήμου Θ. Μαναβή και του εύχεται καλή σταδιορδρομία και θετική συμβολή στο έργο της διοίκησης του οργανισμού. Ο Γενικός Διευθυντής Νικηφόρος Βικελίδης αναφερόμενος στο πρόσωπο του Μαναβή λέει "ότι ούτος είναι γνωστός εις την πόλιν Θεσσαλονίκη ως κοινωνικός παράγων και δια την καθόλου επιστημονικήν του δράσιν και την θέσιν την οποίαν κατέχει, την κατάκτησε δια των προσπαθειών του και κυρίως χάρις εις το ήθος και την επιστημονικήν του κατάρτισίν του.
Έβδομη Περίοδος ΔΣ ΕΖΛΘ από1959-12-7 έως 1959-12-4
Ο Θ. Μαναβής συμμετέχει στην έβδομη περίοδο ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης, αλλά στις 24 Ιουνίου 1960 αντικαταστάθηκε από τον Ιωάννη Ζαχαριάδη.
Ο Σολομών Χρήστος του Ευστράτιου και της Κυριακής, γεννήθηκε το 1916 στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας.
Δεν είχε μόρφωση δημοτικού και ήταν στρατολογικής κλάσης το 1937. Ήταν έγγαμος και πατέρας πέντε παιδιών.
Νικολαϊδης Νικόλαος Αλεξάνδρου
Ο Νικόλαος Νικολαΐδης του Αλέξανδρου γεννήθηκε στην Τσατάλτζα Κωνσταντινούπολης το 1877. Ήταν έγγαμος και υπηρέτησε ως έφεδρος οπλίτης.
Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως φύλακας στις 13 Ιουνίου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ στις 13/6/1925. Απολύεται από 1η Ιουνίου 1926 . Στις 27 Ιουλίου 1927 προσλήφθηκε ως ημερομίσθιος φύλακας μέχρι 30 Απριλίου 1929. Την 1 Μαΐου 1929 επαναπροσλήφθηκε ως μόνιμος φύλακας Α΄. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ Συντακτικής Πράξης. Στις 23 Μαρτίου 1936 επαναπροσλήφθηκε.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης του Κωνσταντίνου και της Δέσποινας γεννήθηκε το 1889 στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το Μαράσλειο Σχολαρχείο της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε τις Σπουδές στη Μεγάλου του Γένους Σχολή παρακολουθώντας μαθήματα μέχρι την Β΄ Γυμνασίου. Ανήκε στην στρατιωτική κλάση του 1910 και υπηρέτησε ως οπλίτης. Τον Ιούλιο του 1916 παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μουντούκη από την Ανατολική Θράκη και από το γάμο τους προέκυψαν δύο κόρες, το 1929 και το 1932. Ανήκε στην στρατολογική κλάση του 1910 και υπηρέτησε το 1916 και από το 1919 μέχρι το 1921 στη μεραρχία Σερρών.
