Ο Βλάσσιος Δίτσας ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάλληλος. Συμμετέχει στο ΔΣ της ΕΖΛΘ ως αναπληρωτής του Διευθυντή. Συμμετέχει στη Δωδέκατη Περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ της ΕΖΛΘ στις 6 Αυγούστου 1965 ως αναπληρωτής του Διευθυντή Χειμώνα Χρήστου.
Ο Ροβήρος Δαβελόπουλος ήταν ναυτικός πράκτορας. Από το 1068 έως το 1974 συμμετείχε στο ΔΣ του Συλλόγου Ναυτικών Πρακτόρων. Στις 10 Ιουνίου 1967, λίγους μήνες μετά το απριλιανό πραξικόπημα, με βάση τον Αναγκαστικό Νόμο 4/1967 και 12/1967 της νέας δικτατορικής κυβέρνησης το ΔΣ της ΕΖΛΘ όπως και όλα τα ΔΣ των ΝΠΔΔ παύονται. Στις 30 Ιουνίου 1967 ο Ροβήρος Δαβελόπουλος θα συμμετέχει ως αντιπρόσωπος του Συλλόγου Ναυτικών Πρακτόρων στο ΔΣ της ΕΖΛΘ.
Ο Δενδρινός ήταν τελωνειακός υπάλληλος κατά το μεσοπόλεμο. Διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος του εκπροσώπου Τελωνείων Θεσσαλονίκης Αντωνίου Πέππα στην Τρίτη Περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πρώτη περίοδο Επιτροπείας ΛΤΘ αντί του Αντώνιου Πέππα.
Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν ανώτερος κρατικός υπάλληλος και μηχανολόγος μηχανικός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΕΜΠ το 1900 και διορίστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών ως Επιθεωρητής Διευθύνσεως Σιδηροδρόμων Υπουργείου. Είχε δύο κόρες την Αγγελική και την Ελένη. Η τελευταία το 1931 παντρεύτηκε τον έμπορο Μενέλαο Ζαμβρέκα.
Στα 1919 ανέλαβε προϊστάμενος της επιθεώρησης Σιδηροδρόμων Μακεδονίας και Θράκης που είχε έδρα την Θεσσαλονίκη και κυβερνητικός Επίτροπος των Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων. Με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε Διευθυντής της Εταιρείας Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης κατά τη δεύτερη κρατική επίταξή της στα 1919 κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1942 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετείχε στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 23 Απριλίου 1923 ως ως εκπρόσωπος των Σιδηροδρόμων και τροχιοδρόμων. Στις 31 Οκτωβρίου 1925 εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΖΘ. Στις δεύτερες αρχαιρεσίες της Επιτροπείας στις 2 Φεβρουαρίου 1926 θα εκλεγεί ξανά μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και Β΄ Αντιπρόεδρος. Ωστόσο, ο Δημητρίου δηλώνει ότι αδυνατεί να αναλάβει τη θέση του Β αντιπροέδρου και μέλους της ΕΕ. Όταν οι πρόεδρος και Σαράτσης και Γεωργακόπουλος θα επιμείνουν, ο Δημητρίου απαντά πως «οι προκαλέσαντες αυταίς λόγοι δεν εξέλιπον και βεβαιώνει πως το ενδιαφέρον του για την Ζώνη απαραμένει αμείωτο». Ωστόσο, δεν είναι κατανοητό ποιοι λόγοι τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Συμμετείχε στην δεύτερη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 2 Ιουνίου 1926. Στις αρχαιρεσίες κατά την τρίτη περίοδο της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 17 Απριλίου 1929 εκλέχθηκε α΄αντιπρόεδρος. Επίσης, την 1 Ιουλίου 1929 ανέλαβε προεδρεύων κατά την δίμηνη περίοδο ασθένειας και διάφορες άλλες ημέρες απουσίας λόγω ασθένειας του Προέδρου Βασίλειου Γεωργακόπουλου. Στις 2 Φεβρουαρίου 1931 θα γίνει ειδική συνεδρία για το θάνατο του προέδρου Γεωργακόπουλου και στις 11 Φεβρουαρίου 1931 θα πραγματοποιηθεί η εκλογή νέου προέδρου. Οι υποψήφιοι θα είναι ο Σταύρος Γρηγοριάδης και ο Βασίλης Δημητρίου. Ο πρώτος θα λάβει 13 ψήφους και ο δεύτερος 1. Η υποψηφιότητα του Δημητρίου ήταν μάλλον εικονική. Στις 3 Ιουνίου 1931 θα αναπληρώσει τον πρόεδρο Γρηγοριάδη στην προεδρία της ΕΖΘ.
