Showing 60 results

Η Κεσκίνη Αικατερίνη του Στέφανου ήταν σύζυγος του Παράσχου Κεσκίνη. Γεννήθηκε το 1901 στο Τουρπάλη και ήταν εγγεγραμμένη στα δημοτολόγια του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ήταν χήρα. Στις 5 Οκτωβρίου 1939 προσλήφθηκε ως ημερομίσθια έκτακτη ερευνήτρια μέχρι 5 Οκτωβρίου 1939. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ανέλαβε καθήκοντα ως ερευνήτρια στην ΕΖΘ με 1600 δρχ. με βαθμό κλητήρα Β΄. Στις 19 Δεκεμβρίου 1950 προάχθηκε σε κλητήρας Α΄. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινά στην Υπηρεσία Ασφαλείας της Διεύθυνσης Ελευθέρας Ζώνης. Στις 29 Απριλίου 1955 χορηγήθηκε αύξηση 10%. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 8ο του Υ.Κ.

Ο Θωμάς Γκίκας του Αθανασίου γεννήθηκε το 1911 στη Βόρεια Ήπειρο, ήταν έγγαμος, απόφοιτος δημοτικού και ανέλαβε χρέη διαλογέα-σημειωτή στις 20 Ιουλίου 1946. Στις 13 Φεβρουαρίου 1950 η επιτροπή υγείας του ΙΚΑ έκρινε πως ήταν ικανός για εργασία, όμως στις 14 Αυγούστου 1952 απολύθηκε από την υπηρεσία. Επανήλθε στον οργανισμό στις 16 Δεκεμβρίου 1952 και τοποθετήθηκε στην υπηρεσία ασφαλείας, βέβαια στις 2 Αυγούστου 1953 απολύθηκε οριστικώς.

Ο Κεσκίνης Παράσχος του Στεφάνου γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ Δυτικής Θράκης το 1880. Ήταν έγγαμος και έφεδρος οπλίτης.
Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως φύλακας στις 22 Ιουνίου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας ΕΖΘ 13 Ιουνίου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του φύλακα στην υπηρεσία Ασφάλειας της ΕΖΘ. Την 1η Ιουνίου 1927 θα έχει το βαθμό φύλακας Α΄ στην ίδια υπηρεσία. Τον Δεκέμβριο του 1931 απεβίωσε.

Ο Μπάμπης Ευάγγελος, γεννήθηκε το 1865 στο Μοναστήρι. Ήταν έγγαμος και δεν στρατεύθηκε ποτέ. Ανέλαβε τα καθήκοντα του ταμία της ΕΖΘ στις 24 Σεπτεμβρίου 1925. Απολύθηκε τη 1η Μαρτίου 1927 λόγω ορίου ηλικίας.

Ο Άκατος Διονύσιος του Παναγιώτη γεννήθηκε στο Γαλάζιο Ρουμανίας το 1868. Δεν είχε παντρευτεί. Προσλήφθηκε στην ΕΖΘ στις 12 Οκτωβρίου 1925 ως βοηθός ταμίας. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του Βοηθού ταμία Α΄. Την 1η Μαρτίου 1927 προάχθηκε σε ταμία ΕΖΘ. Την 1η Αυγούστου 1927 έλαβε το βαθμό του εισηγητή. Στις 17 Ιουλίου 1930 προάχθηκε σε Τμηματάρχης Β΄. Στις 3 Ιουνίου 1932 απολύθηκε προσωρινώς. Στις 15 Ιουλίου 1932 απολύθηκε οριστικώς.