Ο Βασίλειος Βαρουσιάδης προσλήφθηκε στη Γαλλική Εταιρία στις 5 Μαΐου 1914 και εργαζόταν μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 1930 ως προϊστάμενος του Τμήματος Εισπράξεως Λιμενικών Δικαιωμάτων κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας. Ο Διευθυντής της Γαλλικής Εταιρίας Πέτρος Ενίκ τον περιγράφει ως εργατικό και δραστήριο υπάλληλο παρέχοντας πάντοτε πλήρη ικανοποίηση στην υπηρεσία. Στις 1 Μαΐου 1930 προσλήφθηκε στο ΛΤΘ στην ίδια θέση καθώς διατηρείται το ίδιο οργανόγραμμα, με το βαθμό Τμηματάρχη Β. Το 1935 με το νέο οργανόγραμμα είναι Προϊστάμενος στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Το 1939 διαβαθμίστηκε σε Εισηγητή και προάχθηκε σε Τμηματάρχη Β στην Υπηρεσία Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων. Ο Βαρουσιάδης ασχολήθηκε με τη συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Υπαλλήλων ΛΤΘ. Κατά την περίοδο της ΕΑΜοκρατίας ανέλαβε διευθυντής του ΛΤΘ. Συγκεκριμένα, στις 30 Δεκεμβρίου 1944 ανέλαβε προσωρινός διευθυντής ύστερα από απόφαση της Διοικητικής Επιτροπής Μακεδονίας να ζητήσει την υποχρεωτική παραίτηση του διευθυντή Σωτήριου Κουκίδα με το σκεπτικό ότι δεν διέθετε από τα από νόμο τυπικά προσόντα. Για αυτό το λόγο ο Βαρουσιάδης ζήτησε στις 11 Ιανουαρίου 1945 από την ΧΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ ειδική άδεια ώστε να εισέρχεται στους χώρους του λιμένα. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 1945 ζητήθηκε από τον Βαρουσιάδη να απόσχει από τα καθήκοντά του ως διευθυντή. Τον Μάρτιο του 1945 του επεβλήθηκε πρόστιμο 1500 δρχ διότι όταν ήταν διευθυντής του ΛΤΘ διέταξε την πληρωμή στους υπαλλήλους του ΛΤΘ χρωστούμενων ποσών για να μπορέσουν να προμηθευτούν τρόφιμα. Συνταξιοδοτήθηκε ως Τμηματάρχης Β από την ΕΖΛΘ τον Σεπτέμβριο του 1954.
Ο Γαληνός Αιμίλιος του Νικολάου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1897. Δεν είχε στρατευθεί.
Στις 12 Οκτωβρίου 1925 προσλήφθηκε στην ΕΖΘ ως βοηθός λογιστή στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει τον τίτλο του υπολογιστή Α΄. Την 1η Ιουλίου 1927 προάχθηκε λογιστής Β΄. Στις 24 Αυγούστου 1929 προάχθηκε λογιστής Α΄. Στις 23 Ιουλίου 1935 απολύθηκε δυνάμει της Δ Συντακτικής Πράξεως. Στις 24 Απριλίου 1930 αφού παρουσιάστηκε ανέλαβε καθήκοντα στο Τμήμα Εμπορευμάτων και Τελών και διορίσθηκε. Στις 13 Ιουλίου 1938 τοποθετείται προσωρινώς ως αποθηκάριος στην Αποθήκη 12 και αναπληρωτής του επόπτη Κοινών Αποταμιευτηρίων. Στις 16 Απριλίου 1940 τοποθετήθηκε διαχειριστής των αποθηκών. Στις 15 Φεβρουαρίου 1941 τοποθετήθηκε προσωρινά στο Τμήμα Ελέγχου. Στις 21 Ιουνίου 1941 τέθηκε στη διάθεση της Επιτροπής Διαχείρισης Τροφίμων ΕΒΕ. Στις 2 Απριλίου 1945 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποταμιεύσεων. Στις 27 Ιουνίου 1945 τοποθετήθηκε στη διαχείριση των αποθηκών 9 και 17Β. Στις 8 Δεκεμβρίου 1945 απολύεται από την υπηρεσία.
Ο Κωνσταντίνος Κουΐδης του Λεωνίδα και της Σοφίας, κάτοικος Θεσσαλονίκης οδός Καρμπολά 10, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποφοίτησε από την Γ΄ Γυμνασίου του Ιδιωτικού Εκπαιδευτηρίου Χατζηχρήστου. Ήταν υπάλληλος του Τμήματος Εκμεταλλεύσεως κατά την περίοδο της Γαλλικής Εταιρίας από τις 15 Ιανουαρίου 1925. Συνέχισε στο ΛΤΘ με ημερομηνία πρόσληψης στις 20/2/1930 καθώς διατηρείται στο ίδιο οργανόγραμμα ως Γραφέας Α στην Υπηρεσία Βεβαίωσης Λιμενικών Δικαιωμάτων και μετά το Οργανόγραμμα του 1939 με τον ίδιο βαθμό, ενώ παράλληλα φαίνεται πως ασχολούταν και με εμπορικές υποθέσεις ως ιδιωτική δραστηριότητα. Το 1935 με το νέο Οργανόγραμμα παραμένει στο Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Στις 24 Ιουλίου 1935 απολύθηκε ως φιλοβενιζελικός από το ΛΤΘ με βάση Δ΄ Συντακτική πράξη με βάση το άρθρο 5 παράγραφος δ΄(1935) μετά το βενιζελικό πραξικόπημα. Θα επαναπροσληφθεί και θα παραμείνει μέχρι τις 15/10/1950 οπότε καταργείται η θέση και αποχωρεί λόγω συνταξιοδότησης.