Ο Βασίλειος Δημητρίου συμμετέχει στην πρώτη περίοδο επιτροπείας του ΛΤΘ στις 27 Ιανουαρίου 1930 και διατελώντας αντιπρόεδρος της Επιτροπείας της ΕΖΘ, θα αναλάβει πρώτος πρόεδρός του νέου οργανισμού. Θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου στις 27 Ιανουαρίου 1930 . Η αποζημίωση παράστασης του προέδρου ορίστηκε στις 2000 δρχ. Αντιπρόεδρος θα είναι ο Μιχάλης Σασαγιάννης. (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος πρώτος, 4η Συνεδρία, 8/2/1930) Η δεύτερη θητεία της Επιτροπείας του ΛΤΘ ξεκίνησε στις 5 Μαΐου 1932. Επανεκλέχτηκε πρόεδρος ο Δημητρίου και αντιπρόεδρος ο Σασαγιάννης.
Το 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων καθώς σημαδεύτηκε από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την αντιβενιζελική κυβέρνηση (Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη), και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα. Ο Βασίλης Δημητρίου φαίνεται πως ως φιλοβενιζελικός υπήρξε θύμα των εκκαθαρίσεων της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος σε διάφορους φορείς. Για αυτό, ενώ συμμετείχε κανονικά στην 146η Συνεδρίαση στις 26 Φεβρουαρίου 1935, δεν συμμετέχει στην επόμενη την 147η στις 13 Μαρτίου1935 στην οποία προεδρεύει ο αντιπρόεδρος Μιχάλης Σασαγιάννης όπως και στις επόμενες. Όπως αναφέρει αργότερα (Πρακτικά ΛΤΘ, τόμος τρίτος, 179η Συνεδρίαση, 17/12/1935), αναχώρησε από την Θεσσαλονίκη στις 6 Μαρτίου 1935. Μόλις στην 149η Συνεδρίαση στις 26/3/1935, ο Σασαγιάννης ανακοινώνει επίσημα στην Επιτροπεία «ότι εκ παραδρομής παρέλειψε ν’ ανακοινώση εις την Επιτροπείαν την κοινοποιηθείσαν τω ΛΤΘ υπ’ αρ 36352 της 7/3/1935 Διαταγής της ΓΔ» με βάση την οποία «ο Πρόεδρος κ. Β. Δημητρίου ετέθη εις την διάθεσιν του Υπουργείου Συγκοινωνίας» (Πρακτικά ΛΤΘ, 149η Συνεδρίαση, 26/3/1935) Εντυπωσιάζει ότι απουσιάζει στα πρακτικά η οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με το γεγονός. Η θητεία του λοιπόν έληξε τυπικά στις 5 Απριλίου 1935 και μάλλον άδοξα σε σχέση με τη συνολική του προσφορά. Το 1937 θα κατηγορηθεί από τον οικονομικό επιθεωρητή ότι προσλάμβανε αντικανονικά υπαλλήλους στο ΛΤΘ δημιουργώντας μια κατάσταση ασυδοσίας στις προσλήψεις η οποία κληροδοτήθηκε στο διάδοχό του. Ο Δημητρίου Βασίλειος συμμετέχει εκ νέου στην πέμπτη περίοδο της Επιτροπείας ΕΖΘ και στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ ως Επίτροπος Σιδηροδρόμων και Τροχιοδρομικών από τις 3 Οκτωβρίου 1935. Τότε αποκαθίσταται ξανά στη θέση του μετά την απόλυσή του ως φιλο-βενιζελικού. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν καταγράφεται κάποιο σχόλιο. Φαίνεται ότι αρχίζει η αποκατάσταση των φιλοβενιζελικών υπαλλήλων και ο Δημητρίου αποκαταστάθηκε τόσο στη θέση του ως Επιθεωρητής Σιδηροδρόμων και στη θέση της Επιτροπείας ΕΖΘ και ΛΤΘ. θα παραμείνει στην Έκτη Περίοδος Επιτροπείας ΕΖΘ και τέταρτη περίοδος επιτροπείας ΛΤΘ. Ωστόσο, απουσιάζοντας συχνά τον αναπληρώνουν οι Βασιλειάδης και Τζωάνου. Επίσης, θα συμμετάσχει στην Έβδομη περίοδο Επιτροπείας ΕΖΘ και την πέμπτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ. θα αποχωρήσει στις 17 Φεβρουαρίου 1942 λόγω συνταξιοδότησης.
Ο Μιχαήλ Δημητριάδης ήταν ανώτερος αξιωματικός του λιμενικού σώματος. Το 1930 υπηρετούσε στο κεντρικό Λιμεναρχείο της Θεσσαλονίκης. Ο Δημητριάδης Μιχαήλ συμμετείχε στην τρίτη περίοδο επιτροπείας ΕΖΘ στις 31 Μαρτίου 1930. Στις 31 Μαρτίου 1930 και στις 24 Απριλίου 1930, τις 4 Ιουνίου 1930 και 20 Αυγούστου 1930 και στην πρώτη περίοδο επιτροπείας ΛΤΘ στις 31 Μαρτίου 1930 αναπλήρωσε τον Επιλιμενάρχη.