Ο Χρήστος Παλαβουζίδης του Αντωνίου γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ Θράκης (σημερινό Ιβαΐλοβγκραντ της Βουλγαρίας) το 1901. Ήταν υπάλληλος ΛΤΘ. Η κλάση επιστράτευσης του ήταν το 1921 και υπηρέτησε με βαθμό δεκανέα στο πεζικό. Στις 1 Νοεμβρίου 1934 επανήλθε από την Υπηρεσία Αποθηκών στην Υπηρεσία Γερανών. Στις 20 Μαρτίου 1936 τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Γερανών. Στις 12 Ιουνίου 1938 καθορίστηκε ο μηνιαίος μισθός του στις 2.750 δραχμές. Στις 25 Απριλίου 1939 διαβαθμίστηκε από Χειριστής Γερανών σε μισθό Γραφέα Α' και τοποθετήθηκε στη Μηχανολογική Υπηρεσία Κινήσεως Γερανών. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε από το Τμήμα Μηχανολογικής στο Τμήμα Τεχνικών Υπηρεσιών. Στις 21 Αυγούστου 1957 εντάχθηκε σε οργανική θέση με βαθμό 9ο του Υ.Κ και στις 21 Οκτωβρίου 1957 εντάχθηκε στον 8ο βαθμό του Υ.Κ. Στις 30 Ιουλίου 1958 προάχθηκε στον 7ο βαθμό του Υ.Κ.

Ο Αριστείδης Χαρίσης γεννήθηκε το 1880 στο Λεσκοβίκι της Βορείου Ηπείρου. Προσλήφθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1936 σε προχωρημένη ηλικία για την εκτέλεση βοηθητικών εργασιών στο λιμένα. Εργαζόταν στην τεχνική υπηρεσία του ΛΤΘ ως ημερομίσθιος καθαριστής Σιδηροδρομικών Γραμμών και Περιστρεφόμενων Πλακών με ημερομίσθιο 90 δρχ. Συνταξιοδοτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1948 διότι αδυνατούσε να εκτελέσει τις εργασίες λόγω γήρατος.

Ο Κατσανίκας Ναούμ του Νικολάου γεννήθηκε στο Καλαφάτ στη Ρουμανία το 1896. Ήταν απόφοιτος τρίτης Γυμνασίου. Υπηρέτησε στο στρατό ως έφεδρος υπαξιωματικός με το βαθμό Λοχία Μηχανικού. Ανέλαβε τα καθήκοντα του στις 15 Οκτωβρίου 1925 ως βοηθός επιστάτης Ιδιωτικών Αποθηκών (Αποταμιευτήρια). Στις 5 Δεκεμβρίου 1926 τοποθετήθηκε κανονικά στις Ιδιωτικές Αποθήκες (Αποταμιευτήρια). Την 1η Ιουλίου 1927 ονομάσθηκε λογιστής Β΄. Την 24 Αυγούστου 1929 προήχθη σε Ελεγκτή Α΄. Την 1η Απριλίου 1938 τοποθετήθηκε στο Τμήμα Αποθηκεύσεως. Από τις 1941-03-22 θα εργαστεί στην Υπηρεσία Λογοκρισίας. Στις 15 Οκτωβρίου 1941 παρουσιάστηκε στο 4ο Αστυνομικό Τμήμα για τη διαχείριση Δελτίου Τροφίμων. Στις 12 Νοεμβρίου 1941 επανήλθε στην ΕΖΘ. Στις 25 Φεβρουαρίου 1943 εγκρίθηκε από ΓΔΜ η απόσπαση στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Στις 27 Ιουλίου 1943 αποσπάστηκε στην υπηρεσία Επιτροπή Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.
Στις 6 Ιουνίου 1945 τοποθετείται ως διαχειριστής των Αποθηκών 17BC. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1949 προήχθη στο βαθμό του εισηγητή. Στις 19 Ιουλίου 1954 τοποθετήθηκε προσωρινώς στο Τμήμα Αποθηκών ΕΖ. Στις 26 Ιουλίου 1955 τοποθετήθηκε ως ελεγκτής. Στις 12 Ιουλίου 1957 εντάχθηκε στην οργανική θέση του Β1 Κλάδου Διοικητικών Υπαλλήλων Β΄Κατηγορίας με βαθμό 5ο.