Ο Πέτρος Λούβαρης ήταν σημαντική προσωπικότητα της προπολεμικής Θεσσαλονίκης καθώς υπήρξε δημοσιογράφος, πρόεδρος του Συνδέσμου Συντακτών Θεσσαλονίκης, παράγοντας του Αθλητικού Σωματείου Άρης και γενικός διευθυντής στο ΛΤΘ την περίοδο 1933-. Γεννήθηκε στα Δαρδανέλια το 1881. Απόφοιτος Ανωτέρας Σχολής Φιλολογικής και Ιστορικής Επιστήμης καθώς και της Γερμανικής Σχολής Scneiller στη Βηρυττό και συγκεκριμένα στο Οικονομικό και Εμπορικό Τμήμα, ενώ διεύθυνε για το έτος 1908-1909 την Εθνική Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου στην Κωνσταντινούπολη. Είναι κάτοχος της γαλλικής, γερμανικής, ιταλικής καθώς και της ρωσικής γλώσσας. Φαίνεται ότι έζησε στο Λίβανο και την Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Θεσσαλονίκη ως πρόσφυγας σίγουρα πριν το 1914. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933)
Εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Θάρρος κατά την περίοδο 1913-1917. Στη συνέχεια εργάστηκε ως διευθυντής της εφημερίδας Ελευθερία το 1914 με εκδότη και αρχισυντάκτη τον Νικόλαο Σηφάκη. Κατόπιν εργάστηκε στην εφημερίδα Μακεδονία. Στα 1924 συμμετείχε στην ομάδα των δημοσιογράφων που ήρθε σε σύγκρουση με τον Ιωάννη Βελλίδη, διευθυντής της εφημερίδας Μακεδονία, και ίδρυσε την εφημερίδα Μακεδονικά Νέα. Ήταν ουσιαστικά μια εφημερίδα συντακτών, ενώ ο Λούβαρης είχε την ευθύνη της έκδοσης. Η ανεπιφύλακτη, από την πρώτη μέρα, υποστήριξη της κυβέρνησης Αλ. Παπαναστασίου, που προχωρούσε προς την κατάργηση του βασιλικού θεσμού, ευνόησαν τη «νεαρή» εφημερίδα και της εξασφάλισαν την κυκλοφορία που προσδοκούσαν οι εκδότες της. Τα Μακεδονικά Νέα αρχικά υποστήριξαν την κοινοβουλευτική κυβέρνηση Πάγκαλου, γιατί πίστευαν ότι θα βοηθούσε στη γεφύρωση των πολιτικών αντιθέσεων και ότι θα ήταν μια λύση προσωρινή. Όταν διαψεύσθηκαν οι ελπίδες αυτές, άσκησαν έντονη κριτική στην κυβέρνησης. Μετά την ανατροπή της δικτατορίας υποστήριξαν το Κόμμα των Φιλελευθέρων με ηγέτη τον Γ. Καφαντάρη. Μάλιστα, ο διευθυντής της εφημερίδας Π. Λούβαρης εκλέχτηκε βουλευτής στην Έδεσσα. Επίσης, ο Λούβαρης υπήρξε στα 1921 συνεργάτης της εφημερίδας Μεγάλη Ελλάς. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας των “Αθλητικών Νέων” την οποία μετά από χρόνια επανέκδοσε ο Ν. Καμπάνης. Τέλος, στις 26 Δεκεμβρίου 1922, συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια να οργανωθεί ο δημοσιογραφικός κόσμος της Θεσσαλονίκης σε σωματείο και πρωταγωνίστησε στην ιδρυτική Γενική Συνέλευση της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης στις 6 Ιανουαρίου 1923. Ασχολήθηκε ενεργά με τα διοικητικά του Άρη και ήταν ο πρόεδρος με τον οποίο ο Άρης κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1932. Την ίδια χρονιά έθεσε υποψήφιος για τις γερουσιαστικές εκλογές με το Κόμμα των Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 727 ψήφους.
