Εμφανίζει 5680 αποτελέσματα

Ο Νικόλαος Τότσιος του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Κορυτσά το 1887. Ήταν έγγαμος, απόφοιτος γυμνασίου και έφεδρος οπλίτης της κλάσης του 1905. Τα χρόνια 1925-1926 διετέλεσε νομάρχης στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Ήταν έγγαμος με τρία παιδιά. Υπήρξε υποδιευθυντής και διευθυντής ΕΖΘ και αργότερα μέλος ΔΣ ΕΖΛΘ. Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 1926 με απόφαση στις 30 Ιουνίου 1926 . Στις 15 Ιουνίου 1927 η μηναία μισθοδοσία του αυξήθηκε μαζί με επιμίσθιο για έξοδα παράστασης. Από 21 Αυγούστου 1929 ο μισθός του αυξήθηκε λόγω οικογενειακών βαρών. Στις 12 Μαρτίου 1935 απολύθηκε από την υπηρεσία με απόφαση της Επιτροπείας της ΕΖΘ. Στις 26 Φεβρουαρίου 1936 αφού επανήλθε στην υπηρεσία ανέλαβε τα καθήκοντά του σύμφωνα με την υπό αριθμό 63 της 11 Φεβρουαρίου απόφαση του ΣτΕ. Από 1η Δεκεμβρίου 1937 του απονέμεται επιμίσθιο 5% λόγω 10ετούς υπηρεσίας στον ίδιο βαθμό. Στις 9 Φεβρουαρίου 1943 αποσπάστηκε προσωρινώς στην υπηρεσία του Διεθνούς Κομιτάτου Ερυθρού Σταυρού. Την 1η Ιουλίου 1945 παρουσιάστηκε από την απόσπαση και ανέλαβε τα καθήκοντα του υποδιευθυντή. Στις 16 Ιανουαρίου 1946 ανέλαβε προσωρινά χρέη διευθυντή, ενώ 24 Απρίλη 1946 προήχθη σε διευθυντή κατόπιν σχετικής απόφασης της Επιτροπείας ΕΖΘ. Στις 24 Νοέμβρη 1950 πήρε επίδομα ευδοκίμου και στις 5 Φεβρουαρίου 1953 συνταξιοδοτήθηκε.

Εταιρεία προμήθειας τσιμέντων

Με βάση τον οργανισμό λειτουργίας (Μάρτιος 1935), συστήνεται Τμήμα Αποθήκης Υλικού ΛΤΘ. Με βάση τον "Οργανισμό Υπηρεσιών του ΛΤΘ" (16/11/1938), μετονομάζεται σε Υπηρεσία Αποθηκών ΛΤΘ η οποία αποτελεί εξάρτημα του Λογιστηρίου του Τμήματος Οικονομικών Υπηρεσιών.

Ο Λιμενικός Φόρος Ξηράς Θεσσαλονίκης ήταν εργολαβική υπηρεσία του ΛΤΘ κατά το μεσοπόλεμο, μια μορφή εξωτερικής υπηρεσίας με σκοπό την είσπραξη του Λιμενικού Φόρου Ξηράς ο οποίος είχε θεσπιστεί με το Προεδρικό Διάταγμα 14/9/1928 «Περί εισπράξεως λιμενικών φόρων».
Σύμφωνα με τα πρακτικά του ΛΤΘ είχε κατοχυρωθεί ανάμεσα σε εμπόρους και ΛΤΘ η πρακτική του υπολογισμού του ΛΦΞ με βάση το βάρος και όχι με βάση το είδος του εμπορεύματος, αν και ο εργολάβος είχε τη δυνατότητα να εφαρμόσει το νόμο και να επιβαρύνει με πρόσθετα βάρη τους εμπόρους. Η συμβατική αυτή φορολογία καθιερώθηκε από το ΛΤΘ ύστερα από τη διαπίστωση της αδυναμίας της κατά νόμο εφαρμογής της είσπραξης του ΛΦΞ λόγω αντιστάσεων του εμπορικού κόσμου απέναντι στην επιβολή αυτού του φόρου με αποτέλεσμα τις δυσχέρειες στην αναλυτική εξακρίβωση του εξαγόμενου φορτίου και τις καθυστερήσεις στις αποστολές. Τότε καθιερώθηκε κατόπιν δοκιμαστικών παρατηρήσεων ο περίπου μέσος όρος της κατά τον νόμο αναλυτικής φορολογίας. Τον Σεπτέμβριο του 1934 τέθηκε από το ΛΤΘ στο Υπουργείο η πρόταση να προσαρμοστεί η νομοθεσία στην υπάρχουσα πρακτική και πράγματι ψηφίστηκε σχετικός νόμος.