Ο Νικόλαος Δημητρόπουλος ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1932 έλαβε δίπλωμα ΕΜΠ. Το 1962 ανέλαβε Διευθυντής Δημοσίων Έργων Μακεδονίας.Ο Ο Νικόλαος Δημητρόπουλος συμμετείχε στη δέκατη περίοδο του ΔΣ ΕΖΛΘ ως Διευθυντής Δημοσίων Έργων Μακεδονίας. Στις 19 Ιουλίου 1964 θα είναι η τελευταία παρουσία του στο ΔΣ της ΕΖΛΘ. θα τον διαδεχθεί ο Κωνσταντίνος Λασιθιωτάκης. Ο Νικόλαος Δημητρόπουλος συμμετείχε στο ΔΣ της ΕΖΛΘ ως Διευθυντής Δημοσίων Έργων Μακεδονίας στη δέκατη τέταρτη και στην τελευταία δέκατη πέμπτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ που είχε διοριστεί από τη δικτατορική κυβέρνηση. Στις 20 Δεκεμβρίου 1968 αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησης. Τον διαδέχθηκε ο Σοφοκλής Σχοτσανίτη.
Ο Παναγιώτης Δουργούτης ήταν πλοίαρχος του Λιμενικού Σώματος. Στις 1 Δεκεμβρίου 1926 ανέλαβε προσωρινά καθήκοντα λιμενάρχη και εκπροσώπου του λιμεναρχείου στην επιτροπεία της ΕΖΘ μετά την αποχώρηση του Χριστοφή. Στη θέση αυτή θα παραμείνει μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου 1926 όταν ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Κατσαμπής
Ο Ιωάννης Εμίρης ήταν ναυτικός πράκτορας. Ο Πατέρας του Εμμανουήλ Εμίρης διέμενε στη Θεσσαλονίκη από το 1880 και διατηρούσε επιχείρηση ναυτικού πράκτορα από το 1908 και πρακτόρευε τις εταιρείες Πανταλέοντος και John Mac Dowal & Barbour. Το 1909 ο Εμίρης Ιωάννης ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ναυτικού Επιμελητηρίου.
Το Γραφείο του Ιωάννη Εμίρη λειτουργούσε από το 1924 στην οδό Ναυάρχου Κουντουριώτη 50, ενώ το 1927 ήταν στην οδό Αγγλίας 7 και πρακτόρευε την Ελληνική Εταιρεία Σύρου και την Ακτοπλοΐα Ελλάδος Α.Ε. Από το 1909 ήταν μέλος του Ναυτικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και από το 1924 μέλος του ΔΣ μέχρι και το 1931. Ήταν μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, μάλιστα την κρίσιμη περίοδο της Κατοχής. Επίσης ήταν μέλος του ΔΣ της ΧΑΝΘ, της ΧΕΝΘ και του Ναυτικού Ομίλου. Ο Ιωάννης Εμίρης διετέλεσε εκπρόσωπός του Ναυτικού Επιμελητηρίου στην Επιτροπεία της ΕΖΘ από 16 Απριλίου 1930 έως 27 Ιανουαρίου 1932 και του ΛΤΘ από την συγκρότησή της στις 27 Ιανουαρίου 1930. Αποχώρησε από τη διοίκηση των οργανισμών στις 27 Ιανουαρίου 1932. Απεβίωσε το 1954.
Ο Ζαμουζάκης Ιωάννης ήταν λιμενικός, διετέλεσε υπολιμενάρχης και κεντρικός λιμενάρχης στη Θεσσαλονίκη. Στη δέκατη πέμπτη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ, ο Ζαμουζάκης Ιωάννης ήταν αναπληρωτής αντιπρόσωπος του Κεντρικού Λιμεναρχείου ως υπολιμενάρχης στο ΔΣ της ΕΖΛΘ από 23 Σεπτεμβρίου 1969.
Ο Ιωάννης Ζαχαριάδης ήταν πολιτικός μηχανικός. Το 1920 έλαβε το δίπλωμα Armstrong College (Faculty of Applied Science) Durham (N.H.V.A.). Είχε πτυχίο Δ΄τάξης για όλα τα έργα και ήταν μέλος του Συνδέσμου Εργολάβων Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια ανέλαβε Διευθυντής Τεχνικού Τμήματος Γενικής Διεύθυνσης Εποικισμού και Γεωργίας Μακεδονίας-Θρακής. Μεταπολεμικά διετέλεσε μέλος του ΔΣ ΕΖΛΘ ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης χωρίς να είναι δημοτικός σύμβουλος. Επίσης, ήταν Εργολάβος Δημοσίων Έργων και με αυτήν την ιδιότητα ανέλαβε διάφορα έργα στο λιμάνι. Ο Ιωάννης Ζαχαριάδης συμμετείχε στην έβδομη, όγδοη, ένατη, δέκατη και ενδέκατη περίοδο ΔΣ ΕΖΛΘ ως εκπρόσωπος του Δήμου Θεσσαλονίκης από τις 24 Ιουνίου 1960. Τελευταία του παρουσία ήταν στις 18 Φεβρουαρίου 1964. Στην επόμενη συνεδρίαση συμμετείχε ο διάδοχός του Νικόλαος Τότσιος.