Η πρώτη επίσημη εμπλοκή του Λούβαρη με τα λιμενικά ζητήματα ήταν με την ιδιότητα του βουλευτή κατά τη μεγάλη σύσκεψη για τη χωροθέτηση του νέου λιμένα. Σε αυτή επεσήμανε δύο ζητήματα, την οπωσδήποτε διευκόλυνση των φορτοεκφορτώσεων και των μεταφορών και την πραγματοποίηση οικονομιών. Είναι απόλυτα αρνητικός στην κατασκευή λιμένα ιστιοφόρων ανατολικά της πρώτης προβλήτας με το επιχείρημα ότι «η δημιουργία λιμενίσκου ιστιοφόρων εις το κέντρον της πόλεως αποκλείεται διότι εκ τοιαύτης εις ολόκληρον την παραλίαν της λεωφόρου Νίκης θα συγκεντρώνονται ακαθαρσίες». Θεωρεί τέλος τη λύση στα δυτικά του υπάρχοντος λιμένας ως την προσφορότερη οικονομικά. (Πρακτικά ΛΤΘ, πρώτος τόμος, 38η Συνεδρίαση, 16/4/1931)
Πρώτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1930-01-27 έως 1932- 4-20
Ο Λούβαρης Πέτρος συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930. Στα 1930, η Επιτροπεία του ΛΤΘ αναμένει από το Υπουργείο ένα νέο οργανόγραμμα, καθώς δεν προβλέπεται η θέση διευθυντή, και για αυτό το λόγο καθυστερεί ο διορισμός μέχρι να βρεθεί νομικός τρόπος. Για την θέση του διευθυντή προτάθηκε ο Μιχαήλ Καλογερόπουλος, χωρίς τελικά η πρόσληψη να προχωρήσει. (Πρακτικά ΛΤΘ, 74η Συνεδρία, 19/9/1932) Το θέμα της πρόσληψης Διευθυντή θα επανέλθει στα τέλη του 1933. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΛΤΘ, ενώ σε άλλα Λιμενικά Ταμεία δεν προβλέπεται τέτοια θέση, θεωρείται πως η περίπτωση του ΛΤΘ είναι εξαιρετική λόγω του προνομίου της εκμετάλλευσης του λιμένα. Επίσης, η νομοθεσία για τα λιμενικά ταμεία και ιδιαίτερα για το ΛΤΘ θεωρείται ατελής, ώστε να στηρίζονται σε αυτήν. Επιπλέον, το ΛΤΘ βαρύνεται με πολύ μεγαλύτερο όγκο εργασίας σε σχέση με άλλα μεγάλα λιμενικά ταμεία της χώρας. Τελικά, αποφασίστηκε ο διορισμός διευθυντή με πλειοψηφία 8-4 καθώς η μειοψηφία (Σαράτσης, επιλιμενάρχης) θεωρούσαν περιττή τη θέση με το επιχείρημα ότι το ΛΤΘ λειτουργεί εξαιρετικά. Η Επιτροπεία θεώρησε ως αναγκαία προσόντα για τη θέση την καλή γνώση της γαλλικής γλώσσας, απολυτήριο Γυμνασίου ή πτυχίο Δημόσια; Εμπορικής Σχολής και πολυετή κοινωνική δράση. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 106η Συνεδρία, 27/11/1933)
Ο μοναδικός υποψήφιος ήταν ο Πέτρος Λούβαρης αποστέλλοντας επιστολή στην οποία αναφέρει τις σπουδές του και αιτείται της θέσης. Ωστόσο, δεν υπήρξε δημόσια προκήρυξη της θέσης με το σκεπτικό ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα δέχονταν εκατοντάδες αιτήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε αδιέξοδο. Ο μόνος που διαφώνησε με τη λογική αυτή ήταν ο αντιπρόεδρος Σασαγιάννης. Ο Πρόεδρος Β. Δημητρίου απάντησε πως «ότι προκειμένου περί διορισμού διευθυντού δεν τηρούνται αι διατυπώσεις αίτινες επιβάλλονται δια την πρόσληψιν υπαλλήλων», αν και «από πολλού είναι γνωστόν ότι η Επιτροπεία θα προβαίνει εις την δημιουργίαν θέσεως Διευθυντού». Στην ίδια κατεύθυνση ο Μόλχο επισημαίνει ότι «χωρίς να δημοσιευθή έχει λάβει γνώσιν όλος ο κόσμος», ενώ ο Γρηγοριάδης επισημαίνει πως σε περίπτωση δημοσίευσης της προκήρυξης «θα είναι δύσκολον ν’ αποφασίσωμεν διότι θα έχωμεν πληθώραν αιτήσεων» και προτείνει να προσληφθεί επί δοκιμή. Ο πρόεδρος απαντά πως τόσο ο Διευθυντής όσο και όλοι οι υπάλληλοι «μονιμοποιούνται μόνον μετά παρέλευσιν πενταετίας». Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του κυβερνητικού γενικού γραμματέα της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας ο οποίος συμφώνησε πως δεν θα έπρεπε να δημοσιευθεί η προκήρυξη με το σκεπτικό ότι «τότε θα έχωμεν αιτήσεις όλων των αποφοίτων των Σχολών Μέσης Εκπαίδευσης» προκαλώντας αδιέξοδο στη διαδικασία επιλογής. Ο Κυριακόπουλος μόνο υποστηρίζει την αξία της ύπαρξης 3-4 αιτήσεων, αλλά οι Ηλιάδης και Πέππας έπλεξαν το εγκώμιο του Λούβαρη. Τελικά, η πρόταση του Σασαγιάννη έλαβε τρεις ψήφους έναντι 8, ενώ ο Λούβαρης έγινε δεκτός με μόνο μία αρνητική ψήφο, πιθανότατα του Σασαγιάννη. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 108η Συνεδρία, 15/12/1933) Σε κάθε περίπτωση εντυπωσιάζει η ευρύτατη συναίνεση για μια εντελώς αδιάβλητη διαδικασία επιλογής. Ακόμη περισσότερο εντυπωσιάζει η συναίνεση των αντιβενιζελικών και ιδιαίτερα των κυβερνητικών απέναντι σε ένα πρόσωπο ταυτισμένο με τη βενιζελική παράταξη. Επίσης, εντυπωσιάζει η σιωπή της συνήθους εσωτερικής αντιπολίτευσης η οποία εμφανίζεται στα κρίσιμα ζητήματα. Είναι φανερό πως η συγκεκριμένη πρόταση είχε την ευρύτατη αποδοχή όλου του οικονομικού και πολιτικού κόσμου, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τον φιλοβενιζελικό χαρακτήρα της διοίκησης του ΛΤΘ. Ο Λούβαρης φαίνεται να ανέλαβε εργασία στις αρχές του 1934 καθώς εμφανίζεται να παρίσταται για πρώτη φορά σε συνεδρίαση της επιτροπείας στις 14 Φεβρουαρίου 1934. Συμμετείχε ενεργά στις διεργασίες της εκπόνησης της νέας σύμβασης για τα λιμενικά έργα με συχνές επισκέψεις στην Αθήνα, ενώ συχνά επίσης προσπάθησε να διαχειριστεί με μεγαλύτερη επιτυχία παρεκτροπές κυρίως των υπαλλήλων του ΛΦΞ. Ανέλαβε το έργο της σύνταξης του νέου οργανισμού του ΛΤΘ και επρόκειτο να το καταθέσει τον Δεκέμβριο του 1934. Ωστόσο, εξαιτίας της ενασχόλησής του με τη σύμβαση των λιμενικών έργων καθυστέρησε την σύνταξή του για να το καταθέσει τον Μάρτιο του 1935. (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935)
Δεύτερη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ από 1932-5-5 έως 1935-4-5