Όταν ο νέος οργανισμός λειτουργίας του ΛΤΘ θα κατατεθεί τον Μάρτιο του 1935, θα συσταθεί Τμήμα Λιμενικού Φόρου Ξηράς ΛΤΘ και θα αποτελεί εξάρτημα του Λογιστηρίου.

Στις 14 Απριλίου 1935 πλειοδότης του ΛΦΞ για το νέο έτος ανακηρύχθηκε ξανά ο Ιωάννης Γιαννάκης. Αυτή τη φορά προσέφερε 2.250.000 δρχ, ενώ το 1934 ήταν 2.005.000. Συνολικά, η προσφορά απέδιδε 245.000 δρχ παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Και πάλι οι εκπρόσωποι του εμπορικού κόσμου μέσω του Κράλλη υποστήριξαν πως πρόκειται για επαχθή φόρο. Ωστόσο, ο αρτιεκλεχθείς τότε πρόεδρος του ΛΤΘ Αναστάσιος Μιχόπουλος ανέφερε πως το ΛΤΘ δεσμεύεται από το νόμο και πως δεν δύναται να χάσει ένα τέτοιο έσοδο. Ο Μιχόπουλος επίσης σημειώνει πως εάν ο ΛΦΞ εισπραχθεί από το ΛΤΘ, θα ζημιωθεί καθώς «ως γνωστό» δεν είναι δυνατόν να ασκήσει τόση αυστηρή εποπτεία όπως ο ενοικιαστής. Συγκεκριμένα, μάλιστα την προηγούμενη χρονιά, παρότι υπήρχε ενοικιαστής, εντοπίστηκαν πολλά κρούσματα κλοπών από μέρους των υπαλλήλων τα οποία θα αυξηθούν εάν δεν υπάρχει ενοικιαστής. Τελικά, η Επιτροπεία του ΛΤΘ αποφάσισε να επαναπροκηρύξει την εκμίσθωση με το ποσό των 2.250.000 δρχ.

Με τον "Οργανισμό Υπηρεσιών του ΛΤΘ" που κατατέθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1938 ονομάστηκε Υπηρεσία Βεβαιώσεως Λιμενικού Φόρου Ξηράς ΛΤΘ και θα αποτελεί εξάρτημα του Λογιστηρίου του Τμήματος Οικονομικών Υπηρεσιών.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 η Επιτροπεία του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης παραλαμβάνει τις εγκαταστάσεις, τις υπηρεσίες και το προσωπικό του τελωνειακού λιμένα από τη Γαλλική Εταιρία. Το οργανόγραμμα καθώς και οι υπηρεσίες παραμένουν ίδια. Το Γραφείο Λιμενικών Δικαιωμάτων της Γαλλικής Εταιρίας λειτουργεί πλέον ως υπηρεσία του ΛΤΘ.Ο νέος οργανισμός λειτουργίας του ΛΤΘ θα κατατεθεί τον Μάρτιο του 1935 και το Γραφείο Λιμενικών Δικαιωμάτων μετονομάζεται σε Τμήμα Βεβαιώσεως Λιμενικών Δικαιωμάτων. Με βάση τον "Οργανισμό Υπηρεσιών του ΛΤΘ" (16/11/1938), μετονομάζεται σε Τμήμα Βεβαιώσεως Συμβατικών Λιμενικών Δικαιωμάτων και Τελών ΛΤΘ και υπάγεται στην Υπηρεσία Εκμεταλλεύσεως ΛΤΘ.