Εμφανίζει 66 αποτελέσματα

Ο Μπελενιώτης Νικόλαος ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο.

Ο Ελί Μοδιάνο (1881-1968) ήταν εβραίος αρχιτέκτονας, γόνος της γνωστής και πλούσιας οικογένειας Μοδιάνο, μια από τις πιο δυνατές οικογένειες της εβραϊκής σεφραδιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Ο Ελί Μοδιάνο ήταν ένα από τα εγγόνια του Σαούλ, καθώς πατέρας του ήταν ο τραπεζίτης Ιακώβ (Γιακό) Μοδιάνο.
Ο Ελί Μοδιάνο σπούδασε στην École Centrale des Arts et Manufactures στο Παρίσι και αφού γύρισε στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς αρχιτέκτονες που άφησαν το στίγμα τους στην πόλη αφού ανέλαβε τον σχεδιασμό σημαντικών κτηρίων της πόλης, όπως το Τελωνείο, το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης και η Αγορά Μοδιάνο. Η σπουδαιότητα του έργου του Μοδιάνο αναγνωρίστηκε και εκτός των ελληνικών συνόρων, όταν το 1922 του απονέμεται ο τίτλος του Ιππότη από τον βασιλιά της Ιταλίας Βιττόριο Εμμανουήλ Β’. Ο Ελί Μοδιάνο άφησε τη τελευταία του πνοή το 1968.
Παρακάτω αναφέρονται κάποια από τα κτίρια που αποτέλεσαν σημεία αναφοράς τόσο της αρχιτεκτονικής του Μοδιάνο όσο και της ιστορίας της Θεσσαλονίκης:
Η Οικία Γιακό Μοδιάνο ή Έπαυλη Μοδιάνο ή Παλαιό Κυβερνείο. Σήμερα στο κτίριο στεγάζεται το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης (έτος κατασκευής 1905-1906).

Μελέτη κατασκευής του Παλιού Τελωνείου. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Alexandre Vallaury (έτος κατασκευής 1912).
Η Στοά ή Αγορά Μοδιάνο (έτος κατασκευής από το 1922 έως το 1925).
Η πρώην Ιονική και Λαϊκή τράπεζα, κτίριο σημερινής Alpha Bank (έτος κατασκευής 1924).
Το Μέγαρο Άτλας (έτος κατασκευής 1925).
Η προσθήκη στη Στοά Σαούλ περί το 1929.
Το Μανδαλίδειον Μέγαρον και η Ιταλική σχολή Alessandro Manzoni (κατασκευή 1931 και 1933 αντίστοιχα).

O Μάνου Λιάου ή Mano Liaou ήταν ισραηλίτης λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο, αρχηγός της ομάδας 10. Στις 4 Νοεμβρίου 1929, διαγράφηκε διότι κατηγορήθηκε για κλοπή στην Αποθήκη 13. Χάθηκε κατά το ολοκαύτωμα στο Άουσβιτς.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 η Επιτροπεία του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης παραλαμβάνει τις εγκαταστάσεις, τις υπηρεσίες και το προσωπικό του τελωνειακού λιμένα από τη Γαλλική Εταιρία. Το οργανόγραμμα καθώς και οι υπηρεσίες παραμένουν ίδια. Το Λογιστήριο της Γαλλικής Εταιρίας λειτουργεί πλέον ως υπηρεσία του ΛΤΘ. Ο νέος οργανισμός λειτουργίας του ΛΤΘ θα κατατεθεί τον Μάρτιο του 1935 και το Λογιστήριο θα μετονομαστεί σε Τμήμα Λογιστηρίου και Ελέγχου αναλαμβάνοντας και τις αρμοδιότητες εσωτερικού ελέγχου. Με βάση τον "Οργανισμό Υπηρεσιών του ΛΤΘ" (16/11/1938), επανασυστήνεται ως διακριτή υπηρεσία το Λογιστήριο του ΛΤΘ το οποίο υπάγεται στο Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών ΛΤΘ.