Ο Λούβαρος Πέτρος συμμετείχε στη δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 5 Μαΐου 1932. Στις αρχές του 1935, θεωρήθηκε ότι ο Λούβαρης παρείχε σοβαρές υπηρεσίες προς το ΛΤΘ, διότι προβλέπεται να επιβαρυνθεί με επιπλέον φόρτο εξαιτίας της προσεχούς έναρξης των έργων. Για αυτό με απόφαση της Επιτροπείας δόθηκε αύξηση από 1η Απριλίου. (Πρακτικά ΛΤΘ, δεύτερος τόμος, 148η Συνεδρία, 22/3/1935) Ύστερα από το φιλοβενιζελικό κίνημα της 1 Μάρτη, ο πρόεδρος Βασίλης Δημητρίου τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Την ίδια περίοδο έληξε η θητεία της Επιτροπείας και για αυτό το λόγο κατά την τελευταία συνεδρίασή της στα μέσα Απριλίου ο προεδρεύων Σασαγιάννης ευχαρίστησε τον διευθυντή για τις εξαιρετικές υπηρεσίες του. Επίσης, εξέφρασε τις ευχαριστίες του εκ μέρους της Επιτροπείας ο κυβερνητικός επίτροπος Δημήτρης Ηλιάδης προδιαθέτοντας για τη διατήρηση του Λούβαρη στη θέση του. Βέβαια, ο Λούβαρης ευχαρίστησε τους Σασαγιάννη και Ηλιάδη και όλα τα μέλη της Επιτροπείας δηλώνοντας πως «θα διατηρήσει την καλλίστην ανάμνησιν». (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 151η Συνεδρίαση, 5/4/1935) Ο Λούβαρης ανέλαβε να οργανώσει τη διαδικασία της εκλογής της νέας επιτροπείας. Νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Αναστάσιος Μιχόπουλος. Χαιρετίζοντας την εκλογή επισήμανε πως η νέα περίοδος θα είναι κρίσιμη για το ΛΤΘ καθώς θα ξεκινήσουν τα νέα λιμενικά έργα και πως ο ίδιος θα παρέχει τις ταπεινές δυνάμεις του. Ο Μιχόπουλος ευχαριστώντας τον Λούβαρη δήλωσε πως είναι βέβαιος πως στο πρόσωπό του θα βρει άξιο συμπαραστάτη. Η εξέλιξη αυτή εντυπωσιάζει καθώς ο μέχρι πρότινος βενιζελικός βουλευτής Λούβαρης «επιβιώνει» μέσα σε ένα τεταμένο εμφυλιοπολεμικό κλίμα δεχόμενος μόνο θετικά σχόλια από τους φιλοκυβερνητικούς. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος δεύτερος, 152η Συνεδρίαση, 8/4/1935)
Ο Σαρίδης Ιωάννης του Μιχαήλ γεννήθηκε το 1870 στην Τζατάλτζα Κωνσταντινούπολης. Ήταν έγγαμος και δεν είχε στρατευθεί.
Προσλήφθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ ως αποθηκάριος στις προσωρινές Γενικές Αποθήκες. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του Αποθηκάριου Β΄ στο Τμήμα Αυτεπάγγελτου Αποταμίευσης και Αποταμιευτήρια ΕΖΘ. Την 1η Ιουλίου 1927 προάγεται σε Αποθηκάριος Β΄. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 14 των Κοινών Αποταμιευτηρίων. Στις 20 Δεκεμβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 12 των Κοινών Αποταμιευτηρίων. Στις 2 Οκτωβρίου 1928 τοποθετήθηκε στην Αποθήκη 7 των ΠΓΑ. Την 1η Μαΐου 1929 προάχθηκε σε Αποθηκάριο Α΄. Στις 22 Ιουνίου 1929 του αναγνωρίσθηκε τριετία στον ίδιο βαθμό και από 15 Σεπτεμβρίου 1928 και μέχρι 30 Απριλίου 1929 ισχύει η σχετική προσαύξηση. Την 1 Απριλίου 1931 τοποθετήθηκε σε αποθήκη 14. Στις 20 Ιουνίου 1932 τοποθετήθηκε στη Αποθήκη 11. Την 1 Απριλίου 1933 τοποθετήθηκε στην αποθήκη 5. Στις 8 Μαρτίου 1934 απεβίωσε.