Ο Δέλλιος Χρήστος ή Ζαχαροπλάστης του Κυριάκου ήταν οπλαρχηγός στον Μακεδονικό Αγώνα και πρόκριτος της Γευγελής, γεννημένος στην Βογδάντσα. Γεννήθηκε το 1869 στη Βογδάντσα. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από το Κοστουρίνο της Στρώμνιτσας, αλλά κατέφυγαν στη Βογδάντσα λόγω αναταραχών με τους Τούρκους. Ο ίδιος μεγάλωσε και πήγε σχολείο στις Σέρρες (1872-1885) και κατόπιν μετακόμισε στη Γευγελή το 1888. Γρήγορα αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους προκρίτους της πόλης. Ασκούσε το επάγγελμα του ζαχαροπλάστη (είχε καφενείο με μπιλιάρδο την κεντρική πλατεία), γεγονός που του έδωσε και το προσωνύμιο "Ζαχαροπλάστης". Με τη σύζυγό του, Μόσχου Μαρία του Αθανασίου απέκτησε τέσσερα παιδιά (Βασίλειος, Αναστασία, Βικτωρία που έζησαν στην Ελλάδα - Θεσσαλονίκη και Κορυφή Ημαθίας, και έναν γιο με το πιθανό όνομα Αντώνιος, του οποίου η τύχη αγνοείται μετά την μετοίκησή του στην Νότιο Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα).
Το 1898 όταν σημειώθηκαν μαζικές δολοφονίες προκρίτων και ιερέων με ελληνική συνείδηση από το Βουλγαρικό κομιτάτο στη Γευγελή και κατ επέκταση γενικότερα λόγω της εντεινόμενης βουλγαρικής δράσης στην περιοχή της Γευγελής, ο Δέλλιος Χρήστος αποφάσισε να ιδρύσει το 1902 τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα. Η Φιλόπτωχος Αδελφότητα της Γευγελής οργανώθηκε στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας και ενώ φαινομενικά εμφανίζονταν στις Οθωμανικές αρχές ως φιλανθρωπικό ίδρυμα, ωστόσο δρούσε κρυφά ως ένοπλος πυρήνας. Στην αδελφότητα μυήθηκαν μερικοί από τους πιο σημαντικούς και ικανούς Γευγελιώτες. Τα αρχικά στελέχη ήταν ο Αρβανίτης Αθανάσιος, ο Τσολάκης Γεώργιος, ο Χατζηζαφειρίου Χαρίσιος και ο Σιωνίδης Βασίλειος. Για να οργανώσει την ένοπλη ομάδα ο Δέλλιος Χρήστος φρόντισε να προμηθευτεί οπλισμό με ιδίους πόρους. Η πολιτοφυλακή αυτή, υπό την ηγεσία του Δέλλιου Χρήστου, έδρασε στην πόλη της Γευγελής και στα περίχωρα της.
Τη δεκαετία του 1920 ο Δέλλιος Χρήστος φαίνεται ότι ζούσε την Θεσσαλονίκη. Τότε, προσλήφθηκε από την ΕΖΘ ως φύλακας στις 27 Αυγούστου 1925 με απόφαση της Επιτροπείας της ΕΖΘ στις 19 Αυγούστου 1925. Την 1η Μαΐου 1926 θα έχει το βαθμό του φύλακα στην υπηρεσία Ασφάλειας της ΕΖΘ. Στη 1 Ιουλίου 1927 είχε τον τίτλο του Φύλακα Α΄. Στις 31 Δεκεμβρίου 1932 συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (απεβίωσε το 1957) τα έζησε στην Κορυφή Ημαθίας όπου καλλιεργούσε τα χωράφια που του παραχώρησε το Ελληνικό κράτος (τότε Βασίλειο της Ελλάδος) μετά την παρασημοφόρηση του στις 7 Μαΐου 1938. Το 1970 στο χωριό Κορυφή Ημαθίας στήθηκε προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον καθηγητή Μηνόπουλο Αθανάσιο.