Ο Δημήτριος Λεοντής του Φώτιου ήταν Ηλεκτρολόγος μηχανικός. Το 1917 ήταν δίπλωμα Universite Faculte des Sciences techniques Grenoble. Την περίοδο 1917-1919 διετέλεσε Μηχανικός γραφείου μελετών της "Cie Generale d'Electrochimie" στο Bozel, Γαλλία. Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε Επιμελητής του Πανεπιστημίου Grenoble. Την περίοδο1920-1922 διετέλεσε Ελεύθερος επαγγελματίας (εγκαταστάσεις ηλεκτροφωτισμού Πρέβεζας). Την περίοδο 1922-1924 διετέλεσε Μηχανικός εταιρείας "Electrica", Ρουμανία. Μετά το 1925 διετέλεσε Τμηματάρχης συντήρησης Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου. Από το 1934 διετέλεσε Μηχανικός στο Δήμο Θεσσαλονίκης.

Ο Λαλακάκης Μιχαήλ του Νικόλαου ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1925 έλαβε δίπλωμα Ε.Μ.Π. Το 1925- ανέλαβε Μηχανικός Τεχνικής Εταιρείας "Δ. Καψαμπέλης και Σία" και το 1934 ανέλαβε Διευθυντής γραφείου Θεσσαλονίκης (εργοστάσια χαρτοποιΐας Αιγίου, αποθήκες Εμπορικής Τραπέζης Βόλου, οικοδομές Εμπορικής και Ιονικής Τραπέζης Θεσσαλονίκης). Ήταν εργολάβος Δ τάξεως, μέλος του τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας στο Τμήμα Θεσσαλονίκης και του Συνδέσμου Εργοληπτών Θεσσαλονίκης.

Ο Λαγουρός Λεωνίδας ήταν εργολάβος Μηχανικών Εργοληπτών Δημοσίων Έργων με πτυχίο εργολάβου Β΄τάξης για έργα οικοδομικά. Συμμετείχε στο Σύνδεσμο Εργοληπτών Θεσσαλονίκης.

Ο Λάσκαρης Σπύρος ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά το μεσοπόλεμο.

Ο Κωνσταντίνος Κοκορόπουλος του Παναγιώτη ήταν Πολιτικός μηχανικός. Το 1916 έλαβε δίπλωμα από το Technische Hochschule Munchen. Την περίοδο 1916-1919 διετέλεσε Μηχανικός Τεχνικών Εταιρειών "Gebruder Rochling" στο Μόναχο και "Rudolf Wolle" στη Λειψία (μεταλλικές κατασκευές, οικοδομικά καιι υδραυλικά έργα). Την περίοδο 1919-1920 διετέλεσε Μηχανικός Δημοσίων Έργων Υπουργείου Συγκοινωνίας (γραφείο Στατικού Ελέγχου Κατασκευών). Την περίοδο 1920-1924 διετέλεσε Διευθυντής Τεχνικού Γραφείου "Ι. Βαρουξάκης" στη Θεσσαλονίκη. Από το 1924-: Ελεύθερος επαγγελματίας, Τεχνικό και Εργοληπτικό Γραφείο. Από το 1931 κι έπειτα ήταν Επιθεωρητής Τεχνικών Υπηρεσιών Δήμου Θεσσαλονίκης. Είχε πτυχίο Δ τάξης για έργα οικοδομικά. Ήταν μέλος στο ΤΕΕ, τμήμα Μακεδονίας, και μέλος του Συνδέσμου Εργοληπτών Θεσσαλονίκης.
Την περίοδο 1923-1924 και το 1927 κι έπειτα ήταν Μέλος Τεχνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας. Επίσης, ήταν Μέλος Επιτροπής Σχεδίου πόλεως Θεσσαλονίκης. Το 1930 κι έπειτα ήταν Εκπρόσωπος ΤΕΕ στο Δ.Σ. Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και μέλος Εκτελεστικής Επιτροπής αυτής. Το 1931- διετέλεσε Πρόεδρος στο Δ.Σ. Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης

Ο Γεώργιος Κοκκόλης του Σπυρίδωνα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888. Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού. Ήταν πολιτικός μηχανικός. Το 1909 έλαβε δίπλωμα στο ΕΜΠ. Αρθρογραφούσε στο περιοδικό Βιομηχανική Επιθεώρηση.
Προσλήφθηκε από την ΕΖΘ στη θέση του Παύλου Καμπά στις 20/4/1925 ως Μηχανικός Α΄, προϊστάμενος Τεχνικού Τμήματος. Την 1η Ιουνίου 1925 ο μισθός αυξήθηκε. Τον Νοέμβριο του 1925, λίγο μετά την έναρξη της λειτουργίας της Ζώνης ο διευθυντής της ΕΖΘ Δ. Βάλσαμος σημείωσε πως για την τάχιστη εκτέλεση των πολλαπλών έργων με συνέπεια την έναρξη της λειτουργίας της ζώνης την προσδιορισμένη ημερομηνία οι μηχανικοί της ζώνης κατέβαλαν πολύ μεγάλους κόπους και προσπάθειες κάτω από την επίβλεψη του Δημητρίου για να περατωθούν τα έργα εντός προθεσμίας. Θεωρήθηκε πως οι αποδοχές τους ήταν ασύγκριτα χαμηλότερες των ισχυόντων απολαβών του κλάδου και για αυτό ο διευθυντής παρακάλεσε για αύξηση και από 1 Δεκεμβρίου 1925 έλαβε αυτήν την αύξηση. Από 1 Μαΐου 1926 ο μισθός θα αυξηθεί. Στις 16 Ιουνίου 1926 θα αποκτήσει τον τίτλο του Μηχανικού Προϊσταμένου τεχνικής Υπηρεσίας εξομοιούμενος με Τμηματάρχη Α. Την 1 Ιουνίου 1928 συμπληρώθηκε τριετία στον ίδιο βαθμό λαμβάνοντας συνολικά. Την 1 Ιουνίου 1931 έλαβε αύξηση. Από το 1930 ανέλαβε τη διεκπεραίωση έργων του ΛΤΘ έναντι αντιτίμου. Προσλήφθηκε στο ΛΤΘ τον Απρίλιο του 1932 με μηνιαία αποζημίωση για όσο καιρό εργαστεί για το ΛΤΘ χωρίς δικαίωμα να διεκδικήσει ειδική αποζημίωση. Το 1934 εμφανίζεται να έχει συντάξει την πρώτη εσωτερική μελέτη του ΛΤΘ η οποία ήταν η κατασκευή του Ναυτώνος του Λιμενικού Σώματος, αλλά και όλων των άλλων έργων που εκπονούσε την περίοδο εκείνη το ΛΤΘ. Ωστόσο, μάλλον ήρθε σε σύγκρουση με τη διοίκηση διεκδικώντας αποζημίωση για τη μελέτη και την επίβλεψη των έργων εκ μέρους του ΛΤΘ. Η επιτροπεία του ΛΤΘ αποφάσισε να τον απολύσει με το επιχείρημα ότι ολοκλήρωσε όλες τα έργα και τις μελέτες που είχε αναλάβει. Σε επιστολή του προς την Επιτροπεία, ο Κοκόλης υποστηρίζει πως ουδέποτε δέχθηκε να προσφέρει τις τεχνικές του γνώσεις για τόσα έργα με αυτό το τόσο «εξευτελιστικό» ποσό.
Στις 30 Απριλίου 1935 απολύεται από την υπηρεσία της ΕΖΘ διότι καταργήθηκε η οργανική θέση μηχανικού Α και αποζημιώνεται με αποδοχές έξι μηνών. Ουσιαστικά, απολύθηκε με τις εκκαθαρίσεις σε βάρος φιλοβενιζελικών υπαλλήλων που πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα στο δημόσιο τομέα και ιδιαίτερα στην ΕΖΘ μετά το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό πραξικόπημα του Μαρτίου 1935. Τον Οκτώβριο 1935 ζητάει το ποσό των 158854 δρχ για τις μελέτες του στα διάφορα έργα.